II AKa 299/22

(1)oskarżonego z art. 258 § 1 k.k., art. 56 ust. 3 oraz art. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. R. F. oskarżonego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. K. G. oskarżonego z art. 258 § 1 kk, art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. O. K.

(1)oskarżonego z art. 258 § 1 kk, art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. P. K. oskarżonego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii R. K. oskarżonego z art. 258 § 1 kk, art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. S. K. oskarżonego z art. 258 § 1 kk, art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii M. M.

(1)oskarżonego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii P. M.

(1)oskarżonego z art. 258 § 1 kk, art. 56 ust. 3 oraz art. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii T. M. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k., art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. P. P.

(1)oskarżonego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k., art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii A. R. oskarżonego art. 258 § 1 kk, art. 56 ust. 3 oraz art. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. P. S.

(1)oskarżonego z art. 258 § 1 kk, art. 56 ust. 3 oraz art. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii K. T. oskarżonego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. P. U.

(1)oskarżonego art. 258 § 1 kk, art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. P. W. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k., art. 56 ust. 3 oraz art. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora co do oskarżonych W. B., Ł. C.

(1), K. G., P. K., R. K., S. K., M. M.

(1), P. M.

(1), A. R., P. S.

(1), P. U.

(1)i P. W. oraz przez oskarżonych W. B., D. B., Ł. C.

(1), R. F., O. K.

(1), S. K., P. M.

(1), T. M., P. P.

(1), A. R., P. S.

(1), K. T. i P. U.

(1)od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z 14 marca 2022 r. sygn. akt III K 147/20 I. na podstawie art. 4 § 1 k.k. jako podstawę wszelkich rozstrzygnięć przyjmuje stan prawny obowiązujący przed 24 czerwca 2020 roku; II. zmienia zaskarżony wyrok: 1) wobec oskarżonego Ł. C.

(1), w ten sposób, że:

1. a)z opisu czynu przypisanego mu w pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie z (...);
2. b)z opisu czynu przypisanego mu w pkt II części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie o zbyciu M. M.

(1)nie mniej niż 30 g środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste oraz ustalenie o nabyciu od R. K. środka odurzającego, a w to miejsce przyjmuje, że oskarżony nabył od nieustalonej osoby, za pośrednictwem P. M.

(1), 5.294,02 g środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste oraz sprzedał P. S.

(1)800 g tego środka; c) w pkt III części dyspozytywnej orzeka od oskarżonego Ł. C.

(1)na rzecz Skarbu Państwa 72 .488 zł tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa; 2) wobec oskarżonego P. W., w ten sposób, że:

1. a)z opisu czynu przypisanego mu w pkt V części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie z (...);
2. b)w pkt VII części dyspozytywnej orzeka od oskarżonego P. W. na rzecz Skarbu Państwa 10.950 zł tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa; 3) wobec oskarżonego P. M.

(1), w ten sposób, że:

1. a)z opisu czynu przypisanego mu w pkt IX części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie z (...);
2. b)w pkt XI części dyspozytywnej orzeka od oskarżonego P. M.

(1)na rzecz Skarbu Państwa 12.850 zł tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa; 4) wobec oskarżonego T. M. w ten sposób, że:

1. a)z opisu czynu przypisanego mu w pkt XIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie z (...);
2. b)uchyla orzeczenie o przepadku równowartości korzyści osiągniętej przez oskarżonego z przestępstwa z pkt. XV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku; 5) wobec oskarżonego S. K. w ten sposób, że:
3. a)w pkt XVII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, w ten sposób, że z opisu przypisanego czynu eliminuje ustalenie z (...);
4. b)karę pozbawienia wolności orzeczoną oskarżonemu w pkt XVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku obniża do 2 (dwóch) lat oraz stwierdza, że utraciła moc kara łączna orzeczona temu oskarżonemu w pkt XXI zaskarżonego wyroku oraz związane z nią orzeczenie o zaliczeniu z pkt LXVIII;
5. c)w pkt XX części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, uznaje oskarżonego S. K. winnym tego, że w bliżej nieustalonym okresie do dnia 27 kwietnia 2020 roku w K., wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości 1.447,93 g w ten sposób, że magazynował ją w miejscu zamieszkania celem dalszej odsprzedaży tj. czynu z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomani i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) zł: 6) wobec oskarżonego P. U.

(1), w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego mu w pkt XXII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie z (...); 7) wobec oskarżonego O. K.

