Sygn. akt XXVII Ca 3303/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 września 2024 roku Sąd Okręgowy w Warszawie XXVII Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Protokolant: Sędzi

§ 2k.c.

jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Warunkiem dochodzenia odszkodowania na tej podstawie jest uzyskanie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji pierwotnej albo decyzji, w której organ stwierdził, na podstawie art. 158 § 2 k.p.a., że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 k.p.a., czyli uzyskanie tzw. decyzji nadzorczej. Sąd Rejonowy wskazał, że w sprawie niniejszej poza sporem pozostawała zaś okoliczność, że żadna tego rodzaju decyzja nie została wydana względem decyzji Komendanta Głównego Policji nr (...) z dnia 30 grudnia 2020 r. Decyzja, co do której nie zapadło na właściwej drodze orzeczenie potwierdzające jej nielegalność, korzysta zaś z domniemania zgodności z prawem i nie może być rozpatrywana w kategorii zdarzenia uzasadniającego odpowiedzialność deliktową (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2015 r., III CSK 132/14, OSNC-ZD 2016/B/31, LEX nr 1652694). Przyjęcie przez Komendanta Głównego Policji za podstawę decyzji nr (...) z dnia 30 grudnia 2020 r., odmawiającej powódce wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, takiej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach (…) oraz art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, która w konsekwencji skutkowała uznaniem, że w przypadku powódki, która została zwolniona ze służby w Policji w dniu 3 lipca 2017 r. i w związku z tym wówczas wypłacono jej ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, znajdował zastosowanie art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w brzmieniu obowiązującym do dnia 6 listopada 2018 r., według którego podstawę ustalenia takiego ekwiwalentu stanowi 1/30 miesięcznego uposażenia za jeden dzień niewykorzystanego urlopu, prowadziło do wiążącego określenia sytuacji prawnej powódki w tym zakresie niezgodnie z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wbrew wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. wydanemu w sprawie o sygn. akt K 7/15. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. o sygn. akt K 7/15 wszedł w życie z dniem jego ogłoszenia, tj. 6 listopada 2018 r., a Trybunał Konstytucyjny nie odroczył, w myśl art. 190 ust. 3 Konstytucji, utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Wyrok ten więc niewątpliwie kształtował sytuację prawną nie tylko policjantów zwolnionych ze służby od dnia 6 listopada 2018 r., którym wypłaca się ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy od tego dnia, ale także policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r., i to zarówno tych, którym przed tym dniem tego rodzaju ekwiwalentu nie wypłacono, jak i tych, którzy uzyskali jego wypłatę, tyle że w wysokości niezgodnej z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. o sygn. akt K 7/15, w tym m.in. powódki. Podstawę uwzględnienia powództwa w sprawie niniejszej stanowiły art. 417 § 1 k.c., w myśl którego za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa oraz art.

§ 4

k.c., według którego jeżeli szkoda została wyrządzona przez niewydanie aktu normatywnego, którego obowiązek wydania przewiduje przepis prawa, niezgodność z prawem niewydania tego aktu stwierdza sąd rozpoznający sprawę o naprawienie szkody. Z uwagi na to, że podstawę roszczenia odszkodowawczego stanowiło zaniechanie legislacyjne, upoważniony do reprezentacji Skarbu Państwa w niniejszej sprawie nie mógł być Komendant Główny Policji w W., ale musiał być Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie. Powódka doznała szkody odpowiadającej różnicy między przyznanym jej ekwiwalentem pieniężnym za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy w wysokości 1/30 miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu, a ekwiwalentem, który powinien zostać jej przyznany w myśl wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. o sygn. akt K 7/15, w wysokości wynagrodzenia przysługującego za 1 dzień roboczy według stanu z dnia zwolnienia ze służby za 1 dzień niewykorzystanego urlopu. Prawidłowym w tej sytuacji będzie posłużenie się aktualnie obowiązującym współczynnikiem ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy, wynoszącym 1/

