1 k.p.c. stanowi, że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, nieopłaconą lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę, której braków nie uzupełniono w terminie. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd na mocy przepisu art.
1 k.p.c. orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. W sprawie zachodziły podstawy do wydania zarządzeń w trybie art. 759 § 2 k.p.c. w zw. z art.
Na wstępie podkreślić należy, że nie budzi wątpliwości Sądu, iż Komornik zasadnie ukarał grzywną skarżącą – jako Prezesa Zarządu dłużnika, uprawnionego do samodzielnej reprezentacji. Ingerencja Sądu, w trybie art. 759 §2 k.p.c. dotyczy wyłącznie wysokości grzywny. Zgodnie z art. 163 §1 k.p.c. w zw. z art. 13 §2 k.p.c., jeżeli kodeks przewiduje grzywnę bez określenia jej wysokości, grzywnę wymierza się w kwocie do trzech tysięcy złotych. Oczywistym jest, że jest to maksymalna wysokość grzywny. Ustalając wysokość grzywny w konkretnej sprawie, Komornik winien mieć na względzie całokształt okoliczności faktycznych. Zasadnie Komornik zwrócił uwagę na fakt, że kilka razy bezskutecznie wzywał do złożenia wykazu majątku dłużną spółkę oraz skarżącą - jako Prezesa Zarządu. Ignorowanie wezwań Komornika stanowiło ewidentne naruszenie obowiązku wynikającego z art. 801
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.