– Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.), co stanowi naruszenie art. 23a ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów - i zakazał jego wykorzystywania; II. na podstawie art. 23b ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nałożył na (...)spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. środki usunięcia trwających skutków naruszenia zakazu określonego w art. 23a ww. ustawy, opisanego w punkcie I sentencji niniejszej decyzji, w postaci: 1. skierowania do konsumentów, będących stronami umów zawartych w okresie między 1 stycznia 2017 r. a 9 kwietnia 2022 r. na podstawie wzorca umownego, o którym mowa w pkt. I, pocztą elektroniczną, w terminie 3 (trzech) miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji, informacji o wydaniu przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów niniejszej decyzji o treści: (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. informuje, że Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją nr (...) z 27 grudnia 2022 r. uznał za niedozwolone postanowienie wzorca umownego, wykorzystywane przez Spółkę w obrocie z konsumentami, o następującej treści: „Doręczenie w Dzień Babci, Dzień Dziadka, Walentynki, Dzień Kobiet, Dzień Matki, Dzień Ojca. Dokładamy wszelkich starań, aby doręczyć kwiaty w wybranym przedziale czasowym, jednakże nie jesteśmy w stanie tego zagwarantować w każdym przypadku – pomimo dochowania standardu należytej staranności wymaganej od profesjonalisty - ze względu na dużą ilość realizowanych w te dni zamówień” (art. I.14 załącznika Regulaminu: „Terminy i warunki doręczeń”). W związku z powyższym postanowienie to nie wiąże Pani/Pana, czyli jest bezskuteczne. Bezskuteczność powstaje z mocy prawa i nie jest konieczne stwierdzenie jej na drodze sądowej. Klauzulę uznaną za abuzywną należy zatem traktować tak, jakby w ogóle nie została zamieszczona w zawartej umowie. Decyzja Prezesa UOKiK została udostępniona na stronie internetowej www.uokik.gov.pl. Podpis osoby uprawnionej do reprezentacji Spółki” 2. zamieszczenia, na koszt (...)spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., na głównej stronie internetowej Spółki (w dacie wydania decyzji jest to strona: www.(...).pl), nie później niż w terminie 14 (czternastu) dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji oraz utrzymywania przez okres 4 (czterech) miesięcy komunikatu o treści: „W związku z decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydaną w dniu 27 grudnia 2022 r. nr (...), (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. informuje, że stosowała niedozwolone postanowienie umowne. Szczegóły tutaj (dalej jako: „oświadczenie nr 1”) odsyłającego do podstrony zawierającej następujące oświadczenie (dalej jako: „oświadczenie nr 2”): „Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją nr (...) z 27 grudnia 2022 r. uznał za niedozwolone postanowienie wzorca umownego, wykorzystywane przez (...)spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. w obrocie z konsumentami, o następującej treści: „Doręczenie w Dzień Babci, Dzień Dziadka, Walentynki, Dzień Kobiet, Dzień Matki, Dzień Ojca. Dokładamy wszelkich starań, aby doręczyć kwiaty w wybranym przedziale czasowym, jednakże nie jesteśmy w stanie tego zagwarantować w każdym przypadku – pomimo dochowania standardu należytej staranności wymaganej od profesjonalisty - ze względu na dużą ilość realizowanych w te dni zamówień” (art. I.14 załącznika Regulaminu: „Terminy i warunki doręczeń”). Postanowienie to jest bezskuteczne. Klauzulę uznaną za abuzywną należy traktować tak, jakby w ogóle nie została zamieszczona w zawartej umowie. W związku z powyższym postanowienie to nie wiąże Pani/Pana, czyli jest bezskuteczne. Bezskuteczność powstaje z mocy prawa i nie jest konieczne stwierdzenie jej na drodze sądowej.” Ww. decyzja jest prawomocna. Decyzja została udostępniona na stronie internetowej https://decyzje.uokik.gov.pl/bp/dec_prez.nsf” - adres ten będzie stanowić hiperłącze do treści decyzji. Powyższe oświadczenia zostaną złożone w taki sposób, że:
postanowienia o treści przytoczonej na wstępie: Doręczenie w Dzień Babci, Dzień Dziadka, Walentynki, Dzień Kobiet, Dzień Matki, Dzień Ojca. Dokładamy wszelkich starań, aby doręczyć kwiaty w wybranym przedziale czasowym, jednakże nie jesteśmy w stanie tego zagwarantować w każdym przypadku – pomimo dochowania standardu należytej staranności wymaganej od profesjonalisty - ze względu na dużą ilość realizowanych w te dni zamówień (dowód: postanowienie nr (...) z 15 marca 2022 r. k. 1-15 akt adm.). Pismem z 15 marca 2022 r. Spółka została zawiadomiona o wszczęciu powyższego postępowania (dowód: pismo z 15 marca 2022 r. k. 537-538 akt adm.). Ponadto postanowieniem nr (...) z 16 marca 2022 r. Prezes Urzędu zaliczył w poczet materiału dowodowego ww. postępowania dokumenty, wyjaśnienia i inne dowody uzyskane w toku postępowania wyjaśniającego o sygn. akt: (...) oraz sygnały konsumenckie, które wpłynęły w przedmiotowej sprawie do Prezesa Urzędu (dowód: postanowienie nr (...) k. 17-18 akt adm.). W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, Spółka pismem z 11 kwietnia 2022 r. poinformowała, że podtrzymuje swoją dotychczasową argumentację, przedstawioną na etapie postępowania wyjaśniającego, że kwestionowane przez Prezesa UOKiK postanowienie pełni wyłącznie rolę informacyjną – sygnalizuje klientom Spółki możliwe trudności w doręczeniu przesyłek. W ocenie Spółki klauzula ani wprost, ani pośrednio nie traktuje o wyłączeniu odpowiedzialności wobec konsumenta. Spółka wskazała także inne postanowienie wzorca, które w jej ocenie stanowi dowód, że Spółka