1. Przyjęta przez ustawodawcę wartość średnia, jako odwołująca się do zasad, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach…, została uznana za ekwiwalentną względem 1 dnia urlopu i w pełni realizuje zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP). (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2023 r., III OSK 5129/21, LEX nr 3570235). Wysokość wspomnianej różnicy w przypadku powódki pozostawała poza sporem i wynosiła 13.999,73 zł. Szkoda powódki na tym polegająca pozostawała w normalnym związku przyczynowym w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. z ustalonym wyżej zaniechaniem legislacyjnym. Sąd Rejonowy uznał, że gdyby nie doszło do tego zaniechania i sytuacja prawna powódki jako policjanta zwolnionego ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r., któremu przed tym dniem wypłacono już ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy, została uregulowana w sposób zgodny z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w wykonaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. o sygn. akt K 7/15, to niewątpliwie decyzja Komendanta Głównego Policji nr (...) z dnia 30 grudnia 2020 r., odmawiająca wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, byłaby odmienna. Sąd Rejonowy wskazał, że ze względu na to, że zobowiązanie Skarbu Państwa – Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie do zapłaty na rzecz powódki powyższego odszkodowania stanowi zobowiązanie in solidum względem zobowiązania Skarbu Państwa – Komendanta Głównego Policji w W. do wypłaty na rzecz powódki świadczenia w postaci wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, w wyroku zasądzającym odszkodowanie zawarte zostało stosowne zastrzeżenie. Stan opóźnienia pozwanego Skarbu Państwa – Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie z zapłatą na rzecz powódki odszkodowania należało ustalić z dniem 1 października 2020 r., kiedy wszedł w życie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach (…), pozwalający na przyjęcie, że doszło do zaniechania legislacyjnego polegającego na nieusunięciu niezgodności zastosowanego wobec powódki art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r., z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stwierdzonej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. o sygn. akt K 7/
2. Sąd Rejonowy uznał, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedawnienia roszczenia. Zgodnie z art. 442 1 § 1 k.c. roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Powódka, składając w dniu 26 listopada 2018 r. Komendantowi Głównemu Policji w W. wniosek o wypłatę całości należnego jej ekwiwalentu, odwołujący się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. o sygn. akt K 7/15, mogła pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że Komendant Główny Policji w W. w wykonaniu tego wyroku wypłaci jej wnioskowaną należność. Podstawą odmowy wypłaty stała się jednak przyjęta następnie przez Komendanta Głównego Policji w W. interpretacja art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach (…). Dopiero z dniem doręczenia powódce decyzji odmownej wydanej przez Komendanta Głównego Policji w W. w dniu 30 grudnia 2020 r., pozwalającego powódce na zapoznanie się z przyczyną odmowy, od powódki można było rozsądnie wymagać obowiązku liczenia się z tym, że w jej sytuacji prawnej doszło do bezprawnego zaniechania legislacyjnego. Kierowanie przez powódkę roszczeń z tytułu bezprawia legislacyjnego przed wydaniem decyzji o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego byłoby nieusprawiedliwione okolicznościami. W konsekwencji należy uznać, że powódka wniosła pozew w sprawie niniejszej zarówno przed upływem trzech lat od dnia, w którym dowiedziała się albo przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia, jak i przed upływem dziesięciu lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Należy ponadto zaznaczyć, że o przedawnieniu roszczenia o zapłatę odszkodowania za bezprawne zaniechanie legislacyjne nie decyduje przedawnienie roszczenia o zapłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Skoro są to odrębne roszczenia, ich przedawnienie także należy ustalać odrębnie. Rzecz jasna, przed wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 30 października 2018 r. wyroku w sprawie o sygn. akt K 7/15 i przed jego ogłoszeniem powódka nie mogła wystąpić z żądaniem wypłacenia wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Dopiero z chwilą wejścia w życie tego wyroku, a więc od 6 listopada 2018 r. powstało po jej stronie roszczenie o wypłatę wyrównania takiego ekwiwalentu i z tą chwilą mógłby rozpocząć bieg terminu przedawnienia tego roszczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2023 r., III OSK 5129/21, LEX nr 3570235). Niemniej rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia roszczenia o zapłatę odszkodowania z tytułu bezprawnego zaniechania legislacyjnego, objętego pozwem w sprawie niniejszej, wiązać należało, jak wspomniano, z doręczeniem powódce decyzji odmawiającej wypłacenia wyrównania ekwiwalentu, wydanej przez Komendanta Głównego Policji w W. w dniu 30 grudnia 2020 r. Sąd Rejonowy wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu wobec pozwanego Skarbu Państwa – Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie stanowił art. 100 zdanie drugie k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań sąd może włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Z uwagi na to, że w stosunku do pozwanego Skarbu Państwa – Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie powódka przegrała proces jedynie w nieznacznej części w zakresie żądania odsetek, zachodziła wystarczająca podstawa do obciążenia pozwanego Skarbu Państwa – Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie obowiązkiem zwrotu kosztów procesu poniesionych przez powódkę w całości. W konsekwencji z tego tytułu zasądzeniu podlegała od tego pozwanego na rzecz powódki kwota 4.367,00 zł, na którą złożyła się opłata sądowa uiszczona od pozwu w kwocie 750,00 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3.600,00 zł ustalone w oparciu o § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. Podstawę rozstrzygnięcia o odsetkach ustawowych za opóźnienie od zasądzonych kosztów procesu stanowił art. 98 § 1

