Sygn. akt XVII AmE 232/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 grudnia 2022 roku Sąd Okręgowy w Warszawie XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący: Sę

§ 1pkt 2 k.p.c.

Sąd pominął wniosek pozwanego o zadanie pytań wyszczególnionych w punkcie 1 sentencji na okoliczności: - Czy Prezes URE jest uprawniony do dostosowania narzędzi i metod regulacji w obszarze zatwierdzania taryf do zmian i zdarzeń zachodzących na rynku energii, tak aby te narzędzia i metodyka przystawały do zmieniających się realiów? - Czy prognozując możliwe do osiągnięcia w 2020 r. ceny energii elektrycznej na rynku, Prezes URE był zobligowany do przyjęcia cen z kontraktów zawartych przez powoda, czy też powinien dokonać własnej analizy i oceny opartych o jego własną wiedzę i doświadczenie regulacyjne ? - Czy Prezes URE jest zobligowany do odmowy zatwierdzenia taryfy w przypadku stwierdzenia jej niezgodności z zasadami i przepisami, o których mowa w art. 44-46 ustawy - Prawo energetyczne ? albowiem dowód z opinii biegłego sądowego nie może służyć ocenie zgodności z prawem czy racjonalności działań Prezesa URE. Sąd dał wiarę opinii biegłego sądowego A. B. z zakresu rynku energetycznego. Powołany biegły sądowy w treści opinii pisemnej (k. 278-328) oraz ustnej uzupełniającej złożonej na rozprawie w dniu 23 listopada 2022 roku (k. 411-412) oraz w dniu 7 grudnia 2022 roku (k. 423-425) w sposób wyczerpujący udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w postanowieniach Sądu z dnia 29 września 2021 roku oraz z dnia 14 lutego 2022 roku. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków: B. Z. (k. 233v-237) oraz A. D.

§ 1pkt 5 k.p.c.

pominął wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego z zakresu rynku energetycznego na wnioskowane przez powoda okoliczności. Powód w niniejszej sprawie nie wykazał w żaden sposób, aby złożona opinia w niniejszej sprawie przez biegłego sądowego A. B. była w jakiekolwiek części niepełna, niejasna, lub sprzeczna. Powołany biegły udzielił w obszernej opinii odpowiedzi na zadane mu pytania w sposób wyczerpujący. Powołany biegły w sposób przekonujący zobrazował sytuację na rynku cen energii, w szczególności w okresie od dnia 1 kwietnia 2020 roku do dnia 8 lipca 2020 roku, tj. do dnia wydania zaskarżonej decyzji. W sposób obszerny udzielił odpowiedzi na zadane pytania w oparciu o szczegółowe opracowania własne dotyczące w szczególności notowań cen energii, zobrazował zjawiska oraz czynniki mające wpływ na kształtowanie się cen energii elektrycznej. W takiej sytuacji złożony wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego na te same okoliczności należało ocenić, jako wniosek zmierzający jedynie do przedłużenia niniejszego postępowania. Strona powodowa, wnioskując o dopuszczenie dowodu z innego biegłego na rozprawie w dniu 7 grudnia 2022 roku nie przedstawiła bowiem żadnych konkretnych uwag, czy argumentów podważających treść opinii lub sformułowanych w niej wniosków. Trudno bowiem przyjąć za wystarczające ogólne stwierdzenie powoda, że spojrzenie biegłego na problematykę kontraktowania jest „kontrowersyjne”, zwłaszcza, że wbrew dalszej treści wypowiedzi powoda (k. 425) - biegły nie pominął realiów rynkowych, w jakich znajdowały się spółki obrotu. Reasumując, w niniejszym procesie nie zaszła żadna z przesłanek warunkujących dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego (art. 286 k.p.c.). Z tego względu wniosek ten podległ pominięciu na podstawie art.

