III Ko 363/23

0.1.III Ko 363/23 0.

1. WYROK 4.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 września 2024 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu w Wydziale III Karnym w składzie: Przewodnicząca: sędzia Karolina Siwierska Protokolantka: stażystka Nicola Kokocińska w obecności Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Filipa Zeuschnera po rozpoznaniu na rozprawie w dniach
3. 2023 r.,
5. 2024 r. i
7. 2024 r. sprawy z wniosku T. L. o zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie zastosowane w sprawie Prokuratury Okręgowej w Poznaniu sygn. akt PO.1.Ds. 41.2017
8. na podstawie art. 552 § 4 k.p.k. w zw. z art. 555 k.p.k. wniosek oddala,
9. na podstawie art. 554 § 4 k.p.k. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. Karolina Siwierska UZASADNIENIE Formularz UWO Sygnatura akt III Ko 363/23
10. WNIOSKODAWCA T. L. 4.ZWIĘZŁE PRZEDSTAWIENIE ZGŁOSZONEGO ŻĄDANIA
11. Odszkodowanie (kwota główna) Odsetki
12. Zadośćuczynienie (kwota główna) Odsetki 320.000 zł
13. Inne 4.
14. Ustalenie faktów 0.1.3.
15. Fakty uznane za udowodnione Lp. Fakt Dowód Numer karty Wnioskodawca T. L. w sprawie PO.I.Ds.41.2017 Prokuratury Okręgowej w Poznaniu był tymczasowo aresztowany przez okres 8 miesięcy. Postępowanie karne przeciwko wnioskodawcy zostało umorzone postanowieniem z dnia
17. 2021 r., które zostało mu doręczone w dniu
19. 2021 r. W trakcie stosowania tymczasowego aresztowania wnioskodawca odbywał karę 25 lat pozbawienia wolności. Wniosek o zadośćuczynienie w imieniu wnioskodawcy złożył jego pełnomocnik w dniu
21. 2023 r. Na rozprawie prokurator podniósł zarzut przedawnienia. Pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, że jest on sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, ponieważ wnioskodawca przebywając w zakładzie karnym nie miał dostępu do informacji odnośnie biegu terminu przedawnienia. Zeznania wnioskodawcy Akta sprawy PO.I.Ds.41.2017 Prokuratury Okręgowej w Poznaniu k. 115-117 0.1.3.
22. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Fakt Dowód Numer karty
23. ocena DOWODów 0.
24. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 3.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1 Zeznania wnioskodawcy, zebrane w aktach sprawy dokumenty oraz akta sprawy PO.I.Ds.41.2017 Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Sąd w całości dał wiarę zeznaniom wnioskodawcy, albowiem były szczegółowe, zgodne z zebranymi w sprawie dokumentami, a także z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Za wiarygodne Sąd uznał również zgromadzone w sprawie dokumenty oraz dokumenty w aktach sprawy PO.I.Ds.41.2017 Prokuratury Okręgowej w Poznaniu, albowiem ich treść i autentyczność nie budziły wątpliwości. Strony nie kwestionowały ww. dowodów, Sąd również nie miał ku temu żadnych podstaw. 0.1.4.
25. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów 0.2.(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 3.1 albo 3.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 4.PODSTAWA PRAWNA Odszkodowanie
26. Kwota główna Odsetki Zwięźle o powodach podstawy prawnej Zadośćuczynienie
27. Kwota główna Odsetki Zwięźle o powodach podstawy prawnej Inne
28. Zwięźle o powodach podstawy prawnej 4.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU W PRZEDMIOCIE ŻĄDANIA Zwięźle o powodach rozstrzygnięcia Odszkodowanie
29. Kwota główna Odsetki Zadośćuczynienie
30. Kwota główna Odsetki Inne
31. 4.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Roszczenie wnioskodawcy nie zasługiwało na uwzględnienie, wobec czego Sąd na podstawie art. 552 § 4 k.p.k. w zw. z art. 555 k.p.k. oddalił jego wniosek. Podstawą prawną żądania przez T. L. zadośćuczynienia był art. 552 § 4 k.p.k. Zgodnie z treścią tego przepisu, przesłankami koniecznymi do uznania zasadności tego roszczenia było wykazanie niewątpliwej niesłuszności tymczasowego aresztowania wnioskodawcy, poniesienia przez niego szkody niemajątkowej (krzywdy) i jej wysokości oraz związku przyczynowego pomiędzy odniesioną szkodą, a tymczasowym aresztowaniem. Z kolei zgodnie z art. 555 k.p.k. roszczenie o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie przedawnia się po upływie roku od daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Przewidziany w tym przepisie termin do zgłoszenia żądania jest cywilnoprawnym terminem przedawnienia i mają do niego zastosowanie rozwiązania przewidziane w art. 117 § 2 k.c. i art. 5 k.c. Tak więc, zgłoszenie żądania po upływie tego terminu prowadzi do jego oddalenia tylko w razie podniesienia przez prokuratora zarzutu przedawnienia i to pod warunkiem, że podniesienie tego zarzutu nie zostanie uznane za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2004 