UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IX Ka 10/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 0 CZĘŚĆ WSTĘPNA Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowe

§ 4kk stanowiło ustalenie, że R.

W. nie stosował się do orzeczonego w dniu 30 listopada 2021 roku przez Sąd Rejonowy w G. sygn. akt (...) środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres od dnia 07.09.2021 roku do dnia 07.09.2022 roku. Ustalenie to, choć prawidłowe, nie było jednak precyzyjne i wystarczające dla takiej subsumpcji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu. Stosownie do treści art.

§ 4

kk, jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego w § 1 w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Tymczasem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przywołany wyrok Sądu Rejonowego w G., którym orzeczono wobec oskarżonego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, nie był wyrokiem skazującym, lecz wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie o czyn z art.

§ 1kk (dane o karalności – k.

19, odpis wyroku – k. 21). Skoro zatem w rzeczonym przepisie mowa o skazaniu, to fakt naruszenia zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonego w uprzednim wyroku warunkowo umarzającym postępowanie o czyn z art.

§ 1

kk nie mógł być podstawą do przyjęcia w niniejszej sprawie kwalifikacji z art.

§ 4

kk i w konsekwencji nie zachodzi sytuacja obligatoryjnego orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Sąd Okręgowy w pełni podziela wyrażane w piśmiennictwie i orzecznictwie zapatrywanie, iż wyrok warunkowo umarzający postępowanie, wydany zarówno w trybie art. 341 § 5 kpk, jak i w trybie art. 414 § 1 kpk, nie jest wyrokiem skazującym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2000 r., I KZP 7/00, OSNKW 2000, nr 5-6, poz. 51, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2004 r., V KK 373/03, OSNwSK 2004, poz. 437, jak również A. Zoll [w:] Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część II. Komentarz do art. 53-116, wyd. V, red. W. Wróbel, Warszawa 2016, art. 66.). W zaistniałej sytuacji doszło więc do rażącej obrazy art.

§ 4

kk i wobec zaskarżenia wyroku na korzyść oskarżonego w toku kontroli instancyjnej Sąd Odwoławczy na podstawie art. 440 kpk dokonał zmian wskazanych w dalszej części uzasadnienia. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.

1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 23 listopada 2022 r., sygn. akt (...) – punkty 2, 4,
2. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec R. W. kary, albowiem orzeczony wymiar kary pozbawienia wolności nie przekraczał roku, w czasie popełnienia przestępstwa nie był on skazany na karę pozbawienia wolności, a w konsekwencji zachodziła wobec niego pozytywna prognoza kryminologiczna. Inne rozstrzygnięcie nie byłoby zresztą dopuszczalne z uwagi na kierunek wniesionego środka odwoławczego. Zasadne było również nałożenie na oskarżonego obowiązku probacyjnego w postaci powstrzymania się od nadużywania alkoholu. Sąd odwoławczy nie znalazł też podstaw do ingerencji w orzeczenie o świadczeniu pieniężnym na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Jego wysokość przekracza wprawdzie ustawowe minimum, jednak jest ona uzasadniona znaczną szkodliwością społeczną popełnionego przez oskarżonego czynu, jak również nie przekracza możliwości finansowych oskarżonego. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
3. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy, działając na podstawie art. 440 kpk, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
4. uchylił orzeczenia zawarte w punkcie 1 i 3,
5. uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu 19 lipca 2022 roku w G. przy ulicy (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości o stężeniu o godz. 22:02 – 0,60 mg/l, godz. 22:18 – 0,58 mg/l, godz. 22:45 – 0,47 mg/l i godz. 22:48 – 0,47 mg/l w wydychanym powietrzu, prowadził w ruchu lądowym, na drodze publicznej, pojazd mechaniczny marki P. (...) o nr rej. (...), nie stosując się do decyzji Prezydenta G. z dnia 26 stycznia 2022 roku o sygn. (...) o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, tj. za winnego przestępstwa z art.

§ 1kk i art.

180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za ten czyn na podstawie art.

§ 1kk w zw.

z art. 11 § 3 kk wymierza mu karę 9 miesięcy pozbawienia wolności; 3. na podstawie art. 42 § 1a pkt 1 i § 2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk orzekł wobec oskarżonego R. W. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat Zwięźle o powodach zmiany Zważywszy, że fakt naruszenia przez oskarżonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, orzeczonego w dniu 30 listopada 2021 roku przez Sąd Rejonowy w G. w sprawie o sygn. akt (...), nie dawał podstawy do przyjęcia kwalifikacji prawnej jego czynu z art.

§ 4

kk, a był nieistotny z punktu widzenia kwalifikacji prawnej z art.

§ 1kk, na nowo opisując i przypisując R.

W. to ostatnie przestępstwo należało wyeliminować owo ustalenie z opisu czynu. Sąd Okręgowy orzekł wobec oskarżonego karę 9 miesięcy pozbawienia wolności, tożsamą z karą orzeczoną przez Sąd Rejonowy, albowiem jest ona adekwatna do wysokiego stopnia winy oraz wysokiego stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez R. W. czynu zabronionego. Wymiar orzeczonego środka karnego nieznacznie przekracza dolną granicę ustawowego zagrożenia przewidzianego w art. 42 § 2 kk. R. W. niezaprzeczalnie ukazał, iż stwarza realne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Omawiany środek karny został zaś orzeczony przy zastosowaniu art. 11 § 3 kk, albowiem obowiązek jego orzeczenia wynikał zarówno z art. 42 § 1a pkt 1 kk (w związku ze skazaniem z art. 180a kk), jak i z art. 42 § 2 kk (w związku ze skazaniem z art.

kk). Zważywszy, że w obu przypadkach w grę wchodziło orzeczenie środka karnego tego samego rodzaju, Sąd odwoławczy uznał za właściwe orzeczenie jednego środka (niejako łącznie), choć na podstawie obu zbiegających się podstaw prawnych. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego też – poza zmianami opisanymi powyżej – został on utrzymany w mocy. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.

1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
2. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.
3. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
4. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Zważywszy, że zmiana zaskarżonego wyroku była skutkiem rażącego naruszenia prawa przez Sąd I instancji, kierując się względami słuszności na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk Sąd odwoławczy zwolnił oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a wydatkami poniesionymi w tym postępowaniu obciążył Skarb Państwa. PODPIS