§ 1pkt 5 k.p.c.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje: Odwołanie jest niezasadne. W odniesieniu do podniesionych przez powoda zarzutów naruszenia prawa procesowego wskazać należy, że w przypadku wniesienia odwołania od decyzji Prezesa URE do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Sąd rozpoznaje sprawę merytorycznie. Mając bowiem na względzie charakter postępowania przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, postępowanie niniejsze ma charakter postępowania rozpoznawczego, pierwszoinstancyjnego i kontradyktoryjnego. Skoro bowiem odwołanie odpowiada konstrukcji pozwu w ogólnym postępowaniu cywilnym ( - wymagania odnoszące się do odwołania (art. 479 49 k.p.c.) są zbliżone do wymagań pozwu (art. 187 k.p.c.)), a ponadto odwołanie, podobnie jak pozew, uruchamia postępowanie sądowe w pierwszej instancji, zastosowanie znajdą również reguły dowodzenia w procesie cywilnym. W konsekwencji, obowiązek przedstawienia dowodów w niniejszym procesie również spoczywał na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywał na tej stronie, która z tych faktów wywodzi skutki prawne. Strony niewątpliwe w niniejszej sprawie przedstawiały dowody, na poparcie swoich twierdzeń. Z tych względów wskazywane przez powoda zarzuty naruszenia art. 77 § 1 i 80 k.p.a. nie mogły skutkować uchyleniem lub zmianą zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 833 ze zmianami, dalej „Pe”), przedsiębiorstwa energetyczne ustalają taryfy dla paliw gazowych lub energii, stosownie do zakresu wykonywanej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 32 ust. 1; taryfy należy kalkulować w sposób zapewniający: 1) pokrycie kosztów uzasadnionych działalności gospodarczej przedsiębiorstw energetycznych w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, dystrybucji lub obrotu paliwami gazowymi i energią oraz magazynowania, skraplania lub regazyfikacji paliw gazowych, wraz z uzasadnionym zwrotem z kapitału zaangażowanego w tę działalność; 1a) pokrycie kosztów uzasadnionych działalności gospodarczej przedsiębiorstw energetycznych w zakresie magazynowania paliw gazowych, w tym budowy, rozbudowy i modernizacji magazynów paliw gazowych, wraz z uzasadnionym zwrotem z kapitału zaangażowanego w tę działalność w wysokości nie mniejszej niż stopa zwrotu na poziomie 6%; 2) pokrycie kosztów uzasadnionych ponoszonych przez operatorów systemów przesyłowych i dystrybucyjnych w związku z realizacją ich zadań; 2a) pokrycie kosztów uzasadnionych działalności gospodarczej przedsiębiorstw energetycznych w zakresie budowy i przyłączania infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego i powiązanych z nią instalacji magazynowania energii, wraz z uzasadnionym zwrotem z kapitału zaangażowanego w tę działalność w wysokości nie mniejszej niż stopa zwrotu na poziomie 6%; 3) ochronę interesów odbiorców przed nieuzasadnionym poziomem cen i stawek opłat. Powyższe prowadzi do konstatacji, że taryfa nie powinna być „zawyżona”, albowiem przepis art. 45 ust. 1 Pe nakłada na przedsiębiorstwa energetyczne obowiązek takiego kalkulowania taryf, by z jednej strony opłaty wynikające z tych taryf pokrywały wyłącznie uzasadnione koszty realizacji świadczenia i koszty związane z tą realizacją (pkt 1), a z drugiej strony zapewniały ochronę odbiorców przed nieuzasadnionymi cenami i stawkami opłat (pkt 3). Warta uwagi jest również okoliczność, że ustawodawca odnosząc się do kosztów uwzględnianych w kalkulacji taryfy użył określenia „uzasadnionych”, nie zaś faktycznie poniesionych. Z powyższego wynika, że jedną z istotnych zasad przy rozstrzyganiu wniosku o zatwierdzenie taryfy jest zatem zasada pokrywania przez taryfy kosztów uzasadnionych. W doktrynie wskazuje się, że zasadę tę „(…) należy rozumieć jako zasadę oparcia wielkości cen i stawek opłat zawartych w taryfie na rozsądnych i udowodnionych kosztach produkcji i dostawy paliw lub energii do odbiorców. Takie unormowanie nie pozostawia wątpliwości, że choć państwo za pośrednictwem wyznaczonego organu ma prawo zatwierdzać ceny i stawki opłat zawarte w taryfach, to nie może tego robić na zasadzie całkowitego i swobodnego uznania. Musi je zatwierdzić na poziomie umożliwiającym pokrycie niezbędnych (uzasadnionych) kosztów danego przedsiębiorstwa energetycznego. Zasadę tę można określić jako zasadę najniższego możliwego i rozsądnego kosztu, który należy ponieść, żeby z zachowaniem wymogów prawa i zasad wynikających z bezpieczeństwa wykorzystywania danej technologii, paliwa lub energia mogły zostać dostarczone.” (red. M. Czarnecka, T. Ogłódek, Prawo energetyczne. Ustawa o odnawialnych źródłach energii. Ustawa o rynku mocy. Ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Komentarz, wyd. 2020, C.H.Beck) W świetle powyższego przyjąć należało, że Prezes URE wydając decyzję w przedmiocie wniosku powoda z dnia 28 lutego 2020 roku, uzupełnianego w toku postępowania administracyjnego o zatwierdzenie taryfy w zakresie dystrybucji energii elektrycznej dla odbiorców z grup taryfowych G, zobowiązany jest w szczególności do ustalenia poziomu kosztów uzasadnionych działalności powoda, jako przedsiębiorstwa energetycznego w zakresie prowadzonej działalności. Zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy – Prawo energetyczne Prezes URE zatwierdza taryfę bądź odmawia jej zatwierdzenia w przypadku stwierdzenia niezgodności taryfy z zasadami i przepisami, o których mowa w art. 44-

1. W niniejszej sprawie zaznaczyć też należy, że pojęcie kosztów uzasadnionych zostało zdefiniowane w treści art. 3 pkt 21 ustawy – Prawo energetyczne. Zgodnie z jego treścią, użyte w ustawie określenie „koszty uzasadnione” oznacza: koszty niezbędne do wykonania zobowiązań powstałych w związku z prowadzoną przez przedsiębiorstwo energetyczne działalnością w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania i dystrybucji, obrotu paliwami lub energią oraz przyjmowane przez przedsiębiorstwo energetyczne do kalkulacji cen i stawek opłat ustalanych w taryfie w sposób ekonomicznie uzasadniony, z zachowaniem należytej staranności zmierzającej do ochrony interesów odbiorców; koszty uzasadnione nie są kosztami uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów podatkowych. Ponadto, jak wynika z treści § 10 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Energii w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie energią elektryczną z dnia 6 marca 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 503, dalej: „Rozporządzenie”), koszty uzasadnione ustala się zgodnie z art. 44 i art. 45 ustawy oraz zasadami ewidencji kosztów określonymi w przepisach o rachunkowości; podstawą oceny kosztów, o których mowa w ust. 1, są porównywalne koszty poniesione przez przedsiębiorstwo energetyczne w roku kalendarzowym poprzedzającym rok ustalania taryfy, określone na podstawie sprawozdań finansowych dla poszczególnych rodzajów wykonywanej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 44 ust. 2 ustawy. Zgodnie z treścią § 10 ust. 3 Rozporządzenia, podstawą oceny kosztów mogą być porównywalne koszty wykonywania działalności gospodarczej w przedsiębiorstwach energetycznych wykonujących tego samego rodzaju działalność gospodarczą o zbliżonych warunkach jej wykonywania. Zgodnie z treścią § 20 Rozporządzenia:
2. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się obrotem energią elektryczną kalkuluje ceny energii elektrycznej na podstawie planowanych kosztów uzasadnionych zakupu tej energii oraz kosztów uzasadnionych wykonywanej działalności gospodarczej w zakresie obrotu energią elektryczną.
3. Koszty uzasadnione zakupu energii elektrycznej obejmują koszty zakupionej energii z zachowaniem zasad konkurencji i minimalizacji kosztów jej zakupu (...)
4. Koszty uzasadnione wykonywania działalności gospodarczej w zakresie obrotu energią elektryczną, o których mowa w ust. 1, ustala się na podstawie kosztów: 1) obsługi handlowej związanej z obrotem energią elektryczną; 2) wspólnych wykonywania działalności gospodarczej w zakresie obrotu energią elektryczną, o których mowa w § 11 ust.
5. Z treści powyższych uregulowań prawnych wynika zatem, że po stronie Prezesa URE - jako regulatora, zachodzi uprawnienie do analizy i weryfikowania kosztów uzasadnionych. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 stycznia 2010 roku, Sygn. akt III SK 31/09 :„Prezes Urzędu Regulacji Energetyki w razie stwierdzenia w toku postępowania, że przedstawiona do zatwierdzenia taryfa nie w pełni odpowiada wymaganiom art. 44-46 p.e. może w granicach określonych przez przepis art. 23 ust. 2 pkt 2 p.e. żądać od przedsiębiorstwa energetycznego dostosowania przedstawionej taryfy do tych wymagań. W wypadku, gdy przedsiębiorstwo odmówi w toku postępowania zmiany przedstawionej taryfy celem dostosowania jej do wymagań określonych w art. 44-46 p.e., to Prezes Urzędu zgodnie z dyspozycją art. 47 ust. 2 odmówi zatwierdzenia taryfy.”(Lex Nr 578156). W niniejszej sprawie powód piśmie z dnia 13 marca 2020 roku został wezwany przez pozwanego do dokonania stosownych uzupełnień, jednakże pismem z dnia 31 marca 2020 roku podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Podobnie, pomimo treści zawiadomienia z dnia 29 kwietnia 2020 roku, w którym wskazano, że na dzień wysłania zawiadomienia nie zostały spełnione lub wykazane, zależne od strony przesłanki, tj. że powód nie udowodnił, iż przedłożony wniosek o zatwierdzenie taryfy dla odbiorców grup taryfowych G został ustalony w taki sposób, że spełnia on wymogi wskazane w art. 45 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 3 pkt 21 ustawy - Prawo energetyczne, jak również, wydanego na podstawie art. 46 ust. 3 i 4 tej ustawy, rozporządzenia Ministra Energii z dnia 6 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie energią elektryczną (Dz. U. poz. 503), w szczególności jego § 9 pkt 2) i § 20 ust.
6. – powód w piśmie z dnia 5 czerwca 2020 roku wniósł o rozważenie przez Prezesa URE możliwości ponownej analizy sprawy i w konsekwencji zatwierdzenia propozycji taryfy Przedsiębiorstwa zgodnie ze złożonym w dniu 28 lutego 2020 r. wnioskiem, biorąc pod uwagę również analizy i wskazania przygotowane przez Prezesa URE. Przeprowadzone w niniejszej sprawie dowody z dokumentów, zeznań świadków jak również dowód z opinii biegłego sądowego świadczą o tym, że wywiedzione przez pozwanego konkluzje – w szczególności dotyczące analizy i weryfikacji kosztów przyjętych do kalkulacji przedmiotowej taryfy są trafne. Należy przy tym wskazać, iż rację ma pozwany, że: „(…) samo zakwalifikowanie kosztów do kosztów księgowych będących podstawą do ich zaliczenia w poczet kosztów podatkowych nie przesądza, czy dany koszt stanowi element kosztów uzasadnionych.” Zasadnie też pozwany przyjął, że sama okoliczność zawarcia, czy też planowania zawarcia z kontrahentem (np. poprzez zawarcie porozumienia regulującego sposób zawierania takiej umowy czy takich umów, (…) która będzie powodowała powstanie kosztów po stronie przedsiębiorstwa energetycznego nie przesądza, że koszty wynikające z takiej umowy są kosztami uzasadnionymi. Jak wskazał powód w treści odwołania: „Koszt w postaci średniej ceny zakupu energii elektrycznej na rynku (tzw. energii „czarnej") został przez Powoda wyznaczony do kalkulacji Taryfy na poziomie 275,81 zł/MWh. Podstawą dla wyznaczenia przez Powoda ceny na tym poziomie były ceny energii elektrycznej w zawartych przez Powoda w 2019 r. kontraktach zakupowych na rynku hurtowym, których przedmiotem były produkty z rocznym terminem dostawy, tj. terminem przypadającym na rok 2020 (rok, w którym miała być stosowana Taryfa). W ramach tych kontraktów nabywane były dwa rodzaje produktów - (...) (czyli produkt pasmowy z dostawą w roku 2020) oraz (...) (czyli produkt szczytowy z dostawą w roku 2020).” Z przeprowadzonego dowodu z opinii biegłego jasno wynika (k. 288), że: „zmiany jakie zaszły w analizowanym okresie uzasadniają spadek cen, w żadnym wypadku nie uzasadniają wzrostu cen energii w taryfie powoda na okres od kwietnia