XVII AmE 59/23

Sygn. akt XVII AmE 59/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 października 2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Małgorzata Wiliński Protokolant – sekr. sąd. Magdalena Ratajczyk po rozpoznaniu w dniu 25 października 2023 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z odwołania PHU (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w I. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o nałożenie kary pieniężnej na skutek odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 07 grudnia 2022 r. (...) oddala odwołanie, zasądza od PHU (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w I. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720,00 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. SSO Małgorzata Wiliński Sygn. akt XVII AmE 59/23 UZASADNIENIE wyroku z dnia 31 października 2023 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki decyzją z dnia 07 grudnia 2022 r., znak: (...) na podstawie art. 56 ust. 2 w związku z art. 56 ust 1 pkt 12 oraz art. 30 ust 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2022 r., poz. 1385 z poźn. zm.) oraz art 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy: PHU (...) spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w I., posiadającemu koncesję na obrót paliwami ciekłymi nr (...), udzieloną przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w dniu 30 sierpnia 2016 r. orzekł, że: koncesjonariusz nie przestrzegał warunku określonego w pkt 1 „Przedmiot i zakres działalności posiadanej koncesji i poprzez prowadzenie działalności gospodarczej w sposób niezgodny z jego treścią tj.: prowadzenie, w okresie od 2 sierpnia 2021 r. do 3 stycznia 2022 r., obrotu benzynami silnikowymi o kodzie (...), przy wykorzystaniu środków transportu paliw ciekłych oraz w formie pośrednictwa w sprzedaży bez wykorzystania infrastruktury technicznej eksploatowanej przez koncesjonariusza; prowadzenie obrotu, w okresie od 4 sierpnia 2021 r. do 26 kwietnia 2022 r., olejami napędowymi kodzie (...), w formie pośrednictwa w sprzedaży bez wykorzystania infrastruktury technicznej eksploatowanej przez koncesjonariusza; za działanie wskazane w pkt 1 lit. a wymierzył koncesjonariuszowi karę pieniężną w wysokości 40.000 zł (słownie: czterdzieści tysięcy złotych), stanowiącą (...) przychodu z działalności koncesjonowanej osiągniętego w 2021 r.; za działanie wskazane w pkt 1 lit b wymierzył koncesjonariuszowi karę pieniężną w wysokości 200.000 zł (słownie: dwieście tysięcy złotych), stanowiącą;(...) przychodu z działalności koncesjonowanej osiągniętego w 2021 r. Od powyższej decyzji odwołanie złożył PHU (...) spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w I. zaskarżając ją w całości. Odwołująca zarzuciła zaskarżonej decyzji: naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 56 ust 12 w związku z art. 33 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. 1997 Nr 54 poz. 348 ze zmianami) powoływanej jako Ustawa PE, poprzez błąd w wykładni prawnej i uznanie, że udzielenie koncesji na obrót paliwami ciekłymi niezgodnie z art. 33 ust 1 pkt 3 ww. ustawy rodzi skutki wynikające z naruszenia warunku uzyskanej koncesji. II. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a., poprzez uznanie, że udzielenie koncesji z naruszeniem art. 33 ust. 1 pkt 3 Prawa energetycznego , pozostaje bez znaczenia w kontekście skutków prawnych wynikających z naruszenia jej warunków. art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie powodów wymierzenia kary pieniężnej z powodu naruszenia warunku udzielonej koncesji w sytuacji, gdy udzielona koncesja posiada wadę uniemożliwiająca jej byt w obrocie prawnym. Mając na uwadze powyższe zarzuty odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na odwołanie pozwany Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wniósł o: oddalenie odwołania, zwolnienie strony (Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki) od udziału w posiedzeniu przygotowawczym, ze