k.c., bowiem przeprowadzone postępowanie dowodowe nie dało podstaw do przyjęcia, że pozwany umyślnie wyrządził powódce jakąkolwiek szkodę. Przeciwnie, co do należności nie żądała od pozwanego ich zwrotu w trakcie trwania stosunku pracy, kiedy zgodnie z powyższymi procedurami pracodawca powinien rozliczać się z pracownikiem z poszczególnych transakcji. Nie daje to podstaw do uznania, że pozwany dokonał przywłaszczenia zaliczek, a tym bardziej, że uczynił to umyślnie. Reasumując, Sąd I instancji uznał, że strona powodowa nie wykazała szkody jaką miał wyrządzić pozwany poprzez nierozliczenie się z udzielonych mu zaliczek. Niezależnie od wykazania przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, roszczenie to uległo przedawnieniu. Pracodawca powziął informację o zaległości w dacie księgowania należności objętych pozwem – w okresie od 26 sierpnia 2017 r. do 31 grudnia 2018 r. Najpóźniej wiedzę taką pracodawca miał na etapie rozwiązania umowy o pracę i wzywania pozwanego do zapłaty, to jest w lipcu 2019 r. Przy braku wykazania szkody, tym bardziej nie zostało wykazane, aby pozwany umyślnie wyrządził szkodę, co pozwalałoby zastosować termin przedawnienia uregulowany w at. 291 § 3 k.p. Tym samym pozew o zapłatę złożony 19 maja 2021 roku, wniesiono po upływie rocznego terminu przedawnienia. Sąd Rejonowy w całości dał wiarę zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu. Treść i forma przeprowadzonych dowodów nie były kwestionowane przez strony w toku postępowania. W zakresie punktu II. o kosztach procesu Sąd I instancji postanowił zgodnie z zasadą odpowiedzialności stron za wynik procesu, na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., stosownie do którego, strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Tym samym strona powodowa została obciążona kosztami procesu w kwocie 2.700 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od tej kwoty od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty (art. 98 § 11 k.p.c.). Wysokość kosztów zastępstwa procesowego wynika z § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.) – 2.700 złotych. Apelację od powyższego orzeczenia wywiodła strona powodowa - (...) spółki akcyjnej w upadłości z siedzibą w Ś., który zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu: I. naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 233 § 1 k.p.c. przez dokonanie przez Sąd Rejonowy oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, bez jego wszechstronnego rozważenia w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego oraz poprzez dokonanie ustaleń sprzecznych z treścią zebranego materiału dowodowego, a to: - poprzez uznanie, że pozwany nie wyrządził szkody w mieniu pracodawcy, w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego (w szczególności przedłożonych wyciągów z rachunku bankowego, wniosków o zaliczki, zapisów księgowych na koncie zaliczek pobieranych przez pozwanego u pracodawcy, zeznań świadków), wynika, że pozwany nie rozliczył się z zaliczek gotówkowych pobranych od pracodawcy i kwot wydatkowanych służbową kartą płatniczą, a przez to doprowadził do powstania szkody w mieniu pracodawcy; - poprzez uznanie, że pozwanemu nie można przypisać umyślności działania, w sytuacji gdy pozwany, będąc świadomym konieczności rozliczenia się z pobranych zaliczek gotówkowych/kwot wydatkowanych służbową kartą płatniczą nie dokonał go, a w konsekwencji wykorzystał środki pieniężne pracodawcy do celów prywatnych; - poprzez uznanie, że pracodawca do zakończenia stosunku pracy z pozwanym nie kwestionował wypłat dokonywanych służbową kartą płatniczą oraz udzielonych zaliczek gotówkowych, podczas gdy zeznania świadków, a także korespondencja mailowa przedłożona przez pozwanego dowodzą, że pozwany był informowany przez pracowników działu finansowego spółki o tym, że posiada nierozliczone kwoty wydatkowane służbową kartą płatniczą oraz zaliczki gotówkowe; II. naruszenie prawa materialnego tj.: - art. 6 k.c. w zw. z art. 124 § 1 k.p. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji wadliwe uznanie, że na pozwanym nie ciążył obowiązek wykazania, iż wydatkowanie przez niego kwot wypłaconych z karty służbowej oraz pobranych zaliczek gotówkowych miało charakter służbowy (nie spowodowało szkody po stronie pracodawcy), pomimo tego, że był zobowiązany do rozliczenia się z powierzonych środków; - art. 6 k.c. w zw. z art. 124 § 3 k.p. poprzez pominięcie, że pozwanego jako pracownika obciąża ciężar dowodu wykazania, że szkoda w powierzonym mieniu powstała w przyczyn od niego niezależnych, czemu pozwany w mniejszej sprawie nie sprostał; - art. 291 § 3 k.p. w zw. z art. 4421 § 1 k.c. poprzez ich niezastosowanie oraz art. 291 § 2 k.p. poprzez jego błędne zastosowanie i bezzasadne uznanie, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie roczny termin przedawnienia a w konsekwencji, że roszczenie powoda jest przedawnione, podczas gdy pozwany umyślnie wyrządził szkodę w mieniu pracodawcy, a zatem w niniejszej sprawie zastosowanie winny mieć terminy przedawnienia roszczeń o naprawienie szkody określone w Kodeksie cywilnym; - art. 8 k.p. poprzez jego pominięcie w sytuacji, gdy zachowanie pozwanego można ocenić jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Mając na uwadze powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości, oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancje, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, i pozostawienie temu Sądowi rozstrzygnięcia co do kosztów postępowania za obie instancje. W uzasadnieniu apelujący podniósł, iż Sąd Rejonowy błędnie wywiódł, że powódka nie wykazała przesłanek odpowiedzialności pozwanego za powierzone mienie z obowiązkiem zwrotu lub do wyliczenia się wynikających z art. 124 § 1 k.p., którymi są prawidłowe powierzenie pracownikowi mienia w warunkach umożliwiających jego strzeżenie oraz nierozliczenie się przez niego z tego mienia. Dla wykazania odpowiedzialności pracownika za szkodę w mieniu powierzonym pracodawca musi jedynie udowodnić fakt prawidłowego powierzenia mienia oraz szkodę w mieniu (por. wytyczne wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej w przedmiocie materialnej odpowiedzialności pracowników zawarte w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 29 grudnia 1975 r., V PZP 13/75, OSNC 1976 Nr 2, poz. 19). Apelujący zwrócił uwagę, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że rozliczenie się z powierzonego mienia może nastąpić w sposób dowolny, o ile nie jest to sprzeczne z obowiązkami pracowniczymi i zostaje przez pracownika materialnie odpowiedzialnego udowodnione. Chociaż art. 127 k.p. nie odsyła do art. 114-116 k.p. (co do przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej za mienie powierzone, jej wysokości i rozkładu ciężaru dowodu w tym zakresie), to w judykaturze przyjmuje się, że warunkiem tej odpowiedzialności jest także (podobnie jak w przypadku odpowiedzialności za szkody wyrządzone w innym niż powierzone) zawinione przez pracownika niedopełnienie obowiązków w zakresie pieczy nad powierzonym mieniem i szkoda pozostająca w związku z tymi zaniedbaniami, tyle że w sporze sądowym wystarczające