§ 4ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.

- Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610) - zwanej dalej Kodeks cywilny w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 (Dz. U. z dnia 6 listopada 2018 r., poz. 2102) zwanego dalej wyrokiem TK, sygn. akt K 7/15 poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzi bezprawne zaniechanie legislacyjne, gdy zakresowy charakter wyroku TK, sygn. akt K 7/15 oznacza, że przepis art.115 a ustawy o Policji tylko w części jest niekonstytucyjny, a to z kolei prowadzi do wniosku, że nie mamy do czynienia z zaniechaniem ustawodawczym, w przypadku zaistnienia którego ustawodawca świadomie w całości pozostawia określoną kwestię poza uregulowaniem prawnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2021 r. III OSK 3132/21, Legalis nr 2615610); 2. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, a mianowicie art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych w związku z art. 115 a ustawy o Policji w związku z art. 417 § 1 i art.

§ 4Kodeksu cywilnego w kontekście wyroku TK, sygn.

akt K 7/15 poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzi bezprawne zaniechanie legislacyjne, gdy z bogatego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że w razie braku reakcji ustawodawcy i wprowadzenia odpowiednich regulacji na poziomie ustawowym, przyjmuje się, że należy odkodować podstawę prawną z tych przepisów normujących daną instytucję materialnoprawną, które nie utraciły cechy zgodności z Konstytucją (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2002 r., sygn. akt P 7/00, OTK-A 2002/2/13); 3. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, a mianowicie art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych w związku z art. 115 a ustawy o Policji w związku z art. 417 § 1 i art.

§ 4Kodeksu cywilnego w kontekście wyroku TK, sygn.

akt K 7/15 poprzez przyjęcie, że w sprawie za zaniechanie legislacyjne odpowiada Skarb Państwa reprezentowany przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, gdy to Komendant Główny Policji wydając decyzję z dnia 30 grudnia 2020 r. nr (...) powinien kierować się treścią wyroku TK, sygn. akt K 7/

1. Z przedmiotowego wyroku wynika, że obowiązek ustalenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r., co oznacza obowiązek obliczenia go według zasad podanych w ustawie o Policji, w brzmieniu ukształtowanym wyrokiem TK, sygn. akt K7/15;
2. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, a mianowicie art. 123 § 1 pkt 1 Kodeksu cywilnego w związku z art. 442 1 § 1 Kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie, że rozpoczęcie biegu przedawnienia roszczenia o zapłatę odszkodowania z tytułu bezprawnego zaniechania legislacyjnego, objętego pozwem w sprawie niniejszej, wiązać należało, z doręczeniem powódce decyzji odmawiającej wypłacenia wyrównania ekwiwalentu, wydanej przez Komendanta Głównego Policji w W. w dniu 30 grudnia 2020 r., gdy wyrok TK, sygn. akt K 7/15 dotyczący ekwiwalentu za niewykorzystany urlop funkcjonariusza Policji został wydany w dniu 30 października 2018 r. Opublikowany został w dniu 6 listopada 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 2102). Pozwanemu Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pozew został doręczony w dniu 28 marca 2023 r., a postępowanie administracyjne nie przerywa biegu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody (uchwała

