UZASADNIENIE do wyroku z dnia 01 października 2024 r. Pozwem z daty 09 listopada 2023 r. Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od Pozwanego (...) spół

§ 2i 5 k.p.c.

(tym rodzajem dowodu nie można byłoby ustalić spornych i istotnych okoliczności w tej sprawie, przedłużyłby proces). 2. Obie Strony wnosiły o dowód z przesłuchania świadka P. F. – tymczasem z załączonej dokumentacji wynikał jego bardzo ograniczony udział w całej sprawie z uwagi na udzielone Pełnomocnictwo,, Upoważnienie, gdyż to Pełnomocnik, a nie świadek podpisywał powołane Umowy. Nadto tezy dowodowe są bardzo ogólne (art. 3, 232 k.p.c. i 227 k.p.c.) i nie sposób uznać, aby dotyczyły kwestii spornych np.: zaoferowanie pojazdu zastępczego przez Pozwanego i elementów tej oferty, poinformowania o ofercie przez Pozwanego, odmowy skorzystania z usług Pozwanego, zawarcia umowy najmu, parkowania, holowania czy przygotowania do oględzin i ich warunków (tu dodatkowo wynikało to z dokumentów, których autentyczność nie była sporna). Obie strony wskazywały na tezę „przyczyny odrzucenia oferty Pozwanego”. Sprawa dotyczy art. 822 k.c. – odpowiedzialność z OC sprawcy, zatem nie mamy ogólnych warunków jak przy AC gdzie czasami warunki najmu są określone umownie między stronami. Przepis art. 822 k.c. czy 363, 362 k.c. nie wprowadza obowiązku poszkodowanego do zawarcia umowy najmu z Ubezpieczycielem sprawcy. Przypomnijmy: to sprawca odpowiada za zdarzenie i takie zdarzenie po stronie sprawcy z pewnością Ubezpieczyciel skalkuluje przy kolejnej umowie z tymże sprawcą (tzw. historia szkód). Z kolei zaś w aspekcie zasadności najmu i kosztów sprawa należy to oceny sądu poprzez zestawienia ofert, umów rynku, czasu wypłaty odszkodowania, naprawy, a przy szkodzie tzw. całkowitej w aspekcie sprzedaży uszkodzonego pojazdu czy zakupu nowego (m.in. art. 361, 363, 824 1 k.c. i 505 5 k.p.c.). Trzeba też dodać, iż skoro Powód dochodzi roszczeń w wyniku cesji, to Powodowi winny być znane konkretne przyczyny o pilnej konieczności najmu w dniu 15.03.2024 r., gdyż, aby wnioskować o dowód najpierw musi być zgłoszony konkretny fakt, a następnie powołany świadek dla stwierdzenia tego faktu. Jeśli ta czy inna strona chce prowadzić dowód na konkretny fakt, ten fakt musi być wskazany jako element podstawy faktycznej powództwa. Ma to być fakt konkretny, nie zaś ogólny np. poszkodowany musiał jeszcze tego dnia jechać do szpitala, na spotkanie zawodowe czy załatwiać inne sprawunki (zakupy, szkoła, odbiór dzieci itd.), jakie towarzyszą nam każdego dnia. Poza tym jest oczywistym (art. 228 § 1 k.c.), iż po to kupujemy pojazd, aby z niego korzystać, a o takich prawach przesądza prawo – art. 140 k.c., zatem także w tym aspekcie zgłoszony dowód nie był uzasadniony i sąd był uprawniony dokonać oceny na podstawie już zebranych dowodów. Stąd też decyzja o oddaleniu – art.

§ 2i 5 k.p.c.

(tym dowodem nie można byłoby ustalić spornych i istotnych okoliczności w tej sprawie, przedłużyłby proces, a pewne wnioski i kwestie wynikały z prawa). 3. W znacznej mierze fakty w sprawie nie były sporne: sprawstwo, istnienie odpowiedzialności OC, powstanie dokumentów, w tym w czasie likwidacji szkody. Spór dotyczył elementów związanych z poszczególnym rodzajem roszczeń i np. sprawy opisywanego przygotowania do oględzin (Pozwany poruszał tę kwestię już na etapie likwidacji szkody nie uznając tego roszczenia w jakimkolwiek zakresie). Nikt też nie kwestionował samego faktu złożenie oferty najmu przez Pozwanego ani faktu podpisania Pełnomocnictwa, Upoważnienia, Oświadczeń, Najmu, Przelewu. Tu były więc wystarczające zebrane materiały w postaci dokumentacji, a przede wszystkim ocena prawna na gruncie m.in. art. 361 k.c., przedstawionych przez Powoda dokumentów. Stąd decyzja o oddaleniu pozostałych wniosków– art.

§ 2i 5 k.p.c.

(tym rodzajem dowodu nie można byłoby ustalić spornych i istotnych okoliczności w tej sprawie, przedłużyłby proces).