jest wykazanie przez pracodawcę prawidłowego powierzenia mienia pracownikowi i szkody powstałej wskutek nierozliczenia się z niego, by przyjąć domniemanie zawinionego przez pracownika naruszenia obowiązku pieczy nad tymże mieniem (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 grudnia 1975 r. , V PZP 13/75, OSNCP 1976 Nr 2, poz. 19 i wyroki: z dnia 15 lipca 1977 r., IV PR 173/77, LEX nr 14406; z dnia 23 września 1977 r., IV PR 207/77, P. 1979 Nr 8, poz. 97; z dnia 2 marca 1978 r., IV PR 42/78, LEX nr 14449; z dnia 19 czerwca 1979 r., IV PR 164/79, LEX nr 14499; z dnia 15 września 1981 r., IV PR 273/81, LEX nr 14592; z dnia 6 maja 1982 r., IV PR 107/82, LEX nr 14609; z dnia 9 sierpnia 1985 r., IV PR 153/85, OSNC 1986 Nr 5, poz. 80; z dnia 9 października 1986 r., IV PR 290, (...) 1987 Nr 4, poz. 59). Skarżący zwrócił uwagę, iż w myśl art. 124 § 3 k.p. pracownik może uwolnić się od odpowiedzialności za niedobór zaistniały w mieniu pozostającym pod jego pieczą, jeżeli wykaże, że mimo dołożenia należytej staranności, szkoda powstała z przyczyn od niego niezależnych. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. III PSKP 19/21 (publ. OSNP 2022, nr 7, poz. 63) w przepisie tym ustawodawca wprowadził domniemanie prawne winy pracownika. Domniemanie prawne stanowi szczególnego rodzaju normę prawną, która składa się z przesłanki i wniosku domniemania. Ta norma nakazuje uznać bez przeprowadzania dowodu fakt określony we wniosku domniemania, jeżeli zostanie udowodniony fakt stanowiący przesłankę domniemania. Przesłanką domniemania ustanowionego w art. 124 § 3 k.p. jest powstanie szkody wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania przez pracownika zobowiązania zwrotu lub rozliczenia się z powierzonego. Jeżeli ta przesłanka jest spełniona, art. 124 § 3 k.p. nakazuje uznać, że naruszenie zobowiązania jest następstwem okoliczności zależnych od pracownika, a więc okoliczności przez niego zawinionych. Powód wskazał, że przedłożył dowody z dokumentów potwierdzające, że pozwany korzystając z przekazanej mu przez pracodawcę do służbowego użytku karty płatniczej wypłacił następujące kwoty z bankomatu: w dniu 26 sierpnia 2017 r. wypłacił kwotę 3.000,00 zł, w dniu 17 marca 2018 r. wypłacił kwotę 3.000,00 zł, w dniu 13 kwietnia 2018r. wypłacił kwotę 3.000,00 zł, w dniu 20 kwietnia 2018 r. wypłacił kwotę 2.000,00 zł, w dniu 2 maja 2018 r. wypłacił kwotę 2.000,00 zł - w dniu 30 maja 2018 r.. wypłacił kwotę 500,00 zł. Powód przedłożył także dowody na fakt, że pozwany w dniu 16 marca 2018 r. otrzymał zaliczkę gotówkową w kwocie 320 euro wnioskowaną na "wyjazd H.” wypłaconą przez A. C., oraz, że w dniu 13 marca 2018 r. pozwany otrzymał zaliczkę gotówkową w kwocie 5.000,00 zł wnioskowaną na "zwrot za wydatki” wypłaconą przez A. S.
k.c., z którego wynika, iż roszczenie przedawnia się co do zasady z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Mając na uwadze pełnioną przez pozwanego funkcję w (...) S.A., okres zatrudnienia, kwoty jakimi dysponował, apelujący stwierdził, że pozwany wykorzystał trudną sytuację pracodawcy, który zmagał się z problemami finansowymi co angażowało zarząd i służby księgowe w prace najpierw restrukturyzacji, a kolejno upadłości Spółki i sądził, że nikt już nie będzie pobranych zaliczek dochodził. W tej sytuacji zachowanie pozwanego jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego nie zasługuje na ochronę. W odpowiedzi na apelację pozwany P. P. wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania przed Sądem II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem pozwanego niewłaściwy jest podniesiony przez apelującego zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., nadto prawidłowo Sąd I instancji wskazał, iż szkoda nie została w toku procesu wykazana przez powoda, przy czym jak podniósł pozwany nie chodzi o wykazanie samego faktu dokonywanych wypłat (tą okoliczność pozwany przecież wprost przyznawał), a tego, że nie doszło do ostatecznych rozliczeń w tym zakresie. W ocenie pozwanego powód błędnie wskazuje, iż zgodnie z art. 124 § 3 k.p. ciężar dowodu w tej kwestii spoczywał na pozwanym, ponieważ ten ponosić ma winę umyślną (szczególnie przy zarzucie trwonienia środków pieniężnych powoda na cele prywatne pozwanego). Przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy rzeczywiście nastąpi szkoda i jej spowodowanie implikuje rozważania odnośnie umyślności pracownika jako jednej z podstaw pociągnięcia go do odpowiedzialności w pełnej wysokości bądź też możliwości uwolnienia się przez pracownika od odpowiedzialności. Tylko w tym zakresie tj. następczo po wykazaniu istnienia szkody, spoczywa ciężar dowodu na pracowniku by wykazał swoją nieumyślność w przedsiębranym działaniu. Zdaniem pozwanego Sąd I instancji słusznie uwzględnił, iż w związku, z brakiem szkody i wobec niemożności przypisania winy umyślnej pozwanemu, w niniejszej sprawie zastosowanie ma roczny termin przedawnienia dochodzonego w niniejszym procesie roszczenia. Jednocześnie jak podniósł pozwany wskazywany przez powoda trzyletni termin przedawnienia (art.
w zw. z 291 § 3 k.p.) nie wchodzi tu w grę, nie sposób twierdzić, iż po stronie pozwanego zachodziła umyślność działań na wyrządzenie szkody w powierzonym mieniu jako pracownikowi i wszelkie implikacje powoda w tym zakresie nie mają oparcia w rzeczywistości. Pozwany zaprzeczył również temu, by jego działania pozostawały w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: Apelacja powódki okazała się częściowo zasadna i jako taka doprowadziła do zmiany wyroku Sądu Rejonowego w punkcie I i II, w pozostałej natomiast części podlegała oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, iż postępowanie apelacyjne choć jest postępowaniem odwoławczym i kontrolnym, to jednak zachowuje charakter postępowania rozpoznawczego (tzw. system apelacji pełnej). Rozważając zakres kognicji sądu odwoławczego, Sąd Najwyższy stwierdził, iż sformułowanie „w granicach apelacji” wskazane w tym przepisie oznacza, iż sąd drugiej instancji między innymi rozpoznaje sprawę merytorycznie w granicach zaskarżenia, dokonuje własnych ustaleń faktycznych prowadząc lub ponawiając dowody albo poprzestaje na materiale zebranym w pierwszej instancji, ustala podstawę prawną orzeczenia niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji oraz kontroluje poprawność postępowania przed sądem pierwszej instancji, pozostając związany zarzutami przedstawionymi w apelacji, jeżeli są dopuszczalne, ale biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, orzeka co do istoty sprawy stosownie do wyników postępowania (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt III CZP 49/07, OSN 2008/6/55). Może również zmienić ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydania wyroku sądu I instancji, i to zarówno po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, jak i bez przeprowadzenia postępowania dowodowego uzasadniającego odmienne ustalenia, chyba że szczególne okoliczności wymagają ponowienia lub uzupełnienia tego postępowania (por. uchwała składu 7 sędziów Izby Cywilnej z 23 marca 1999 r., sygn. akt III CZP 59/98, OSNC 1999, nr 