1 k.p.c., który stanowił, że po przekazaniu sprawy w przypadkach wskazanych w art. 505 33, 505 34 oraz 505 36 k.p.c. przewodniczący wzywa powoda do usunięcia braków formalnych pozwu oraz uzupełnienia pozwu w sposób odpowiedni dla postępowania, w którym sprawa będzie rozpoznana - w terminie dwutygodniowym od daty doręczenia wezwania. Na wcześniejszym etapie postępowania powód był jedynie zobowiązany do wskazania dowodów na poparcie swoich twierdzeń, bez ich dołączania (art. 505 § 1 k.p.c.). Na etapie elektronicznego postępowania upominawczego wystarczyło powodowi powołanie się na dowody, które uznawał on za wystarczające dla wydania korzystnego dla niego orzeczenia. Wobec przekazania sprawy do Sądu według właściwości ogólnej powód miał obowiązek złożyć w uzupełnieniu braków formalnych nowy, pisemny pozew wraz z załącznikami, pod rygorem umorzenia postępowania. Pozew ten nie może być jednak potraktowany jako pismo procesowe złożone w toku postępowania w myśl art. 132 § 1 k.p.c., a zatem podlegające doręczeniu bezpośrednio pełnomocnikowi pozwanego. Było ono bowiem de facto pismem inicjującym postępowanie przed Sądem Okręgowym w Siedlcach, składanym na etapie gromadzenia materiału, a zatem nie podlegało rygorom powołanego przepisu. Pozew został więc doręczony pozwanemu za pośrednictwem Sądu. Ponadto nie ma znaczenia okoliczność, że powód do pozwu złożonego jako uzupełnienie braków, dołączył większą liczbę załączników, niż wskazano wprost w treści pozwu. Dokumenty te były złożone na etapie wstępnym postępowania, zatem nie mogły spowodować opóźnienia w rozpoznaniu sprawy. Poza tym konieczność ich złożenia można również wywodzić z zarzutów podniesionych przez stronę pozwaną w sprzeciwie od nakazu zapłaty. Powód mógł bowiem wyjść na etapie postępowania elektronicznego z założenia, że powoła się na dowody, które uzna za wystarczające dla wydania korzystnego dla niego orzeczenia. Żądanie zwrotu tych pism bądź ich pominięcia przez Sąd, również z tych względów należało uznać za chybione. Oddalenie wniosku o zwrot dalszych pism nastąpiło ze względów ekonomii procesowej, a mianowicie z racji faktu, że złożone przez stronę powodową dokumenty były jedynie przedrukami bądź powiększeniami złożonych wcześniej w załączeniu do pozwu dokumentów. Wystarczającym było natomiast poczynienie ustaleń na podstawie załączników do pozwu, które okazały się być czytelne. W związku z powyższym Sąd Okręgowy uznał za zasadne żądanie powoda w zakresie zasądzenia kwoty 182.001,68 zł, na którą składają się wynikające z tytułu wykonawczego (BTE zaopatrzonego w klauzulę wykonalności) kwoty: 156.030,51 zł tytułem zaległości głównej, 17.525,11 zł tytułem skapitalizowanych odsetek wyliczonych przez pierwotnego wierzyciela, 50 zł kosztów pierwotnego wierzyciela, 115,76 zł kosztów związanych z nadaniem klauzuli wykonalności, a także kwota 3.556,64 zł tytułem dalszych skapitalizowanych odsetek (w wysokości ustawowej) od kwoty 156.030,51 zł liczonych od dnia 27 marca 2012 roku (data wystawienia BTE) do dnia 29 maja 2012 roku (data zbycia wierzytelności przez pierwotnego wierzyciela) oraz kwota 4.723,66 zł tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych wyliczonych przez powoda za okres od 30 maja 2012 roku (od nabycia wierzytelności) do dnia 23 sierpnia 2013 roku (data sporządzenia wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego, na podstawie którego ustalono wysokość żądania głównego). W pozostałym zakresie, ze względu na niewykazanie przez powoda wierzytelności, powództwo podlegało oddaleniu. Sąd Okręgowy zasądził odsetki od kwoty 182.001,68 zł od dnia 31 sierpnia 2012 roku, tj. od daty zarejestrowania pozwu w systemie elektronicznym e-Sądu (art. 505 31 § 5 k.p.c.). Kosztami postępowania Sąd Okręgowy na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c. obciążył pozwanego w całości. Powód uległ w postępowaniu jedynie w nieznacznej części (2,77% żądania głównego). W skład wymienionych kosztów wchodzą opłata sądowa od pozwu w wysokości 2.339 zł oraz koszty zastępstwa procesowego strony powodowej w wysokości 3.600 zł (§ 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu). Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany, zaskarżając go w całości oraz zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na kształt orzeczenia, tj. art.
k.p.c., art 126 k.p.c., art 127 k.p.c., art. 187 k.p.c. oraz art 130 2 § 1 k.p.c. w zw. a art 132 § 1 k.p.c oraz art 232 k.p.c. poprzez zaliczenie w poczet materiału dowodowego bankowego tytułu egzekucyjnego nr (...) z dnia 27 marca 2012 roku oraz postanowienia Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 27 kwietnia 2012 roku, sygn. akt (...) o nadaniu klauzuli wykonalności w/w bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, podczas gdy dokumenty te nie były powołane w żadnym piśmie procesowym, stanowiąc jedynie załącznik do pisma z dnia 19 lutego 2013 roku, a pismo to z uwagi nieprawidłowe doręczenie powinno być zwrócone, a w konsekwencji nieumorzenie postępowania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych pisma; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na kształt orzeczenia, tj. art.
k.p.c. w zw. z art. 130 2 § 1 k.p.c. w zw. z art. 132 § 1 k.p.c. poprzez doręczenie na rozprawie w dniu 3 września 2013 roku pełnomocnikowi pozwanego pisma powoda z dnia 11 czerwca 2013 roku, pomimo, iż pismo to z uwagi na przesłanie go wraz z odpisem bezpośrednio do Sądu winno być zwrócone;
k.p.c. (art. 505 28 k.p.c.). Art. 505 32 k.p.c. precyzuje wymogi formalne powództwa wnoszonego drogą elektroniczną. Poza wymogami określonymi w tym przepisie, powództwo zgłoszone drogą elektroniczną powinno spełniać ogólne wymogi formalne pisma procesowego (art. 126 § 1 i 2 k.p.c. oraz art. 126 1 k.p.c.) oraz wymogi tradycyjnego pozwu (art. 187 § 1 k.p.c.). Wymogi formalne pozwu zawarte w tych przepisach modyfikuje nie tylko art. 505 32 , lecz także przede wszystkim konieczność użycia szczególnej drogi elektronicznej do wniesienia pism w EPU. W zdaniu drugim art. 505 32 k.p.c. ustawodawca wyraził zakaz dołączania jakichkolwiek dowodów do powództwa wniesionego drogą elektroniczną. W tym przypadku mowa jest o dowodach rzeczowych, które mogłyby być załączone do pisma procesowego, np. dowody z dokumentów, rysunków, map, danych na nośniku informatycznym. Istotne jest także to, że ustawodawca w żaden sposób nie sankcjonuje niespełnienia przez powoda wymogu wskazania dowodów, a tym bardziej ich nieprecyzyjnego opisania. Jedyną sankcją cywilnoprocesową wydaje się to, że brak precyzji powoda w opisaniu dowodów bądź podanie przez niego nieprawdziwych danych narazi go na wniesienie sprzeciwu przez pozwanego (P. Telenga, Komentarz aktualizowany do art.505 32 Kodeksu postępowania cywilnego, stan prawny 2013.12.10, opubl. LEX). W pozwie wniesionym w EPU powód powołał dowody z dokumentów: umowę o kredyt z dnia 14 lipca 2010 roku wraz z załącznikami, wyciąg z księgi rachunkowej powodowego funduszu, wezwanie do zapłaty (bez sprecyzowania oznaczenia tego dokumentu, ale ze strony 3 pozwu wynika, że chodziło o wezwanie banku do zapłaty), umowę cesji wierzytelności z dnia 29 maja 2012 roku wraz z załącznikiem, wezwanie przez powoda do zapłaty, książki nadawczej powoda potwierdzającej wysłanie wezwania do zapłaty listem poleconym. Powód zgłosił również wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego księgowego. Pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, zaprzeczając wszystkim twierdzeniom pozwu, za wyjątkiem faktu zawarcia umowy o kredyt. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2012 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie stwierdził skuteczne wniesienie sprzeciwu od nakazu zapłaty i utratę mocy nakazu zapłaty w całości oraz przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Siedlcach (k.15v). Zgodnie z art.
(w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia pozwu z uwagi na treść art. 2 ustawy z dnia 10 maja 2013 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, Dz.U. 2013, poz. 654) po przekazaniu sprawy w przypadkach wskazanych w art. 505 33 k.p.c., 505 34 k.p.c. oraz 505 36 k.p.c. przewodniczący wzywa powoda do usunięcia braków formalnych pozwu oraz uzupełnienia pozwu, w sposób odpowiedni dla postępowania, w którym sprawa będzie rozpoznana - w terminie dwutygodniowym od daty doręczenia wezwania. W przypadku nieusunięcia braków formalnych pozwu sąd umarza postępowanie. Jak wskazano w doktrynie uzupełnienie braków formalnych pozwu na podstawie art.
(w brzmieniu pierwotnym) może dotyczyć przede wszystkim dowodów na poparcie okoliczności przytoczonych przez powoda (art. 126 § 1 pkt 3 k.p.c.) oraz dołączenia pełnomocnictwa (art. 126 § 3 k.p.c.), czego nie wymagają przepisy regulujące elektroniczne postępowanie upominawcze. Wezwanie o uzupełnienie tego rodzaju braków następuje pod rygorem umorzenia postępowania, w terminie dwutygodniowym, a zatem dłuższym niż przy wniesieniu pozwu. Rozwiązanie zakładające umorzenie postępowania w przypadku nieusunięcia braków formalnych pozwu podyktowane jest założeniem, że nie byłoby prawidłowe dokonanie zwrotu pozwu w sytuacji, w której toczyło się już elektroniczne postępowanie upominawcze (przynajmniej w zakresie koniecznym dla dokonania oceny istnienia podstaw do wydania nakazu zapłaty) (D. Zawistowski, Komentarz do art.
Kodeksu postępowania cywilnego. Stan prawny 2010.01.01, opubl. LEX) Przewodniczący Wydziału Cywilnego Sądu Okręgowego w Siedlcach w zarządzeniu z dnia 1 lutego 2013 roku (k.17) wezwał pełnomocnika powoda do złożenia w terminie 14 dni dowodów wskazanych w liście dowodów w pozwie - pod rygorem umorzenia postępowania w sprawie (art.
k.p.c.). W wykonaniu powyższego zobowiązania pełnomocnik powoda złożył pismo procesowe z dnia 19 lutego 2013 roku, które wpłynęło do Sądu Okręgowego w Siedlcach w dniu 25 lutego 2013 roku, w którym oświadczył, że uzupełnia braki formalne pozwu oraz wskazał, że dołącza do tego pisma dokumenty potwierdzające zasadność roszczenia powoda tj. umowy łączące pozwanego z bankiem, wyciąg z ksiąg rachunkowych banku na dzień 18 maja 2012 roku i wyciąg z ksiąg rachunkowych powodowego funduszu, wnosząc o dopuszczenie dowodu z wymienionych dokumentów. W treści pisma pełnomocnik powoda powołał się również na fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko pozwanemu na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego, które nie przyniosło rezultatu. Do wymienionego pisma pełnomocnik powoda dołączył dokumenty wymienione w pozwie złożonym w EPU jako dowody, a także dodatkowo: pozew złożony w EPU podpisany przez pełnomocnika, pełnomocnictwo, wyciąg z ksiąg bankowych (k.34), bankowy tytuł egzekucyjny nr (...) z dnia 27 marca 2012 roku (k.51) i postanowienie Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 27 kwietnia 2012 roku, sygn. akt (...) w przedmiocie nadania bankowemu tytułowi egzekucyjnego nr (...) z dnia 27 marca 2012 roku klauzuli wykonalności (k.52). Jak trafnie zauważył Sąd Okręgowy pismo z dnia 19 lutego 2013 roku złożone w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lutego 2013 roku należy traktować jako pismo złożone na etapie uzupełniania braków formalnych pozwu. Pismo to nie może być potraktowane jako pismo składne w toku postępowania, a zatem nie miał do niego zastosowania art. 132 § 1 k.p.c. Nie ma zatem racji apelujący, że pismo z dnia 19 lutego 2013 roku powinno zostać zwrócone z uwagi na jego niedoręczenie w trybie art. 132 § 1 k.p.c. Przepis art. 505
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.