r., sygn. akt III KK 207/03, LEX nr 84454). Zgłaszający zarzut przedawnienia roszczenia pieniężnego z art. 552 k.p.k. nie ma obowiązku wykazywać, że zarzut ten jest zgodny z zasadami współżycia społecznego. Jeśli bowiem roszczenie jest spóźnione, zgłoszenie tego jest korzystaniem z przysługującego prawa. Dopiero oponowanie zarzutowi, a więc wzajemne zarzucenie, że korzystanie z tego prawa jest nadużywaniem prawa (art. 5 k.c.), wymaga wskazania jakie konkretne zasady współżycia społecznego zostały przez to naruszone. Obciąża to wnioskodawcę, jeśli zarzutowi przedawnienia oponuje (wyroki Sądu Apelacyjnego w Krakowie: z dnia 4 marca 2003 r., sygn. akt II AKa 33/03, Prok.i Pr. 2003/10/29 oraz z dnia 11 października 2001 r., sygn. akt II AKa 245/01, KZS 2001/11/36). Nietrafny jest natomiast pogląd, że to sąd powinien poszukiwać powodów wskazujących na istnienie okoliczności przemawiających przeciwko zarzutowi przedawnienia. To wnioskodawca powinien sprecyzować jaką zasadę współżycia społecznego naruszył prokurator zgłaszający ten zarzut i przytoczyć fakty tę tezę uzasadniające oraz dowody, z których fakty te wynikają (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 10 sierpnia 2005 r., sygn. akt II AKa 158/05, KZS 2005/7-8/90). Z kolei zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w postanowieniu z dnia
33. 2019 r. sygn. akt III KK 213/18 „Obowiązujące przepisy nie przewidują obowiązku sądów rozpoznających sprawę karną poinformowania wnioskodawcy o terminie przedawnienia, co oznacza, że brak udzielenia takiej informacji na zakończenie postępowania karnego nie stanowi przeszkody w złożeniu wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie”. W tym samym orzeczeniu Sąd Najwyższy stwierdził również „W orzecznictwie sądowym od lat już wskazuje się, że do okoliczności usprawiedliwiających uchybienie terminowi wskazanemu w art. 555 KPK zalicza się takie, które są całkowicie niezależne od woli wnioskodawcy: długotrwałą obłożną chorobę, całkowity upadek sił powodujący konieczność zapewnienia opieki osoby trzeciej w sprawach codziennej egzystencji, chorobę psychiczną, ubezwłasnowolnienie, długotrwały pobyt za granicą połączony z niemożnością nawiązania kontaktu z krajem”. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że roszczenie T. L. należało oddalić, albowiem uległo ono przedawnieniu. Postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie wnioskodawcy uprawomocniło się w dniu
35. 2021 r. Od tego czasu zaczął biec roczny termin do wniesienia wniosku o zadośćuczynienie określony w art. 555 k.p.k. Tak więc z dniem
37. 2022 r. roszczenie wnioskodawcy o zadośćuczynienie uległo przedawnieniu. Tymczasem wniosek w tym zakresie został złożony do Sądu Okręgowego w Poznaniu dopiero w dniu
39. 2023 r., a zatem po upływie pół roku od końca przewidzianego w art. 555 k.p.k. terminu. W tym miejscu należy odnieść się do stanowiska pełnomocnika wnioskodawcy, że termin przedawnienia zaczął biec od dnia doręczenia postanowienia o umorzeniu postepowania ostatniemu podejrzanemu ze sprawy PO.I.Ds.41.2017 Prokuratury Okręgowej w Poznaniu, które miało miejsce w dniu
41. 2022 r. Sąd nie podzielił jednak tego poglądu powołując się na orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia
43. 2013 r. sygn. akt II Aka 68/13, zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia uprawomocnienia się postanowienia w stosunku do konkretnego podejrzanego. Prokurator w niniejszej sprawie zgłosił zarzut przedawnienia. Natomiast ani wnioskodawca, ani jego pełnomocnik nie wykazali, aby zgłoszenie tego zarzutu naruszało konkretną zasadę współżycia społecznego. Należy dodać, że wnioskodawca przez cały okres stosowania wobec niego tymczasowe aresztowania był równolegle pozbawiony wolności na mocy wyroku skazującego. Przebywając w zakładzie karnym miał możliwość nawiązania kontaktu z prawnikiem, czy dostępu do kodeksu postępowania karnego, a zatem nie był pozbawiony szansy na uzyskanie informacji o terminie przedawnienia roszczenia o zadośćuczynienie. W tym miejscu należy dodać, że jeżeli prokurator podniósł zarzut przedawnienia, ustalenie przez sąd, iż niedotrzymanie przez żądającego odszkodowania terminu określonego w art. 555 k.p.k. nie usprawiedliwiają żadne wyjątkowe okoliczności powoduje oddalenie żądania. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2000 r., sygn. akt WA 7/00, OSNKW 2000/7-8/73). Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił wniosek T. L.. 4.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Sąd obciążył kosztami postępowania Skarb Państwa, albowiem zgodnie z art. 554 § 4 k.p.k. postępowanie w przedmiotowej sprawie jest wolne od kosztów. 4.PODPIS sędzia Karolina Siwierska