7–8, poz. 124). Uwzględniając, że kontrola instancyjna nie dała podstaw do stwierdzenia nieważności w sprawie, dalszy zakres kognicji sądu odwoławczego wyznaczała treść orzeczenia oraz zakres zarzutów podniesionych w apelacji. Sformułowanie w apelacji zarzutów naruszenia prawa procesowego odnoszących się do ustaleń faktycznych powodowało konieczność rozpatrzenia ich w pierwszej kolejności. Ocena czy Sąd Rejonowy właściwie zastosował prawo materialne możliwa jest bowiem dopiero po stwierdzeniu, że stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo, przy odpowiednim zastosowaniu przepisów procedury cywilnej. Zgodnie z treścią art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Zasada swobodnej oceny dowodów jest jedną z podstawowych reguł procesu cywilnego. Odnosi się ona zarówno do wyboru określonych środków dowodowych, jak i do sposobu ich przeprowadzenia. Ramy swobodnej oceny dowodów określone w art. 233 § 1 k.p.c. wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według swego przekonania na podstawie rozważenia zebranego materiału. Dając lub odmawiając wiary zeznaniom dowodowym kieruje się wyłącznie własnym przekonaniem (wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 10 czerwca 1999 r., w sprawie II UKN 685/98, opublikowany w OSNP z 2000 r., Nr 17, poz. 655; z dnia 29 września 2000 r., w sprawie V CKN 94/00, opublikowany w LEX 52589; z dnia 14 grudnia 2001 r., w sprawie V CKN 561/00, opublikowany w LEX 52713). Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy stwierdzić należy, że o ile Sąd Rejonowy prawidłowo zebrał materiał dowodowy w sprawie, jednakże ocenił go z naruszeniem przepisu art. 233 § 1 k.p.c. nie zauważając istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, co w efekcie doprowadziło ten Sąd do częściowo nieprawidłowych ustaleń faktycznych i błędnych wniosków zawartych w rozważaniach prawnych. W konsekwencji, Sąd Okręgowy dokonując odmiennej oceny zgromadzonego już przez Sąd Rejonowy materiału dowodowego uzupełnił ustalenia Sądu I instancji czyniąc częściowo odmienne (wskazane poniżej) ustalenia faktyczne: Zasady wydawania i użytkowania służbowych kart płatniczych (w tym kart kredytowych) w stoczni (...) S.A. (PY), zasady rozliczania operacji finansowych dokonywanych przy ich użyciu oraz zasady rozliczania zaliczki regulowała „Procedura korzystania z kart płatniczych” stanowiąca załącznik do nr 1 do Zarządzenia Prezesa Zarządu nr (...) z dnia 14 kwietnia 2017 r. W § 2 ust. 5 wskazano, iż środki pieniężne, którymi dysponuje użytkownik dzięki otrzymanej służbowej karcie płatniczej oraz sama karta płatnicza stanowią mienie powierzone pracownikowi w rozumieniu art. 124 k.p. Zgodnie z § 3 ust. 7 użytkownik ponosi pełną odpowiedzialność finansową za wszystkie transakcje dokonywane z użyciem służbowej karty płatniczej. Wartość wykonanych, przy użyciu służbowej karty płatniczej transakcji, w tym zaciągniętych zobowiązań, jest traktowana jako zaliczka pieniężna powierzona Użytkownikowi - pracownikowi do rozliczenia (§ 3 ust. 8). W § 3 ust. 10 wskazano, że wykonanie transakcji służbową kartą płatniczą zobowiązuje Użytkownika do rozliczenia wykonanej transakcji w oparciu o fakturę, rachunek w operacjach krajowych lub inny równoważny dokument finansowy w przypadku transakcji zagranicznych. Bankowy wyciąg z operacji karty płatniczej nie jest dokumentem rozliczeniowym. Stosownie do treści § 5 ust. 1 każda operacja wykonana służbową kartą płatniczą musi być udokumentowana fakturą lub rachunkiem lub innym równoważnym dowodem księgowym. W § 6 ust. 1 wskazano, że