1. Sąd szczegółowo przeanalizował dokumentację prywatną m.in.: Pełnomocnictwo, Upoważnienie, Oświadczenia, podawane daty, Przelew, Najem i stąd zakres ustaleń i zwrócenie uwagi na kwestie, które pozostają w bezpośrednim związku ze zgłaszanymi roszczeniami i stawianymi im zarzutami. Sąd zapoznał się – jak w każdej sprawie – także z materiałami na płycie – akta szkody. Sąd ocenił, iż zebrany materiał jest wystarczający w zestawieniu z zakresem twierdzeń o faktach, które Strony mają prezentować bez zatajania czegokolwiek i zgodnie z prawdą (art. 3 k.p.c.).
2. Mając na uwadze te uwagi co do pozostałych wniosków dowodowych o dalszych wnioskach dowodowych (osobowy i z biegłego) pozostałe wnioski dowodowe należało oddalić na podstawie art.

§ 1pkt 2 i 5 k.p.c.

w zw. z art. 505 7 k.p.c. (zakres sporu w aspekcie tez dowodowych także art. 229 k.p.c., zakres podstawy faktycznych powództwa i zarzutów ze strony pozwanej tu także art. 232 i 227 k.p.c. w zw. z art. 3 k.p.c., zebrany już materiał dowodowy i ocena prawna pewnych kwestii a także podstawy do wniosków i analiz z art. 231, 233 k.p.c., 505 7 k.p.c.) Reasumując powyższe w tej uproszczonej sprawie – pozostałe wnioski dowodowe (biegły, dowody osobowe) oddalono na podstawie art.

§ 1pkt 2 i 5 k.p.c.

w zw. art. 505 7 k.p.c. Strony miały możliwość uzupełnienia, faktów, zarzutów i dowodów. Nie było potrzeby uzyskania w tak drobnej sprawie aż opinii biegłego przy relatywnie niewielkiej wartości przedmiotu sporu. Dalsze dowody niezasadnie przedłużyłyby czas trwania procesu w sprawie i narażałyby Strony na dodatkowe koszty. Sąd też zauważa, iż sposób działania i sprawna wymiana pism między Pełnomocnikami również przyczyniła się do sprawnego procesu w tej sprawie. Przede wszystkim Pełnomocnicy w sposób przejrzysty prezentowali wnioski dowodowe, niezależnie od tego iż niektóre z nich zostały uznane za niezasadne, to jednak odrębna sprawa. PRAWO

