k.p.c. obowiązującego w momencie dokonywania przez sąd doręczenia nakazu zapłaty tj. w maju 2022 r., w przypadku bezskutecznej podwójnej awizacji przesyłki zawierającej nakaz zapłaty i odpis pozwu, sad był zobowiązany do wszczęcia procedury umożliwiającej doręczenie przesyłki sądowej przez komornika;
w brzmieniu obowiązującym w maju 2022 r., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy po dokonaniu podwójnej nieskutecznej awizacji sąd był zobowiązany do poinformowania o tym Powoda i zobowiązania go do doręczenia Pozwanemu odpisu nakazu zapłaty przez komornika;
– w brzmieniu obowiązującym w ww. okresie, co okazało się trafne. Sąd II instancji, w okolicznościach tej sprawy uznał bowiem, że miała miejsce błędna interpretacja tego przepisu. Powołany przepis w kwietniu-maju 2022 r. brzmiał następująco: Jeżeli pozwany, pomimo powtórzenia zawiadomienia zgodnie z art.
zdanie drugie, nie odebrał pozwu lub innego pisma procesowego wywołującego potrzebę podjęcia obrony jego praw, a w sprawie nie doręczono mu wcześniej żadnego pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających i nie ma zastosowania art. 139 § 2-3 1 lub inny przepis szczególny przewidujący skutek doręczenia, przewodniczący zawiadamia o tym powoda, przesyłając mu przy tym odpis pisma dla pozwanego i zobowiązując do doręczenia tego pisma pozwanemu za pośrednictwem komornika (§ 1). Zgodnie z treścią § 2, powód w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia mu zobowiązania, o którym mowa w § 1, składa do akt potwierdzenie doręczenia pisma pozwanemu za pośrednictwem komornika albo zwraca pismo i wskazuje aktualny adres pozwanego lub dowód, że pozwany przebywa pod adresem wskazanym w pozwie. Po bezskutecznym upływie terminu stosuje się przepis art. 177 § 1 pkt 6) k.p.c. W świetle brzmienia tej regulacji stanowisko pozwanego jest uzasadnione w aspekcie procesowych praw obywatela, ponieważ doręczenie komornicze w rozumieniu tej regulacji co do zasady zakładało, że podany przez powoda adres pozwanego nie może być objęty fikcją doręczenia, o której mowa w art. 139 § 1 k.p.c. Sąd był zobowiązany do wszczęcia procedury umożliwiającej doręczenie przesyłki sądowej przez komornika nie tylko wówczas, gdy były wątpliwości, co do aktualności adresu pozwanego podanego w pozwie. Co więcej, sąd nie był zwolniony od przedmiotowych czynności zobowiązujących powoda nawet wówczas, gdy adres pozwanego podany w pozwie nie budził wątpliwości. Procedura zobowiązująca powoda do doręczenia komorniczego polegała na podjęciu działań właściwym postępowaniu egzekucyjnemu w znaczeniu czynności komornika w zakresie jego szerszych uprawnień niż doręczyciela pocztowego, w sytuacji gdy pozwany w danej sprawie nie miał jeszcze doręczonego pisma w sposób przewidziany we wcześniejszych przepisach o doręczeniu np. nie odebrał osobiście w domu, pracy itd. a nie mają zastosowania art. 139 § 2-3 1 lub inny przepis szczególny przewidujący skutek doręczenia. Bez wątpienia taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Sąd I instancji założył natomiast, że tzw. doręczenie komornicze w granicach tego przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd nie ma pewności, że adres na który wysłana została przesyłka sądowa jest adresem aktualnym. W ocenie sądu II instancji treść wówczas obowiązującej regulacji art.
k.p.c. (krytykowanej w praktyce orzeczniczej) nie zawierała takich warunków jej zastosowania. Nie obowiązywał przecież wówczas art.
1 k.p.c., który stanowi, że przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli pomimo odebrania przez adresata korespondencji aktualność wskazanego w pozwie adresu pozwanego nie budzi wątpliwości. Brak tych czynności, które w ówczesnym stanie prawnym były konieczne został jednak usunięty następczymi działaniami stron, w tym zawodowego pełnomocnika pozwanego, który podjął już czynności procesowe następcze wobec otrzymania odpisu nakazu zapłaty z odpisem pozwu i pouczeniami (wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, nie jako załącznik do wniosku o przywrócenie terminu) i aktualnie dalsze wywodzenie odnośnie do naruszenia jego praw jest bezpodstawne. Na marginesie tylko należy wskazać, że sąd II instancji, w ramach postępowania zażaleniowego nie wydaje rozstrzygnięć objętych wnioskami zażalenia pozwanego. Ponowienie czynności przed sądem I instancji w aktualnym stanie nie może już dotyczyć zobowiązania powoda do doręczenia komorniczego, ponieważ pozwany sam zaprzeczył zasadności takich czynności. Sąd II instancji miał na względzie to, że zawodowy pełnomocnik pozwanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty podała: „Pozwany: A. W. (adres w aktach sprawy)”. Adres pozwanego podany w pozwie tj. S. (...), (...)-(...) S. był zatem także zdaniem pozwanego aktualnym adresem zamieszkania pozwanego, po pierwsze w dniu złożenie pozwu, po drugie w dacie awizacji przesyłki z odpisem nakazu zapłaty i pozwu, a wreszcie po trzecie w dniu wnoszenia sprzeciwu. Co więcej, na udzielonym w dniu 22 czerwca 2022 r. pełnomocnictwie (k. 114) także pozwany i pełnomocnik podają ten sam adres. Pozwany zmienił miejsce zamieszkania z S. (...), (...)-(...) S. na ul. (...), (...)-(...) W., o czym poinformował sąd I instancji pismem z dnia 23 listopada 2022 r., a zatem po dacie nadania sprzeciwu. Pozostałe zarzuty zażalenia naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., art. 6 k.c. i błędów w ustaleniach faktycznych dotyczyły regulacji i okoliczności, które nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia. Reasumując, sąd I instancji winien aktualnie podjąć dalsze czynności na skutek sprzeciwu od nakazu zapłaty, który został nadany w dniu 29 czerwca 2024 r. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c. Sąd Okręgowy uchylił zaskarżone postanowienie (pkt 1.). Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego (pkt 2.) pozostawiono Sądowi Rejonowemu, na podstawie art. 108 § 2 k.p.c. Anna Gałas
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.