Przepis ten wskazuje, że „w razie istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza po powstaniu zobowiązania, sąd może po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego, zmienić wysokość lub sposób spełnienia świadczenia pieniężnego, chociażby były ustalone w orzeczeniu lub umowie”. Zdaniem powoda „faktem notoryjnym jest, że w okresie ostatnich kilkunastu lat mamy do czynienia z inflacją o znacznej skali”. Dla przypomnienia, umowę zawarto w roku 2007, kiedy inflacja wynosiła 2,5%. Należy zatem zakładać, że założenie występowania co najmniej takiego wskaźnika w kolejnych 30 latach trwania umowy towarzyszyło decyzji przedsiębiorcy o udzieleniu kredytu. W kolejnych latach inflacja wynosiła: 4,2%, 3,5%, 2,6%, 4,3%, 3,7%, 0,9%, 0%, −0,9%, −0,6%, 2%, 1,6%, 2,3%, 3,4%, 5,1% oraz 14,4%. W ocenie Sądu nie jest to „inflacja o znacznej skali”. O ile powszechnie w literaturze wskazuje się, że dla zastosowania waloryzacji świadczeń nie jest wymagana zmiana o charakterze nagłym, niespodziewanym, o tyle niewielki i dający się przewidzieć wzrost cen (spadek siły nabywczej pieniądza) nie może być uznany za istotny w rozumieniu omawianego przepisu (wyrok SN z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt I CSK 586/14). W okresie trwania umowy inflacja nie przekroczyła progu 10%, najwyższa była w dniu wydania wyroku unieważniającego umowę (w lutym 2022 r. wyniosła 8,5%). Gwałtowny wzrost jej wartości przypadł dopiero na okres późniejszy (szczególnie po 24 lutego 2022 r.), stąd wartość podawana dla 2022 roku (14,4%) – jako całości – może być myląca. Zdaniem Sądu stan taki nie upoważnia do zastosowania sądowej waloryzacji świadczenia. Niezależnie, wątpliwym jest, czy waloryzacja taka byłaby do pogodzenia z zasadami współżycia społecznego w świetle powyższych rozważań odnośnie wykładni prokonsumenckiej. Tymczasem ich spełnienie jest niezbędne, by waloryzację z art.
przeprowadzić. Dodatkowo przeciwko zastosowaniu przepisów dotyczących waloryzacji w niniejszej sprawie przemawia art.
Tym samym należało oddalić tak roszczenie główne zawarte w pozwie, jak i roszczenie ewentualne zgłoszone w piśmie z 22 maja 2023 r., o czym orzeczono w pkt. II sentencji wyroku. Umorzono postępowanie w zakresie cofniętego powództwa na mocy art. 355 kpc (pozwana wyraziła zgodę na cofnięcie bez zrzeczenia się roszczenia wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów procesu również w tym zakresie) , o czym orzeczono w punkcie I sentencji. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 1 1 i 3 k.p.c., obciążając nimi w całości stronę powodową. Na koszty pozwanego złożyło się jedynie wynagrodzenie pełnomocnika pozwanej (5400 zł, § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Nie przedstawiono dowodu, by pozwana uiściła opłatę skarbową od dokumentu pełnomocnictwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.