względu na hierarchiczną strukturę urzędu i przekazywanie spraw na niższe szczeble, zatem udział pełnomocnika będzie wystarczający jako osoby mającej pełną wiedzę w niniejszej sprawie, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm przepisanych. Pismem z dnia 18 października 2023 r. odwołująca złożyła replikę na odpowiedź pozwanego. Na rozprawie w dniu 25 października 2023 r. pełnomocnicy stron podtrzymali swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie. Sąd Okręgowy w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia 30 sierpnia 2016 r. Prezes URE udzielił Koncesjonariuszowi koncesji na obrót paliwami ciekłymi nr (...). Decyzją z dnia 6 marca 2018 r. (nr (...)zmienił przedmiotową decyzję określając przy tym, że przedmiot działalności objętej niniejszą koncesją stanowi działalność gospodarcza w zakresie obrotu następującym paliwami ciekłymi: benzynami silnikowymi: (...), olejami napędowymi: (...) przy wykorzystaniu kontenerowej stacji paliw zlokalizowanej w I., przy ul. (...), przy czym sprzedaż paliw może być dokonywana wyłącznie jednostkom żeglugi śródlądowej, oraz olejami napędowymi: (...), lekkimi olejami opałowymi i pozostałymi olejami napędowymi: (...) przy wykorzystaniu środka transportu paliw ciekłych - cysterny drogowej. Dowód: Decyzja z dnia 06 marca 2018 r., k. 7-10 akt administracyjnych, k. 73-76v, k. 86-89v akt sądowych Określony przedmiot i zakres, na wniosek Koncesjonariusza, został rozszerzony o możliwość prowadzenia obrotu benzynami silnikowymi o kodach (...) oraz (...) przy wykorzystaniu środków transportu paliw ciekłych - cystern drogowych. Decyzję w tym przedmiocie Prezes URE wydał w dniu 12 września 2022 r. Dowód: Decyzja z dnia 12 września 2022 r., k. 11-14 akt administracyjnych, k. 77-80v, k. 90-92v akt sądowych Koncesjonariusz, w okresie od dnia 2 sierpnia 2021 r. do dnia 3 stycznia 2022 r., dokonał następujących transakcji sprzedaży benzyn silnikowych o kodzie (...): Zgodnie z treścią koncesji nr (...) (w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonywania ww. transakcji) Koncesjonariusz był uprawniony do prowadzenia obrotu benzynami silnikowymi wyłącznie przy wykorzystaniu kontenerowej stacji paliw ciekłych zlokalizowanej w I., przy ul. (...). Dowód: Decyzja z dnia 06 marca 2018 r., k. 7-10 akt administracyjnych, k. 74, k. 77v, k. 87, k. 90v akt sądowych Koncesjonariusz jest uprawniony do obrotu olejami napędowymi o kodzie (...) wyłącznie przy wykorzystaniu środków transportu paliw ciekłych - cystern drogowych. Dowód: Decyzja z dnia 06 marca 2018 r., k. 7-10 akt administracyjnych, k. 74, k. 87, akt sądowych Decyzja z dnia 12 września 2022 r., k. 77v k. 90v akt sądowych Koncesjonariusz prowadził sprzedaż ww. paliwa ciekłego również bez wykorzystania infrastruktury technicznej eksploatowanej przez Koncesjonariusza. W okresie od dnia 4 sierpnia 2021 r, do dnia 26 kwietnia 2022 r. zawierał on następujące transakcje sprzedaży: Dołączone do faktur VAT dokumenty (dowody wydania oraz listy przewozowe) potwierdzają, że w transakcjach tych odbiór i przewóz paliwa nie był realizowany przez Koncesjonariusza, lecz przez samego nabywcę tegoż paliwa - Koncesjonariusz nie angażował zaś swojej infrastruktury technicznej i był w istocie wyłącznie pośrednikiem w obrocie paliwem, co stoi w sprzeczności z zapisami udzielonej mu koncesji. Dowód: faktur VAT dokumenty (dowody wydania oraz listy przewozowe) k. 18-167 akt administracyjnych Koncesjonariusz, naruszając koncesję, sprzedał dużą ilość paliw ciekłych -118135 litrów benzyny silnikowej Pb95 ((...)) o wartości 654 868,59 zł oraz 532 238 litrów oleju napędowego ((...)) o wartości 3 124 170,44 zł. W dniu 15 września 2022 r. Prezes URE wszczął postępowanie administracyjne, wzywając jedocześnie Koncesjonariusza do przedstawienia swojego stanowiska w sprawie oraz udzielenia wyjaśnień we wskazanym zakresie. Dowód: pismo URE z dnia 15 września 2022 r. k. 1-2 akt administracyjnych Koncesjonariusz przedstawił bilans i rachunek zysków