w żaden sposób nie dąży do wyłączenia lub ograniczenia swojej odpowiedzialności, ani ukształtowania sytuacji konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Przedmiotowe postanowienie znajduje się w pkt V.10 wzorca umownego „Regulamin”: „W celu uniknięcia wątpliwości stwierdza się, że żadne z postanowień niniejszego regulaminu nie ogranicza uprawnień Klienta będącego Konsumentem przysługujących mu na podstawie obowiązujących przepisów prawa. W każdym przypadku nadrzędne zastosowanie mają przepisy obowiązującego prawa, a w szczególności Kodeksu cywilnego oraz Ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz.U. 2014, poz. 827)” (dowód: pismo Spółki z 11 kwietnia 2022 r. k. 541-542 akt adm.). W tym samym piśmie Spółka poinformowała Prezesa UOKiK o usunięciu kwestionowanego w postępowaniu postanowienia z wzorca umownego oraz zawnioskowała o wydanie decyzji poprzez zobowiązanie jej do zaniechania zawierania nowych umów z konsumentami z wykorzystaniem wzorca zawierającego kwestionowane postanowienie i usunięcie tego postanowienia z wzorca. W związku z faktem wykazania inicjatywy ze strony Spółki w zakresie złożenia zobowiązania, pismem z 5 maja 2022 r. Prezes UOKiK wezwał ją m.in. do przekazania propozycji usunięcia skutków, które zostały opisane w postanowieniu nr (...) (dowód: pismo Prezesa Urzędu k. 543-544 akt adm.). W odpowiedzi z 3 czerwca 2022 r. Spółka przedstawiła swoje propozycje. Wskazała także, że 11 kwietnia 2022 r. stanowił dzień usunięcia kwestionowanego w postępowaniu postanowienia z wzorca umownego (dowód: pismo Spółki z 3 czerwca 2022 r. k. 547-550 akt adm.). Z kolei w piśmie z 4 listopada 2022 r. Prezes UOKIK poinformował Spółkę, że nie przewiduje uwzględnienia przedmiotowego zobowiązania (dowód: pismo Prezesa Urzędu z 4 listopada 2022 r. k. 567- 569 akt adm.). Pismem z 24 listopada 2022 roku Prezes UOKiK zawiadomił Spółkę o zakończeniu zbierania materiału dowodowego oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (dowód: pismo Prezesa UOKiK z 24 listopada 2022 r. k. 627 akt adm.) Spółka skorzystała z tego uprawnienia i 5 grudnia 2022 r. upoważniony pracownik (...) stawił się w siedzibie urzędu w celu zapoznania się z aktami sprawy (dowód: notatka z przeglądania akt z 5 grudnia 2022 r. k. 644 akt adm.). Ponadto przy piśmie z 15 grudnia 2022 r. Spółka przedłożyła tabelę, w której ustosunkowała się skarg konsumenckich, które stanowią materiał dowodowy, w tym wskazując sposób ich załatwienia (dowód: pismo (...) z 15 grudnia 2022 r. k. 694-697 akt adm.). W dniu 27 grudnia 2022 r. Prezes UOKIK wydał zaskarżoną Decyzję (dowód: Decyzja k. 698- 725 akt adm.). Spółka w 2021 r. osiągnęła obrót w wysokości (...) zł, w tym przychody netto ze sprzedaży produktów - (...) zł (dowód: rachunek zysków i strat k. 566 akt adm.). Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy, których wiarygodność i moc dowodowa nie budziły zastrzeżeń oraz w oparciu o niekwestionowane twierdzenia stron. Sąd na podstawie art. 235 2 § 1 k.p.c. pominął dowód z przesłuchania strony, ponieważ wszystkie okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy zostały wykazane innymi dowodami, a dowód ten przeprowadza się wyłącznie wtedy, gdy po przeprowadzeniu wszystkich wnioskowanych dowodów pozostały niewyjaśnione istotne okoliczności sprawy. W tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje: Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż zaskarżona Decyzja jest słuszna i odpowiada prawu, a sformułowane przez Powódkę zarzuty nie mogą skutkować uchyleniem czy zmianą Decyzji. Na wstępie zaznaczyć trzeba, że działanie organu zostało podjęte w interesie publicznym, gdyż wzorzec, którym posługiwała się Powódka, zawierający kwestionowane postanowienie był skierowany do nieograniczonego kręgu konsumentów, osób które chciałby skorzystać z usług przez nią świadczonych (art. 1 ust. 1 u.o.k.i.k.). Podstawą z kolei do wszczęcia postępowania stały się skargi konsumentów skierowane do Pozwanego, w których wskazywali na nieodręczenie kwiatów i upominków w umówionym dniu albo na niedostarczenie ich w ogóle. W pkt I zaskarżonej Decyzji Prezes UOKIK stwierdził naruszenie przez Powódkę zakazu z art. 23a u.o.k.i.k. poprzez stosowanie niedozwolonego postanowienia wzorca umowy, czyli postanowienia znajdującego się we wzorcu umowy. Zgodnie z treścią wspomaninego przepisu zakazane jest stosowanie we wzorcach umów zawieranych z konsumentami, niedozwolonych postanowień umownych, o których mowa w art.
- Kodeks cywilny. Jak stanowi zaś ten ostatni przepis: „Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny”. Jednocześnie w myśl art.
nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Z przytoczonego wyżej przepisu art.
wynika, że możliwość uznania danego postanowienia umownego za niedozwolone i wyeliminowanie go z praktyki stosowania zależna jest od spełnienia następujących przesłanek: 1) postanowienie nie zostało uzgodnione indywidualnie, a więc nie podlegało negocjacjom; 2) postanowienie nie określa sformułowanych w sposób jednoznaczny głównych świadczeń stron; 3) ukształtowane na podstawie postanowienia prawa i obowiązki konsumenta pozostają w sprzeczności z dobrymi obyczajami; 4) ukształtowane na podstawie postanowienia prawa i obowiązki rażąco naruszają interesy konsumenta. Powyższe przesłanki muszą zostać spełnione łącznie, natomiast brak pierwszej lub drugiej skutkuje tym, że nie ma potrzeby dalszej oceny danego postanowienia pod kątem abuzywności. Przechodząc do badania zakwestionowanego przez Pozwanego postanowienia wzorca umowy, Sąd wziął pod uwagę, iż niedozwolone postanowienia umowne określają przepisy art.
