w zw. z art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (zwanej dalej również „Konstytucją”), poprzez rozpoznanie sprawy bez przeprowadzania rozprawy i przyjęcie, że jej przeprowadzenie nie jest w niniejszej sprawie konieczne, co stanowi przyczynę nieważności postępowania określoną w art. 379 pkt 5 k.p.c. 2. naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, a w szczególności: ⚫ art.
w zw. z art. 45 Konstytucji, poprzez wydanie przez Sąd rozstrzygnięcia na rozprawie, pomimo, że nie doszło do aktualizacji przesłanek określonych w dyspozycji wyżej wskazanego przepisu; ⚫ art. 233 k.p.c. poprzez przekroczenie przez Sąd granicy swobodnej oceny dowodów i zastosowanie błędnych kryteriów z niniejszego artykułu do oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, oceniając materiał dowodowy i oświadczenia stron w sposób dowolny, bez rozważenia całego materiału dowodowego, nie próbując nawet wyciągać logicznych wniosków z przedstawionego przez powódkę stanowiska oraz dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów: a. poprzez błędne ustalenie, iż powódka nie angażowała się w pracę i nie wykazywała dokładności w ramach podejmowanej pracy podczas gdy powódka stosowała się do poleceń przełożonego, dbała o stanowisko pracy i mienie jej powierzone, a dodatkowo bezpłatnie podjęła się zadań, które nie należały do zakresu jej obowiązków, tj. sprzątania zakładu pracy na polecenie przełożonego, b. poprzez błędne ustalenie, iż powódka nie zamierzała podejmować czynności zmierzających do nauczenia się nowych umiejętności podczas gdy w trakcie zmiany profilu produkcji na trudniejszy, pozwana nie aneksowała umów o pracę z pracownikami oraz nie zapewniła dodatkowych szkoleń pracownikom celem poprawy wydajności pracy, c. poprzez błędne ustalenie, iż pracodawca wyznaczył kryteria obiektywne, znane pracownikom, które miały oceniać rezultaty pracy, podczas gdy pozwana nie wskazała ani w umowie o pracę ani w regulaminie wynagradzania, czy też w obowiązkach pracowniczych żadnych norm produkcyjnych, które pracownik musi miesięcznie osiągnąć, d. poprzez błędne ustalenie, iż powódka była informowana przez pozwaną, iż nie spełnia norm wyznaczonych przez pracodawcę oraz o zastrzeżeniach do wykonywanej przez nią pracy, podczas gdy powódka podczas całego okresu zatrudnienia nie otrzymała żadnego upomnienia, jak również nagany słownej czy pisemnej. Mając na względzie powyższe powódka wniosła o: ⚫ uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji; ⚫ zasądzenie od Pozwanej na rzecz Powódki zwrotu kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych zarówno przed Sądem I, jak i II instancji. Na wypadek nieuwzględnienia ww. zarzutu wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: ⚫ zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kwoty 7600 zł; ⚫ zasądzenie od pozwanej zwrotu kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych zarówno przed Sądem I, jak i II instancji; ponadto, wniosła o przeprowadzenie na podstawie art. 374 k.p.c. rozprawy apelacyjnej. W uzasadnieniu apelacji powódka przedstawiła szereg cytatów z uzasadnienia wyroku, z którymi się nie zgadza ( apelacja powódki – k. 155-158 a.s.). Pozwana w odpowiedzi na apelację wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych ( odpowiedź na apelację – k. 167-171 a.s.). Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powódki była niezasadna. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 378 § 1 k.p.c. Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji. Sąd drugiej instancji rozpoznaje w postępowaniu apelacyjnym „sprawę”, a nie „apelację”, co stanowi wyraźne odróżnienie postępowania apelacyjnego od kasacyjnego. Obowiązkiem sądu drugiej instancji jest rozpoznanie sprawy w granicach apelacji, wydanie orzeczenia na podstawie materiału procesowego zgromadzonego w całym dotychczasowym postępowaniu, oraz danie temu wyrazu w treści uzasadnienia wyroku (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2015 r. II PK 65/14). Sąd odwoławczy ma więc nie tylko uprawnienie, ale obowiązek rozważenia na nowo całego zabranego w sprawie materiału oraz jego własnej oceny, przy uwzględnieniu zasad wynikających z art. 233 § 1 