Sygn. akt XIII Ga 1218/23 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 29 września 2023 roku, wydanym w sprawie z powództwa (...) spółki jawnej z siedzibą we W. przeciwko K. F. o zapłatę, Sąd Rejonowy w Skierniewicac

§ 11 k.p.c.

ogranicza się ona bowiem do przypadków istotnych uchybień procesowych, skutkujących nieważnością postępowania (art. 386 § 2) lub koniecznością odrzucenia pozwu lub umorzenia postępowania (art. 386 § 3), a więc z wyłączeniem możliwości uchylenia wyroku z powodów wskazanych w art.

§ 1k.p.c., w tym nierozpoznania istoty sprawy.

Brak możliwości stosowania art.

§ 1k.p.c.

oznacza, że w sprawach „bagatelnych”, nawet jeśli sąd II instancji stwierdzi naruszenie prawa materialnego, to nie może uchylić zaskarżonego wyroku i przekazać sprawy do ponownego rozpoznania, ze względu na to, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego. Sąd II instancji jest wówczas zobligowany do przeprowadzenia tego postępowania w zakresie, w jakim uzna to za potrzebne do prawidłowego rozstrzygnięcia. Tymczasem w ocenie Sądu Okręgowego tego rodzaju naruszenie w ogóle nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji zbadał merytorycznie podstawę roszczenia i wskazał na okoliczności faktyczne i zagadnienia istotne dla jej rozstrzygnięcia, a podejmując to rozstrzygnięcie zastosował prawidłową podstawę prawną. Sąd Rejonowy odniósł się zarówno do żądania pozwu odpowiednio je korygując, jak też do zarzutów pozwanego, o czym niżej. Nieskuteczny jest też zarzut zarzutu błędu w ustaleniach faktyczny (punkt

1. apelacji). Podkreślić należy, że ewentualne błędy w ustaleniach faktycznych nie tworzą odrębnej kategorii zarzutów apelacyjnych w postępowaniu cywilnym. Generalnie błędy takie są wynikiem naruszenia przepisów procedury, konkretnie zaś zasady swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) jak również przepisów o postępowaniu dowodowym (w szczególności art. 227 k.p.c.). Tymczasem w zarzucie sformułowanym w punkcie
2. apelacji nie wskazano z naruszeniami jakich przepisów prawa procesowego pozwany łączy postawiony zarzuty, co czyni ten zarzut formalnie nieprawidłowym. Zarzut błędnych ustaleń może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że wadliwe ustalenia będące konsekwencją błędnej oceny dowodów wynikają z naruszenia przez sąd orzekający uznanych reguł interpretacyjnych oraz braku logicznego wiązania faktów i niezrozumienia wynikających z nich treści. Skuteczne postawienie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych wymaga więc określenia, jakich to konkretnie uchybień dopuścił się sąd orzekający, naruszając tym samym zasady logicznego rozumowania bądź wskazania doświadczenia życiowego w toku wyprowadzania wniosków w oparciu o przeprowadzone dowody. Formułujący taki zarzut skarżący powinien, zatem określić jaki konkretnie dowód i z naruszeniem jakich dokładnie wskazanych kryteriów sąd ocenił niewłaściwie. Nie może to być natomiast zarzut wynikający z samego niezadowolenia strony z treści orzeczenia, przy jednoczesnym braku argumentacji jurydycznej. Treść wywiedzionej przez pozwanego apelacji uzasadnia natomiast wniosek, że skarżący, pomimo sformułowania takiego zarzutu w petitum apelacji, jedynie nie aprobuje ich oceny prawnej. Tego rodzaju zastrzeżenia oceniane być jednak muszą przez pryzmat dyspozycji przepisów prawa materialnego, a dokonując tej oceny Sąd odwoławczy nie dostrzegł żadnych uchybień. Sąd Rejonowy trafnie bowiem uznał w oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe, że okres, za który powód dochodził wynagrodzenia z tytułu świadczonych na rzecz pozwanego usług na podstawie zawartej umowy w dniu 12 grudnia 2022 roku (k. 15) winien być wyznaczony, zgodnie z punktem 11 umowy, datą otrzymania przez powoda pisma zawierającego oświadczenia pozwanego o odstąpieniu od umowy (k. 58), co miało miejsce w dniu 27 grudnia 2022 roku (k. 59). Tym samym Sąd I instancji zweryfikował zawarty w sprzeciwie od nakazu zapłaty zarzut pozwanego, że okres świadczenia usług, za który powód odchodził proporcjonalnego wynagrodzenia, tj. od dnia zawarcia 13 grudnia 2022 roku do 27 grudnia 2022 roku wynosi 14, a nie 10 dni, jak wskazywał pozwany. Sąd I instancji trafnie odniósł się także do drugiego z zarzutów podniesionych przez pozwanego w sprzeciwie, a mianowicie błędnego wyliczenia należności wskazując, że widniejąca w podsumowaniu oferty cena indywidualnej miesięcznej ceny pakietu wynosząca 170 zł netto (209,10 zł brutto), na potrzeby obliczenia należności za wskazany okres 14 dni świadczonych w tym zakresie usług, winna zostać podzielona przez 30 dni liczonych na podstawie art. 114 k.c. w zw. z art. 110 k.c. jako termin miesiąca. Stąd uwzględniając stanowisko pozwanego, Sąd zasadnie skorygował wyliczenia powoda w tym zakresie uznając, że należna kwota z tytuł 14 dni świadczenia pakietu winna wynieść 97,58 zł (209,10 zł : 30 dni x 14 dni) i zostać powiększona o jednorazową opłatę za aktywację w wysokości 61,50 zł brutto, co uzasadniało roszczenie w zakresie łącznej kwoty 159,08 złotych W związku z tym, że powództwo z tytułu roszczenia o wynagrodzenie było niższe, bo wskazane w wysokości 155,92 zł, Sąd Rejonowy zasadnie je uwzględnił w tym zakresie. Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zasadność żądania powoda o zasądzenie od powyższej kwoty odsetek od transakcji handlowych na podstawie art. 7 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, weryfikując je w zakresie daty wymagalności tego roszczenia w oparciu o wskazaną w skorygowanej fakturze z dnia 26 stycznia 2023 roku datę płatności 5 lutego 2023 roku (k. 48), prawidłowo wskazując datę naliczania tych odsetek od dnia 6 lutego 2023 roku. Sąd I instancji trafnie rozstrzygnął także o żądaniu powoda, co do rekompensaty z tytułu zryczałtowanych kosztów odzyskiwania należności prawidłowo uwzględniając je na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, w wysokości 187,60 zł, jako równowartości kwoty 40 euro. Wobec bezzasadności powyższych zarzutów i braku podstaw do wzruszenia wyroku z urzędu, Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanego na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd Okręgowy o kosztach postępowania apelacyjnego orzekł kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy wyrażoną w art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i uwzględniając wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 344 zł, wobec czego zasądził od pozwanego, jako strony przegrywającej, na rzecz powoda kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, zgodnie z § 2 pkt 1 w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935) wraz z odsetkami o których mowa w art. 98 § 1 1 k.p.c. Iwona Godlewska Z/ odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pozwanemu. Iwona Godlewska