UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 546/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu

§ 1k.k.

cechuje się jedynie nieznacznym stopniem winy i społecznej szkodliwości, a w konsekwencji uzasadnia warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego, w szczególności wskutek nadania zbyt dużej wagi okolicznościom związanym z uprzednią niekaralnością oskarżonego oraz jego sytuacją osobistą, podczas gdy całokształt okoliczności inkryminowanego zdarzenia wskazuje jednoznacznie na fakt, że stopień winy i społecznej szkodliwości przestępstwa jakiego dopuścił się oskarżony jest znaczny, co za tym idzie nie uzasadnia warunkowego umorzenia postępowania karnego. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja wniesiona przez prokuratora jest zasadna. Sąd okręgowy podziela zarzut podniesiony przez prokuratora dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na jego treść, polegający na niezasadnym przyjęciu, że przypisane oskarżonemu przestępstwo z art.

§ 1

k.k cechuje się jedynie nieznacznym stopniem winy i społecznej szkodliwości, a w konsekwencji uzasadnia warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego. Błąd w ustaleniach faktycznych może mieć postać błędu „braku” albo błędu „dowolności”. Zarzut taki nie może zasadnie zostać postawiony wówczas, gdy sąd, ustalając stan faktyczny, wziął pod uwagę wszystkie istotne w sprawie dowody, a także gdy prawidłowo je ocenił. Natomiast gdyby ustalając stan faktyczny na podstawie tych dowodów, sąd pominął wynikające z nich fakty (okoliczności) istotne w sprawie, zaistniałby błąd „braku”, albo gdyby sąd ustalił fakty, które wcale z danego dowodu nie wynikają lub wynikają, ale zostały zniekształcone (przeinaczone), wówczas wystąpiłby błąd „dowolności”. Nieuwzględnienie przy wyrokowaniu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wszystkich zgromadzonych dowodów, skutkuje wybiórczym ustaleniem faktów – w tym przypadku mającym znaczenie dla oceny przesłanek zastosowanej reakcji karnej. Ma rację skarżący gdy wywodzi, iż sprawstwo i wina oskarżonego nie budzą w tej sprawie żadnych wątpliwości w świetle zgromadzonego i ocenionego prawidłowo materiału dowodowego, także przyjęta kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu jest prawidłowa. Nie sposób jednak w realiach tej sprawy zgodzić się z sądem orzekającym, gdy przyjmuje, iż stopień społecznej szkodliwości czynu, jak i stopień winy oskarżonego nie były znaczne, co pozwoliło na zastosowanie względem sprawcy instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. Zdaniem sądu okręgowego w realiach przedmiotowej sprawy zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego nie było zasadne, gdyż czyn przypisany M. C. odznacza się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Określenie zawarte w art. 66 § 1 kk "nie jest znaczny" nie ma tego samego znaczenia, co termin "nieznaczny", obejmując swoim zakresem także wypadki o "średnim" stopniu społecznej szkodliwości (wyrok SA w Krakowie z dnia 30 marca 2005 r., II AKa 50/05, KZS 2005, z. 5, poz. 33). Znaczna społeczna szkodliwość czynu przypisanego oskarżonemu wynika m.in. z rodzaju i charakteru dóbr jakie naruszył, sposobu i okoliczności popełnienia czynu, rodzaju naruszonych reguł ostrożności i stopnia ich naruszenia, jak i okoliczności związanych ze sferą podmiotową, choćby z motywacją oskarżonego. Sąd I instancji w ramach art. 115 § 2 kk wskazał, że bierze pod uwagę stopień nietrzeźwości oskarżonego, ponad dwukrotnie wyższy od minimalnego progu tego stanu wynoszącego 0,5 promila (art. 115 § 16 kk) oraz okoliczność, że oskarżony nie spowodował bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa w komunikacji. Ponadto uznał, że zachodzą przesłanki warunkowego umorzenia postępowania, podnosząc iż oskarżony nie był uprzednio karany, udziela się społecznie w OSP, prowadzi gospodarstwo rolne. Dodatkowo oskarżony przyznał się do winy. Niedopuszczalne jest uzależnianie oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu od czynników bezpośrednio z nim niezwiązanych, które wystąpiły przed jego popełnieniem albo po jego popełnieniu (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2008 r., SNO 68/08). Okoliczność ta może mieć znaczenie, jak trafnie zwrócono uwagę w zaskarżonej uchwale, dopiero w toku późniejszego postępowania (por. art. 66 § 1 kk). Najistotniejszą przesłanką warunkowego umorzenia postępowania, jest to, aby wina sprawcy i społeczna szkodliwość popełnionego przez niego czynu nie były znaczne. Wskazane w art. 66 § 1 kk właściwości i warunki osobiste sprawcy, jego postawa i dotychczasowy sposób życia stanowią odrębną przesłankę warunkowego umorzenia postępowania. Nie mogą one być uwzględniane w ocenie społecznej szkodliwości popełnionego czynu i winy sprawcy, tj. przemawiać za ich „znacznością” lub „nieznacznością”. Przesłanka ta wchodzi w grę dopiero po ustaleniu, iż społeczna szkodliwość czynu i wina sprawcy nie są znaczne. W tym kontekście prokurator we wniesionej apelacji zasadnie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu błąd „braku”. Sąd ten odniósł się tylko do jednej okoliczności wskazanej w art. 115 § 2 kk – stanu nietrzeźwości sprawcy, ale jej wystarczająco nie zwartościował. Wpływ stanu nietrzeźwości na ocenę stopnia społecznej szkodliwości powinien być uwzględniany w zależności od specyficznych okoliczności konkretnego przestępstwa. W przypadku prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, wyższy stan nietrzeźwości, zwiększa stopień społecznej szkodliwości czynu. Jak wynika z opinii pisemnej sporządzonej przez specjalistę w dziedzinie toksykologii E. D. z (...) w Ł. przed spożyciem wódki przez oskarżonego wartość stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego wynosiła co najmniej 1.3 promila. Biegła odnosząc się do okoliczności spożycia po zdarzeniu przez oskarżonego 100 ml wódki wskazała, że w organizmie osoby o wadze, wzroście wieku takim jak oskarżony, powstaje maksymalne stężenie alkoholu na poziomie ok. 0,4 promila. Biegła w wydanej opinii pisemnej odniosła tą wartość do pomiaru poziomu etanolu stwierdzonego w powietrzu wydychanym przez oskarżonego (od 0,84 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu - o godz. 12:41 do 0,71 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu – o godz.13:51) i doszła do wniosku, że stężenie etanolu stwierdzone w powietrzu wydychanym przez oskarżonego nie mogło pochodzić tylko ze spożycia 100 ml wódki, a w organizmie oskarżonego obecny był alkohol spożyty jeszcze w innych okolicznościach. Podawane przez oskarżonego okoliczności spożytego alkoholu, w zestawieniu z wynikami badań urządzeniami A. I. i Alkometr A2.0 wykluczają jego wersję co do ilości spożytego alkoholu i pory jego konsumpcji. Nie jest możliwe uzyskanie tak wysokich wyników zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu u oskarżonego we wskazywanych przez niego okolicznościach. Sąd odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenie sądu meriti, że w chwili czynu oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości z zawartością co najmniej 1,3 promila alkoholu w organizmie. Taki stan nietrzeźwości zakłóca psychomotorykę każdego kierowcy. Bez znaczenia jest, jak to ocenił sąd meriti, że oskarżony nie spowodował bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa w komunikacji tuż po wyjściu ze sklepu i przejechaniu samochodem bardzo małej odległości. Nie może ujść uwadze fakt, że oskarżony po przejechaniu około dwóch metrów, został zatrzymany przez funkcjonariusza Policji, który był świadkiem jak M. C. w sklepie kupował piwo (0,5 l), które następnie spożył. Po uchyleniu szyby od samochodu, którym kierował, gdy K. W.