– 385 3 k.c., mające na celu ochronę konsumenta przed niekorzystnymi postanowieniami umowy łączącej go z profesjonalistą jakim jest przedsiębiorca. Niewątpliwie Powódka taki status posiada, ponieważ prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki prawa handlowego. W niniejszej sprawie okolicznością niesporną było posługiwanie się przez Powodową Spółkę w obrocie z konsumentami wzorcem umowy- załącznikiem Regulaminu „Terminy i warunki doręczeń” zawierającym zakwestionowane postanowienie zapisane w pkt I.4., ponieważ był on ujawniony na stronie internetowej Powódki i regulował zgodnie z jej wolą stosunek prawny pomiędzy nią a konsumentem. Należy również mieć na uwadze, że w postępowaniu w sprawach o naruszenie zakazu stosowania niedozwolonych postanowień wzorca umowy, które łączą się z analizą abuzywności postanowienia wzorca, Prezes Urzędu nie bada konkretnych stosunków umownych pomiędzy kontrahentami, ale postanowienia wzorca, czyli treść hipotetycznych stosunków, jakie mogą powstać pomiędzy przedsiębiorcą a potencjalnym konsumentem na jego podstawie. Kontrola Prezesa Urzędu, z racji tego, że obejmuje wzorzec, nie zaś konkretną umowę jak w przypadku kontroli incydentalnej dokonywanej przez sąd cywilny, ma charakter abstrakcyjny. Decydujące znaczenie ma zatem fakt, że Spółka wprowadziła wzorzec do obrotu, występując do konsumentów z ofertą zawarcia umowy w oparciu o jego postanowienia. Nie ma przy tym znaczenia, czy były umowy, w których wzorzec ten nie został wykorzystany, wystarczy bowiem podanie go do publicznej wiadomości. Tym samym za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty Powódki odnośnie tego, że nie posługiwała się wzorcem umownym. W tym miejscu trzeba podkreślić, że TSUE w swoim orzecznictwie uznaje, że w celu zagwarantowania skutku odstraszającego art. 7 dyrektywy 93/13/EWG kompetencje sądu krajowego, który stwierdza istnienie nieuczciwego warunku w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy, nie mogą zależeć od faktycznego stosowania lub niestosowania tego warunku. Dyrektywę 93/13 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli sąd krajowy stwierdzi „nieuczciwy” charakter warunku umowy uzgodnionego z konsumentem przez przedsiębiorcę, okoliczność, iż ten warunek nie został wykonany, nie stoi jako taka na przeszkodzie temu, aby sąd krajowy wyciągnął wszelkie konsekwencje wynikające z „nieuczciwego” charakteru tego warunku (postanowienie B. B. V. A., C-602/13, pkt 50, 54). Ponadto trzeba dodać, że zakwestionowane postanowienie stanowiło część wzorca jakim był załącznik do Regulaminu, a zatem było postanowieniem wzorca w rozumieniu ww. przepisów kodeksu cywilnego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że konsumenci nie mieli wpływu na jego treść. Wzorzec jest przygotowywany po to, aby kreować treść przyszłej umowy, przedstawia bowiem warunki zawarcia przez przedsiębiorcę umowy z konsumentem. Wzorzec umowy „Terminy i warunki doręczeń” będący załącznikiem do Regulaminu został ustanowiony samodzielnie przez Powódkę. Wobec ustanowienia konkretnego wzorca należy przyjąć, że Spółce zależało, aby właśnie zamieszczone w nim postanowienia kreowały jej stosunek prawny z konsumentami. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że postanowienie wzorca umowy jako nieuzgodnione indywidualnie powinno podlegać kontroli w niniejszym postępowaniu. Zakwestionowane postanowienie nie określa głównych świadczeń umownych, gdyż dotyczy kwestii nieterminowego dostarczenia produktu w Dzień Babci, Dzień Dziadka, Walentynki, Dzień Kobiet, Dzień Matki i Dzień Ojca. Do rozstrzygnięcia pozostała zatem jedynie kwestia, czy zakwestionowane przez Pozwanego postanowienie kształtuje prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Należy wskazać, że „dobre obyczaje” to reguły postępowania niesprzeczne z etyką, moralnością i aprobowanymi społecznie obyczajami. Za sprzeczne z dobrymi obyczajami można uznać także działania zmierzające do niedoinformowania, dezorientacji, wywołania błędnego przekonania konsumenta, wykorzystania jego niewiedzy lub naiwności, a więc działania potocznie określane jako nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające od przyjętych standardów postępowania. Pojęcie „interesów konsumenta” należy rozumieć szeroko, nie tylko jako interes ekonomiczny, mogą tu wejść w grę także inne aspekty: zdrowia konsumenta (i jego bliskich), jego czasu zbędnie traconego, dezorganizacji toku życia, przykrości, zawodu itp. Naruszenie interesów konsumenta wynikające z niedozwolonego postanowienia musi być rażące, a więc szczególnie doniosłe. Pojęcie „dobrych obyczajów” (w szczególności w stosunkach umownych między profesjonalistą a konsumentem) zdefiniowała judykatura - w orzeczeniu SN z 13 lipca 2005 r., I CK 832/04, IC Biul. SN 2006, nr 2, s. 86 wskazano, iż za „sprzeczne z dobrymi obyczajami” należy uznać wprowadzenie klauzul godzących w równowagę kontraktową, zaś „rażące naruszenie interesów konsumenta” polega na nieusprawiedliwionej dysproporcji praw i obowiązków na niekorzyść konsumenta w określonym stosunku umownym. Częstokroć konieczne jest również ustalenie, jak wyglądałyby prawa i obowiązki konsumenta w sytuacji braku analizowanej klauzuli (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2007 roku, sygn. akt III SK 21/06 oraz z dnia 11 października 2007 roku, sygn. akt III SK 9/07). Jeżeli przepisy ogólne stawiają konsumenta w lepszej sytuacji niż postanowienia proponowanej umowy, to w zasadzie postanowienia te należy uznać za niedozwolone. Odstępstwo od tej zasady możliwe jest tylko, o ile zmiana jest uzasadniona specyfiką wzajemnych świadczeń lub jest kompensowana innymi postanowieniami wzorca. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że rację ma Prezes UOKIK, iż kwestionowana klauzula o treści „Doręczenie w Dzień Babci, Dzień Dziadka, Walentynki, Dzień Kobiet, Dzień Matki, Dzień Ojca. Dokładamy wszelkich starań, aby doręczyć kwiaty w wybranym przedziale czasowym, jednakże nie jesteśmy w stanie tego zagwarantować w każdym przypadku – pomimo dochowania standardu należytej staranności wymaganej od profesjonalisty - ze względu na dużą ilość realizowanych w te dni zamówień” stanowi niedozwolone postanowienie umowne w rozumieniu art.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że dane postanowienie stanowi o niemożności zagwarantowania przez Spółkę doręczenia kwiatów na Dzień Babci, Dzień Dziadka, Walentynki, Dzień Kobiet, Dzień Matki, Dzień Ojca w terminie. Takie uregulowanie nadaje zatem Powódce uprawnienie do niewywiązania się w terminie z usługi a skoro tak, w konsekwencji wyłącza odpowiedzialność Spółki za niewykonanie zobowiązania, tj. doręczenia kwiatów w dzień święta. Tymczasem dla konsumenta decydującego się na zamówienia kwiatów z okazji Dnia Babci, Dnia Dziadka, Walentynek, Dnia Kobiet, Dnia Matki i Dnia Ojca istotne jest właśnie to, aby kwiaty dotarły tego konkretnego dnia a nie innego. Innymi słowy doręczenie kwiatów w innej dacie lub w ogóle należy traktować jako niewykonanie zobowiązania. Trzeba z całą stanowczością podkreślić, że Powódka zawierając umowę, zobowiązuje się w stosunku do konsumenta do wykonania konkretnej usługi tj. dostarczenia kwiatów/upominków w konkretnym dniu, a zatem działając rzetelnie i uczciwie powinna zobowiązanie to zrealizować. Istotnym jest również to, że Powódka reklamując swoje usługi utwierdza konsumentów w przekonaniu, że wykona je w terminie. Przykładowo na blogu firmowym 20 maja 2021 r., w kontekście zbliżającego się Dnia Matki, Powódka zamieściła informację o treści: „ Terminowa dostawa wybranego prezentu tuż pod wskazany adres pokaże, że mimo braku możliwości spotkania kochamy naszą mamę, pamiętamy o niej i chcielibyśmy spędzić ten dzień z nią. (…) W tak wyjątkowym dniu warto pokazać im, że o nich pamiętamy i dbamy o nie”. Powódka kierowała również do konsumentów newslettery o treści: „Bukiet na Dzień Matki? Jeszcze zdążymy! Dzień Matki już dziś a Ty jeszcze nie masz prezentu? Nic straconego! Zamów kwiaty dzisiaj do godz. 17:00 a doręczymy jeszcze dziś!” (dowód: newsletter k. 51 akt adm.). Jednocześnie w zakwestionowanym postanowieniu Powódka informuje klientów, że postara się doręczyć kwiaty w wyznaczonym dniu, ale tego nie gwarantuje, co dodatkowo potwierdza, iż działanie Powódki jest nieuczciwe, gdyż z jednej strony zapewnia, że dostarczy kwiaty w konkretnym dniu, a z drugiej strony stwierdza, że może nie zdążyć. Trzeba sobie też uświadomić, że gdyby Powódka nie zawierała z konsumentami umów za pomocą wzorca, tylko każdą indywidualnie negocjowała, to można z całą stanowczością stwierdzić, że po takiej informacji jak wyżej, konsument zrezygnowałby z usług Powódki. Sąd nie podziela też zapatrywania Powódki, iż omawiana klauzula ma charakter jedynie informacyjny, bowiem nie zawiera dla konsumenta żadnej istotnej informacji bowiem, czy można uznać za przydatną informację o treści „Dostarczymy kwiaty w tym dniu, ale może się zdarzyć, że tego nie zrobimy” ? W ocenie Sądu takie zdanie nie niesie za sobą żadnej treści poza tą, że jeśli Powódka nie dostarczy kwiatów w wybranym terminie, to nie poniesie z tego tytułu konsekwencji związanych z nienależytym wykonaniem zobowiązania np.: w postaci konieczności zwrotu wydatkowanych przez konsumenta środków pieniężnych. Taka klauzula mógłby mieć walor informacyjny, gdyby stwierdzała, że jeśli konsument zamówi przesyłkę do konkretnej godziny, to wtedy Spółka gwarantuje dostarczenie kwiatów w wybranym dniu. Aby jeszcze lepiej zrozumieć całą sytuację, trzeba przypomnieć, że wprowadzenie do polskiego systemu prawnego kontroli abstrakcyjnej jest wynikiem implementacji Dyrektywy 93/13/EWG dotyczącej klauzul abuzywnych, a więc klauzul umownych, w których dochodzi do nadużycia pozycji rynkowej przez profesjonalistę wobec drugiej strony transakcji konsumenta. W orzecznictwie TSUE podkreśla się, że przyjęty w Dyrektywie system ochrony opiera się na założeniu, że konsument jest stroną słabszą niż przedsiębiorca zarówno pod względem możliwości negocjacyjnych, jak i ze względu na stopień poinformowania. W związku z tym godzi się na postanowienia wcześniej zaproponowane przez przedsiębiorcę nie mając wpływu na ich treść (tak TSUE w wyroku z 15 marca 2012 r., C-453/10, P. i P., ECLI:EU:C:2012:144 i powoływane w nim wcześniejsze orzecznictwo ETS). Zawarcie umowy za pomocą wzorca następuje poprzez przystąpienie (ma charakter adhezyjny), a zatem konsument przed zamówieniem kwiatów nie zapoznaje się Regulaminem i Załącznikami do niego, dlatego też zgodnie z wolą ustawodawcy, w tym unijnego, we wzorcach umów nie mogą występować niedozwolone klauzule. W rozpoznawanej sprawie mamy zatem do czynienia za taką sytuacją, że przed zawarciem umowy konsument jest informowany, że Powódka dostarczy kwiaty konkretnego dnia, a w Załączniku do Regulaminu, z którym konsument zapoznaje się już po zawarciu umowy, jest informowany, że tak naprawdę to Powódka niczego nie gwarantuje. Mimo, iż literalnie dana klauzula nie zawiera