poprzez brak dopuszczenia i przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego, w sytuacji gdy w ocenie Sądu I Instancji rozstrzygnięcie sprawy wymagało wiadomości specjalnych; art.
poprzez jego pominięcie przez Sąd I instancji i uznanie, że w sprawie pozwana powinna zawnioskować o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu lotnictwa, podczas gdy opinii biegłego nie zasięga się w postępowaniu uproszczonym, jeżeli jej przewidywany koszt miałby przekroczyć wartość przedmiotu sporu; art. 235 2 §1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 243 2 k.p.c. poprzez zaniechanie wydania postanowienia o pominięciu dowodów z dokumentów (k. 72-74, k. 76-76v, k. 86-90, k. 126, k. 63, k. 100-119), które w ocenie Sądu I instancji nie mogły stanowić ustaleń dla sprawy ze względu na brak tłumaczeń dokumentów na język polski lub brak dokonania oceny dokumentów przez biegłego z zakresu lotnictwa, co doprowadziło do nieuprawnionego wyeliminowania przez Sąd I instancji z ocenianego materiału dowodowego ww. dokumentów oraz oparcia ustaleń faktycznych na dowodach przedstawionych jedynie przez stronę powodową; art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 256 k.p.c. w zw. z art. 245 k.p.c. poprzez uznanie, że dokumenty (k. 72-74, k. 76-76v, k. 86-90, k. 126) nie mogą stanowić podstawy ustalenia faktów ze względu na brak przedłożenia tłumaczeń dokumentów na język polski oraz ze względu na charakter dokumentów prywatnych, podczas gdy Sąd I instancji nie wezwał pozwanej, aby do ww. dokumentów w języku obcym zostały przedłożone tłumaczenia na język polski; art. 227 w zw. z art. 231 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez nieprawidłowe ustalenie przez Sąd I instancji, że skoro strona powodowa w piśmie procesowym zakwestionowała stanowisko pozwanej w przedmiocie braku możliwości braku lądowania samolotu na lotnisku w B. w dniu 14 września 2021 r. wskazując, że warunki meteorologiczne nie przekraczały minimów pogodowych określonych w instrukcji operacyjnej lotniska w B., to należało przyjąć, że warunki pogodowe pozwalały na lądowanie samolotu na lotnisku w B., podczas gdy powodowie nie przedstawili żadnego wiarygodnego dowodu na warunki pogodowe pozwalające na bezpieczne lądowanie samolotu na lotnisku w B. w dniu 14 września 2021 r., samo zaś zakwestionowanie twierdzeń pozwanej nie jest równoznaczne z udowodnieniem wskazanego faktu; art. 233 § 1 k.p.c. poprzez zaniechanie dokonania oceny przedłożonych przez pozwaną dowodów oraz niepodjęcie nawet próby dokonania ustaleń, czy warunki meteorologiczne panujące na lotnisku w B. wpłynęły na opóźnienie skarżonego lotu, podczas gdy wobec braku dopuszczenia i przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego oraz braku zobowiązania pozwanej do przedłożenia tłumaczeń dokumentów (stosownie do art. 256 k.p.c.), Sąd I instancji powinien poczynić samodzielnie ustalania na podstawie przedłożonych przez pozwaną dokumentów , których sposób odczytania został szczegółowo opisany przez pozwaną w treści odpowiedzi na pozew, co doprowadziło do nieuprawnionego stwierdzenia, że pozwana nie wykazała, że warunki pogodowe panujące w dniu skarżonego lotu uniemożliwiały terminowe lądowanie lotu, a w konsekwencji, że nie udowodniła nadzwyczajnych okoliczności, które uniemożliwiły wykonanie lotu w przewidzianym pierwotnie czasie; naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2014 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz. U. UE L. z 2004 r. Nr 46, str. 1 z późń. zm.) poprzez jego niezastosowanie pomimo przedstawienia przez pozwaną wiarygodnych dowodów, że opóźnienie skarżonego lotu było spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć, pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków, co powinno skutkować zwolnieniem z obowiązku wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7 rozporządzenia nr 261/2004. W związku z powyższym pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie obu powództw w całości i obciążenie każdego z powodów kosztami postępowania przed Sądem I instancji oraz zasądzenie odrębnie od każdego z powodów na rzecz pozwanej kosztów postępowania przed Sądem II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację powodowie wnieśli o jej oddalenie oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powodów zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy w Warszawie zważył, co następuje. Apelacja pozwanej spółki nie zasługiwała na uwzględnienie. W postępowaniu uproszczonym apelacja ma charakter ograniczony, a celem postępowania apelacyjnego nie jest tu ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez Sąd I instancji w ramach zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą. Innymi słowy mówiąc, apelacja ograniczona wiąże Sąd odwoławczy, a zakres jego kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co zarzuci w apelacji skarżący. Wprowadzając apelację ograniczoną, ustawodawca jednocześnie określa zarzuty, jakimi może posługiwać się jej autor i zakazuje przytaczania dalszych zarzutów po upływie terminu do wniesienia apelacji - co w polskim porządku prawnym wynika z art. 5059 § 1
w ocenie Sądu Okręgowego wskazać należy, że opinii biegłego można zasięgnąć w postępowaniu uproszczonym, o ile uzasadniają to wyjątkowe okoliczności. Dopuszczenie dowodu z opinii biegłego uzależnione jest od tego, czy ustalenie zasadności lub wysokości świadczenia wymaga wiadomości specjalnych. W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga, że strona pozwana była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, więc Sąd Rejonowy nie był zobowiązany do działania z urzędu. Dodatkowo zauważyć należy, że Sąd Rejonowy nie dopuścił się pozostałych wskazywanych w apelacji uchybień procesowych, a mianowicie, zgodnie z art. 235 2§2 k.p.c. w zw. z art. 243 2 k.p.c. wydanie postanowienia pomijającego dowody zwłaszcza jeśli chodzi o pominięcie dowodu z dokumentów złożonego do akt sprawy powinno mieć miejsce gdyby Sąd je pominął. Sąd Rejonowy natomiast w niniejszej sprawie nie wydając wyżej wskazanego postanowienia uznał, że złożone dokumenty stanowią dowody w sprawie. Co więcej Sąd Rejonowy dokonał ich oceny (k.136 uzasadnienia) i nie tylko wskazał, że nie stanowiły one podstawy ustaleń faktycznych, ale też wyjaśnił dlaczego. Rozważył też, że gdyby część z nich stanowiła podstawę ustaleń faktycznych to należałoby uznać je za dokumenty prywatne. Przechodząc do omówienia kolejnych zarzutów naruszenia prawa procesowego należy wyjaśnić, że w sądach polskich językiem urzędowym jest język polski (art. 5 § 1 p.u.s.p.). Oznacza to, że wszystkie dowody sądy muszą przeprowadzić w języku polskim. Dotyczy to także dokumentów, co oznacza, że dowód z dokumentu sporządzonego w języku obcym sąd przeprowadzi dopiero po przetłumaczeniu go na język polski przez tłumacza przysięgłego. Sąd nie może zatem oprzeć się na dowodzie z dokumentu sporządzonym w języku obcym. Zgodnie z art. 256 k.p.c. sąd może zażądać, aby dokument w języku obcym był przełożony przez tłumacza przysięgłego. Nieskorzystanie przez sąd z tego uprawnienia, nie pozwala jednak na skuteczne postawienie zarzutu naruszenia tego przepisu. To w interesie strony, składającej wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentu, jest złożenie tego dokumentu w takiej formie, która umożliwia wykorzystanie go jako materiału dowodowego, to strona powinna zadbać zatem o to, aby dokument sporządzony w języku obcym został przetłumaczony na język polski (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 28 października 2014 r., sygn. akt I ACa 504/14, Lex). Według Sądu Okręgowego chybiony okazał się też zarzut naruszenia art. 5 ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów. Stosownie do art. 5 ust. 3 rozporządzenia 261/2004 obsługujący przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Przepis art. 7 rozporządzenia stosuje się przy tym również w przypadku, gdy pasażerowie lotów opóźnionych poniosą stratę czasu wynoszącą co najmniej trzy godziny, polegającą na przybyciu do ich miejsca docelowego co najmniej trzy godziny po pierwotnie przewidzianej przez przewoźnika lotniczego godzinie przylotu, co wynika z wykładni art. 7 powołanego rozporządzenia dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 19 listopada 2009 r., C-402/07 i C-432/07. Jednocześnie z motywu 14 powołanego rozporządzenia wynika, że zobowiązania przewoźników lotniczych powinny być ograniczone lub ich odpowiedzialność wyłączona w przypadku gdy zdarzenie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Podzielając argumentację przedstawioną przez Sąd Rejonowy, należało przyjąć, że pozwany nie udowodnił, że na lotnisku w B. panowały złe warunki atmosferyczne. Co do zasady nie budzi wątpliwości, że warunki meteorologiczne mogą stanowić nadzwyczajną, niezależną od przewoźnika przyczynę, jeśli nie mógł on ich racjonalnie przewidzieć i uwzględnić w ramach normalnego wykonywania działalności w danym czasie. Przedstawione dowody nie wykazują natomiast tego, że wystąpienie tych zjawisk pogodowych uniemożliwiło przewoźnikowi wykonanie spornego rejsu. Dopiero wykazanie, że warunki meteorologiczne były na tyle niekorzystne, że na danym lotnisku nie można było wykonać spornego rejsu, może stanowić podstawę wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika z tytułu odszkodowania za opóźniony lot. Natomiast, jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w istocie bezpośrednią przyczyną opóźnienia była organizacja rozkładu lotów przez pozwanego, tj. wykonywanie lotów w systemie rotacyjnym. To na przewoźniku spoczywa obowiązek zaplanowania siatki lotów w taki sposób, aby wykonać rejs zgodnie z ramami czasowymi. Wykonywanie lotów w systemie rotacyjnym jest powszechnym i racjonalnym sposobem organizacji działalności przez przewoźników lotniczych, którzy w ten sposób zapewniają sobie maksymalizację zysków. Przewoźnik powinien jednak przewidzieć określoną rezerwę czasu pozwalającą mu, w miarę możliwości, na wykonanie całego lotu po ustaniu nadzwyczajnych okoliczności. Strona pozwana powinna więc przy planowaniu siatki połączeń uwzględnić możliwość opóźnienia jednego z lotów z danej rotacji i na taką okoliczność zabezpieczyć dodatkową maszynę. W ocenie Sądu II instancji skoro pozwany odpowiada za sposób organizacji i działania swojego przedsiębiorstwa, to powinien ponosić konsekwencje i ryzyko stosowania rotacyjnego systemu lotów. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że strona pozwana nie przedstawiła żadnych miarodajnych środków dowodowych w zakresie warunków atmosferycznych panujących na ww. lotnisku. Strona pozwana nie wykazała także niemożliwej do wyeliminowania zależności, pomiędzy wzmiankowanymi warunkami atmosferycznymi, a opóźnieniem lotu objętego niniejszym postępowaniem, w tym niemożności zapewnienia innego samolotu, który mógłby zrealizować analizowany lot bez opóźnienia, czy to należącym do floty strony pozwanej, czy to pozyskanym od innego przewoźnika. Tym samym należy uznać, że pozwany przewoźnik nie wykazał, aby podjął wszelkie racjonalne środki mające na celu uniknięcie bądź zminimalizowanie opóźnienia skarżonego rejsu, a zarzuty wywiedzione w apelacji należało uznać jedynie jako polemikę z ustaleniami Sądu i instancji. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności zarzutów apelacji podlegała ona oddaleniu zgodnie z art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania w instancji odwoławczej orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., przy uwzględnieniu dyspozycji § 10 ust. 1 pkt. 1 w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.