(1), w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego mu w pkt XXVI części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie z (...); 8) wobec oskarżonego K. G., w ten sposób, że

1. a)z opisu czynu przypisanego mu w pkt XXXI części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie z (...);
2. b)w pkt XXXIII części dyspozytywnej orzeka od oskarżonego K. G. na rzecz Skarbu Państwa 8.100 zł tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa; 9) wobec oskarżonego P. S.

(1):

1. a)w pkt XXXV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, w ten sposób, że z opisu przypisanego czynu eliminuje ustalenie z (...);
2. b)w pkt XXXVI części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku przyjmuje, że oskarżony nabył od Ł. C.

(1)800 g środka odurzającego ziela konopi innych niż włókniste oraz sprzedał E. Ż. 145 g tego środka odurzającego, a z kwalifikacji prawnej przypisanego czynu eliminuje art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomani, a orzeczoną karę pozbawienia wolności obniża do 2 (dwóch) lat oraz stwierdza, że utraciła moc kara łączna orzeczona temu oskarżonemu w pkt XXXIX zaskarżonego wyroku oraz związane z nią orzeczenie o zaliczeniu z pkt LXVIII;

1. c)w pkt XXXVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku w ten sposób, że uznaje oskarżonego winnym popełnienia czynu opisanego w pkt XXIII części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) zł;
2. d)w pkt XXXVII części dyspozytywnej orzeka od oskarżonego P. S.

(1)na rzecz Skarbu Państwa 11.100 zł tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa; 10) wobec oskarżonego A. R., w ten sposób, że:

1. a)z opisu czynu przypisanego mu w pkt XL części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie z (...);
2. b)uchyla orzeczenie o przepadku równowartości korzyści osiągniętej przez oskarżonego z przestępstwa z pkt. XLII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku; 11) wobec oskarżonego W. B.:
3. a)w pkt XLIV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, w ten sposób, że z opisu przypisanego czynu eliminuje ustalenie z (...);
4. b)w pkt XLV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku w ten sposób, że eliminuje ustalenie o znacznej ilości środka odurzającego i środków psychotropowych oraz przyjmuje , że czyn przypisany oskarżonemu stanowi występek z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierza mu karę roku pozbawienia wolności oraz stwierdza, że utraciła moc kara łączna orzeczona temu oskarżonemu w pkt XLVII zaskarżonego wyroku oraz związane z nią orzeczenie o zaliczeniu z pkt LXVIII; 12) wobec K. T., w pkt XLVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku w ten sposób, że na podstawie art. 60 § 1 i 6 pkt 3 k.k. wymierzoną mu karę pozbawienia wolności obniża do roku i 3 (trzech) miesięcy; 13) wobec D. B. w pkt LIV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku w ten sposób, że eliminuje ustalenie, że przedmiotem czynu była znaczna ilość środka odurzającego oraz przyjmuje, że czyn oskarżonego stanowi występek z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. art. 56 ust. 1 powołanej ustawy w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierza mu karę roku pozbawienia wolności; III. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy wobec oskarżonych: R. K., P. P.

(1), R. F., P. K., M. M.

(1), a w pozostałym zakresie wobec oskarżonych: Ł. C.

(1), P. W., P. M.

(1), T. M., S. K., P. U.

(1), O. K.

(1), K. T., P. S.

(1), A. R., W. B., K. G. i D. B.; IV. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierza oskarżonym kary łączne i tak: 1) oskarżonemu S. K.: - łączy kary pozbawienia wolności wymierzone w pkt XVII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz w pkt II ppkt 5

1. b)i
2. c)niniejszego wyroku i wymierza mu karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności: - na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy oskarżonemu kary grzywny wymierzone w pkt XVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz w pkt II ppkt 5
3. c)niniejszego wyroku i wymierza mu karę łączną 300 (trzysta) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (dziesięć) zł 2) oskarżonemu P. S.

(1): - łączy kary pozbawienia wolności wymierzone w pkt XXXV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz w pkt II ppkt 9

1. b)i
2. c)niniejszego wyroku i wymierza mu karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności: - na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy oskarżonemu kary grzywny wymierzone w pkt XXXVI części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz w pkt II ppkt 9
3. c)niniejszego wyroku i wymierza mu karę łączną 300 (trzysta) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) zł 3) oskarżonemu W. B. łączy kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt XLIV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz w pkt II ppkt 11
4. b)niniejszego wyroku i wymierza mu karę roku pozbawienia wolności: V. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonym: - W. B. okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 6 października 2020r. do 23 kwietnia 2021r., - S. K. okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 27 kwietnia 2020r. do 23 kwietnia 2021r., - P. S.

