Stosownie do art. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Natomiast w myśl § 2 zdanie pierwsze tego artykułu, jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie. Powód złożył pozew w niniejszej sprawie dnia 27 kwietnia 2016r.W tym czasie wszystkie uwzględnione przez sąd aspekty i rozmiar krzywdy powoda były już znane lub dawały się przewidzieć i pozwany, gdyby dochował wymaganej od niego staranności w ocenie roszczenia, mógł je wziąć pod uwagę i wypłacić powodowi zasądzoną kwotę. Uzasadniało to zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 27 kwietnia 2016 r. W związku z powyższym Sąd w punkcie pierwszym wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powoda tytułem zadośćuczynienia kwotę 180.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 27 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty. Kolejno powód wniósł o zasądzenie kwoty 38.600 zł tytułem odszkodowania wraz ustawowymi odsetkami od dnia 18.12.2015 r. do dnia zapłaty. Zgodnie z art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu. Koszty wynikłe z uszkodzenia ciała albo wywołania rozstroju zdrowia to m.in.: koszty transportu poszkodowanego z miejsca zdarzenia do szpitala, koszty opieki lekarskiej, koszty opieki i pielęgnacji poszkodowanego, rehabilitacji (w tym także dojazdów na rehabilitację), lekarstw, koszty specjalistycznego żywienia, koszty specjalistycznej odzieży i aparatów ułatwiających funkcjonowanie (okulary, protezy, laska, aparat słuchowy, wózek inwalidzki itp.) (por. J. Rezler, Naprawienie szkody, s. 53), jeżeli poszkodowany stał się niepełnosprawny, odszkodowanie obejmuje także koszty dostosowania mieszkania do jego potrzeb (wyr. SN z 12.12.2002 r., II CKN 1018/00, Legalis). Za uzasadnione koszty poniesione przez powoda Sąd uznał koszty zamontowania schodołazu na wózek inwalidzki, które zgodnie z przedłożoną fakturą wyniosły 4.980 zł (k.14). Powód nie udowodnił, że poniósł koszty związane z zainstalowaniem windy schodowej, które miały wynieść 38.600 zł. Przedłożone przez powoda dokumenty w żaden sposób nie potwierdzają, że powód powyższe koszty poniósł. Faktura (k.13) jest fakturą „in blanco” nie zawiera potwierdzenia zapłaty. Natomiast przedłożona przez powoda „umowa na montaż windy schodowej przyklatkowej” (k.17-18) nie zawiera ceny usługi i odwołuje się w swojej treści do faktury z dnia 26 stycznia 2015r., która nie została dołączona do akt sprawy. Tym samym, powód pomimo tego, że na tym etapie postępowania reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika, w żaden sposób nie udowodnił, że poniósł w rzeczywistości koszty w wysokości 38.600 zł związane z montażem windy inwalidzkiej. O odsetkach od zasądzonej sumy sąd orzekł na podstawie art. 481 §
Stosownie do art. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Natomiast w myśl § 2 zdanie pierwsze tego artykułu, jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie. Powód złożył pozew w niniejszej sprawie dnia 27 kwietnia 2016r.W tym czasie wszystkie uwzględnione przez sąd aspekty były już znane lub dawały się przewidzieć i pozwany, gdyby dochował wymaganej od niego staranności w ocenie roszczenia, mógł je wziąć pod uwagę i wypłacić powodowi zasądzoną kwotę. Uzasadniało to zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 27 kwietnia 2016 r. Z uwagi na powyższe, Sąd w punkcie drugim wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powoda tytułem odszkodowania kwotę 4.980 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 27 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty. Powód wniósł również o zasądzenie kwoty 21.411 zł tytułem skapitalizowanej renty z tytułu zwiększonych potrzeb wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 24.08.2015r. do dnia zapłaty oraz kwoty 1.550 zł płatnej miesięcznie, tytułem renty na zwiększone potrzeby, płatnej miesięcznie do 10 dnia każdego następującego po sobie miesiąca, począwszy od 1.05.2012r. wraz z ustawowymi odsetkami na wypadek zwłoki w płatności którejkolwiek z rat. W myśl art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu. Zgodnie z treścią § 2 tego przepisu, jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby albo zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty. W wyroku z dnia 5 października 2011 r. (I ACa 954/11) Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wskazał, że realność szkody w postaci zwiększonych potrzeb, wyraża się w tym, że jej przyznania nie uzasadnia sama utrata zdrowia i ewentualność poniesienia wydatków, ale rzeczywiste zwiększenie potrzeb powstałe w następstwie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia. Jeżeli podstawę zasądzenia na rzecz poszkodowanego renty stanowi zwiększenie potrzeb wyrażających się w powtarzających się stałych wydatkach, wystarczające jest wykazanie przez poszkodowanego istnienia zwiększonych potrzeb stanowiących następstwo czynu niedozwolonego. Oparte na tej podstawie roszczenie nie ma charakteru roszczenia regresowego w stosunku do zobowiązanego do naprawienia szkody. Poszkodowany może bowiem nie dysponować odpowiednimi środkami finansowymi na dokonanie wydatków, które jednak są konieczne. Prawo do renty z tytułu zwiększonych potrzeb, nie