W tym zakresie podstawowe znaczenie miały dwie okoliczności. Po pierwsze, umowa kredytu została zawarta przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Nakazywało to jej ocenę pod kątem art.
bez uwzględnienia szczególnej jego wykładni i wynikających z niej specyficznych wymogów jego stosowania, które wynikają z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Tak długo, jak Polska nie przystąpiła do Unii Europejskiej orzecznictwo (...) nie mogło wiążąco kształtować wykładni art.
i praktyki sądowej jego stosowania, gdyż nie było ku temu żadnych podstaw prawnych. Po drugie, pozwana, mimo tego, że została do tego zobowiązana (k. 287v), nie zgłosiła żadnych twierdzeń i dowodów, które mogłyby stanowić podstawę do oceny, że zawarta w umowie kredytu klauzula indeksacyjna ma charakter niedozwolony. W ramach umowy kredytu pozwana jej współkredytobiorca otrzymali od poprzednika powoda – Banku określoną ilość środków pieniężnych i byli zobowiązani do ich zwrotu w sposób i na warunkach w niej ustalonych. Ponieważ z tego obowiązku się nie wywiązywali, Bank wypowiedział umowę na podstawie jej postanowień. W świetle dokonanych ustaleń to, że zaistniały przesłanki wypowiedzenia umowy przewidziane w jej § 14 ust. 1 nie budziło wątpliwości. Wierzytelność Banku została zabezpieczona hipoteką umowną kaucyjną na przysługujących pozwanej prawach użytkowania wieczystego gruntu i własności budynku. Rodziło to jej odpowiedzialność rzeczową za dług (art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1984). Powód nabył wierzytelność Banku wraz z zabezpieczającą go hipoteką, dlatego jego roszczenie o zapłatę należności głównej było w całości uzasadnione. Powód domagał się odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia złożenia pozwu i w świetle § 15 ust. 4 umowy żądanie to było uzasadnione. Powód opierał dochodzone roszczenie na odpowiedzialności rzeczowej pozwanej, wynikającej z hipoteki kaucyjnej ustanowionej na jego rzecz na zabezpieczenie dochodzonej pozwem wierzytelności na użytkowaniu wieczystym gruntu i własności budynku położonych w T. przy ul. (...), zapisanych w księdze wieczystej nr (...) Sądu Rejonowego w Trzciance. W związku z tym Sąd zastrzegł w wyroku ograniczenia odpowiedzialności pozwanej, stosownie do art. 319 k.p.c. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął w punkcie II na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i art. 99 k.p.c. obciążając pozwaną, jako przegrywającą obowiązkiem zwrotu powodowi poniesionych przez niego kosztów. Składały się na nie: opłata od pozwu 4.121 zł (k. 11), wynagrodzenie pełnomocnika 5.400 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł. SSO Marcin Garcia Fernandez
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.