(1)okres o zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 27 kwietnia 2020r. do 23 kwietnia 2021r., VI. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz: adw. K. M., adw. M. N. i adw. S. B.

(1)po 2.066,40 zł, w tym VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym; VII. kosztami sądowymi związanymi z apelacją prokuratora wobec oskarżonych: K. G., P. K. i M. M.

(1)obciąża Skarb Państwa, natomiast zasądza od oskarżonych: P. P.

(1), Ł. C.

(1), P. M.

(1), T. M., P. U.

(1), O. K.

(1), A. R., P. S.

(1), W. B. i K. G. po 1,10 złotych, od D. B., R. F. i P. W. po 2.067,50 złotych, od oskarżonego K. T. 3.925,28 złotych, a od oskarżonego S. K. 339,12 złotych, oraz wymierza oskarżonym im opłaty i tak: - Ł. C.

(1)800 złotych, - P. W. 600 złotych, - P. M.

(1)600 złotych, - T. M. 400 złotych, - P. U.

(1)500 złotych, - O. K.

(1)500 złotych, - A. R. 500 złotych, - P. P.

(1)400 złotych, - R. F. 500 złotych za drugą instancję, a - S. K. 3.400 złotych, - P. S.

(1)1.000 złotych, - W. B. 500 zł, - K. T. 400 złotych, - D. B. 500 złotych; za obie instancje. UZASADNIENIE Wyrokiem z 14 marca 2022 roku, w sprawie sygn. akt III K 147/20 Sąd Okręgowy w Świdnicy : I. uznał oskarżonego Ł. C.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 258 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 K.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności; II. uznał oskarżonego Ł. C.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku z tym iż z opisu czynu wyeliminował obrót oraz udzielanie środków i substancji nieustalonym osobom, bądź osobom, których pełne dane osobowe nie zostały ustalone a także przyjął, że oskarżony nabył: środek odurzający od P. U.

(1)w ilości nie mniejszej niż 1500 g, substancję psychotropową od S. K. w ilości nie mniejszej niż 200g, sprzedał środek odurzający O. K.

(1)w ilości nie mniejszej niż 1600 g a P. S.

(1)w ilości nie mniejszej niż 650 g a także udzielił P. K. substancję psychotropową w ilości 1 g i zakwalifikował zarzucany mu czyn z art. 56 ust. 3 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. i w zw. z art. 65 § 1 K.k. w zw. z art. 64 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej ustawy w zw. z art. 11 § 3 K.k. w zw. z art. 65 § 1 K.k. wymierzył mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł; III. na podstawie art. 45 § 1 K.k. orzekł przepadek od oskarżonego Ł. C.

(1)na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa w wysokości 159 024 zł; IV. na podstawie art. 85 § 1 i 2 K.k. i art. 86 § 1 K.k. w zw. z art. 4 § 1 K.k. orzeczone wobec oskarżonego Ł. C.

(1)w punktach I i II wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności; V. uznał oskarżonego P. W. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 258 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 K.k. wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; VI. uznał skarżonego P. W. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku z tym iż z opisu czynu wyeliminował obrót oraz udzielanie środków nieustalonym osobom, bądź osobom, których pełne dane osobowe nie zostały ustalone i ustalił, że udzielił P. K. substancję psychotropową w postaci amfetaminy w ilości 1 g i zakwalifikował zarzucany mu czyn z art. 56 ust. 3 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. w zw. z art. 65 § 1 K.k. i na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej ustawy w zw. z art. 11 § 3 K.k. i w zw. z art. 65 § 1 K.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł; VII. na podstawie art. 45 § 1 K.k. orzekł przepadek od oskarżonego P. W. na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w wysokości 8450 zł; VIII. na podstawie art. 85 § 1 i 2 K.k. i art. 86 § 1 K.k. w zw. z art. 4 § 1 K.k. orzeczone wobec oskarżonego P. W. w punktach V i VI wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; IX. uznał oskarżonego P. M.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 258 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 K.k. wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; X. uznał oskarżonego P. M.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VI części wstępnej wyroku z tym iż z opisu czynu wyeliminował, ustalenie, że nabyto środek odurzający od R. K., przyjmuje, że od S. K. nabyto substancje psychotropową w ilości nie mniejszej niż 200 g a także wyeliminował z opisu czynu obrót oraz udzielanie środków nieustalonym osobom, bądź osobom, których pełne dane osobowe nie zostały ustalone i kwalifikuje zarzucany mu czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 K.k. w zw. z art. 65 § 1 K.k. i na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej ustawy w zw. z art. 65 § 1 K.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł; XI. na podstawie art. 45 § 1 K.k. orzekł przepadek od oskarżonego P. M.