jest uzależnione od wykazania, iż poszkodowany efektywnie wydał odpowiednie kwoty na koszty leczenia czy rehabilitacji. Co tyczy się żądanej przez powoda renty skapitalizowanej wskazać należy, że powód wnosił o zasądzenie renty skapitalizowanej za okres od lipca 2014r. do grudnia 2015 r. Wypadek miał miejsce 18 czerwca 2014 r., natomiast zgodnie z przedłożoną dokumentacją medyczną, powód przebywał w szpitalu do końca grudnia 2014r. Powód został odwieziony do domu w styczniu 2015r., w związki z tym Sąd uznał, że skapitalizowana renta należy się za okres od stycznia 2015r. do grudnia 2015r. Pozwany wypłacił łącznie powodowi tytułem kosztów opieki za rok 2015 kwotę 10.989 zł. Zgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, przez cały rok 2015 powód wymagał opieki w zakresie co najmniej 6 godzin dziennie. Powód został przewieziony do swojego miejsca zamieszkania jako osoba leżącą. Powód wymagał pomocy we wszystkich czynnościach dnia codziennego takich jakich umycie, ubranie, nakarmienie. Powód był również pieluchowany. Z uwagi na liczne rany otwarte, powód wymagał pomocy przy zmianie opatrunków. Powód wymagał więc opieki przez 12 miesięcy w zakresie 6 godzin dziennie. Co tyczy się stawki godzinowej, wskazać należy, że w 2015 r. wysokość wynagrodzenia minimalnego wynosiła 1.750 zł brutto. Zakładając średnio 168 godzinny miesiąc pracy, w przeliczeniu na godzinę daje to odpowiednio stawkę 10,42 zł brutto. Stawka 10 zł za godzinę jest więc stawką odpowiednią, jako zbliżoną do dolnej granicy. Tym samym należna powodowi kwota skapitalizowanej renty z tytułu zwiększonych potrzeb wyniosła 10.611 zł, która Sąd obliczył w następujący sposób: 12 miesięcy x 30 dni x 6h x 10 zł = 21.600 zł 21.600 zł – 10.989 zł ( kwota wypłacona )= 10.611 zł O odsetkach od zasądzonej sumy sąd orzekł na podstawie art. 481 §
Stosownie do art. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Natomiast w myśl § 2 zdanie pierwsze tego artykułu, jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie. Powód złożył pozew w niniejszej sprawie dnia 27 kwietnia 2016r.W tym czasie wszystkie uwzględnione przez sąd aspekty były już znane lub dawały się przewidzieć i pozwany, gdyby dochował wymaganej od niego staranności w ocenie roszczenia, mógł je wziąć pod uwagę i wypłacić powodowi zasądzoną kwotę. Uzasadniało to zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 27 kwietnia 2016r. W związku z powyższym, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda tytułem skapitalizowanej renty na zwiększone potrzeby kwotę10.611 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 27 kwietnia 2016 roku do dnia zapłaty ( punkt drugi wyroku). Co tyczy się żądania powoda o zapłatę renty z tytułu zwiększonych potrzeb w wysokości 1.550 zł miesięcznie, to roszczenie to uznać należało uznać za uzasadnione. Powód udowodnił, że z uwagi na swój obecny stan zdrowia, który ma bezpośredni związek z wypadkiem z czerwca 2014r. ponosi obecnie następujące koszty: -250 zł – koszty dojazdów do placówek medycznych; - 100 zł – zakup leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych; -1.200 zł – opieka osoby trzeciej ( 4 h dziennie x 10 zł x 30 dni). Powyższe koszty uznać należało za udowodnione. Z uwagi na swój stan zdrowia powód podlega stałej kontroli lekarskiej, powód korzysta również z wizyt u psychologa, co uzasadnia koszty dojazdu, które zdaniem Sądu są adekwatne do potrzeb powoda w tym zakresie jak i nie są nadmierne wygórowane, mając na uwadze stale rosnące ceny paliwa. Za uzasadnione uznać również należało koszty zakupu leków w wysokości 100 zł miesięcznie. W trakcie postępowania udowodnione bowiem zostało, że powód cierpi na dolegliwości bólowe związane z przebytym wypadkiem. Ponadto u powoda często występują stany zapalne, które również wymagają zakupu odpowiednich leków. Zdaniem Sądu, powód wymaga w chwili obecnej opieki osób trzecich w wymiarze czterech godzin dziennie. Przy czym mając na uwadze rokowania lekarzy, stan ten nie ulegnie zmianie. Powód jest w stanie samodzielnie zjeść, ale musi mieć pokrojone jedzenie. Powód nie jest w stanie sam odkręcić słoika i posmarować masłem kanapki. Powód wymaga pomocy przy ubieraniu się- nie jest sam w stanie ubrać sobie spodni czy skarpet. Z uwagi na ograniczoną sprawność fizyczną powód nie jest w stanie samodzielnie wykąpać się pod prysznicem. Powód jest w stanie przejść samodzielnie jedynie niewielkie odległości, na dłuższe spacery wybiera się na wózku, który jest pchany przez jego żonę. Powód nie jest w stanie samodzielnie posprzątać, umyć naczyń czy odkurzyć. Powyższej wymienione czynności, są podstawowymi czynnościami życia codziennego i pozwalają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych powoda, nie sposób więc uznać ich w żadnej mierze za wygórowane i nadmierne. Przy czym rentę zasądzić należało do 1 stycznia 2016r. z uwagi na to, że renta skapitalizowana została zasądzona za okres do końca grudnia 2015r. W związku z powyższym Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda tytułem renty na zwiększone potrzeby kwotę 1.550 zł (tysiąc pięćset pięćdziesiąt złotych) miesięcznie płatnej do
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.