sformułowania o wyłączeniu odpowiedzialności Spółki, to jednak taki skutek w istocie powoduje. Zgodnie zaś z art. 385 3 pkt 2 k.c. w razie wątpliwości uważa się, że niedozwolonymi postanowieniami są te, które w szczególności wyłączają lub istotnie ograniczają odpowiedzialność względem konsumenta za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania. Przedmiotowa klauzula stawia konsumenta w gorszym położeniu niż gdyby jej nie było, i w sprawie znajdowałyby zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego. Wówczas Spółka ponosiłaby odpowiedzialność za niedoręczenie kwiatów w terminie, tymczasem na mocy wprowadzonego zapisu Powódka daje sobie możliwość niezrealizowania zobowiązania bez konsekwencji. Inaczej rzecz ujmując, jeśli konsument którego zamówienie nie dotarło na czas, zażąda zwrotu pieniędzy, to Powódka może powołać się na kwestionowaną klauzulę, twierdząc, że przecież informowała, że w te konkretne dni może się nie wywiązać z zobowiązania w terminie. Powyższej oceny zakwestionowanej klauzuli nie zmienia fakt, iż w pkt V.10 Regulaminu stosowanego przez Powódkę znajduje się zapis o treści „W celu uniknięcia wątpliwości stwierdza się, że żadne z postanowień niniejszego regulaminu nie ogranicza uprawnień Klienta będącego Konsumentem przysługujących mu na podstawie obowiązujących przepisów prawa. W każdym przypadku nadrzędne zastosowanie mają przepisy obowiązującego prawa, a w szczególności Kodeksu cywilnego oraz Ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz.U. 2014, poz. 827).”. Po pierwsze, zapis ten znajduje się w samym Regulaminie, w części nie odnoszącej się do terminu doręczenia, w przeciwieństwie do zakwestionowanej klauzuli, a zatem konsument poszukujący informacji na temat niedoręczenia kwiatów w umówionym terminie, w pierwszej kolejności zapozna się z działem „Terminy i warunki doręczeń” i nie będzie miał powodów, aby szukać dalszych informacji na ten temat, skoro sama Powódka wskazała, że wszystkie informacje na temat terminów i warunków doręczeń znajdują się właśnie w tej części. Po drugie, konsument nie musi mieć wiedzy prawniczej i tym samym wiedzieć, że w jednym postanowieniu Powódka stwierdza jedno, a w innym miejscu co innego oraz że zapis Regulaminu wyłącza zastosowanie zakwestionowanej klauzuli. Oznaczałby to, zobowiązanie konsumenta do podejmowania działań śledczych w poszukiwaniu interesujących go zapisów po całym Regulaminie, pomimo iż nazwy poszczególnych działów czy załączników wskazują, jakich informacji należy szukać w których działach oraz zakładać, że Powódka nie jest wobec niego uczciwa. Po trzecie, istotnym jest to jak informacja zawarta w zakwestionowanym postanowieniu może zostać odczytana przez konsumenta, a nie jaka intencja przyświecała Powódce w umieszczeniu takiej klauzuli we wzorcu. Aczkolwiek zdaniem Sądu, intencja była jasna – wyłączenie odpowiedzialności za nienależyte wykonanie zobowiązania, o czym świadczy sposób rozpatrywania reklamacji przez Powódkę, a mianowicie Powódka nie zgadzała się na zwrot świadczenia pieniężnego, a proponowała jedynie różnego rodzaju zniżki na kolejne zamówienie, w ten sposób „wiążąc” ze sobą konsumenta, który w innej sytuacji nie skorzystałby już powtórnie z usług Powódki. Co więcej zapis V.9 Regulaminu o treści „Po zgłoszeniu reklamacji (...) wyjaśni ją i zaproponuje możliwe rozwiązanie.” dawał Powódce wyłączne prawo co do sposobu rozpatrzenia reklamacji, które w rzeczywistości było realizowane w ten sposób, że Spółka oferowała zniżki na kolejne zamówienia według własnego uznania, np. „kod rabatowy 15 % lub zwrot 10% wartości zamówienia” (k. 57, 64), „zwrot 22 zł za porę doręczenia” (k.61) albo bombonierkę w ramach przeprosin (k.85). Tymczasem, gdyby podejście Powódki do konsumentów było uczciwe, zgodne z zasadami współżycia społecznego i obowiązującymi normami prawnymi, to powinna zwrócić konsumentowi całość wartości zamówienia, które jako wykonane po terminie nie miało już dla niego znaczenia. Warto zauważyć, że część konsumentów słusznie oczekiwała zwrotu całkowitego kosztu usługi skoro ta nie została zrealizowana (reklamacja z 09/03/2022 r. k. 64), tymczasem Powódka zaproponowała jedynie zwrot w wysokości 20 % (k.65). Z kolei inni konsumenci oczekiwali zwrotu przynajmniej 50 % (k.74) a i na to nie mogli liczyć, gdyż Powódka zaproponowała zwrot 20 % za zamówienie oraz kod rabatowy 20 % na następne zamówienie (k.74) . W ocenie Sądu postępowanie Spółki jest tym bardziej nierzetelne, ponieważ Spółka reklamuje się, powołując się na swoje wieloletnie doświadczenie i wysoką jakość świadczonych usług jednocześnie wskazując, że doręcza prezenty w konkretne święta. Tym samym powinna dochowywać należytej staranności, pozyskać odpowiednie zasoby oraz przygotować się organizacyjnie, aby podołać wywiązaniu się z zobowiązań złożonych klientom. Jeśli Spółka takowych nie posiada nie powinna zbierać zamówień, jednocześnie asekurując się wprowadzeniem do wzorca zakwestionowanego postanowienia. Tymczasem statystyki tylko z jednego święta kwiatowego, tj. Dnia Matki w 2021 r., wskazują, że liczba niedostarczonych przez Spółkę na czas przesyłek wyniosła (...), a w ogóle niedoręczonych było (...). Prowadzi to do wniosku, że Spółka przerzuca na konsumentów ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej, podczas gdy powinna sama je ponosić. Zakwestionowane postanowienie, nie tylko naruszało interes ekonomiczny konsumenta, który po zapoznaniu się z zakwestionowaną klauzulą mógł niejednokrotnie