1 k.p.c., sąd odrzuci odwołanie w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji albo stwierdzenia stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, jeżeli podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a osoba zainteresowana nie wniosła sprzeciwu od tego orzeczenia do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie jest oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia. Jeżeli odwołanie opiera się także na zarzucie nierozpatrzenia wniesionego po terminie sprzeciwu od tego orzeczenia, a wniesienie sprzeciwu po terminie nastąpiło z przyczyn niezależnych od osoby zainteresowanej, sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie. W takim przypadku organ rentowy kieruje sprzeciw do rozpatrzenia do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Należy wskazać, że art.
oznacza, że możliwość rozpoznania przez Sąd odwołania wniesionego w określonych w nim sprawach uzależniona jest od wyczerpania przez zainteresowanego dwuinstancyjnego trybu orzekania. Niezachowanie tego trybu skutkuje odrzuceniem odwołania (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 listopada 2007 r., III AUa 328/07, LEX nr 399971, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2006 r., II UZP 17/05, OSNP 2006/15-16/245 ,III AUa 253/14 - postanowienie SA Szczecin z dnia 02-12-2014). Na podstawie art.
sąd odrzuca odwołanie, w którym ubezpieczony podnosi wyłącznie zarzuty przeciwko orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS w kwestiach określonych w art. 14 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1440 ze zm.), a zatem również w kwestii daty powstania niezdolności do pracy (III AUz 43/14 - postanowienie SA Szczecin z dnia 23-06-2014). Odwołanie wnioskodawcy opiera się jedynie za zarzutach o charakterze medycznym – wnioskodawca kwestionuje fakt nie uznania go przez ZUS za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji, a zatem podnoszone przez niego argumenty dotyczą wyłącznie kwestii ustalonych przez Lekarza Orzecznika ZUS - co oznacza, że zasadnym jest odrzucenie odwołania wniesionego przez ubezpieczonego od wyżej wymienionej decyzji ZUS z dnia 7 marca 2024 roku, które w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalne z uwagi na fakt, że wnioskodawca przed wydaniem zaskarżonej decyzji ZUS nie złożył sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika do Komisji Lekarskiej ZUS, a zatem nie wyczerpał drogi odwoławczej przewidzianej cytowaną powyżej ustawą o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art.
odwołanie wnioskodawcy odrzucił. Na marginesie należy wspomnieć, że jeśli wnioskodawca nadal chce ubiegać się o przyznanie prawa do świadczenia uzupełniającego to może jedynie ewentualnie starać się o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS, jednakże w tej kwestii właściwym do rozpoznania takowego wniosku jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł., nie zaś Sąd Okręgowy w Łodzi. SSO Paulina Kuźma
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.