przedpłaty, z wykorzystaniem służbowej karty płatniczej, których rozliczenie nastąpi w terminie późniejszym (zamówienia, zlecenia składane przez Internet), dokonuje się wyłącznie w przypadku braku możliwości zapiały przelewem. Dokonanie przedpłaty służbową kartą płatniczą nie zwalnia użytkownika z obowiązku udokumentowania operacji finansowej w sposób określony w § 5 (ust. 2). Użytkownik przedkłada do rozliczenia w D. Finansowym dokumenty określone w § 5 (ust. 3). Dokumenty księgowe (faktury, rachunki, inne równoważne dowody księgowe), zawierające atrybuty określone w § 5, przekazuje się do D. (...) niezwłocznie po zrealizowaniu zakupu lub wykonaniu usługi, nie później niż 30 dni od dnia ich otrzymania (ust. 4). Stosownie do treści § 6 ust. 6 w przypadku, gdy operacja finansowa nie została udokumentowana, w sposób określony w § 5 użytkownik służbowej karty płatniczej jest zobowiązany do zwrotu równowartości kwoty tej operacji na konto PY, łącznie z kosztami transakcyjnymi, w tym prowizjami bankowymi, z zastrzeżeniem ust. 12. Obowiązek zwrotu tych kwot powstaje z chwilą upływu 7 dni od dnia dokonania operacji kartą płatniczą. Brak zwrotu na rzecz (...)wszystkich należnych w takiej sytuacji kwot upoważnia PY do potrącenia należności z najbliższego wynagrodzenia za pracę lub innych należności Użytkownika. W § 6 ust. 7 wskazano, iż zarząd (...) S.A. może wyrazić zgodę na rozliczenie wydatku zrealizowanego za pomocą służbowej karty bez przedstawienia faktury, rachunku; innego równoważnego dowodu księgowego tylko i wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Decyzję taką podejmuje się w oparciu o pisemne uzasadnienie wydatku użytkownika. Dowód: Procedura korzystania z kart płatniczych k. 19-20 W dniu 21 kwietnia 2017 r. P. P. zawarł z (...) S.A. w Ś. umowę o używanie służbowej karty kredytowej. W § 1 pkt 1 umowy wskazano, że pozwany otrzymuje do użytku służbowego kartę płatniczą o numerze (...)****** (...) i zobowiązuje się korzystać z niej wyłącznie do celów służbowych zgodnie z „Procedurą korzystania z kart płatniczych” stanowiącą załącznik do nr 1 do Zarządzenia Prezesa Zarządu nr (...) z dnia 14 kwietnia 2017 r. oraz nie przekraczać limitu o którym mowa w § 2. W § 3 umowy wskazano, iż kartą płatniczą mogą być realizowane wydatki i wypłaty wyłącznie bezpośrednio związane z wykonywanymi obowiązkami i przydzielonymi zadaniami. Pracownik nie może używać karty płatniczej do celów prywatnych. Wszystkie dokonane zapłaty czy przedpłaty muszą być rozliczone w oparciu o stosowne dokumenty finansowe określone w Procedurze. Dokumenty rozliczeniowe muszą być opisane zgodnie z Procedurą. W § 7 umowy wskazano, iż za nieprawidłowe korzystanie z karty płatniczej pracownik ponosi odpowiedzialność pracowniczą, dyscyplinarną lub karną na zasadach określonych w przepisach prawa, w szczególności odpowiada z tego tytułu za wyrządzoną pracodawcy szkodę. W § 9 umowy wskazano, iż operacje finansowe nieudokumentowane w sposób opisany w Procedurze podlegają zwrotowi. Podpisując umowę pozwany oświadczył, że zapoznał się z Procedurą korzystania ze służbowych kart płatniczych, a także ze stosownym Regulaminem dotyczącym korzystania z kart płatniczych w danym banku oraz zobowiązał się do ich przestrzegania, jak również przestrzegania postanowień umowy (§ 8). Dowód: umowa z 21.04.2017r. k. 15-18 P. P. nie rozliczył się z transakcji wykonywanych przy użyciu powierzonej mu służbowej karty płatniczej o numerze (...)