1. Zgodnie z art. 822 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. W obowiązkowym ubezpieczeniu komunikacyjnym odpowiedzialności cywilnej ma zastosowanie zasada pełnego odszkodowania wyrażona w art. 361 § 2 k.c., a ubezpieczyciel z tytułu odpowiedzialności gwarancyjnej wypłaca poszkodowanemu świadczenie pieniężne w granicach odpowiedzialności sprawczej posiadacza lub kierowcy pojazdu mechanicznego (art. 822 § 1 k.c.). Suma pieniężna wypłacona przez ubezpieczyciela nie może być zarazem wyższa od poniesionej szkody (art. 824 1 § 1 k.c.) na gruncie art. 822 k.c. Zarazem nie mamy tu innych zasad ustalenia odszkodowania często przyjmowanych w umowach ubezpieczenia AC, z art. 805 k.c., w szczególności w ogólnych warunkach umownych towarzyszących takim umowom. Pojęcie szkody, sposób jej naprawienia wynika z przepisów generalnych tj. art. 361 i 363 k.c., a ciężar dowodu tych okoliczności spoczywa na stronie żądającej zapłaty art. 6 k.c. Zgodnie z art. 361 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Ponadto powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Ponadto zgodnie z art. 363 k.c. wybór sposobu naprawienia szkody należy do poszkodowanego co do zasady, a nie zobowiązanego. W § 1 tego przepisu Ustawodawca wskazał, iż naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. Zgodnie z § 2 jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili.
2. W związku z ustalonym wyżej Zdarzeniem, na takich zasadach opisanych wyżej Poszkodowany miał prawo dochodzić zapłaty od Ubezpieczyciela sprawcy czyli od Pozwanego i zasady swej odpowiedzialności z art. 822 k.c. Pozwany nie kwestionował, a uprzednio dokonał wypłat z tego tytułu w danej wysokości, choć nie w całości co do zgłaszanych roszczeń. Jeśli jednak taka osoba poszkodowana zawarła umowę przelewu tych wierzytelności z art. 509 k.c. to w graniach tej cesji legitymowanym do dochodzenia wierzytelności objętych przelewem jest cesjonariusz. Co do tych roszczeń ani Kodeks cywilny, ani ustawa z dnia 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (dalej także Ustawa) nie wprowadza zakazu przelewu tych wierzytelności. Co więcej z uwagi na inne sprawy np. zawodowe czy rodzinne wiele osób decyduje się na taki przelew, gdyż nie mają czasu aby zając się sprawą. Przypomnijmy bowiem, iż to nie jest tak, iż po zdarzeniu sprawca wypłaca poszkodowanemu odszkodowanie, naprawia samochód, a poszkodowany o sprawie zapomina. Dochodzeniem odszkodowania zajmuje się poszkodowany, który zdarzenia nie wywołał. Nie w każdym wypadku osoby poszkodowane mają na to czas i siły. Choć proces likwidacji szkody w wielu aspektach uległ znacznej poprawie w przeciągu wielu lat, co też należy zauważyć w aspekcie liczby przeprowadzonych spraw, to jednak towarzyszą nadal im spory, a czasem zdarzają się istotne opóźnienia w tym co do zaspokojenia całości roszczeń. M.in. w wytycznych Komisji Nadzoru Finansowego z 16.12.2014 r. kierowanych do ubezpieczeniowych spółek akcyjnych (z zastrzeżeniem że wytyczne te nie są dla sądów powszechnych źródłem prawa – art. 87 Konstytucji RP jest to odrębna kwestia regulacja rynków finansowych) komunikat z 246 posiedzenia Komisja wskazała: Konieczność zajęcia przez KNF stanowiska w sprawie likwidacji szkód z ubezpieczeń komunikacyjnych wynika z nieprawidłowości stwierdzonych w toku nadzoru nad zakładami ubezpieczeń dotyczących w szczególności: • uchybień w zakresie terminowego wypłacania świadczeń, • wypłacania świadczeń z uchybieniem zasady pełnego odszkodowania, • uchybień w wypełnianiu obowiązków informacyjnych w toku likwidacji szkód, • wadliwej organizacji procesu likwidacji szkód, w szczególności jego niedostatecznej transparentności, • niejasnych, niepełnych, nieaktualnych procedur wewnętrznych zakładów ubezpieczeń regulujących postępowanie likwidacyjne, • niedostatecznej kontroli wewnętrznej w procesie likwidacji szkód, wykonującymi na rzecz tych zakładów czynności z zakresu likwidacji szkód, • niedostatecznego nadzoru i kontroli ze strony organów zakładu ubezpieczeń nad procesem likwidacji szkód. Nieprawidłowości w procesie likwidacji szkód z ubezpieczeń komunikacyjnych narażają zakład ubezpieczeń na konkretne straty finansowe, związane z koniecznością poniesienia 2 kosztów obsługi prawnej sporu oraz, w razie przegranej, koniecznością zapłaty kosztów sądowych i zastępstwa procesowego, jak również odsetek za opóźnienie.” Zatem w tym aspekcie co do zasady w aspekcie doświadczeń kilkunastu lat rozstrzygania spraw tego rodzaju, proces likwidacji szkody uległ także poprawie, co nie zmienia obserwowanej tendencji do zbywania roszczeń z art. 822 k.c.
3. Zgodnie z treścią art. 509 § 1 i 2 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania, a wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Forma pisemna z art. 511 k.c. dotyczy wierzytelności stwierdzonej pismem, a zarazem nawet tu nie jest opatrzona rygorem nieważności, zatem jedynie dla celów dowodowych. W wielu sprawach przelew ma także charakter powierniczy, związany z rozliczeniami zleconych czynności. Taka formuła jest również dopuszczalna na gruncie swobody umów i z odpowiednim zastosowaniem art. 509 k.p.c. (analogia w stosunkach prawa prywatnego w prawie materialnym jest uzasadniona). W tej sprawie doszło do wymiany oświadczeń woli między Poszkodowanym a Powodem co do przelewu wierzytelności z art. 509 k.c. opisanych w tejże Umowie P. Opis Pojazdu, Zdarzenia i Ubezpieczyciela i numeru szkody zgłoszonej 16.03.2023 r. nie poddają w wątpliwość czego dotyczy Umowa P. Choć Umowa P ma datę 15.03.2023 r., jednak sama ta data najwyraźniej błędna nie podważa wymienionych oświadczeń i czego dotyczyły. Co istotne w tej sprawie, w Umowie P wyraźnie i enumeratywnie zaznaczono jakie wierzytelności Poszkodowany przeniósł na Powoda wierzytelności z tytułu zwrotu kosztów: naprawy, wartości szkody całkowitej, wynajmu auta zastępczego, pomocy drogowej, w tym holowania, załadunku i rozładunku, parkowania, ubytku wartości handlowej, usługi podstawienia/odbioru/podstawie i odbioru pojazdu zastępczego. Zatem co do tych wierzytelności a nie innych nieopisanych w Umowie Powód ma legitymację poprzez art. 509 k.c. względem Pozwanego mającego legitymację bierną. Jak ustalono wyżej Umowa P nie wskazuje jako przedmiot przelewu kosztów przygotowania pojazdu do oględzin. Zatem z tej Umowy P Powód nie był uprawniony do dochodzenia zapłaty kwoty z tego tytułu (430,50 zł). Ten rodzaj kosztów został opisany w Umowie Z regulującej stosunek między Poszkodowanym a Powodem, w tym w zakresie płatności wynagrodzenia z tego tytułu. Jak wskazano wyżej warunki tej płatności są doprawdy zawiłe i można byłoby – przy innym zakresie sporu zastanowić się czy taki zapis względem konsumenta jest skuteczny (art. 385