i strat sporządzone na dzień 30 czerwca 2022 r. oraz zestawienie sprzedaży paliw ciekłych za okres od 1 stycznia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2022 r. Dowód: bilans i rachunek zysków i strat sporządzony na dzień 30.06.2022 r. k. 179-181,182-196 akt administracyjnych Koncesjonariusz osiągnął w roku 2021 z tytułu działalności koncesjonowanej przychód na poziomie (...) zł Dowód: bilans i rachunek zysków i strat sporządzony na dzień 30.06.2022 r. k. 168 akt administracyjnych Koncesjonariusz zamknął rok 2021 zyskiem na poziomie (...)zł, zaś w pierwszej połowie 2022 r. wypracował zysk w wysokości (...) zł Dowód: bilans sporządzony na dzień 30.06.2022 r., Rachunek zysków i strat k. 179-181 akt administracyjnych Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o bezsporne twierdzenia Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki przedstawione w uzasadnieniu decyzji z dnia 07 grudnia 2022 r., oraz dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych. Prawdziwość tych twierdzeń i dokumentów nie była kwestionowana przez żądną ze stron, a tym samym mając na uwadze normę art. 229 k.p.c. i art. 230 k.p.c. stanowiły one podstawę poczynionych ustaleń. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje: Podstawę nałożenia kary pieniężnej stanowił art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2019 r., poz. 755 ze zm.) w związku z nieprzestrzeganiem obowiązków wynikających z koncesji. Odwołującej zarzucono naruszenie warunków koncesji udzielonej decyzją 2016 r., zmienionej w 2018 r., określających przedmiot i zakres działalności. Zgodnie z treścią tych warunków przedmiot działalności objętej koncesją stanowiła działalność gospodarcza w zakresie obrotu paliwami ciekłymi: - benzynami silnikowymi (...), - olejami napędowymi (...) przy wykorzystaniu kontenerowej stacji paliw zlokalizowanej w I., przy ul. (...), przy czym sprzedaż paliw może być dokonywana wyłącznie jednostkom żeglugi śródlądowej, - olejami napędowymi (...) - lekkimi olejami opałowymi i pozostałymi olejami napędowymi (...). przy wykorzystaniu środka transportu paliw ciekłych – cysterny drogowej, z zastrzeżeniem że koncesjonariusz nie może dokonywać przeładunku paliw ciekłych pomiędzy cysternami poza terenem do tego odpowiednio przystosowanym. W sprawie było bezsporne, że spółka w okresie od dnia 02 sierpnia 2021 r. do 03 stycznia 2022 r. dokonała sprzedaży benzyn silnikowych o kodzie (...). Okoliczność dokonania takiej sprzedaży wynikała z przedstawionych w toku postępowania administracyjnego, przez samą stronę odwołującą, dokumentów. Wobec powyższego strona odwołująca nie kwestionowała w tym zakresie samej podstawy dla uznania, że doszło do naruszenia warunków koncesji, a jej zarzuty opierały się na założeniu, że mamy do czynienia z błędem pierwotnym, wynikającym z wadliwej decyzji o udzieleniu koncesji. Koncesja udzielona spółce, w jej przekonaniu, narusza bowiem art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2019 r., poz. 755 ze zm.). Nie można natomiast wyciągać skutków prawnych z naruszenia warunku udzielonej niezgodnie z prawem koncesji (vide odwołania k. 13). W toku dalszego postępowania, w piśmie z dnia 18 października 2023 r., podniesiono nadto zarzuty związane z wysokością nałożonej za to naruszenie kary. Podobnie jeżeli chodzi o przypisane naruszenie prowadzenia obrotu olejami napędowymi w formie pośrednictwa w sprzedaży bez wykorzystania infrastruktury technicznej eksploatowanej przez koncesjonariusza, główny zarzut odwołania odniosił się do wady udzielonej spółce koncesji. Co znamienne, w odwołaniu skarżąca wprost wskazała, że „ Przedsiębiorca nie kwestionując wykonania ww. czynności podkreśla, że głównym powodem dokonania obrotu paliwami ciekłymi w formie pośrednictwa w sprzedaży bez wykorzystaniu infrastruktury technicznej eksploatowanie przez koncesjonariusza była wyjątkowa sytuacja na rynku paliw. Z uwagi na braki towaru na rynku i stosowanie reglamentacji wywołanie światowym