k.p.c. (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2006 r., I PK 169/05). Oznacza to, że sąd drugiej instancji ma z jednej strony pełną swobodę jurysdykcyjną (bo rozpoznaje „sprawę”), z drugiej natomiast ciąży na nim obowiązek rozważenia wszystkich zarzutów i wniosków podniesionych w apelacji oraz zgłoszonych w pismach procesowych składanych w toku postępowania apelacyjnego. Rozpoznanie apelacji sprowadza się więc do ponownego rozpatrzenia przez sąd drugiej instancji sprawy, w sposób potencjalnie nieograniczony, co oznacza że sąd ten jeszcze raz bada pod kątem merytorycznym i faktycznym sprawę rozstrzygniętą przez sąd pierwszej instancji. W konsekwencji może, a jeżeli je dostrzeże - powinien, naprawić wszystkie naruszenia prawa materialnego, niezależnie od tego, czy zostały wytknięte w apelacji, pod warunkiem, że mieszczą się w granicach zaskarżenia (por. treść uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07). Jedynymi ograniczeniami rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym są więc granice zaskarżenia, każdorazowo wytyczane w poszczególnych przypadkach przez sformułowanie konkretnych zarzutów podniesionych w treści wniesionej apelacji. Za nietrafny Sąd Okręgowy uznał zarzut powódki dotyczący naruszenia art.
k.p.c., zgodnie z którym sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, sąd uzna - mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych - że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. W niniejszej sprawie strona nie wnioskowała o wyznaczenie rozprawy, ani w pozwie, ani w żadnym piśmie procesowym. Sąd Rejonowy przeprowadził całe postępowanie dowodowe i wnioski dowodowe zostały wyczerpane, zatem nie było przeszkód żeby wydać wyrok na posiedzeniu niejawnym. Do naruszenia art.
mogłoby dojść wyłącznie, gdyby strona expressis verbis wnioskowała o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Takiego wniosku nigdy nie było, zatem w ocenie Sądu Okręgowego ten zarzut jest chybiony. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy dokonał analizy materiału dowodowego, poczynił ustalenia w zakresie stanu faktycznego oraz zastosował przepisy, skutkiem czego zaskarżony wyrok zawiera trafne i odpowiadające prawu rozstrzygnięcie. Sąd Okręgowy podziela dokonane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne i aprobuje argumentację prawną przedstawioną w motywach zaskarżonego wyroku, nie zachodzi zatem potrzeba ich szczegółowego powtarzania. Zdaniem Sądu Okręgowego niezasadna jest argumentacja skarżącej odnośnie dokonania błędnych ustaleń faktycznych przez Sąd Rejonowy. Dokonane ustalenia stanu faktycznego Sądu Rejonowego należało w całości podzielić. Sąd Okręgowy nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia podniesionego przez powódkę zarzutu błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Za prawidłowe należało uznać stwierdzenie Sądu Rejonowego, że wypowiedzenie jest zwykłym sposobem rozwiązania stosunku pracy, więc nie musi się charakteryzować doniosłą przyczyną. Wystarczy przyczyna zwykła, nie obarczona jakimkolwiek ciężarem, związana ze sposobem wykonywania pracy, który nie spełniał oczekiwań strony rozwiązującej stosunek pracy. Umowa łącząca pracownika z pracodawcą jest umową dwustronna, a nie jednostronną. Absolutnie nie można zakładać, że jeśli pracownik został raz zatrudniony, to do końca życia ma prawo pracować u tego pracodawcy do czasu, aż sam nie zrezygnuje. Nie można odebrać pracodawcy prawa do doboru pracowników, tak jak uzna to za stosowne. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przed Sądem Rejonowym potwierdziło, że pracodawca nie był zadowolony z pracy powódki, zarówno z jakości, ilości jak i efektów tej pracy. Pracodawca stwierdził, że wyniki pracy powódki (realizacja norm produkcyjnych) były niewystarczające i poniżej średniej w porównaniu do innych pracowników, pomimo, że zostały one ustalone na przeciętnym poziomie możliwym do osiągniecia przez pracowników wykazujących zwykłe zaangażowanie. W myśl art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Oznacza to, że wszystkie ustalone w toku postępowania fakty powinny być brane po uwagę przy ocenie dowodów, a tok rozumowania sądu powinien znaleźć odzwierciedlenie w pisemnych motywach wyroku. Podkreślić należy, że kontrola instancyjna ogranicza się w tym przypadku tylko do zbadania poprawności logicznego rozumowania sądu I instancji. W ocenie Sądu Okręgowego, skuteczny zarzut przekroczenia granic swobody w ocenie dowodów może mieć miejsce tylko w okolicznościach szczególnych. Dzieje się tak w razie pogwałcenia reguł logicznego rozumowania, bądź sprzeniewierzenia się zasadom doświadczenia życiowego (por. wyr. SN z dnia 6 listopada 2003 roku, II CK 177/02 niepubl.). Dla skuteczności zarzutu naruszenia swobodnej oceny dowodów nie wystarcza zatem stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego nie odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest bowiem wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie Sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać jakie kryteria oceny dowodów naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając. Ponadto, jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to dokonana ocena nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, można było wysnuć wnioski odmienne (post. SN z dnia 23 stycznia 2001 roku, IV CKN 970/00, niepubl.; wyr. SN z dnia 27 września 2002 roku, II CKN 817/00). Zarzut z art. 233 § 1 k.p.c. nie może polegać na zaprezentowaniu przez skarżącego stanu faktycznego przyjętego przez niego na podstawie własnej oceny dowodów (tak SA we Wrocławiu w wyroku z dnia 31 lipca 2013 r, I ACa 698/13, Lex nr 1369457). W ocenie Sądu Okręgowego dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego jest – wbrew twierdzeniom apelującej – prawidłowa. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zgromadzonych w postępowaniu dowodów. Zastosowane kryteria oceny również nie budzą zastrzeżeń co do ich prawidłowości. Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe, następnie prawidłowo i szczegółowo ocenił materiał dowodowy w sposób konkretny i rzeczowy. Zarzuty skarżącej sprowadzają się w zasadzie do polemiki ze stanowiskiem Sądu i interpretacją dowodów dokonaną przez ten Sąd i jako takie nie mogą się więc ostać. Apelująca przeciwstawia ocenie dokonanej przez Sąd pierwszej instancji swoją analizę zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności subiektywną ocenę zeznań pozwanej i świadków. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy przeprowadził obszerne postępowanie dowodowe, dokonał wyczerpujących i szczegółowych ustaleń faktycznych, które w konsekwencji skutkowały wyprowadzeniem logicznie prawidłowych, a przy tym trafnych i niesprzecznych wniosków. Ponadto w pisemnym uzasadnieniu wyroku przytoczył argumenty uzasadniające dokonaną przez siebie ocenę. Sąd II instancji jest zdania, że naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów nie można upatrywać w takiej ocenie materiału dowodowego, która jest logiczna, zgodna ze wskazaniami doświadczenia życiowego oraz dokonana w sposób wszechstronny, ale niezgodnie z wolą strony powodowej. W związku z tym należy uznać, że zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nakazujący stwierdzenie, że doszło do wadliwej oceny dowodów dokonanej przez Sąd Rejonowy - w kontekście zebranego materiału dowodowego i dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny jest niezasadny. Reasumując stwierdzić należy, że nie doszło do naruszenia ani przepisów prawa procesowego, ani prawa materialnego. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo. Miało to swoje odzwierciedlenie w rzeczowym uzasadnieniu wyroku. Dochodząc do poprawnych ustaleń faktycznych Sąd Rejonowy w konsekwencji dokonał prawidłowej subsumcji prawnej. Z tych względów Sąd Okręgowy nie uwzględnił apelacji powódki i w pkt 1. oddalił apelację. O kosztach postępowania za instancję odwoławczą Sąd Okręgowy orzekł w punkcie 2. wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., zasądzając od powódki A. W. na rzecz pozwanej J. O. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą T. J. F.-O. w Z. zwrot kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej w wysokości 120,00 zł ustalonej na podstawie § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Sędzia SO Renata Gąsior
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.