(1)na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w wysokości 84 116 zł; XII. na podstawie art. 85 § 1 i 2 K.k. i art. 86 § 1 K.k. w zw. z art. 4 § 1 K.k. orzeczone wobec oskarżonego P. M.

(1)w punktach IX i X wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; XIII. uznał oskarżonego T. M. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VIII części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 258 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 K.k. wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; XIV. uznał oskarżonego T. M. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie IX części wstępnej wyroku i zakwalifikował zarzucany mu czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 K.k. w zw. z art. 65 § 1 K.k. i na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej ustawy w zw. z art. 65 § 1 K.k. w zw. z art. 4 § 1 K.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł; XV. na podstawie art. 45 § K.k. orzekł przepadek od oskarżonego T. M. na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w wysokości 49 000 zł; XVI. na podstawie art. 85 § 1 i 2 K.k. i art. 86 § 1 K.k. w zw. z art. 4 § 1 K.k. orzeczone wobec oskarżonego T. M. w punktach XIII i IX wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; XVII. uznał oskarżonego S. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie X części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 258 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 K.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XVIII. uznał oskarżonego S. K. za winnego tego, że w dniu 8 listopada 2019r. K., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancję psychotropową w postaci amfetaminy w ten sposób, że zbył Ł. C.

(1), w tym za pośrednictwem P. M.

(1), celem dalszej odsprzedaży, 200 g substancji psychotropowej w postaci amfetaminy i kwalifikuje zarzucany mu czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 K.k. na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej ustawy wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) zł; XIX. na podstawie art. 45 § 1 K.k. orzekł przepadek od oskarżonego S. K. na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w wysokości 10 000 zł; XX. uznał oskarżonego S. K. za winnego tego, że w dniu 27 kwietnia 2020r. w K., wbrew przepisom ustawy, posiadał znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości 1.886,06 g i zakwalifikował zarzucany mu czyn z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 62 ust. 2 powołanej wyżej ustawy wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; XXI. na podstawie art. 85 § 1 i 2 K.k. i art. 86 § 1 K.k. orzeczone wobec oskarżonego S. K. w punktach XVII, XVIII i XX wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XXII. uznał oskarżonego P. U.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XIII części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 258 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 K.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XXIII. uznał oskarżonego P. U.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XIV części wstępnej wyroku, z tym iż uznał, że zbył on Ł. C.

(1)wymieniony środek odurzający co najmniej dwukrotnie, w łącznej ilości nie mniejszej niż 1500 g i zakwalifikował zarzucany mu czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 K.k. w zw. z art. 65 § 1 K.k. i z art. 64 § 1 K.k. na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej ustawy w zw. z art. 65 § 1 K.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł; XXIV. na podstawie art. 45 § 1 K.k. orzekł przepadek od oskarżonego P. U.

(1)na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w wysokości 21 000 zł; XXV. na podstawie art. 85 § 1 i 2 K.k. i art. 86 § 1 K.k. w zw. z art. 4 § 1 K.k. orzeczone wobec oskarżonego P. U.

(1)w punktach XXII i XXIII wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; XXVI. uznał oskarżonego O. K.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XV części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 258 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 K.k. wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; XXVII. uznał oskarżonego O. K.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XVI części wstępnej wyroku, z tym iż uznał, że nabył on od Ł. C.

(1)wymieniony środek odurzający co najmniej czterokrotnie, w łącznej ilości nie mniejszej niż 1600 g i zakwalifikował zarzucany mu czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 K.k. w zw. z art. 65 § 1 K.k. na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej ustawy w zw. z art. 65 § 1 K.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł; XXVIII. na podstawie art. 45 § 1 K.k. orzekł przepadek od oskarżonego O. K.

(1)na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w wysokości 22 600 zł; XXIX. na podstawie art. 85 § 1 i 2 K.k. i art. 86 § 1 K.k. w zw. z art. 4 § 1 K.k. orzeczone wobec oskarżonego O. K.

(1)w punktach XXVI i XXVII wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XXX. uniewinnił oskarżonego R. K. od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XVII, XVIII części wstępnej wyroku uznając, że koszty postępowania w części uniewinniającej ponosi Skarb Państwa; XXXI. uznał oskarżonego K. G. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XIX części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 258 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 K.k. wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; XXXII. uznał oskarżonego K. G. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XX części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 K.k. w zw. z art. 65 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 56 § 3 powołanej wyżej ustawy w zw. z art. 65 § 1 K.k. przy zastosowaniu art. 60 § 2 K.k. w zw. z art. 60 § 6 pkt 3 K.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł; XXXIII. na podstawie art. 45 § 1 K.k. orzekł przepadek od oskarżonego K. G. na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa w wysokości 5 800 zł; XXXIV. na podstawie art. 85 § 1 i 2 K.k. i art. 86 § 1 K.k. w zw. z art. 4 § 1 K.k. orzeczone wobec oskarżonego K. G. w punktach XXXI i XXXII wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 1 roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XXXV. uznał oskarżonego P. S.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XXI części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 258 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 K.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XXXVI. uznał oskarżonego P. S.

(1)za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXII części wstępnej wyroku z tym iż przyjął że oskarżony nabył od Ł. C.

(1)650 g wymienionego środka odurzającego, sprzedał E. Ż. 140 g a także eliminuje z opisu czynu obrót oraz udzielanie środków nieustalonym osobom, bądź osobom, których pełne dane osobowe nie zostały ustalone i zakwalifikował zarzucany mu czyn z art. 56 ust. 3 i art. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej ustawy w zw. z art. 65 § 1 K.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł; XXXVII. na podstawie art. 45 § 1 K.k. orzekł przepadek od oskarżonego P. S.

(1)na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w wysokości 12 110 zł; XXXVIII. uznał oskarżonego P. S.

(1)za winnego tego, że w dniu 27 kwietnia 2020r. w K., wbrew przepisom ustawy, posiadał znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości 3065,34 g i zakwalifikował zarzucany mu czyn z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 62 ust. 2 powołanej wyżej ustawy wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XXXIX. na podstawie art. 85 § 1 i 2 K.k. i art. 86 § 1 K.k. orzeczone wobec oskarżonego P. S.

(1)w punktach XXXV, XXXVI i XXXVIII wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności; XL. uznał oskarżonego A. R. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XXIV części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 258 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 K.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XLI. uznał oskarżonego A. R. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXV części wstępnej wyroku z tym iż wyeliminował z opisu czynu obrót oraz udzielanie środków nieustalonym osobom, bądź osobom, których pełne dane osobowe nie zostały ustalone i zakwalifikował zarzucany mu czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 K.k. w zw. z art. 65 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej ustawy w zw. z art. 65 § 1 K.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł; XLII. na podstawie art. 45 § 1 K.k. orzekł przepadek od oskarżonego A. R. na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa w wysokości 5 800 zł; XLIII. na podstawie art. 85 § 1 i 2 K.k. i art. 86 § 1 K.k. w zw. z art. 4 § 1 K.k. orzeczone wobec oskarżonego A. R. w punktach XL i XLI wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; XLIV. uznał oskarżonego W. B. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XXVI części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 258 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 K.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XLV. uznał oskarżonego W. B. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXVII części wstępnej wyroku z tym iż wyeliminował z opisu czynu obrót oraz udzielanie środków nieustalonym osobom, bądź osobom, których pełne dane osobowe nie zostały ustalone i kwalifikuje zarzucany mu czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej ustawy w zw. z art. 65 § 1 K.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł; XLVI. na podstawie art. 45 § 1 K.k. orzekł przepadek od oskarżonego W. B. na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa w wysokości 1 120 zł; XLVII. na podstawie art. 85 § 1 i 2 K.k. i art. 86 § 1 K.k. w zw. z art. 4 § 1 K.k. orzeczone wobec oskarżonego W. B. w punktach XLIV i XLV wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; XLVIII. uznał oskarżonego K. T. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XXVIII części wstępnej wyroku, z tym iż wyeliminował z opisu czynu działanie w warunkach określonych w art. 65 § 1 K.k., to jest przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 K.k. w zw. z art. 4 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej ustawy wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł; XLIX. na podstawie art. 45 § 1 K.k. orzekł przepadek od oskarżonego K. T. na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa w wysokości 4 228 zł; L. uznał oskarżonego P. P.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XXIX części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 K.k. w zw. z art. 4 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej ustawy wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł; LI. na podstawie art. 45 § 1 K.k. orzekł przepadek od oskarżonego P. P.