kryzysem, przedsiębiorca wspomógł dwa podmioty, które zwróciły się z prośbą o pomoc w umożliwieniu im nabycia paliwa” (vide odwołanie k. 11). Dopiero w piśmie procesowym z dnia 18 października 2023 r. strona zakwestionowała okoliczność pośrednictwa przy sprzedaży, wskazując że zgodnie z zapisami koncesji dokonywała obrotu przy użyciu obcych środków transportu (k. 69v), a także przedstawiła nowe zarzuty związane z wysokością kary również za te naruszenie. Zgodnie z art. 479 49 k.p.c. odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji, przytoczenie zarzutów, zwięzłe ich uzasadnienie, wskazanie dowodów, a także zawierać wniosek o uchylenie lub zmianę decyzji w całości lub w części. Odwołanie od decyzji Prezesa UOKiK stanowi pismo o charakterze hybrydalnym – łączy w sobie elementy pozwu i środka odwoławczego (zaskarżenia), w wyniku którego wszczynane jest sądowe postępowanie pierwszoinstancyjne z pewnymi elementami drugoinstancyjnej kontroli decyzji administracyjnej ( zob. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1991 r., III CRN 120/91, OSNCP rok 1992, nr 5, poz. 87, z dnia 24.10.2002 r. I CKN 1465/00, Legalis nr 59279 i z dnia 24 stycznia 2012 r., III SK 23/11, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2012 r., VI ACa 1150/11, Legalis nr 532600). Na tle tego przepisu przyjmuje się, że przytoczenie przez odwołującego w odwołaniu zarzutów w stosunku do wydanej decyzji administracyjnej stanowi w istocie żądanie udzielenia ochrony prawnej na drodze sądowej i wytycza zakres przedmiotowy rozpoznania danej sprawy ( por. uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2010, sygn. akt VI ACa 1195/09, opubl. Legalis nr 2669322). W tej sytuacji podnoszenie w toku postępowania sądowego, już po wniesieniu odwołania, nowych zarzutów wobec decyzji jest niedopuszczalne. Termin na wniesienie odwołania (pozwu) jest bowiem określony ustawowo, stąd zarzuty niepodniesione w odwołaniu nie mogą zostać później skutecznie zgłoszone ( tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie - V Wydział Cywilny z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt VI ACa 150/15, opubl. Legalis nr 1241803,). Podniesione w odwołaniu zarzuty zakreślają bowiem podstawę faktyczną żądania, którą sąd jest związany (art. 321 k.p.c.). Zaś wobec istnienia ustawowego terminu na wniesienie odwołania, późniejsza zmiana tej podstawy stanowiłaby obejście prawa w tym zakresie ( tak Manowska Małgorzata (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom II. Art. 478-1217, Opublikowano: LEX/el. 2022). Przychylające się do powyższych poglądów, Sąd orzekający w niniejszej sprawie ograniczony był zarzutami wskazanymi w odwołaniu, a te odnosiły się do: - naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 56 ust 12 w związku z art. 33 ust 1 pkt 3 Prawa energetycznego poprzez błąd w wykładni prawnej i uznanie, że udzielenie koncesji na obrót paliwami ciekłymi niezgodnie z art. 33 ust 1 pkt 3 ww. ustawy rodzi skutki wynikające z naruszenia warunku uzyskanej koncesji. - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a., poprzez uznanie, że udzielenie koncesji z naruszeniem art. 33 ust. 1 pkt 3 Prawa energetycznego , pozostaje bez znaczenia w kontekście skutków prawnych wynikających z naruszenia jej warunków oraz art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie powodów wymierzenia kary pieniężnej z powodu naruszenia warunku udzielonej koncesji w sytuacji, gdy udzielona koncesja posiada wadę uniemożliwiająca jej byt w obrocie prawnym. W zakresie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych, wskazać trzeba, że postępowanie przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest postępowaniem kontradyktoryjnym, w którym uwzględnia się materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym, co nie pozbawia jednak stron możliwości zgłoszenia nowych twierdzeń faktycznych i nowych dowodów, według zasad obowiązujących w postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych. Sąd antymonopolowy jest sądem cywilnym i prowadzi sprawę cywilną, wszczętą w wyniku wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, według reguł kontradyktoryjnego postępowania cywilnego, a nie sądem legalności decyzji administracyjnej, jak to czynią sądy administracyjne w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Tylko takie odczytanie relacji pomiędzy postępowaniem administracyjnym i postępowaniem sądowym może uzasadniać dokonany przez racjonalnego ustawodawcę wybór między drogą postępowania cywilnego i drogą postępowania sądowo-administracyjnego dla wyjaśnienia istoty sprawy ( por. np.