zrezygnować z dochodzenia roszczeń przeciwko Spółce w razie nieterminowego doręczenia kwiatów w tzw. święto kwiatowe, ale również interes pozaekonomiczny w postaci zawodu, rozczarowania związanego z niedoręczeniem kwiatów w tak ważny dzień ukochanej osobie. Trzeba podkreślić, że klauzula dotyczy świąt kwiatowych najważniejszych w naszym kraju czyli Dnia Babci i Dziadka, Dnia Kobiet, Walentynek, Dnia Matki i Dnia Ojca. Każdy konsument zamawiający kwiaty tego dnia liczy, że sprawi niespodziankę swojej ukochanej osobie, że będzie ona mile zaskoczona. Tymczasem na skutek działań Powódki w postaci niedoręczenia kwiatów w terminie dochodziło do rozczarowania, zdenerwowania i konieczności poszukiwania na szybko innych możliwości przekazania kwiatów czy prezentu ważnej osobie. Podsumowując, zakwestionowany zapis bezsprzecznie kształtuje prawa i obowiązki konsumentów w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, wedle których przedsiębiorca winien, działając rzetelnie i starannie realizować swoje świadczenie, za które konsument uiścił zapłatę, rażąco naruszając przy tym interesy konsumentów, na których przedsiębiorca przerzucił negatywne skutki swojego zaniechania. Na marginesie trzeba zaznaczyć, że w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone nie ma prawnego nakazu oznaczania modelu przeciętnego konsumenta, w przeciwieństwie do spraw dotyczących naruszenia zbiorowych interesów konsumentów (art. 24 u.o.k.i.k.). Wobec ustalenia, że Powódka naruszyła zakaz z art. 23a u.o.k.i.k., Prezes UOKiK był uprawniony do wydania na podstawie art. 23b ust. 1 u.o.k.i.k. Decyzji o uznaniu postanowienia wzorca umowy za niedozwolone i zakazującej jego wykorzystywania. Odnosząc się do zarzutu Powódki dotyczącego nieuwzględnienia propozycji zobowiązania się do podjęcia konkretnych działań, należy wyjaśnić, że Prezes UOKIK nie był zobligowany do przyjęcia złożonego w toku postępowania administracyjnego zobowiązania Spółki i wydania decyzji zobowiązującej w trybie art. 23c ust. 1 u.o.k.i.k. Zgodnie z tym przepisem jeżeli przedsiębiorca przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 23b ust. 1, zobowiąże się do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zakończenia naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 23a, lub usunięcia skutków tego naruszenia, Prezes Urzędu może, wydając decyzję, o której mowa w art. 23b ust. 1, zobowiązać przedsiębiorcę do wykonania tych zobowiązań. Decyzja Prezesa Urzędu wydawana w oparciu o wskazany przepis jest zatem uznaniowa, a zdaniem Sądu w niniejszej sprawie brak jest podstaw do podważania oceny organu, która zaważyła na odmowie przyjęcia zobowiązania Powódki. W szczególności należy zwrócić uwagę, że złożona przez Spółkę propozycja usunięcia trwających skutków naruszenia obejmowała rekompensatę tylko wobec ograniczonego kręgu konsumentów i to nieadekwatną, bo właściwie korzystną dla Spółki, która zapewniłaby sobie dodatkowe zamówienia dzięki przyznanym konsumentom rabatom na przyszłe zamówienia. Ponadto Spółka nie wyraziła woli indywidualnego informowania konsumentów o Decyzji, podczas gdy takie zawiadomienia są potrzebne w celu poinformowania konsumentów o nieuczciwych działaniach Powódki. Odnośnie podnoszonego przez Powódkę nieustosunkowania się przez organ do jej propozycji w toku postępowania administracyjnego wskazać trzeba, że organ zakomunikował Spółce przed wydaniem Decyzji o rzeczonej odmowie przyjęcia zobowiązania. Wydanie Decyzji na podstawie art. 23b ust. 1 u.o.k.i.k. uprawniało Prezesa UOKIK do skorzystania z rozwiązań przewidzianych w art. 23b ust. 2 u.o.k.i.k. Zgodnie z art. 23b ust. 2 u.o.k.i.k. w decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić środki usunięcia trwających skutków naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 23a, w szczególności zobowiązać przedsiębiorcę do: 1) poinformowania konsumentów, będących stronami umów zawartych na podstawie wzorca, o którym mowa w ust. 1, o uznaniu za niedozwolone postanowienia tego wzorca - w sposób określony w decyzji; 2) złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego oświadczenia o treści i w formie określonej w decyzji. Przy czym, co istotne, w myśl art. 23 ust. 4 u.o.k.i.k. środki, o których mowa w ust. 2, powinny być proporcjonalne do wagi i rodzaju naruszenia oraz konieczne do usunięcia jego skutków. Prezes UOKIK zdecydował w pkt II ppkt 1 Decyzji o zastosowaniu środka polegającego na skierowaniu do konsumentów, będących stronami umów zawartych na podstawie wzorca umowy, pocztą elektroniczną, w terminie 3 (trzech) miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji, informacji o tym, że zaskarżoną Decyzją Prezes UOKIK uznał przytoczone w tym miejscu postanowienie wzorca umowy za niedozwolone z zaznaczeniem, że postanowienie to nie wiąże konsumenta, czyli jest bezskuteczne, wraz z informacją, że bezskuteczność powstaje z mocy prawa i nie jest konieczne stwierdzenie jej na drodze sądowej. Natomiast klauzulę uznaną za abuzywną należy traktować tak, jakby w ogóle nie została zamieszczona w zawartej umowie. W ocenie Sądu przedmiotowe rozwiązanie jest bez wątpienia celowe, aby konsumenci mieli szansę na podjęcie ewentualnych działań prawnych. Jak najbardziej zasadne jest także określone w pkt II ppkt 2 Decyzji zamieszczenie podobnej informacji na głównej stronie internetowej Spółki dla celów informacyjnych i prewencyjnych. Sąd stwierdził, że informacja odnosząca się do braku związania konsumenta treścią klauzuli abuzywnej wynika z art.
oraz z art. 23d u.o.k.i.k., gdyż prawomocna decyzja o uznaniu postanowienia wzorca umowy za niedozwolone ma skutek wobec przedsiębiorcy, co do którego stwierdzono stosowanie niedozwolonego postanowienia umownego oraz wobec wszystkich konsumentów, którzy zawarli z nim umowę na podstawie wzorca wskazanego w decyzji, stąd nie można twierdzić, że organ powiadamiając konsumentów o skutkach tych przepisów w ramach kontroli abstrakcyjnej zastępuje kontrolę indywidualną. Przede wszystkim, Powódka zdaje się zapominać, że wpis postanowienia do rejestru klauzul abuzywnych ma ten skutek, że sąd cywilny rozstrzygający spór pomiędzy konsumentami a przedsiębiorcą, który stosował postanowienie wpisane do rejestru jest związany ustaleniem, iż postanowienie ma charakter niedozwolony (wyrok TSUE z 1 września 2023 r., (...) C-139/22, EU:C:2023:692). Przedsiębiorca mógłby w takim postępowaniu podnosić jedynie, że postanowienie zostało ustalone indywidualnie, aczkolwiek istnieje domniemanie, że postanowienie nie jest uzgodnione indywidualnie jeśli pochodzi z wzorca umownego Wyrok SA w Katowicach z 2.09.2022 r., I ACa 1093/21, LEX nr 3426865). Co więcej orzecznictwo (...) idzie jeszcze dalej a mianowicie w wyroku z 18 stycznia 2024 roku w sprawie C-531/22, (...) BANK S.A. (...), LEX nr 3654543 TSUE stwierdził „W świetle całości powyższych rozważań na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym wpis warunku umowy do krajowego rejestru klauzul niedozwolonych powoduje uznanie tego warunku za nieuczciwy w każdym postępowaniu z udziałem konsumenta, w tym także wobec przedsiębiorcy innego niż ten, przeciwko któremu toczyło się postępowanie o wpis rzeczonego warunku do tego rejestru krajowego, i gdy ów warunek nie ma takiego samego brzmienia jak warunek wpisany do wspomnianego rejestru, ale posiada taki sam sens i wywołuje jednakowe skutki wobec danego konsumenta.”. W tym kontekście zamieszczenie informacji, o których mowa w pkt II ppkt 2 będzie miało istotny walor edukacyjny w stosunku do konsumentów, którzy będą mogli skorzystać z przysługujących im praw w przyszłości, gdyby doszło do podobnych naruszeń po stronie Powódki albo innych przedsiębiorców. W ocenie Sądu dodatkowe nałożenie na Spółkę w pkt II ppkt 3 Decyzji środka w postaci zamieszczenia w serwisach (...) komunikatu o tym, że we wzorcu Powódki znajdowało się niedozwolone postanowienie nie jest rozwiązaniem nadmiarowym. Pozwoli na powzięcie wiedzy o stosowaniu przez Powódkę postanowienia, które jest niedozwolone. Będzie zatem spełniać walor edukacyjny, również w stosunku do przyszłych klientów Powódki. Jednocześnie Sąd nie stwierdził niejasności w sformułowaniu rzeczonych środków, które skutkowałyby niemożnością ich wykonania, ponieważ Prezes UOKiK określił, jakiej treści informacje, gdzie należy umieścić oraz w jaki sposób. Ustalenie, że Powódka dopuściła się naruszenia zakazu z art. 23a u.o.k.i.k. aktualizowało również możliwość nałożenia na nią kary pieniężnej. Zgodnie bowiem z treścią art. 106 ust. 1 pkt 3a u.o.k.i.k. Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 23a. Na podstawie art. 106 ust. 3 pkt 1 u.o.k.i.k. obrót oblicza się jako sumę przychodów wykazanych w rachunku zysków i strat- w przypadku przedsiębiorcy sporządzającego taki rachunek na podstawie przepisów o rachunkowości. Z art. 106 ust. 1 ustawy wynika więc, że kara pieniężna ma charakter fakultatywny. Mimo tego, zdaniem Sądu, Prezes UOKIK podjął trafną decyzję o wymierzeniu kary Powódce, biorąc pod uwagę charakter i skutki stosowanego przez nią niedozwolonego postanowienia umownego. W tym kontekście wymierzenie kary zgodne było z zasadą celowości i proporcjonalności. Nałożenie kary pieniężnej służyć będzie jako środek odstraszający Spółkę od naruszania zakazu stosowania niedozwolonych postanowień w przyszłości (prewencja indywidualna). Rozstrzygnięcie o karze będzie również wyznacznikiem dla innych profesjonalnych uczestników rynku, że tego typu działania nie mogą być podejmowane - pod rygorem sankcji finansowej (prewencja ogólna). Sąd zważył, iż jak wynika z treści art. 111 ust. 1 pkt 1 u.o.k.i.k., Prezes UOKIK przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 3a, powinien uwzględnić w szczególności okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz uprzednie naruszenie przepisów ustawy, a także okres, stopień oraz skutki rynkowe naruszenia przepisów ustawy, przy czym stopień naruszenia Prezes Urzędu ocenia biorąc pod uwagę okoliczności dotyczące natury naruszenia, działalności przedsiębiorcy, która stanowiła przedmiot naruszenia. Oprócz tego w myśl art. 106 ust. 2 u.o.k.i.k., ustalając wysokość kar pieniężnych zgodnie z ust. 1 Prezes Urzędu bierze pod uwagę okoliczności łagodzące lub obciążające, które wystąpiły w sprawie. Okoliczności łagodzące zostały wymienione w art. 106 ust. 3 u.o.k.i.k., zaś okoliczności obciążające w art. 106 ust. 4 u.o.k.i.k. W ocenie Sądu, przy wymiarze kary Prezes UOKIK uwzględnił dyrektywy wymiaru kary określone w powołanym przepisie oraz okoliczności obciążające i łagodzące. Należało mieć na uwadze, iż niedozwolone postanowienie uderzało w konsumentów jako