do grudnia 2020 roku.” Ponadto, w ocenie powoda: „(…) wyżej wskazane koszty nabycia energii „czarnej" mają charakter kosztów uzasadnionych w rozumieniu Prawa energetycznego oraz Rozporządzenia taryfowego. Powód wskazuje, że kontrakty terminowe były zawierane po cenach rynkowych na Towarowej Giełdzie Energii oraz na rynku (...) (kontrakty bilateralne). Nie jest zatem uprawnione twierdzenie, że energia „czarna" została nabyta przez Powoda po cenach wygórowanych lub też nierynkowych. Powód dokonywał zakupu energii elektrycznej po cenach, jakie aktualnie obowiązywały na rynku.” Jak wskazał biegły, powołując się na notowania energii elektrycznej na rynku (...) oraz na rynku terminowym (zobrazowane przez biegłego w treści opinii), wystąpił jednoznaczny spadek cen energii elektrycznej w okresie od 30 grudnia 2019 roku do 8 lipca 2020 roku. Jak zaznaczył biegły (k. 290) w analizowanych ramach czasowych, handlowe kontrakty terminowe (...) oraz notowania na rynku (...)w paśmie (...) kształtowały się zdecydowanie poniżej wartości 275,81 zł/MWh. Należy przy tym wskazać na okoliczność, że również z treści zeznań świadków wynika, iż ceny energii, które wówczas występowały na Towarowej Giełdzie Energii w Polsce były znacznie niższe, niż te, które spółka przyjęła do kalkulacji taryfy. Powołany biegły, dokonując w szczególności analizy notowań stwierdził, że w okresie styczeń – lipiec 2020 roku na rynku terminowym oraz (...) ceny pozwalały zdywersyfikować portfel tak aby uzyskać cenę na poziomie 236 zł/MWh. Biegły nadmienił przy tym, że bezpośrednio odpowiadając na pytanie - czy rynek umożliwiał uzyskanie ceny 236 zł/ MWh w analizowanym okresie można stwierdzić, że kwotowania rynkowe pozwalały uzyskać kwotę 236 zł /MWh będącą miksem kontraktów rocznych, kwartalnych, miesięcznych oraz (...). W ocenie Sądu powołany biegły zasadnie zwrócił uwagę na okoliczność, że wielkość przedsiębiorstwa oraz jego istotność względem bezpieczeństwa energetycznego kraju pozwala zakładać, że powód posiada dostęp do zespołów lub departamentów, które zajmują się szeroko rozumianą analizą rynkową, tym samym podmiot posiadający dostęp do analiz rynku z perspektywą krótko, średnio i długoterminową powinien uwzględniać i dyskontować potencjalne fluktuacje cen oraz podążające za cenami ryzyka rynkowe, a w ślad za tym powinien adekwatnie do zachodzących zmian podejmować decyzje o przyspieszaniu lub opóźnianiu kontraktacji. Zwłaszcza, że jak wynika z treści odwołania powód był świadom zachodzących wówczas zjawisk mających wpływ na „wahnięcie cen w 2020 roku”. Wskazał bowiem, że wynika ono z sytuacji meteorologicznej, napływu energii importowanej oraz z sytuacji związanej z pandemią COVID-
7. Niewątpliwie powyższe zaniechanie powoda ma znaczenie w niniejszej sprawie, tj. dotyczącej zatwierdzenia taryfy dla odbiorców z grupy taryfowej G – czyli szczególnej grupy, albowiem sprawa dotyczy taryfikacji cen dla gospodarstw domowych. Mając na względzie treść opinii biegłego wnioskować należy, że zakup energii elektrycznej przez powoda w oparciu o dotychczasową praktykę, tj. bez uwzględniania zmian i zdarzeń zachodzących na rynku energii, jest wątpliwy z punktu widzenia ochrony interesów odbiorców. Powód twierdził też, że strategia zakupowa powoda (zawieranie kontraktów terminowych na dostawy energii z dostawą w roku następnym od dokonania transakcji) pozwala na „znaczne ograniczenie ryzyka wahań cen energii”. W przekonaniu powoda ceny osiągnięte w ramach tak prowadzonej strategii mają wartość odzwierciedlającą rynkowy poziom cen. Z opinii biegłego sądowego wynika jednak, że powód co do zasady wykonał swój obowiązek zabezpieczenia określonej ilości energii elektrycznej, jednakże minimalizując własne ryzyko funkcjonowania kosztem ochrony interesów odbiorców. Jak wskazał świadek B. Z., w ocenie spółki, zakup energii na podstawie kontraktów krótkoterminowych był wówczas bardzo ryzykowny. Należy tu zaznaczyć, że wbrew twierdzom powoda, kwestionującego treść złożonej opinii, powołany biegły nie stworzył nowego modelu kontraktacji. Wskazał jedynie na możliwe zachowania spółki w dobie określnych zdarzeń, zwłaszcza w kontekście kształtującej się wysokości cen na rynku energii w przedmiotowym okresie. Pomimo powyższego bowiem powodowa spółka nie zareagowała w żaden sposób na spadające ceny. Istotnie też, do decyzji przedsiębiorcy należy w jaki sposób dokona zabezpieczenia energii, mając do dyspozycji kontrakty długoterminowe, krótkoterminowe, czy też mogą zabezpieczać energię na rynku (...) W świetle powyższego trudno przyjąć, aby powód dokonał kalkulacji kosztów, których poniesienia (jak wskazał w odwołaniu) nie sposób uniknąć w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na obrocie energią elektryczną i które są ekonomicznie uzasadnione (w szczególności kosztów nabycia energii elektrycznej na rynku). Pomimo tego, że jak wskazał powód, powołując się na treść § 22 ust. 1 Rozporządzenia - przedsiębiorstwo energetyczne ma prawo ukształtować taryfę w ten sposób, by gwarantowała ona przedsiębiorstwu energetycznemu uzyskanie uzasadnionego zwrotu z kapitału zainwestowanego w działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią elektryczną, tj. marży na poziomie zapewniającym opłacalność prowadzonej działalności, powyższe nie zwalania Prezesa URE z obowiązku weryfikacji kosztów uzasadnionych, która nie może się odbyć bez ustalenia, czy koszty zakupu energii elektrycznej obejmują koszty zakupionej energii z zachowaniem zasad konkurencji i minimalizacji kosztów jej zakupu. Zasadnie zatem przyjął pozwany w decyzji, że z treści wniosku o zatwierdzenie taryfy wynika przede wszystkim, że przedsiębiorstwo w zakresie zakupu energii elektrycznej przedstawiło informacje dotyczące przyjętej polityki kontraktowania energii elektrycznej i jej skutki. Polityka ta zmierza do minimalizacji ryzyka prowadzonej przez przedsiębiorstwo działalności gospodarczej. Zasadnie zatem wskazał pozwany, że przedsiębiorstwo wybrało rodzaj kontraktu (długoterminowy), który jest co do zasady najdroższy, ale obarczony najmniejszym ryzykiem, tyle że z punktu widzenia powoda. Z treści opinii biegłego sądowego wynika, że zmiany, jakie zaszły w okresie od 30 grudnia 2019 roku do dnia 8 lipca 2020 roku na rynku energii nie stanowiły zdarzeń uzasadniających wzrost cen energii w taryfie przedsiębiorcy na okres od 1 kwietnia 2020 roku do 31 grudnia 2020 roku. Nie sposób było zatem przyznać racji powodowi w zakresie wniosku o zatwierdzenie taryfy dla przedmiotowego okresu, że przyjęte przez powoda na gruncie Taryfy koszty nabycia energii „czarnej" na poziomie 275,81 zł/MWh stanowią koszty uzasadnione w rozumieniu art. 45 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 21 Prawa energetycznego oraz § 20 i 22 Rozporządzenia taryfowego. Powód nie wykazał też, aby jedynie zatwierdzenie taryfy na wnioskowanym poziomie umożliwiało prowadzenie rentownej działalności gospodarczej. W świetle powyższego, wbrew twierdzeniom powoda, brak było podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja stanowi arbitralnie wydane rozstrzygnięcie w oderwaniu od podstaw faktycznych i prawnych. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 479 53 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie. O kosztach procesu, Sąd orzekł stosownie do wyników procesu na podstawie art. 98 k.p.c. oraz Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Na koszty postępowania po stronie pozwanego złożył się koszt zastępstwa procesowego w wysokości 720,00 zł oraz koszt zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym w kwocie 180,00 zł. Na podstawie art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, zgodnie z wynikiem procesu nakazano pobrać od przegrywającego powoda na rzecz Skarbu Państwa kwotę 9.520,45 zł tytułem zwrotu wydatku, w postaci wynagrodzenia biegłego sądowego. Sędzia SO Jolanta Stasińska