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1991 r., sygn. akt III CRN 120/91; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1998 r., sygn. akt I CKN 265/98; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt I CKN 351/99; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2001 r., sygn. akt I CKN 1036/98; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt III SZP 2/05). Sąd Okręgowy uznaje zatem, że nawet gdyby przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym doszło do uchybień proceduralnych, to zarzuty w tym zakresie nie mogą być skuteczne, o ile uchybienia te mogą być sanowane w toku postępowania sądowego mającego na celu merytoryczne rozstrzygnięcie sporu. Tutejszy Sąd zobowiązany jest do wszechstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu zasad rozkładu ciężaru dowodu i obowiązku stron w postępowaniu dowodowym. Sąd nie podzielił także zarzutów strony dotyczących braku podstaw uznania, że doszło do naruszenia warunków koncesji w sytuacji, w której koncesja ta została udzielona niezgodnie z prawem. Przedmiotem niniejszego postępowania nie była ocena ważności decyzji w przedmiocie udziela koncesji. Decyzja ta była decyzją ostateczną, której treścią Sąd był związany. Związanie decyzją ostateczną istnieje zarówno wtedy, gdy jest ona poprawna, jak i wtedy, gdy dostrzega on jej wadliwość (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA 197/00, Lex Nr 81983; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 335/04, Legalis; wyr. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 14 listopada 2007 r., II SA/Gd 500/07, Legalis ). Jak to szeroko wyjaśnił Sąd Najwyższy - Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt I NSK 17/18 (opubl. Legalis ) w postępowaniu cywilnym sąd jest związany decyzją administracyjną o prejudycjalnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy cywilnej. Związanie oznacza konieczność wzięcia przez sąd pod rozwagę stanu prawnego ukształtowanego albo ustalonego w decyzji. W tym zakresie sąd nie jest uprawniony do dokonania odmiennej oceny konsekwencji prawnych określonych faktów, stanowiących podstawę decyzji. Zasada uwzględniania przez sądy powszechne skutków prawnych orzeczeń organów administracyjnych ma swoje źródło w prawnym rozgraniczeniu drogi sądowej i drogi administracyjnej, czego wyrazem jest art. 16 k.p.a., wyrażona w art. 10 Konstytucji RP zasada podziału władz oraz wyrażona w art. 7 Konstytucji RP zasada działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa. Zasada ta doznaje natomiast ograniczenia w myśl koncepcji tzw. bezwzględnej nieważności decyzji administracyjnej, która nie ma, co prawda, normatywnego umocowania, ale znajduje oparcie w utrwalonym orzecznictwie. Przyjmuje się, że decyzja administracyjna nie może wywoływać skutków prawnych, pomimo jej formalnego nieuchylenia, jeśli jest dotknięta wadami, godzącymi w jej istotę jako aktu administracyjnego. Do takich wad zalicza się brak organu powołanego do orzekania w określonej materii oraz niezastosowanie jakiejkolwiek procedury lub oczywiste naruszenie zasad postępowania administracyjnego. Oznacza to, że rozpoznając odwołanie spółki Sąd nie była władny badać okoliczności jakie legły u podstaw udzielenia spółce koncesji, poza tymi skutkującymi bezwzględną nieważnością decyzji. Oczywiści nieważna jest decyzja wydana bez podstawy materialnoprawnej, przy czym brak takiej