§ 1k.c.

i art. 115a ustawy o Policji. Należało więc uznać za prawidłowe rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego, że roszczenie powódki było wymagalne od dnia otrzymania odmownej decyzji wydanej przez Komendanta Głównego Policji w W. w dniu 30 grudnia 2020 r. – w związku czym należało uznać zarzut naruszenia art. 123 § 1 pkt 1 k.c. w zw. z art. 442 1 § 1 k.c. za niezasadny. Wbrew twierdzeniom apelującego, dla rozstrzygnięcia w sprawie nie ma znaczenia treść art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw. Zasady, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, wymagają uwzględnienia przy wykładni art. 115a ustawy o Policji wyroku Trybunału o sygn. akt K 7/15, na co wielokrotnie już zwracały uwagę wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny, a także projektodawca w uzasadnieniu projektu ustawy o szczególnych rozwiązaniach, wskazując, że projekt przewiduje wprowadzenie rozwiązań prawnych mających na celu wdrożenie ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Skoro orzeczenie Trybunału usunęło z systemu prawnego niekonstytucyjne brzmienie art. 115a ustawy o Policji w zakresie współczynnika 1/30, to posłużenie się przez ustawodawcę w art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej sformułowaniem "na zasadach wynikających z przepisów ustawy" oznacza, że należy stosować art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, jednak z wyłączeniem tej jego części (dotyczącej współczynnika ekwiwalentu w wysokości 1/30), która została uznana za sprzeczną z przepisami ustawy zasadniczej i którą należy wypełnić treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Z tej też przyczyny, na mocy art. 190 Konstytucji RP, nie tylko sądy, ale również organy administracji publicznej, powinny dokonywać wykładni art. 115a ustawy o Policji w związku z art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej zgodnie z ustawą zasadniczą. W konsekwencji uznać należy, że wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed 6 listopada 2018 r., co implikuje obowiązek obliczenia go według zasad podanych w tej ustawie w brzmieniu ukształtowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest zatem wynagrodzenie za 1 dzień roboczy, przy czym należy mieć na uwadze, iż przepis art. 115a ustawy o Policji odwołuje się do ostatniego uposażenia należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, bez odniesienia do jakiegokolwiek okresu rozliczeniowego służby. W konsekwencji liczbę dni urlopu przysługującego stronie skarżącej za okres przed 6 listopada 2018 r. należy pomnożyć przez wysokość wynagrodzenia przysługującego mu za 1 dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby. Prawidłowym w tej sytuacji będzie posłużenie się aktualnie obowiązującym współczynnikiem ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynoszącym 1/21, albowiem przyjęta przez ustawodawcę wartość średnia, jako odwołująca się do zasad, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej została uznana za ekwiwalentną względem 1 dnia urlopu wypoczynkowego i w pełni realizuje zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP). Po ustaleniu wysokości przysługującego stronie skarżącej ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop według podanych powyżej zasad należy określić różnicę pomiędzy kwotą wymaganą a już wypłaconą (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2086/23, opubl. LEX nr 3752228). Przyjęcie za zasadne stanowisko pozwanego prowadziłoby do zjawiska tzw. "wtórnej niekonstytucyjności" polegającej na tym, że ustawodawca powtarza rozwiązania normatywne uznane już raz za niekonstytucyjne. Oznaczałoby to bowiem, że ustawodawca przepisami przejściowymi próbuje ograniczyć zakres zastosowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego, a także narusza konstytucyjną zasadę powszechnej mocy obowiązującej wyroków Trybunału, które wiążą ustawodawcę. Z tych przyczyn Sąd Odwoławczy orzekł jak w pkt 1 wyroku z dnia 30 września 2024 roku oddalając apelację pozwanego Skarbu Państwa – Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w całości, stosownie do treści art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono jak w pkt 2, na podstawie art. 98 § 1, 1 1 i 3 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023.1935).