III AUz 43/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie - Wydział III Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Barbara Białecka (spr.) Sędziowie: SA

§ 31 k.p.c.

nakazuje sądowi odrzucić odwołanie w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli osoba zainteresowana nie wniosła sprzeciwu od tego orzeczenia do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie jest oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia. Poza sporem jest okoliczność, iż ubezpieczony nie wniósł sprzeciwu od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 19 czerwca 2013r. uznającego go za częściowo, okresowo niezdolnego do pracy od marca 2012r. Ubezpieczony został prawidłowo pouczony przez organ rentowy o możliwości wniesienia sprzeciwu od orzeczenia Lekarza Orzecznika. Następnie po wniesieniu przez ubezpieczonego pisma w dniu 19 czerwca 2013r. organ rentowy potraktował je jako sprzeciw. Ostatecznie kilkakrotnie ubezpieczony wyjaśniał, że nie wnosił sprzeciwu od orzeczenia lekarza Orzecznika. Zatem organ rentowy nie mogąc działać wbrew woli ubezpieczonego wycofał akta z Komisji Lekarskiej i obowiązany był wydać decyzję na podstawie orzeczenia Lekarza Orzecznika. W uchwale z dnia 15 marca 2006 r. (II UZP 17/05 OSNP 2006/15-16/245) Sąd Najwyższy wskazał, że na podstawie art.

§ 31 k.p.c.

sąd odrzuca odwołanie, w którym ubezpieczony podnosi wyłącznie zarzuty przeciwko orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS w kwestiach określonych w art. 14 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych a zatem również w kwestii daty powstania niezdolności do pracy. Po sprecyzowaniu odwołania jednoznacznie ustalono, że ubezpieczony kwestionuje jedynie datę powstania niezdolności do pracy. Wobec powyższego Sąd Okręgowy obowiązany był do zastosowania art.

§ 31 k.p.c.

i odrzucenia odwołania. Mając na uwadze niniejsze rozważania orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 1 i 2 k.p.c.