§ 1kk.

W podstawie prawnej skazania sąd okręgowy powołał przepis w art. 4 § 1 kk, stosując przepisy Kodeksu Karnego w brzmieniu obowiązującym w dacie czynu, jako korzystniejsze dla sprawcy. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym czyn z art.

§ 1kk jest zagrożony karą pozbawienia wolności do lat 3.

Wniosek O wymierzenie oskarżonemu na podstawie art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 4 § 1 kk kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych - na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat, - na podstawie art. 43a § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości 8 000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, zaś w pozostałym zakresie o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro zarzut zawarty w punkcie pierwszym apelacji pisemnej wniesionej przez prokuratora był zasadny, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i skazał oskarżonego M. C. za czyn z art.

§ 1

kk na karę 200 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych. Ustalając wysokość stawki dziennej kary grzywny Sąd okręgowy miał na uwadze sytuację rodzinną i majątkową oskarżonego. Sąd okręgowy uznał, że wysokość orzeczonego świadczenia pieniężnego w kwocie 5000 złotych jest adekwatna do czynu, który popełnił i jego sytuacji materialnej. Ponadto sąd okręgowy orzekł w stosunku do oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 3 lat. 3.2. Zarzut drugi

§ 1

kk znamienia prowadzenia pojazdu mechanicznego „w ruchu lądowym”, co miało wpływ na treść orzeczenia. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Istotnie sąd rejonowy przypisując oskarżonemu popełnienie czynu z art.

§ 1

kk pominął w opisie czynu sformułowanie „w ruchu lądowym”, które jest jednym ze znamion czynu wypełniającego dyspozycję ww. przepisu. Sąd okręgowy uznał zatem zarzut zawarty w punkcie drugim apelacji wniesionej przez prokuratora za zasadny. Wniosek O uzupełnienie opisu czynu po słowach „prowadził pojazd mechaniczny tj. samochód osobowy marki P. o numerze rejestracyjnym (...)” poprzez dodanie znamienia „w ruchu lądowym”. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro zarzut zawarty w punkcie drugim apelacji pisemnej wniesionej przez prokuratora był zasadny, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i w opisie czynu przypisanego oskarżonemu zawarł znamię prowadzenia pojazdu ,,w ruchu lądowym”.

1. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
2. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
3. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
4. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
5. Przedmiot utrzymania w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 1.
6. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
7. Przedmiot i zakres zmiany 1.Sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 2.a) w miejsce warunkowego umorzenia postępowania karnego i rozstrzygnięć z tym związanych oskarżonego M. C. uznał za winnego tego, że w dniu 12 września 2023 roku w miejscowości K., woj. (...), około godziny 11:50 prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki P. o nr rej (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości z zawartością co najmniej 1,3 promila alkoholu w organizmie, 3.to jest popełnienia przestępstwa wypełniającego dyspozycję art.

§ 1kk w zw.

z art. 4 § 1 kk (w brzmieniu przepisów Kodeksu Karnego obowiązujących na datę 12.09.2023 r.) i na podstawie art.

§ 1

kk wymierzył mu karę 200 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 20 złotych,

1. b)na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat;
2. c)na podstawie art. 43a § 2 kk orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 5 000 złotych,
3. d)na podstawie art. 63 § 4 kk na poczet orzeczonego w punkcie 1b środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 12 września 2023 roku. Zwięźle o powodach zmiany Wskazane wyżej w uzasadnieniu i omówione szczegółowo okoliczności dowodzą, iż stopień winy oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości czynu były znaczne, co nie pozwala na zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego za przypisany oskarżonemu czyn. W ocenie sądu odwoławczego wymierzona oskarżonemu kara grzywny nie jest karą nadmiernie surową. Orzekając o karze i środkach karnych sąd okręgowy miał na względzie wszystkie okoliczności, które wziąć trzeba pod uwagę w procesie wymiaru kary i środków karnych (art. 53 kk w zw. z art. 56 kk), sięgając po karę z katalogu kar najłagodniejszego rodzaju, o charakterze wolnościowym. W realiach tej sprawy podnoszone w środku odwoławczym kwestie, a dotyczące okoliczności popełnienia zarzucanego oskarżonemu czynu, z drugiej zaś strony jego warunki i właściwości osobiste, pozwoliły sądowi na orzeczenie kary grzywny. Oskarżony kierował pojazdem mechanicznym znajdując się w stanie nietrzeźwości, znacznie przekraczającym 0,5 promila alkoholu w organizmie. Oskarżony jest osobą dorosłą, w chwili czynu nie znajdował się w żadnej nadzwyczajnej sytuacji motywacyjnej, wręcz przeciwnie, mając świadomość spożytego wcześniej alkoholu, nie powinien jako kierowca z wieloletnim stażem w tym dniu kierować swoim samochodem. Motywacja jego do kierowania pojazdem była bardzo naganna. Przy uwzględnieniu także występujących w niniejszej sprawie okoliczności łagodzących oraz warunków i właściwości osobistych, orzeczenie wobec sprawcy kary grzywny oraz środków karnych w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat i świadczenia pieniężnego na cel społeczny w kwocie 5.000 złotych, pozostaje zasadne. Sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych nie wyłączając żadnej kategorii. Trafnie wskazał Sąd Apelacyjny w Katowicach ,,to z zachowania sprawcy wynika wniosek, że lekceważy on zasady ostrożności i bezpieczeństwo innych uczestników ruchu, przez co stwarza zagrożenie w komunikacji jako potencjalny kierowca wszystkich pojazdów (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach - II Wydział Karny z dnia 26 lipca 2012 r. II AKa 250/12, Legalis). Sytuacja taka zachodzi w przypadku oskarżonego, wobec stanu jego nietrzeźwości i nagannej motywacji do prowadzenia pojazdu mechanicznego z istotnym obniżeniem zdolności psychomotorycznych. W tym przypadku nie tyle wysokość tego środka, a też jego postać ma decydujące znaczenie, zwłaszcza jeżeli się uwzględni kumulację okoliczności obciążających. W ocenie sądu okręgowego wymierzona oskarżonemu kara 200 stawek dziennych grzywny (po 20 zł stawka) oraz świadczenia pieniężnego w kwocie 5000 złotych i zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 3 lat spełni swe cele w zakresie obu prewencji oraz w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności pkt 2 Wobec uwzględnienia środka odwoławczego wniesionego na niekorzyść oskarżonego o kosztach sądowych sąd odwoławczy orzekł na podstawie art. 635 kpk w zw. z art. 627 kpk. Sąd okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę za obie instancje w kwocie 400 złotych. Wysokość opłaty została ustalona na podstawie art. 3 ust.1 w zw. z art. 10 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.). Sąd okręgowy zasądził ponadto od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa: - kwotę 905, 19 złotych tytułem wydatków za I instancję (835,19 zł koszt opinii, 40 zł ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu przygotowawczym i przed sądem, 50 zł opłaty za kartę karną), - kwotę 20 złotych z tytułu wydatków za postępowanie odwoławcze (ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w procesie zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 663). 7. PODPIS 1.11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja warunkowe umorzenie postępowania 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana