Sygn. akt XXIII Zs 74/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 sierpnia 2021r. Sąd Okręgowy w Warszawie XXIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy i Zamówień Publicznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Aleksandra Komór Protokolant: Weronika Żołdak po rozpoznaniu 13 sierpnia 2021r. w Warszawie na rozprawie sprawy o udzielnie zamówienia publicznego przy udziale: (...) Kancelarii Radców Prawnych (...) spółki partnerskiej w W., (...) spółki partnerskiej Radców Prawnych i Adwokatów w S., Kancelarii Radców Prawnych (...) w W., T. S. przeciwnika skargi (...) spółki komandytowej w W. na skutek skargi zamawiającego Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej w W. z dnia 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt KIO 935/21 1. oddala skargę , 2. zasadza od Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz (...) spółki komandytowej w W. 5400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem kosztów postępowania skargowego. Aleksandra Komór Sygn. akt XXIII Zs 74/21 UZASADNIENIE Zamawiający - Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K., ul. (...), (...)-(...) K. prowadzi postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego na usługi społeczne pn. „Obsługa prawna Oddziału GDDKiA w K." o nr: (...). Ogłoszenie o zamówieniu o nr (...) zamieszczone zostało w Biuletynie Zamówień Publicznych w dniu 18.03.2021 r. oraz na platformie zakupowej zamawiającego pod adresem: (...). Jeden z wykonawców - (...) Sp. K., ul. (...), (...)-(...) W. wniósł odwołanie od postanowień treści SWZ do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej, gdyż uznał je za niezgodne z przepisami ustawy Pzp. Odwołujący zarzucił zamawiającemu: 1) naruszenie przepisu art. 353 1 w zw. z art. 58 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm.) w zw. z przepisem art. 8 i art. 16 ustawy Pzp w zw. z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret piąte i art. 106j ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106 z późn. zm.) oraz § 1 pkt 2 i § 5 pkt 2 lit b Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 r. w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania (Dz. U. poz. 2437) wyrażające się w wykorzystaniu pozycji dominującej zamawiającego, polegające na ustanowieniu w OPZ i umowie takiego mechanizmu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Krajową Izbą Odwoławczą, zgodnie z którym wykonawca zawsze zobowiązany będzie do wnioskowania o zasądzenie tych kosztów przedkładając wystawioną na zamawiającego fakturę VAT
(4)ust. 1 ustawy o radcach prawnych, poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą jego nieprawidłowym zastosowaniem do stanu faktycznego będącego podstawą rozpoznania odwołania, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uwzględnienia zarzutu w części dotyczącej pkt 2a sentencji wyroku, polegającą na przyjęciu, iż przepis ten jako mający zastosowanie do niniejszej sprawy, stoi na przeszkodzie postanowieniom PPU oraz OPZ skarżącego w zakresie uregulowania kosztów zastępstwa procesowego, podczas gdy przepis ten, zgodnie z doktryną i orzecznictwem, a także przywołanym przez Izbę stanowiskiem Komisji Etyki ma zastosowanie jedynie do radców prawnych świadczących pracę w ramach stosunku pracy, więc nie może stanowić on o nieprawidłowości przyjętych przez skarżącego projektowanych postanowieniach umowy, jako że dotyczy roszczeń pracowniczych, zatem prawidłowa wykładnia Izby tego przepisu powinna doprowadzić jego oceny jako niemającego zastosowania w sprawie i oddalenia zarzutu. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez oddalenie odwołania także w zakresie zarzutów określonych w punkcie 2a i 2c sentencji wyroku oraz zmianę postanowienia 4a i 4b sentencji wyroku w zakresie kosztów postępowania odwoławczego poprzez: zasądzenie od zamawiającego na rzecz odwołującego kwoty 1500,00 złotych tytułem zwrotu 1/5 kosztu wpisu od odwołania i zasądzenie od odwołującego na rzecz zamawiającego kwoty 2880,00 złotych tytułem zwrotu 4/5 kosztu wynagrodzenia pełnomocnika. W odpowiedzi na skargę odwołujący wniósł o oddalenie skargi, zasądzenie na rzecz przeciwnika skargi od skarżącego kosztów postępowania skargowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm prawem przepisanych oraz oddalenie wniosku dowodowego - jako spóźnionego. W piśmie procesowym z dnia 13 sierpnia 2021 r. Kancelaria Radców Prawnych (...) uczestnik postępowania przystępujący po stronie odwołującego wniósł jak przeciwnik skargi o jej oddalenie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: W ocenie Sądu Okręgowego skarga jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w pełni aprobuje stanowisko Krajowej Izby Odwoławczej co do poszczególnych zarzutów poniesionych w odwołaniu. Rozpoznając skargę Sąd Okręgowy w całości podziela także ustalenia faktyczne dokonane przez Krajową Izbę Odwoławczą, jak i wywody zawarte w uzasadnieniu wyroku Izby. Zauważyć też należy, iż w istocie wywody zawarte w części merytorycznej skargi sprowadzają się do prezentowania przez skarżącego własnej, a konkurencyjnej wobec Krajowej Izby Odwoławczej oceny faktycznej i prawnej sprawy. W ocenie Sądu Okręgowego natomiast Izba w sposób staranny przeprowadziła postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie oraz w sposób wyczerpujący i wszechstronny rozważyła wszystkie dowody przeprowadzone w toku rozprawy. Ocena materiału dowodowego została dokonana w sposób kompleksowy i bezstronny, nie narusza granic oceny swobodnej, jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów faktycznych lub logicznych, stąd ustalenia te Sąd Okręgowy uznaje za własne. Sąd Okręgowy w całości podziela także argumentację prawną przedstawioną przez Krajową Izbę Odwoławczą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Żaden z zarzutów podniesionych w skardze nie okazał się zasadny. W szczególności, wbrew zarzutom zawartym w skardze, Krajowa Izba Odwoławcza dokonała prawidłowej oceny przedstawionego i powoływanego w toku postępowania materiału dowodowego i poczyniła na jego podstawie prawidłowe ustalenia faktyczne. Na aprobatę nie zasługują w związku z tym zarzuty wywiedzione w pkt 1 petitum skargi. Zauważyć tu bowiem należy, iż rozpoznając odwołanie Izba ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, a wydając wyrok bierze za podstawę stan rzeczy ustalony w toku postępowania. W niniejszej sprawie Izba, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie dokonała dowolnej i wybiórczej, lecz swobodnej i wszechstronnej oceny zgłoszonych dowodów. Dodać trzeba też, iż w ocenie Sądu sama nawet możliwość wywiedzenia z danego materiału dowodowego innych, niż wywodzi to skarżący wniosków, nie narusza jeszcze zasady swobodnej oceny dowodów i nie świadczy też jeszcze o braku logicznego powiązania przyjętych wniosków z zebranym materiałem dowodowym. Zdaniem Sądu Okręgowego bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów procesowych poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowodów sprzecznie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego choćby już z tego względu, że podnosząc omawiane zarzut skarżący nie wskazał nawet jakim dokładnie dowodom skład orzekający odmówił wiarygodności oraz na czym konkretnie polegały uchybienia podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, których dopuścić miała się Izba. Prawidłowe postawienie zarzutu naruszenia art. 542 ust. 1 ustawy nPzp wymaga natomiast wskazania konkretnego dowodu przeprowadzonego w sprawie, którego zarzut ten dotyczy i podania, w czym skarżący upatruje wadliwą ocenę jego wiarygodności bądź mocy dowodowej (pod. wyrok Sądu Najwyższego z dn. 25.11.2003 r., sygn. II CK 293/02 na gruncie ustawy dPzp). Tego rodzaju zarzutów skarżący co od zasady nie przedstawił. W treści omawianych zarzutów naruszenia przepisów postępowania skarżący wskazywał natomiast, że Krajowa Izba Odwoławcza błędnie pominęła przy wyrokowaniu, iż zamawiający zmianą SWZ dokonaną pismem z dnia 21 kwietnia 2021 r. (znak: (...)) zmodyfikował postanowienia SWZ, tj. pkt. 3.2.
- OPZ, § 8 ust. 7 PPU i usunął § 8 ust. 8 PPU. Skutkiem tego pominięcia miało być w ocenie skarżącego rozpoznanie przez Izbę odwołania na nieaktualnym stanie faktycznym. Z powyższym twierdzeniem skargi nie sposób się zgodzić. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi bowiem do wniosku, że Krajowa Izba Odwoławcza w podstawie swojego orzeczenia uwzględniła dokonane przez zamawiającego pismem z dnia 21 kwietnia 2021 r. zmiany, jednak uznała, że mają one jedynie pozorny charakter i nie prowadzą do eliminacji wskazywanego przez odwołującego problemu. Przed konkretną oceną podniesionych w skardze zarzutów dla porządku należy powołać wskazane postanowienia SWZ. Otóż w pierwotnym brzmieniu - przed wniesieniem odwołania do Izby - § 8 ust. 4-8 Tomu II SWZ stanowiły, że:
- Wykonawcy nie przysługuje dodatkowe wynagrodzenie z tytułów kosztów zastępstwa procesowego, zasadzonych na rzecz Zamawiającego lub przyznanych Zamawiającemu w ugodzie lub postępowaniu egzekucyjnym, przy czym nie zwalnia to pełnomocnika z obowiązku składania wniosku o zwrot na rzecz Zamawiającego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu sadowym lub przed innym organem, np. KIO.
- Obowiązkiem Wykonawcy jest występowanie do sadu lub innych organów orzekających z wnioskami o zasadzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości co najmniej sumy stawki minimalnej przewidzianej dla danej wartości przedmiotu sporu albo rodzaju sprawy określonej zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
- W przypadku zastępstwa przed KIO Wykonawca ma obowiązek występowania do KIO z wnioskiem o zasadzenie kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z zasadami właściwymi dla postępowań przed Krajową Izbę Odwoławczą,
- Wykonawca, składając przed KIO wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa, przedłoży fakturę wystawioną na Zamawiającego opiewającą na koszty zastępstwa procesowego nieprzekraczającą limitu określonego w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie delegacji zawartej w ustawie Pzp. Wartość brutto najbliższej faktury z tytułu miesięcznego wynagrodzenia ryczałtowego Wykonawcy, zostanie pomniejszona przez Wykonawcę, o wartość wynagrodzenia brutto zapłaconego przez Zamawiającego w związku z wystawioną faktura z tytułu kosztów zastępstwa procesowego przed KIO.
- W przypadku, gdy Wykonawca składając przed KIO wniosek o zasądzenie ww. kosztów przedłożył fakturę wystawioną na Zamawiającego opiewającą na koszty zastępstwa procesowego, a KIO nie zasadziło na rzecz Zamawiającego tych kosztów - Wykonawca dokona stosownej korekty faktury. Po wniesieniu odwołania zamawiający dokonał zmiany ww. postanowień § 8 ust. 7 i 8 Tomu II SWZ nadając im następujące brzmienie:
- Wykonawca, składając przed KIO wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa, przedłoży fakturę wystawioną na Zamawiającego opiewającą na koszty zastępstwa procesowego nieprzekraczającą limitu określonego w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie delegacji zawartej w ustawie Pzp. Wartość brutto najbliższej faktury z tytułu miesięcznego wynagrodzenia ryczałtowego Wykonawcy, zostanie pomniejszona przez Wykonawcę o wartość wynagrodzenia brutto zapłaconego przez Zamawiającego w związku z wystawioną fakturą z tytułu kosztów zastępstwa procesowego przed KIO.
- (wykreślony). Jak wynika z powyższego jedyną zmianą dokonaną przez zamawiającego pismem z dnia 21 kwietnia 2021 r. była de facto rezygnacja z postanowienia, w myśl którego wykonawca, w wypadku niezasądzenia kosztów przez Izbę, zobowiązany był do dokonania korekty faktury. Pomimo dokonania przez zamawiającego modyfikacji w postanowieniach SWZ pozostała natomiast regulacja, zgodnie z którą wartość faktury wystawianej przez wykonawcę i składanej w KIO wraz z wnioskiem kosztowym przez pełnomocnika, odliczana miała być miesięcznego wynagrodzenia ryczałtowego, jakie otrzymywać miał wykonawca w związku ze świadczeniem pomocy prawnej na rzecz zamawiającego, co dotyczyć miało każdej faktury. Podkreślenia zaś wymaga, że przedmiotem odwołania był zarówno mechanizm obowiązkowego dokonywania korekty faktury w wypadku przegrania sprawy przed KIO przez zamawiającego, jak też mechanizm obniżania miesięcznego, ryczałtowego wynagrodzenia wykonawcy o wartość wystawionej tytułem zastępstwa faktury, które obowiązywały jeszcze w dniu złożenia odwołania przez wykonawcę. Nadto, w ocenie Sądu Okręgowego, spór co do zgodności z przepisami prawa postanowień wzoru umowy pozostawał aktualny zarówno przed wniesieniem odwołania, jak i na etapie rozpatrywania odwołania przez Izbę. Zauważyć bowiem należy, że wykonawca nawet pomimo dokonania przez zamawiającego zmiany postanowień SWZ po wniesieniu odwołania, nadal upatrywał w nich tych samych naruszeń jakie wskazał w odwołaniu i popierał zarzuty odwołania w tym zakresie. W tym stanie rzeczy Izba zobowiązana była rozstrzygnąć powstały spór i nieuzasadnionym byłoby zdaniem Sądu Okręgowego oddalenie odwołania jedynie z uwagi na fakt, że zaskarżone postanowienia SWZ w dniu wyrokowania, nie brzmią identycznie jak w dacie wnoszenia odwołania. Tym samym nie sposób podzielić forsowanej przez skarżącego tezy, iż Izba dokonała w niniejsze sprawie nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i rozpoznała sprawę na nieaktualnym stanie faktycznym, nie uwzględniając w swoim rozstrzygnięciu dokonanej modyfikacji postanowień SWZ. W tym kontekście chybiony okazał się też wywiedziony w pkt 1.2) petitum skargi zarzut dowolnego rozważenia materiału dowodowego poprzez uwzględnienie zarzutu w części dotyczącej pkt 2a sentencji wyroku i uznanie, że zaskarżone postanowienia umowy i opisu przedmiotu zamówienia dotyczące kosztów zastępstwa procesowego zostały sformułowane z uchybieniem uregulowaniom ustawowym. Krajowa Izba Odwoławcza w zaskarżonym wyroku negatywnie oceniła postanowienia wzoru umowy uznając je jako sprzeczne z naturą wynagrodzenia pełnomocnika za przygotowanie i reprezentację klienta przed organem orzekającym i nakazała zamawiającemu dokonać modyfikacji postanowień SWZ. Powyższą ocenę Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własną. Po pierwsze w ocenie Sądu Okręgowego uwzględniając odwołanie w omawianym zakresie KIO nie poczyniła żadnego uchybienia związanego z oceną zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego. Argumentacja skargi stanowi jedynie własny pogląd zamawiającego na zebrany materiał dowodowy i polemikę z tezami uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Powyższe nie może natomiast stanowić przesłanki skutecznego podważenia dokonanej przez Izbę oceny materiału dowodowego sprawy. Uwypuklić należy przy tym, że to na zamawiającym, jako stronie podnoszącej, że przewidziana w SWZ potrzeba ustalenia sposobu rozliczania się z wykonawca wynikała z przeprowadzonego w GDDKiA audytu jak również, że wypłacanie dodatkowego wynagrodzenia stanowiłoby naruszenie przepisów o finansach publicznych oraz dyscypliny finansów publicznych, ciążył obowiązek udowodnienia powyższych okoliczności (art. 534 ust. 1 ustawy Pzp). Zamawiający nie przedstawił natomiast żadnych przekonywujących dowodów świadczących o tym, że przyjęty w SWZ sposób regulacji stosunków jest zgodny z prawem, a tym bardziej wymagany przez ustawę o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych, bądź