oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania tego świadka na pozostałe okoliczności, czyli na fakt błędnego przyjęcia w przedmiotowym postępowaniu założeń funkcjonowania magazynu energii, albowiem świadek miał w tym zakresie nie zeznawać faktów, ale wypowiadać własne oceny. Sąd postanowił na podstawie art.
pominąć wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony odwołującej jako niemający znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (o czym szczegółowo w dalszej części uzasadnienia). Podobnie na rozpoznanie sprawy nie miałby wpływu dowód zawnioskowany przez stronę odwołującą w toku rozprawy z 10 kwietnia 2024 r. , stąd należało go pominąć na podstawie art.
205 3 § 2 k.p.c., ponieważ strona była zobowiązana do podania wszystkich twierdzeń i dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w pismach przygotowawczych składanych przed rozprawą, pod rygorem utraty prawa ich powoływania w toku dalszego postępowania. Odwołująca spółka dane prawo utraciła, bo nie udowodniła, iż wcześniejsze zgłoszenie wniosku dowodowego z 10 kwietnia 2024 r. nie było możliwe, a potrzeba jego zgłoszenia nie wynikła z późniejszych okoliczności. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje: Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu była ocena decyzji wydanej przez Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, mocą której stwierdzono że na zainteresowanym - (...) S.A. nie ciąży obowiązek zawarcia umowy o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej magazynu energii elektrycznej (...) o mocy przyłączeniowej 102,5 MW planowanego w K.. Decyzja ta została wydana w oparciu przepis art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2019 r., poz. 755 ze zm.), zgodnie z którym w sprawach spornych dotyczących odmowy zawarcia umowy o przyłączenie do sieci, (…), rozstrzyga Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, na wniosek strony. Zgodnie z regulacją art. 7 ust. 1 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym na chwilę wydania decyzji) przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne odmówi zawarcia umowy o przyłączenie do sieci lub przyłączenia w pierwszej kolejności instalacji odnawialnego źródła energii, jest obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić o odmowie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i zainteresowany podmiot, podając przyczyny odmowy. Ów publicznoprawny obowiązek przyłączenia do sieci wiąże się z monopolistyczną pozycją na rynku przedsiębiorstw energetycznych zajmujących się przesyłaniem lub dystrybucją energii. Nie ma on jednak charakteru bezwzględnego, gdyż przedsiębiorca energetyczny jest zwolniony z tego obowiązku w sytuacjach wskazanych w prawie energetycznym ( zob. M. Nowaczek-Zaremba, D. Nowak, w: PrEnerg. Komentarz, pod red. M. Swory, Z. Murasa, Warszawa 2010, s. 518-519; A. Walaszek-Pyzioł, Energia i prawo, Warszawa 2002, s. 154-158). Oznacza to więc, że nakaz przyłączenie do sieci aktualizuje się jedynie na określonych warunkach ( zob. również wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt VII ACa 924/17, Legalis nr 1752463). Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu takie warunki zachodzą wówczas gdy, łącznie zostaną spełnione przesłanki: - istnieją techniczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania energii; - istnieją ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. W myśl art. 7 ust 3a ustawy podmiot ubiegający się o przyłączenie do sieci składa wniosek o określenie warunków przyłączenia do sieci, w przedsiębiorstwie energetycznym, do którego sieci ubiega się o przyłączenie. Złożenie takiego wniosku powoduje po stronie przedsiębiorstwa sieciowego obowiązek dokonania oceny, czy przyłączenie danego podmiotu jest możliwe właśnie z uwagi na techniczne, jak i ekonomiczne warunki. W przypadku stwierdzenia przez przedsiębiorstwo energetyczne ich braku, uprawnione jest ono do odmówienia zawarcia umowy o przyłączenie do sieci i dostarczania energii, informując o tym Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. Zarówno techniczne, jak i ekonomiczne warunki powinny być związane z indywidualnymi cechami konkretnego obiektu ( zob. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt III SK 51/13, opubl. Legalis ). Wymóg istnienia technicznych warunków przyłączenia do sieci nie może być przy tym utożsamiany z – abstrakcyjnie pojmowaną – „techniczną możliwością” przyłączenia. Należy go odnosić do sprawnego i bezpiecznego funkcjonowania całej infrastruktury elektroenergetycznej. Ponadto na mocy art.7a ustawy przyłączane do sieci urządzenia, instalacje i sieci podmiotów ubiegających się o przyłączenie muszą spełniać wymagania techniczne i eksploatacyjne zapewniające m.in.: 1) bezpieczeństwo funkcjonowania systemu elektroenergetycznego; 2) zabezpieczenie systemu elektroenergetycznego przed uszkodzeniami spowodowanymi niewłaściwą pracą przyłączonych urządzeń, instalacji i sieci; 3) zabezpieczenie przyłączonych urządzeń, instalacji i sieci przed uszkodzeniami w przypadku awarii lub wprowadzenia ograniczeń w poborze lub dostarczaniu energii; 4) dotrzymanie w miejscu przyłączenia urządzeń, instalacji i sieci parametrów jakościowych energii. Bezpieczeństwo ma przełożenie na prowadzenie ruchu sieciowego w sieci dystrybucyjnej w sposób efektywny, z zachowaniem wymaganej niezawodności dostarczania energii elektrycznej i jakości jej dostarczania, za które odpowiedzialny jest operator systemu dystrybucyjnego. Rozpoznając wniosek o przyłączenie do sieci przedsiębiorstwo energetyczne obowiązane jest zatem badać, czy w aktualnym stanie faktycznym takie przyłączenie jest w ogóle możliwe, i to zarówno w aspekcie dokonania fizycznego przyłączenia, jak i przy uwzględnieniu konieczności zapewnienia bezpieczeństwa całemu systemowi elektroenergetycznemu. Dlatego też oceniając podstawy przyłączenie do sieci przedsiębiorstwo energetyczne każdorazowo bada m.in. wpływ danego przyłączenia na Krajowy System Elektroenergetyczny. Taka ocena miała miejsce także w rozpoznawanej sprawie, i dokonania została w ramach zleconej przez przedsiębiorstwo ekspertyzy. W jej wynikach wskazano, że dokonanie przyłączenia magazynu energii prowadziłoby do przeciążenia linii 110 kV A. – P. oraz linii 220 kV A. - P. ( vide ekspertyza k. 76 – 84 akt administracyjnych). Wyniki tej ekspertyzy, co do zasady nie były kwestionowane przez stronę odwołującą. Spółka w treści odwołania wskazywała jedynie, że oparcie się przez Prezesa Urzędu na wnioskach ekspertyzy stoi w sprzeczności z postulatami wprowadzenia ułatwień w zakresie przyłączania magazynów energii na etapie wydawania dla nich warunków przyłączenia poprzez odejście traktowania ich jako źródeł wytwórczych ( k. 21 akt sądowych). Nie zostały przedstawione żadne przeciwdowody, które obaliłyby wykazane twierdzenie przedsiębiorstwa energetycznego, że podłączenie magazyny energii do sieci przesyłowej miałoby wpływ na jej bezpieczeństwo, a tym samym, że zachodzą technologiczne przeszkody w dokonaniu takiego podłączenia. Rozważyć zatem dalej należało, czy na przedsiębiorstwie energetycznym spoczywały prawem określone obowiązki, które umożliwiłyby bezpieczne podłączenie do sieci mającego powstać magazynu energii. Natomiast, jako że przeszkody podłączenia do sieci wiązały się z ewentualnym przeciążeniem linii elektroenergetycznych, wymagało to oceny możliwości przeprowadzenia ich modernizacji w zakresie umożliwiającym zadośćuczynieniu żądaniom odwołującej spółki. Jeszcze raz zaakcentować przy tym trzeba, że techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia należy zawsze odnosić do konkretnego obiektu, jaki ma być przyłączany z uwzględnieniem treści składanych w toku procesu ubiegania się o przyłączenie oświadczeń woli jego stron, a także całego kontekstu funkcjonowania przedsiębiorstw sieciowych, zasad i mechanizmów