(który w niniejszej sprawie znajduje odpowiednie zastosowanie na podst. art. 397 § 3 k.p.c. w zw. z art. 229 i art. 491 2 ust. 1 pr. upadł.) uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Ustalenia faktyczne oraz dokonana ocena prawna powinna zostać przedstawiona w uzasadnieniu orzeczenia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zgodnie z którym naruszenie przez sąd pierwszej instancji art. 328 § 2 k.p.c. (obecnie art.
k.p.c.) przez sporządzenie uzasadnienia nie w pełni odpowiadającego wymaganiom, jakie stawia wymieniony przepis, może wyjątkowo wypełniać podstawę środka zaskarżenia. Ma to miejsce wówczas, gdy w wyniku uchybienia konkretnym wymaganiom określonym w art. 328 § 2 k.p.c. (tj. art.
k.p.c.) zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli instancyjnej, czyli gdy stwierdzone wady mogły mieć wyjątkowo wpływ na wynik sprawy. (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2004 r., sygn. akt V CK 92/04). Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera elementów wymaganych treścią art.
w stopniu, który sprawia, że orzeczenie to uchyla się kontroli instancyjnej. Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił bowiem podstawy faktycznej orzeczenia w zakresie w jakim uznał, że upadły nie doprowadził do swojej niewypłacalności, ani nie zwiększył istotnie jej stopnia umyślnie, ani na skutek rażącego niedbalstwa. Zgodnie z art. 491 15 ust. 1a pr. upadł. w przypadku ustalenia, że upadły doprowadził do swojej niewypłacalności lub istotnie zwiększył jej stopień umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa, plan spłaty wierzycieli nie może być ustalony na okres krótszy niż trzydzieści sześć miesięcy ani dłuższy niż osiemdziesiąt cztery miesiące. Rozstrzygnięcie przedmiotowego zagadnienia pozostaje zatem jednym kluczowych elementów postępowania w przedmiocie ustalenia planu spłaty, bowiem w znaczący sposób wpływa na czasookres realizowanego przez upadłego planu spłaty wierzycieli, a tym samym istotnie wpływa na stopień zaspokojenia wierzycieli. Upadły forsuje tezę (którą bezrefleksyjnie przechwycił syndyk, a następnie sąd rejonowy), że przyczyną powstania jego niewypłacalności były czynności podjęte w 2001 r., w wyniku których stał się ofiara oszustwa. Jak twierdził T. K.
k.c. wymogu. Z treści uzasadnienia nie sposób wywieść w oparciu o co sąd pierwszej instancji (lub chociażby syndyk) takie ustalenia poczynił. Wskazać przy tym należy, że dalece wątpliwe wydaje się dokonywanie ustaleń faktycznych, a następnie rozważań prawnych w oparciu jedynie o wyjaśnienia złożone przez upadłego. Sąd winien je bowiem zestawić z pozostałymi zgromadzonymi w sprawie dowodami i mając szerszy ogląd sytuacji osobistej upadłego i okoliczności w jakich dochodziło do powstawania stanu niewypłacalności dokonać trafnych ustaleń, które to ustalenia następnie powinny odnaleźć swoje odzwierciedlenie w treści sporządzonego uzasadnienia. Tymczasem z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie można ustalić powyższych okoliczności, co sprawia, że orzeczenie to uchyla się kontroli instancyjnej. Twierdzenia o oszustwie i wydanym, jak wywodzi upadły na podstawie sfałszowanych dokumentów, nakazie zapłaty wymagają weryfikacji, być może zapoznania się z dokumentacją zgromadzoną w sprawie w której został wydany nakaz zapłaty jak i ustalenia przyczyn jego niezaskarżenia przez upadłego. Niewątpliwie zaś zachodzi konieczność wysłuchania upadłego z uwagi na daleko idące wątpliwości co do twierdzeń upadłego o niedoprowadzeniu do swej niewypłacalności umyślnie ani na skutek rażącego niedbalstwa. Z uwagi zaś na wskazywane powyżej istotne znaczenie tych okoliczności, zasadnym jest wysłuchanie upadłego na te okoliczności, najlepiej podczas rozprawy. Mając powyższe na względzie sąd okręgowy, działając na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oraz w zw. z art. 229 i art. 491 2 ust. 1 pr. upadł.) uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Ponownie orzekając w przedmiocie ustalenia planu spłaty wierzycieli sąd rejonowy powinien dokonać oceny, czy upadły T. K.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.