też audytora. Tym samym nie sposób uznać aby zamawiający podołał ciążącemu na nim obowiązkowi w zakresie dowodzenia i wykazał stosownymi dowodami słuszność swojej argumentacji. Po drugie zaś powtórzenia za KIO wymaga, że pozbawienie wykonawcy prawa do dodatkowego wynagrodzenia za zastępstwo procesowe, jak również zastosowanie przez zamawiającego mechanizmu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Izbą na podstawie faktury, w ten sposób, ażeby kwota z faktury pomniejszała kwotę miesięcznego ryczałtowego wynagrodzenia wykonawcy niewątpliwie stanowi naruszenie charakteru umowy o świadczenie usług prawnych i natury tego rodzaju stosunku. W tym zakresie podzielić należy wielokrotnie wyrażany przez Krajową Izbę Odwoławczą pogląd, zgodnie z którym stosownie do przepisu § 1 pkt 2 i § 5 pkt 2 lit b Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 r. w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania (Dz. U. poz. 2437), zwrot kosztów zastępstwa procesowego przed Izbą dotyczy kosztów już uiszczonych na rzecz pełnomocnika z tytułu czynności związanych z przygotowaniem i reprezentacją przed KIO. Złożenie wniosku o zasądzenie kosztów przez Izbę jest więc równoznaczne z oświadczeniem o ich poniesieniu, czego podstawą jest właśnie składana faktura. Wobec tego, mechanizm zawarty w kwestionowanych postanowieniach wzoru umowy zmuszałby wykonawcę do poświadczania nieprawdy, gdyż wniosek ten de facto nie dotyczyłby kosztów zastępstwa procesowego poniesionych przez zamawiającego i związanych z dodatkowym nakładem pracy za przygotowanie i reprezentację przed KIO, a części kosztów stałego wynagrodzenia miesięcznego za obsługę prawną (por. wyroki Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 21 lipca 2021 r. sygn. akt KIO 1868/21 i z dnia 14 czerwca 2021 r. sygn. akt KIO 1336/21). Z tych też względów bezzasadne jest twierdzenie skargi o zgodności omawianych postanowień SWZ z przepisami prawa. Naruszenia wyrażonej w art. 542 ust. 1 ustawy Pzp zasady swobodnej oceny dowodów skarżący upatrywał także w ustaleniach i rozważaniach Izby w zakresie twierdzeń zamawiającego co do zgodności z prawem zastrzeżenia warunku udziału w postępowaniu dla Lidera/Koordynatora w postaci 24 miesięcznego doświadczenia, w ostatnich 5 latach, w ramach 1 umowy realizowanej w oparciu o warunki kontraktowe FIDIC. Podkreślenia wymaga, że warunki określane przez zamawiającego muszą być z jednej strony ustalone w sposób proporcjonalny do przedmiotu zamówienia, umożliwiający ocenę zdolności wykonawcy do należytej realizacji zamówienia, co oznacza także, że warunki udziału w postępowaniu nie mogą być postawione w taki sposób, aby stanowiły barierę dostępu do postępowania dla wykonawców zdolnych do jego realizacji. Z drugiej strony oceniając zasadność warunku bierze się pod uwagę zakres, charakterystykę, stopień złożoności, specyfikę lub też sposób realizacji danego zamówienia. W przedmiotowym postępowaniu zamawiający wskazał wymaganie aby osoba skierowana na stanowisko Lidera/Koordynatora posiadała minimum 24 miesiące doświadczenia zawodowego jako radca prawny lub adwokat, zdobytego w ramach jednej umowy (zakończonej lub będącej w trakcie realizacji) w okresie ostatnich 5 lat, polegającego na świadczeniu stałej obsługi prawnej związanej z realizacją lub nadzorem i zarządzaniem kontraktem dotyczącym inwestycji drogowej, w oparciu o warunki kontraktowe FIDIC. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że wbrew twierdzeniom skargi nie sposób z treści zaskarżonego uzasadnienia wywieść, aby Izba stwierdziła, że w obszarze działalności zamawiającego tylko jeden prawnik może sprostać jego wymaganiom dotyczącym stanowiska Lidera/Koordynatora, a że zamawiający nie wykazał, iż na rynku prawniczym w K. i okolicach jest wystarczająco duża liczba prawników spełniająca taki warunek, a po drugie, że tylko i wyłącznie osoba posiadająca aż 24 miesięczne doświadczenie przy obsłudze kontraktów typu FIDIC jest w stanie zapewnić należyte wykonanie zamówienia. Powyższe stanowiło bowiem jedynie przytoczenie stanowiska odwołującego. Za w pełni prawidłową uznać należało zaś konstatację Izby, iż wyżej przywołany warunek nie spełnia wymagań proporcjonalności, a przede wszystkim stwierdzenie, iż zamawiający w żaden sposób nie wykazał, że na rynku jest dostatecznie duża liczba prawników spełniających wymagania zamawiającego w zakresie warunków udziału w postępowaniu, jak również zasadności wymagania minimum 24 doświadczenia zawodowego przy obsłudze kontraktów wykonywanych w ramach warunków kontraktowych FIDIC. Bezsprzecznie bowiem ciężar dowodzenia w tym zakresie spoczywał na zamawiającym zgodnie z treścią art. 534 ust. 1 ustawy Pzp, który stanowi, że strony i uczestnicy postępowania odwoławczego są obowiązani wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Zauważyć należy, że argumentacja zamawiającego w zakresie dostępności na lokalnym rynku osób spełniających przedmiotowy warunek koncentrowała się w niniejszym postępowaniu na wykazaniu, że treść warunku spełniają również osoby świadczące pomoc prawną na rzecz wykonawców i innych zamawiających. Skarżący nie przedstawił jednak na powyższą okoliczności żadnych dowodów. Z całą pewnością takiego dowodu nie mogło stanowić samo wyliczenie prowadzonych ogólnie postępowań, albowiem powyższe nie dowodzi liczby osób wykonujących w ramach nich czynności, ani obiektywnych uwarunkowań rynkowych. Przy tak sformułowanym warunku celem wykazania istnienia konkurencji zamawiający powinien przedstawić np. listę prawników, którzy dysponują danym doświadczeniem, czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Podobnie stanowisko skarżącego, iż treść wymagań w zakresie warunku udziału w postępowaniu narzucona została mu przez Centralę GDDKiA i takie wymagania znajdują się we wszystkich specyfikacjach zamówień publicznych na pomoc prawną stosowanych w jego organizacji, nie znalazło oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Odwołujący oraz uczestnicy przystępujący po jego stronie do niniejszego postępowania zaoferowali natomiast w toku postępowania tego rodzaju materiał dowodowy, który potwierdzał zawężenie konkurencyjności na gruncie omawianego warunku. Zawężenie kręgu potencjalnych kandydatów do prawników z rynku lokalnego determinuje także sam opis przedmiotu zamówienia i koniecznością sprawowania dyżurów przez Lidera w siedzibie zamawiającego przez określone minima tj. codziennie przez co najmniej 4 godziny. Nadto, wymagane doświadczenie referuje do kontraktów FIDIC dla inwestycji drogowych i to w realizowanych w okresie ostatnich 5 lat. Mając na względzie, iż w ramach klauzul FIDIC kontrakty drogowe realizuje w zasadzie tylko GDDKiA, a województwie (...) jest tylko jeden oddział GDDKiA, to wywieść należy, że przedmiotowy warunek udziału w postępowaniu mogą spełniać mogą tylko osoby mieszkające w województwie (...) oraz takie, które w ostatnich 5 latach świadczyły pomoc prawną na rzecz (...). Z tych wszystkich względów, rozstrzygnięcie Izby regulujące zbyt wygórowaną treść omawianego warunku udziału w postępowaniu należy uznać za słuszne. Wobec powyższego wszystkie wywiedzione w skardze zarzuty dotyczące postępowania dowodowego należy uznać jedynie za subiektywną ocenę skarżącego dokonanej przez Izbę oceny dowodów. Ocena skarżącego stanowi bowiem jedynie polemikę z niekorzystnymi dla niego wnioskami Izby, lecz nie jest skuteczną przesłanką podważenia dokonanej przez Izbę prawidłowej oceny materiału dowodowego. Dlatego też zdaniem Sądu Okręgowego bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów procesowych poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowodów sprzecznie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (art. 542 ust. 1 ustawy Pzp). Uznania Sądu Okręgowego nie znalazł także zarzut naruszenia art. art. 559 ust. 2 ustawy Pzp. Po pierwsze podkreślić należy, że podobnie jak w przypadku zarzutów dotyczących dokonanej przez KIO oceny zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, także formułując przedmiotowy zarzut skarżący nie wskazał jakich konkretnie uchybień dopuściła się Izba dokonując ustaleń faktycznych prawnych w niniejszym postępowaniu. Skarżący nie wskazał też co do jakich dowodów KIO się nie odniosła, ani jakiej podstawy prawnej orzeczenia nie wskazała. W ocenie Sądu Okręgowego, a wbrew sugestii skarżącego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera natomiast ustalenie faktów, które Izba uznała za udowodnione, dowodów, na których się oparła oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia może zaś być skutecznie postawiony jedynie wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w art. 559 ust. 2 ustawy Pzp zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli instancyjnej. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. Uzasadnienie wyroku KIO zawiera bowiem wszystkie wymagane elementy i umożliwia dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził Izbę do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Tym samym zarzut wywiedziony w pkt 2 petitum skargi okazał się chybiony. Na aprobatę nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 22 4 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. W ramach tego zarzutu skarżący podnosił, że Izba dokonała błędnej wykładni ww. przepisu, która skutkowała jego nieprawidłowym zastosowaniem do stanu faktycznego będącego podstawą rozpoznania odwołania, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uwzględnienia zarzutu w części dotyczącej pkt 2a sentencji wyroku. Choć istotnie rację ma skarżący, że Krajowa Izba Odwoławcza w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia powołała się na art. 22 4 ust. 1 ustawy o radcach prawnych oraz stanowisko Komisji Etyki i Wykonywania Zawodu Krajowej Izby Radców Prawnych, to zauważenia wymaga, że przywołane one zostały jedynie jako przykład modelu wynagradzania funkcjonującego na rynku właściwym dla danej usługi. Z uzasadnienia Izby nie sposób natomiast wywieść aby art. 22 4 ust. 1 ustawy o radcach prawnych w jakimkolwiek zakresie stanowił podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Nadto, Izba w treści uzasadnienia nigdzie nie wskazała, iż ww. regulacje prawne znajdują zastosowanie do wykonawcy wprost. Wobec powyższego zarzut błędnej wykładni oraz nieprawidłowego zastosowania omawianych przepisów do stanu faktycznego niniejszej sprawy, jako bezzasadny nie mógł zasługiwać na uwzględnienie. Reasumując, należy wskazać, że zaskarżony wyrok Krajowej Izby Odwoławczej w pełni odpowiadał przepisom prawa procesowego i materialnego. Podniesione w skardze zarzuty nie zdołały natomiast obalić trafnego rozstrzygnięcia Izby w jakimkolwiek zakresie. Powyższe zaś stanowiło o bezzasadności skargi, co było podstawą jej oddalenia w oparciu o art. 588 ust. 1 nPZP. O kosztach postępowania skargowego orzeczono na podstawie art. 589 ust.1 nPZP. Ponieważ postępowanie to zostało w całości przegrane przez skarżącego to zasadnym było zasądzenie kosztów od tego podmiotu na rzecz przeciwnika skargi. Na koszty poniesione przez przeciwnika skargi w toku postępowania skargowego składały się koszty zastępstwa prawnego ustalone na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015, poz. 1804 ze zm.). Odnośnie do stawki wynagrodzenia pełnomocnika, to uzupełniająco należy wskazać, że Sąd Okręgowy w składzie orzekającym w tej niniejszej uznaje, że nie ma żadnych prawnych podstaw do stosowania stawek obowiązujących w postępowaniu odwoławczym przed KIO w sytuacji gdy tylko ww. rozporządzenie określa stawki przed organami wymiaru sprawiedliwości. Należy też podkreślić, że w kognicji tutejszego Sądu nie ma kategorii spraw podobnych do skargi na orzeczenie KIO. Z tych względów jedynym wyznacznikiem stawki wynagrodzenia musi być wartość przedmiotu zamówienia – zaskarżenia. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji wyroku. Sędzia Aleksandra Komór