****** (...): - w kwocie 3.000 złotych wypłaconych gotówką z bankomatu 26 sierpnia 2017 r., - w kwocie 3.000 złotych wypłaconych gotówką z bankomatu 17 marca 2018 r., - w kwocie 3.000 złotych wypłaconych gotówką z bankomatu 13 kwietnia 2018 r., - w kwocie 2.000 złotych wypłaconych gotówką z bankomatu 20 kwietnia 2018 r., - w kwocie 2.000 złotych wypłaconych gotówką z bankomatu 2 maja 2018 r., - w kwocie 500 złotych wypłaconych gotówką z bankomatu 30 maja 2018 r. P. P. nie rozliczył się również z wypłaconych mu przez (...) S.A. w Ś. zaliczek gotówkowych: - w kwocie 320 euro wypłaconej w gotówce przez pracodawcę 16 marca 2018 r., - w kwocie 5.000 złotych wypłaconej w gotówce przez pracodawcę 13 kwietnia 2018 r. Dowód: - wyciąg z rachunku bankowego k. 23-28 - wnioski o zaliczkę k. 29-30 - raport transakcji kartowych k. 134-135 P. P. w powtarzający się sposób nie rozliczał się terminowo z wypłacanych przy pomocy karty płatniczej środków i dokonywanych z jej użyciem zakupów. Był wtedy każdorazowo upominany przez pracowników księgowości o złożenie dowodów płatności. Doskonale zdawał sobie sprawę z obowiązujących zasad rozliczania, będąc członkiem Komitetu Sterującego spółki, Menadżerem Strategicznym i nieformalnym szefem oddziału w S.. Nie zawsze był w stanie wyjaśnić zasadność wydatków lub przedłożyć dowód wydatkowania na cele służbowe. Na zwracaną uwagę reagował złością, wykorzystując swoją silną pozycję w przedsiębiorstwie. Dowód: - zeznania świadka D. W. – k. 201-202 - zeznania świadka K. F. – k. 211, 212 - zeznania świadka K. T. – k. 243-244 - zeznania świadka A. S.
kodeksu cywilnego, który stanowi, że roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. W tej sprawie, zważywszy na § 6 ust. 4 „Procedury korzystania z kart płatniczych” stanowiącej załącznik do nr 1 do Zarządzenia Prezesa Zarządu nr (...) z dnia 14 kwietnia 2017 r. okres trzyletni liczyć należy od chwili upływu terminu rozliczenia danej kwoty – niezwłocznie po zrealizowaniu usługi, ale nie więcej niż 30 dni od dnia otrzymania dokumentu księgowego. Jeżeli jednak operacja finansowa nie została udokumentowana, pracownik zobowiązany był do zwrotu równowartości kwoty z chwilą upływu 7 dni od dnia dokonania operacji kartą płatniczą (§ 6 ust. 6 Procedury). Datą powzięcia wiadomości o wyrządzonej przez pracownika szkodzie jest data, w której pracodawca uzyskał wiadomość o faktach, z których, przy prawidłowym rozumowaniu, można i należy wyprowadzić wniosek, że szkoda jest wynikiem zawinionego działania lub zaniechania pracownika, a nie data, w której wniosek taki został rzeczywiście przez pracodawcę z faktów tych wyprowadzony, względnie w której został przedstawiony pracodawcy przez inną osobę (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 sierpnia 1978 r., IV PR 167/78 (OSNCP 1979/3/56). Przy takich założeniach sąd ustalił, że z dat wyciągów bankowych przedłożonych przez stronę powodową wynika, że informacje o wydatkowaniu przez pozwanego konkretnych kwot pracodawca pozyskiwał na bieżąco, nie otrzymywał jednak od pozwanego dokumentów księgowych w zakresie dochodzonych w tym procesie kwot. Jak wskazano powyżej pozwany miał obowiązek składać dokumenty księgowe niezwłocznie, ale nie później niż 30 dni od chwili ich otrzymania, w razie natomiast braku dokumentów obowiązek zwrotu kwoty powstał w terminie 7 dni od chwili płatności kartą. Zważyć trzeba jednak, że czym innym jest chwila wymagalności, a czym innym moment dowiedzenia się przez pracodawcę o szkodzie, o którym stanowi art. 4421 k.c. W sprawie niniejszej moment ten nie mógł być wcześniejszy niż 30 dni od chwili płatności kartą (wypłaty z bankomatu), przy jednoczesnym braku dokumentów rozliczeniowych od pozwanego. Pozew został wniesiony 19 maja 2021 r. Za nieprzedawnione uznać należy roszczenia powoda w zakresie kwoty 2.000 zł wypłaconej w dniu 20 kwietnia 2018 r., kwoty 2.000 zł wypłaconej w dniu 2 maja 2018 r. oraz kwoty 500 zł wypłaconej w dniu 30 maja 2018 r., łącznie 4.500 zł. Pozostałe należności przedawniły się ze względu na upływ terminu 3 lat od chwili dowiedzenia się pracodawcy o poszczególnych wypłatach do momentu wniesienia pozwu. Pozwany miał obowiązek rozliczać się z wydatków stosownymi dokumentami i do czasu upływu okresu przedawnienia powinien być przygotowany do wykazania takiego rozliczenia. Niezasadnie więc Sąd I instancji wskazuje na brak dostępu pozwanego do dokumentacji, choć chodzi tu o takie dokumenty, w posiadaniu których miał być pozwany, a następnie miał je przekazać pracodawcy. Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd Okręgowy w punkcie I sentencji zmienił zaskarżony wyrok w punktach I i II w ten sposób, że zasądził od pozwanego P. P. na rzecz (...) Spółki Akcyjnej w upadłości w Ś. kwotę 4 500 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16 lipca 2020 r. do dnia zapłaty i oddalił powództwo w pozostałym zakresie. Konsekwencją powyższego rozstrzygnięcia była zmiana zaskarżonego wyroku również w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Powódka domagała się zasądzenia na jej rzecz kwoty 18.500 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 16 lipca 2020 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 320 euro wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 10 sierpnia 2019 r. do dnia zapłaty. Ostatecznie na rzecz powódki zasądzono kwotę 4.500 zł z odsetkami za czas opóźnienia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16 lipca 2020 r. do dnia zapłaty. Oznacza to, że powódka sprawę wygrała w 23%, zaś pozwany w 77%. Na koszty powódki złożyły się: 17 zł opłaty skarbowej, 1 000 zł opłaty od pozwu oraz koszty zastępstwa procesowego ustalone w oparciu o art. 98 §1 i 3, w zw. z art. 98 § 11 k.p.c. w zw. o § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.) na kwotę 2 700 zł. Razem to 3 717 zł. Natomiast koszty pozwanego ustalono na kwotę 2 717 zł – koszty zastępstwa procesowego i opłata skarbowa. Mając na uwadze powyższe Sąd zasądził od powódki (...) Spółki Akcyjnej w upadłości w Ś. na rzecz pozwanego P. P. kwotę 1 237,18 zł [2 092,09 (2 717 zł x 0,77) – 854,91 zł (3 717 zł x 0,23)] tytułem zwrotu kosztów procesu, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia wyroku zobowiązanemu do dnia zapłaty. W pozostałym zakresie apelacja, jako bezzasadna, na mocy art. 385 k.p.c. podlegała oddaleniu o czym orzeczono w punkcie II sentencji. W punkcie III wyroku Sąd Okręgowy uwzględniając zasadę stosunkowego rozdzielania kosztów zasądził od powódki (...) Spółki Akcyjnej w upadłości w Ś. na rzecz pozwanego P. P. w oparciu o art. 98 §1 i 3, w zw. z art. 98 § 11 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.) kwotę 706 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia wyroku zobowiązanemu do dnia zapłaty [na koszty strony powodowej złożyły się: 100 zł opłaty i 1 350 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (1 450 zł x 0,23 = 333,50 zł) koszty pozwanego (1 350 zł x 0,77 = 1 039,50 zł)]. SSR del. Konrad Kujawa ZARZĄDZENIE 1. Odnotować, 2. Odpis uzasadnienia doręczyć pełnomocnikom stron, 3. akta przedłożyć z wpływem lub za 2 m-ce. 4. Projekt uzasadnienia sporządzony przez asystent A. H. zaakceptowano. 12.11.2024 SSR del. Konrad Kujawa
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.