podstawy należy rozumieć wąsko. Nie chodzi tu o merytoryczną wadliwość, lecz brak materialnoprawnego uregulowania przedmiotu, co do którego organ administracyjny orzekł w decyzji. Natomiast błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy oceniać należy jako tego typu wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszalnością, ale w trybie zwykłym ( zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2014 r. sygn. akt II GSK 798/13, Legalis). Odnosząc to do rozpoznawanej sprawy, tut. Sąd nie był władny ustalać ważności decyzji udzielającej koncesję stronie w kontekście podnoszonych okoliczności związanych z brakiem możliwości technicznych gwarantujących prawidłowe wykonywanie przez koncesjonariusza działalności. Stwierdzenie powyższego stanowi zasadniczą przesłankę oddalenia odwołania. Jedynie dla wyjaśnienia stanowiska Sądu, w dalszej części zostaną także przedstawione wywody nawiązujące do zarzutów wskazanych w piśmie z dnia 18 października 2023 r. Abstrahując od ich spóźnionego charakteru Sąd stoi na stanowisku, że również i one nie mogły doprowadzić do zmiany decyzji Prezesa Urzędu. Odwołująca spółka prezentowała pogląd, że dopuszczalne było w ramach udzielonej jej koncesji dokonywanie obrotu z udziałem takich autocystern, które nie stanowiły jej własności. Wniosek taki strona wyprowadziła z brzmienia pkt 2.2.9. koncesji, który stanowi, że „ w przypadku powierzenia, na podstawie zawartych umów, transportu paliw ciekłych innym podmiotom, pozwany zobowiązany jest do każdorazowego ustalenia czy środki transportu, którymi dokonywany będzie przewóz paliw, spełniają wymagania określone obowiązującymi przepisami, w szczególności wymagania metrologiczne oraz wymagania dotyczące przewozu drogowego towarów niebezpiecznych”. Zestawienie tegoż zapisu koncesji z jej warunkami, które zawierają jedynie ogólne stwierdzenie, że obrót wskazanymi paliwami ciekłymi może odbywać się przy wykorzystaniu środka transportu paliw ciekłych – cysterny drogowej, faktycznie prowadzi do wniosku, że taki obrót mógł odbywać się z wykorzystaniem dowolnych środków transportu, także tych nie należących do koncesjonariusza. Przywołany zapis 2.2.9. koncesji jednoznacznie wskazuje, że pozwany dopuszczał taką możliwość. Gdyby zamiarem Organu było ograniczenie obrotu paliwami ciekłymi do środków transportu będących w posiadaniu koncesjonariusza, powinien to jednoznacznie wskazać w sentencji decyzji. To na Prezesie URE jako centralnym organie administracji państwowej ciąży obowiązek precyzyjnego formułowania decyzji, tak aby nie budziła ona wątpliwości interpretacyjnych. Zresztą Sądowi z urzędu wiadomym jest, że niektóre z koncesji udzielanych przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki zawierają takie doprecyzowanie środków transportu, które mogą być wykorzystywane do obrotu. Nie można przyjąć, że takie ograniczenie odnosiło się także do koncesji udzielonej PHU (...) sp. z o.o. Decyzja organu administracji państwowej, nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji ( zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 grudnia 1987 r., SA/Gd 1045/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 94). Powyższe stanowisko nie przesądza jednak o tym, aby w stanie faktycznym sprawy niniejszej, uznać że odwołująca nie naruszyła warunków koncesji. Koncesja związana z rynkiem paliw ciekłych może obejmować np. uprawnienie do: - obrotu paliwami przy użyciu infrastruktury technicznej np. stacje paliw, - obrotu paliwami przy użyciu środków transportu np. cystern drogowych, - pośrednictwa przy sprzedaży. Są to zupełnie inne koncesje, obejmujące swymi granicami całkowicie odmienne sposoby działalności przedsiębiorcy. W odwołaniu PHU (...) sp. z o.o. wskazywała, że pośredniczyła w sprzedaży bez wykorzystania eksploatowanej przez siebie infrastruktury technicznej. Pośrednictwo przy obrocie paliwami jest umową nieregulowaną na gruncie obowiązujących przepisów, do której odnoszą się ogóle zasady wynikające z art. 353