rozbudowy infrastruktury sieciowej (w szczególności zaś jej finansowania) oraz inwestycji w nowe moce przyłączeniowe ( zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt III SK 13/14, op.cit). Przepis art. 7 ust. 5 ustawy nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek realizacji i finansowania budowy oraz rozbudowy sieci, w tym na potrzeby przyłączania podmiotów ubiegających się o przyłączenie. Regulacji tej nie można jednak rozumieć jako obowiązku zapewnienia warunków przyłączenia dla każdego podmiotu ubiegającego się o takie przyłączenie, bez względu na okoliczności faktyczne ( zob. Kościuk Agata, Prawo energetyczne. Komentarz, wyd. II Opublikowano: LEX/el. 2023). Przepis ten należy bowiem interpretować całościowo, a to oznacza, że realizacja oraz finansowanie budowy i rozbudowy sieci jest powiązane z wykonaniem warunków określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 1–4, 7 i 8 i art. 46 ustawy oraz w założeniach lub planach, o których mowa w art. 19 i 20 ustawy ewentualnie w przepisach odrębnych. Należy zatem przyjąć, że obowiązek realizacji i finansowania budowy i rozbudowy sieci będzie istniał w przypadku, gdy dana instalacja została przewidziana w w/w dokumentach lub przepisach. Oznacza to, że możliwość przyłączenia do siec ma charakter obiektywny, i nie zależy od subiektywnej oceny przedsiębiorstwa. Jak to wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia z dnia 22 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt III SK 13/14 Sąd Najwyższy ( opubl. Legalis) samodzielnie postrzegana przesłanka technicznych warunków przyłączenia odnosi się do istniejącej już w dacie wydawania warunków przyłączenia możliwości przyłączenia nowo budowanej instalacji wytwórczej do sieci przedsiębiorstwa obciążonego obowiązkiem zawarcia umowy przyłączeniowej. Przesłanka ta jest spełniona, gdy warunki takie zaistnieją w planowanej dacie zawarcia umowy przyłączeniowej w związku z prowadzonymi przez przedsiębiorstwo sieciowe pracami modernizacyjnymi. W przypadku, gdy prace takie nie są prowadzone (ewentualnie planowane z terminem realizacji pozwalającym na przyłączenie nowej instalacji w terminie określonym w warunkach przyłączenia), przesłanka technicznych warunków przyłączenia traci samoistny charakter, gdyż o tym, czy i kiedy takie warunki zaistnieją, decydować będzie przesłanka ekonomicznych warunków przyłączenia, która rzutuje na zakres obowiązku sfinansowania przez przedsiębiorstwo sieciowe prac niezbędnych do przyłączenia nowych instalacji wytwórczych. Należy nadto uwzględnić, że obowiązek rozbudowy sieci, o którym mowa w przepisach Prawa energetycznego nie ma związku wyłącznie z rozbudową sieci na potrzeby przyłączania nowych podmiotów, lecz służy utrzymania spójności i prawidłowego działania systemu energetycznego. Jest to więc obowiązek budowy odpowiednich połączeń między sieciami należącymi do poszczególnych przedsiębiorstw energetycznych, obowiązek ich modernizacji, w tym w celu podniesienia poziomu dopuszczalnych obciążeń w związku ze zwiększonym zapotrzebowaniem na moc. Z przepisów tych nie wynika jednak, by publicznoprawny obowiązek dbałości o stan sieci przesyłowej i dystrybucyjnej rozciągał się na inwestycje "wymuszone" przez przyłączenia kolejnych podmiotów, zwłaszcza w sytuacji, gdy obowiązek zawarcia umowy o przyłączenie ma charakter obowiązku warunkowego (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt III SK 33/11 opubl. Lex). Zasadnie zatem Prezes Urzędu wydając zakażoną decyzję odniósł się do rozporządzenia systemowego (art. 9 ust. 1-4, 7 i 8 Prawa energetycznego ), rozporządzenia taryfowego (art. 46 Prawa energetycznego ) oraz gminnych planów zaopatrzenia w energie elektryczną (art. 19 – 20 Prawa energetycznego ). W tym kontekście pozbawiony podstaw był zarzut przedstawiony w pkt I tiret pierwszy odwołania, odnoszący się do przyjęcia za podstawę wydawanej decyzji informacji uzyskanej od Prezydenta Miasta K., że modernizacja sieci umożlwiająca podłączenie odwołującej spółki nie została ujęta w aktualizacji projektu założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe na lata 2021 – 2035 ( k. 18v akt sądowych). Owszem rację ma odwołująca spółka, że badając podstawy zawarcia umowy o przyłączenie do sieci należy ocenić spełnienie trzech przesłanek tj. zaistnienie warunków technicznych i ekonomicznych przyłączenia (art. 7 ust. 1 ustawy) oraz istnienie tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości, obiektu lub lokalu, do których paliwa gazowe lub energia mają być dostarczane (art. 7 ust. 3 ustawy). Niemniej jednak, jak to oto już wyjaśniono wyżej, oceniając istnienie warunków technicznych należy określić, czy nie zachodzą przeszkody o charakterze trwałym, niedające się usunąć na etapie rozpatrywania wniosku. Dla ustalenia istnienia technicznych warunków przyłączenia trzeba zbadać m.in. czy przedsiębiorstwo sieciowe może dostarczać lub przyjmować do sieci wnioskowaną ilość energii elektrycznej lub ciepła. W tym kontekście należy także badać, czy otoczenie ekonomiczne, pozwala na ich usunięcie w określonym czasie (z uwzględnieniem planowanej daty wykonania umowy). Techniczne warunki przyłączenia do sieci powinny być bowiem rozumiane jako możliwość przyłączenia, a następnie odbioru dostarczanej energii przez istniejącą sieć, przy czym ocena tej możliwości wymaga niekiedy analizy konieczności ewentualnej budowy lub rozbudowy sieci. W konsekwencji istnienie warunków technicznych jest zasadniczo determinowane przez warunki ekonomiczne ( zob. też wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11.03.2016 r., VI ACa 191/15, LEX nr 2026424). Dlatego też ekonomiczne warunki przyłączenia obiektu podmiotu ubiegającego się o przyłączenie powinny być co do zasady postrzegane przez pryzmat art. 7 ust. 5 ustawy, jak to uczynił Prezes Urzędu. Uwzględniając powyższe Sąd uznał za całkowicie pozbawiony podstaw zarzut stosowania przy wydawaniu decyzji dodatkowych, pozaustawowych przesłanek warunkujących możliwość zawarcia umowy. Druga grupa zarzutów (pkt I tiret drugi i pkt II odwołania) odnosiła się do obowiązku równoprawnego traktowania podmiotów ubiegających się o zawarcie umowy o przyłączenie do sieci ( k. 18v uzasadnienia). Obowiązek taki został wprost wyrażony przez ustawodawcę w art. 7 ust. 1 ustawy. Nie ulega wątpliwości, że ustawa nakazuje równoprawne traktowanie podmiotów występujących w tych samych sytuacjach i warunkach (poza wyjątkami podmiotów uprzywilejowanych, które omawianej sprawie z uwagi na podmiot, jak i datę wydania decyzji nie maja zatasowania). Zasadę równoprawnego traktowania należy ujmować w sensie formalnym poprzez nakaz równego traktowania podmiotów zaliczających się do tej samej kategorii działowej, co rzecz jasna nie oznacza całkowitego braku możliwości różnego traktowania podmiotów charakteryzujących się istotnymi, obiektywnie występującymi cechami wyróżniającymi ( zob. Publiczne prawo gospodarcze. Tom 8B System Prawa Administracyjnego red. prof. dr hab. Roman Hauser, prof. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, prof. dr hab. Andrzej Wróbel 2018, system Legalis). Niewątpliwie nakaz równoprawnego traktowania kierowany jest do przedsiębiorstwa elektroenergetycznego. Intencją jest zapewnienie, aby nie dochodziło do sytuacji dyskryminacyjnych na rynku, a więc przypadków, gdy w sposób nieuzasadniony oraz dowolny dochodziłoby do odmowy świadczenia usług danemu podmiotowi ( zob. Prawo energetyczne. Efektywność energetyczna. Tom I. Komentarz red. dr hab. Marzena Czarnecka, Tomasz Ogłódek, system Legalis). Należy zatem zastanowić się, jakie konsekwencje może mieć ewentualne naruszenie tegoż obowiązku. Zdaniem spółki, w przypadku dwóch podmiotów w takich samych stanach faktycznych i prawnych zawarcie umowy tylko z jednym z nich, narusza zasadę równoprawnego traktowania. Z taką tezą należy oczywiście się zgodzić (nie przesądzając w tym miejscu, że taka sytuacja miała miejsce na gruncie rozpoznawanej sprawy). Natomiast nie są już tak oczywiste oczekiwane przez stronę następstwa stwierdzenia naruszenia. Ustawa Prawo energetyczne zapewnia realizację zasady równoprawnego traktowania w szeregu przepisach. Wskazać można chociażby nałożony na przedsiębiorstwo obowiązek niezwłocznego poinformowania Prezesa URE o odmowie zawarcia umowy o przyłączenie (art. 7 ust. 1 ustawy); kompetencje dla Prezesa URE do rozstrzygania spraw spornych w związku z odmową zawarcia umowy o przyłączenie lub o świadczenie usług przesyłu lub dystrybucji energii i paliw gazowych, magazynowania oraz skraplania lub regazyfikacji skroplonych paliw gazowych (art. 8 ustawy), kompetencje Prezesa Urzędu określone w art. 23 ustawy, czy możliwość nakładania kary pieniężnych (art. 56 ustawy). Zasada równoprawnego traktowania nie może być jednak interpretowana w ten sposób, że w przypadku jej naruszenia można oczekiwać każdorazowego nakazania zawarcia umowy o przyłączenie do sieci. Jak to już wyjaśniono wyżej, umowa o przyłączenie do sieci może być zawarta tylko wówczas, gdy spełnione są trzy jasno określone prawem przesłanki tj. możliwości techniczne przyłączenia, możliwości ekonomiczne przyłączenia i posiadanie przez podmiot ubiegający się o przyłączenie tytułu prawnego. Jeżeli przesłanki te nie są spełnione łącznie, nie można domagać się zawarcia umowy, nawet gdyby w odniesieniu do innego podmiotu taka umowa była zawarta. Nawet zatem ewentualne stwierdzenie naruszenia zasady równoprawnego traktowania w stosunku do odwołującej spółki, nie mogłoby prowadzić do żądanych odwołaniem rezultatów tj. orzeczenia, że na przedsiębiorstwie energetycznym ciążył obowiązek zawarcia umowy o przyłączenie do sieci. Już chociażby z tego powodu zarzutu odwołania nie mogły prowadzić do uwzględniania jego żądań. Podsumowując, przepisy ustawy Prawo energetyczne nakładają na przedsiębiorstwa elektroenergetyczne obowiązek przestrzegania zasady równoprawnego traktowania. Obowiązek ten może być egzekwowany przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w ramach działań kontrolnych. Naruszenie zasady, wyrażonej w art. 7 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne , która obliguje do równego traktowania i przyłączania podmiotów ubiegających się o przyłączenie do sieci, nie może być jednak samodzielną podstawą do nakazania zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotem trzecim. Przyłączenie takie może nastąpić jedynie przy spełnieniu przesłanek określonych w ustawie. Niezależnie od powyższego Sąd poddał ocenie, czy przedstawione w sprawie dowody dawały podstawę dla uznania, że (...) S.A. naruszała zasadę równoprawnego traktowania podmiotów ubiegających się o przyłączenie, a dalej czy mogło się to przekładać na sytuację prawną strony odwołującej. W odwołaniu jako dowód powyższego wskazano na wydanie w dniu 16 listopada 2021 r. warunków przyłączenia magazynu energii K. do sieci przesyłowej dla (...) sp. z o.o. Zdaniem strony odwołującej, z tą spółką zostały podjęte dodatkowe uzgodnienia związane ze założeniem oświadczenia o funkcjonowaniu magazynu energii elektrycznej. Takie uzgodnienia nie były natomiast prowadzone z odwołującą ( k. 22v akt sądowych). Przedsiębiorstwo energetyczne określając warunki przyłączenia działa na podstawie wniosku ubiegającego się o takie przyłączenie. To podmiot ubiegający się o przyłączenie do sieci składa wniosek o określenie warunków przyłączenia. Wniosek taki zawiera w szczególności oznaczenie podmiotu ubiegającego się o przyłączenie, określenie nieruchomości, obiektu lub lokalu, oraz informacje niezbędne do zapewnienia spełnienia wymagań określonych w art. 7a ustawy. Wniosek o określenie warunków przyłączenia magazynu energii elektrycznej zawiera również informację określające parametry magazynu energii elektrycznej, w szczególności łączną moc zainstalowaną elektryczną magazynu energii elektrycznej wyrażoną w kW, pojemność nominalną wyrażoną w kWh i sprawność magazynu energii elektrycznej (art. 7 ust. 3a, 3b, 3c ustawy, zob. też poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego Dz.U.2007.93.623). Są to informacje, które pozwalające przedsiębiorstwu energetycznemu ocenić spełnienie warunków technicznych przyłączenia oraz przeprowadzić ocenę charakteru pracy przyłączanych urządzeń. Literalne brzmienie obowiązujących przepisów wskazuje przy tym, że ustawodawca uregulował tylko niezbędne elementy wniosku („wniosek (…) zawiera w szczególności”), nie ograniczając jego treści i całościowego brzmienia. Istnieje zatem możliwość wskazania przez wnioskodawcę dodatkowych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie tego wniosku. Celem ułatwienia podmiotom ubiegającym się o przyłączenie złożenia stosownego wniosku, (...) S.A. stosują gotowy formularz, który został wykorzystany także przez (...) sp. z o.o. ( k. 214 – 218 akt sądowych). W treści wniosku został przedstawiony opis oraz warunki pracy magazynu energii. Charakter działania tego magazynu przewidywał możliwość pracy zarówno w trybie rozładowania (oddawanie energii elektrycznej do sieci), jak i ładowania (pobieranie energii elektrycznej z sieci). Magazyn ten miał techniczną możliwość pracy z pełną mocą wprowadzaną do sieci w każdej chwili. Okoliczność ta została potwierdzona także w toku procesu sądowego zeznaniami przesłuchanego na wniosek odwołującej spółki świadka M. W. ( k. 424v akt sądowych). Świadek ten zeznał przy tym, że w projektowanym magazynie istniała możliwość wprowadzenia ograniczeń w zakresie oddawania energii. Niemniej jednak w złożonym wniosku, który w pkt 5.16 przewidywał rubrykę „uwagi i informacje dodatkowe” spółka nie podała żadnych dodatkowych okoliczności, które wskazywałyby na taką ograniczoną możliwość pracy magazynu energii, co determinowałaby ocenę jego wpływu na bezpieczeństwo sieci elektroenergetycznej. Słuszne okazało się stanowisko (...) S.A., że przedsiębiorstwo nie miało w takiej sytuacji podstaw do innego zamodelowania w ekspertyzie pracy (...), niż właśnie uwzględniając możliwość działania tegoż magazynu w każdym stanie pracy systemu elektroenergetycznego z pełną mocą. Sama odwołującą spółka przyznała, że technicznie możliwa jest praca tegoż magazynu przy dużej generacji w systemie ( k. 19v akt sądowych). To, czy wprowadzenie energii eklektycznej do systemu w chwilach gdy jest jej „dużo” byłoby racjonalnie z powodów ekonomicznych, nie mogło stanowić podstawy oceny dokonywanej przez przedsiębiorstwo energetyczne. W świetle złożonego wniosku i wskazanych w nim danych, z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa sieci elektroenergetycznej, całkowicie uprawnionym było badanie wpływu przyłączenia magazynu w trybie rozładowania. Na etapie badania wniosku, przy braku stosowanych oświadczeń i deklaracji podmiotu ubiegającego się o przyłączenie, przedsiębiorstwo nie jest władne dokonywać samodzielnych i niczym niepopartych założeń, co do ewentualnego przyszłego modelu biznesowego podmiotu ubiegającego się. Zarzuty spółki koncentrowały się na przyjęciu, że w odniesieniu do (...) sp. z o.o. takie założenia zostały poczynione, co pozwoliło na określenie warunków przyłączenia pomimo braku technicznych i ekonomicznych warunków przyłączenia. Sąd pragnie przy tym podkreślić, że nie była przedmiotem postępowania sądowego ocena tego, czy w określonym stanie faktycznym (...) S.A. uprawniona była określić warunki przyłączenia dla tegoż podmiotu trzeciego, ale to, czy ewentualnie doszło do naruszenia w odniesieniu do (...) sp. z o.o. zasady równoprawnego traktowania. Natomiast jak wskazywał zainteresowany, w procesie wydawania warunków przyłączenia dla ME K. (...) ubiegająca się spółka złożyła oświadczenie, w którym: - wskazała na charakter pracy ME K. zakładający (
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.