słabszych uczestników rynku, którym nie gwarantowało terminowych dostaw kwiatów z okazji dni świątecznych, mimo, że to właśnie terminowość przesądzała o celowości zamówienia konsumenta. Ponadto klauzula wywoływała negatywne konsekwencje nie tylko w sferze ekonomicznych interesów konsumenta, ale również w sferze pozaekonomicznej. Spółka czerpała zaś korzyści finansowe dzięki kwestionowanej klauzuli w przypadku, gdy konsument na jej podstawie nie występował w ogóle z roszczeniem wobec niewykonania zobowiązania przez Spółkę bądź gdy Spółka w związku z reklamacją klienta przyznawała bonusy i zwroty niewielkiej części wartości zamówienia. Nie dość zatem, że klauzula była niekorzystna dla konsumenta pod względem finansowym, to jeszcze konsumenci musieli zmierzyć się z poczuciem zawodu jaki sprawili bliskim osobom wywołanym nieotrzymaniem prezentu mającym świadczyć o pamięci o święcie. Spółka długotrwale, bo od 2017 r. wykorzystywała niedozwolone postanowienie w obrocie konsumenckim. Mogła zatem powoływać się na dany zapis począwszy od 2017 r.- 6 razy każdego roku, w Dzień Babci, Dzień Dziadka, Walentynki, Dzień Kobiet, Dzień Matki, Dzień Ojca. Przykładowo biorąc pod uwagę wskazywane już wcześniej dane liczbowe dotyczące nieterminowych doręczeń w Dzień Matki z 2021 r. niedozwolone postanowienie mogło się przełożyć na wyłączenie odpowiedzialności Spółki wobec bardzo dużej liczby konsumentów. I miało to miejsce, na co wskazuje korespondencja dotycząca reklamacji konsumentów. Jednocześnie wobec tego, że Spółka działała na terenie całego kraju stwierdzone naruszenie miało znaczny zasięg terytorialny, co stanowi okoliczność obciążającą. Sąd zdecydowanie zgadza się z Prezesem UOKIK, że Spółka sformułowała niedozwolone postanowienie umyślnie. Przedsiębiorca jak Powódka mająca niemal dwudziestoletnie doświadczenie na rynku przygotowuje wzorzec umowny, którym ma się posługiwać w obrocie z rozmysłem. Trudno zatem uznać, aby postanowienie objęte Decyzją nie było wynikiem przemyślanego działania. W tym przekonaniu utwierdza fakt, iż w trakcie tzw. świat kwiatowych obserwuje się znacznie zwiększony wpływ zamówień na doręczenie kwiatów. Powódka obawiając się więc problemów z terminowym wykonaniem umów zabezpieczyła się, wprowadzając chroniący ją przed odpowiedzialnością w tym zakresie zapis. Okoliczność ta jest dla niej obciążająca. Zaznaczyć jednak trzeba, że niezwłocznie po wszczęciu postępowania administracyjnego Powódka usunęła 11 kwietnia 2022 r. niedozwolone postanowienie z wzorca umownego, co stanowi jedyną okoliczność łagodzącą. Spółka nie wyróżniła się współpracą z Prezesem Urzędu w toku postępowania, odpowiadała jedynie na wezwania organu. Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 3a u.o.k.i.k. podstawę do wyliczenia kary stanowił cały obrót Spółki osiągnięty przez nią w 2021 r. w wysokości (...) zł, brak było podstaw do zawężania tego obrotu do obrotu ze świąt kwiatowych. W konsekwencji prawidłowo została ustalona kwota kary za stosowanie klauzuli abuzywnej na poziomie (...) obrotu Spółki z 2021 r., tj. w wysokości 1 610 712 zł. Kara ta mieści się w ustawowych granicach. Ponadto Spółka mogła uniknąć postępowania przed Prezesem UOKiK i w konsekwencji nałożenia kary, gdyby na etapie postępowania wyjaśniającego uznała argumentację pozwanego i zaprzestała stosowania niedozwolonej klauzuli umownej. Podsumowując, w ocenie Sądu nałożona przez Prezesa UOKIK kara spełni w szczególności swoją funkcję represyjną i prewencyjną, zapobiegając podobnym naruszeniom w przyszłości. Stanowi ona sankcję o odpowiednim stopniu dolegliwości, proporcjonalnym do wagi, stopnia naruszenia przepisów ustawy, nie większym niż to niezbędne dla osiągnięcia zamierzonego celu nałożonej kary. Sąd uznał, iż Prezes UOKiK dokonał prawidłowych ustaleń, jak i trafnej oceny prawnej, którą Sąd aprobuje w pełnej rozciągłości. Podniesione przez Powódkę zarzuty odnośnie naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie mogły odnieść skutku, albowiem do kognicji Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie należy kontrola prawidłowości postępowania prowadzonego przed Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu do wyroku z 13/05/2004 r., sygn. akt III SK 44/04, Lex nr 137437),, jest to bowiem postępowanie sądowe pierwszoinstancyjne, w którym strona może przedstawić wszystkie okoliczności faktyczne i dowody na potwierdzenie zasadności swojego stanowiska, tak więc co do zasady ewentualne uchybienia postępowania administracyjnego nie miały znaczenia dla rozpoznania sprawy przed tym Sądem. W tym stanie rzeczy, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia, oddalił wniesione przez Powódkę odwołanie na podstawie art. 479 31a § 1 k.p.c. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Z uwagi na oddalenie odwołania, Powódkę należało uznać za stronę, która przegrała proces i zasądzić od niego na rzecz Pozwanego zwrot kosztów procesu, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 720,00 zł ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Sędzia SO Anna Maria Kowalik
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.