(1)na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w wysokości 2 800 zł; LII. uznał oskarżonego P. P.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XXX części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 62 ust. 1 powołanej ustawy wymierzył mu karę 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; LIII. na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 K.k. orzeczone wobec oskarżonego P. P.

(1)w punktach L i LII wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; LIV. uznał oskarżonego D. B. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XXXI części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 K.k. w zw. z art. 65 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej ustawy w zw. z art. 65 § 1 K.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł; LV. na podstawie art. 45 § 1 K.k. orzekł przepadek od oskarżonego D. B. na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w wysokości 980 zł; LVI. uznał oskarżonego R. F. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XXXII części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 K.k. w zw. z art. 65 § 1 K.k. w zw. z art. 64 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej ustawy w zw. z art. 65 § 1 K.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł; LVII. na podstawie art. 45 § 1 K.k. orzekł przepadek od oskarżonego R. F. na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w wysokości 8 550 zł; LVIII. uznał oskarżonego P. K. za winnego tego, że w dniu 5 listopada 2019r. w K., wbrew przepisom ustawy, posiadał substancję psychotropową w postaci amfetaminy w ten sposób, że nabył ją od Ł. C.

(1), za pośrednictwem P. W., w ilości 1 g za kwotę 50 zł i uznając, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi zakwalifikował z art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 30 (trzydziestu) zł stawek określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł; LIX. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego P. K. nawiązkę na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii w wysokości 1000 zł; LX. uznał oskarżonego E. Ż. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XXXIV części wstępnej wyroku, z tym iż uznał, że czynu dopuścił się działając wspólnie i w porozumieniu z P. S.

(1)oraz, że udział w obrocie dotyczył 140 gram ziela konopi innych niż włókniste i kwalifikuje zarzucany mu czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie powołanego artykułu wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł; LXI. na podstawie art. 45 § 1 K.k. orzekł przepadek od oskarżonego E. Ż. na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w wysokości 1960 zł; LXII. uznał oskarżonego E. Ż. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XXXV części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie powołanego artykułu wymierzył mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; LXIII. na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 K.k. orzeczone wobec oskarżonego E. Ż. w punktach LX i LXII wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; LXIV. uniewinnił oskarżonego M. M.

(1)od popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXVI części wstępnej wyroku uznając, że koszty postępowania w tym zakresie ponosi Skarb Państwa; LXV. uznał oskarżonego R. S.

(1)za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXVII części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 K.k. i za to na podstawie powołanego przepisu, przy zastosowaniu art. 37 a K.k. w zw. z art. 4 § 1 K.k. wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł; LXVI. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego R. S.

(1)nawiązkę na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii w wysokości 1000 zł; LXVII. na podstawie art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa przez zniszczenie dowodów rzeczowych w postaci wagi, woreczków strunowych wraz z zawartością suszu, substancji koloru brunatnego, białego proszku, pakunków z zawartością białego proszku, zawiniątek foliowych z białym proszkiem, zawiniątek z folii aluminiowych z zawartością białego proszku, worków strunowych, opisanych w wykazie dowodów rzeczowych DRZ (...) na karcie nr 4402-4404 akt; LXVIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym:  W. B. okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 6 października 2020r. do dnia 23 kwietnia 2021r.,  O. K.

(1)okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 8 czerwca 2020r. do dnia 23 kwietnia 2021r.,  S. K. okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 27 kwietnia 2020r. do dnia 23 kwietnia 2021r.,  T. M. okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 27 kwietnia 2020r. do dnia 23 kwietnia 2021r.,  P. M.

(1)okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w dniu 21 listopada 2020r. oraz od dnia 22 listopada 2020r. do dnia 25 listopada 2020r.,  P. S.

(1)okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 27 kwietnia 2020r. do dnia 23 kwietnia 2021r.,  P. U.

(1)okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 8 czerwca 2020r. do dnia 23 kwietnia 2021r.,  P. W. okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 27 kwietnia 2020r. do dnia 23 kwietnia 2021r.,  P. P.

(1)okres jego zatrzymania w dniu 24 lipca 20120r.,  E. Ż. okres jego zatrzymania w dniu 6 października 2020r.,  K. G. okres jego zatrzymania w dniu 7 października 2020r.; LXIX. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar grzywny, przyjmując iż dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równoważny jest dwóm stawkom dziennym grzywny zaliczył oskarżonym: 1 R. S.

(1)okres jego zatrzymania w dniu 4 sierpnia 2020r; 2 P. K. okres jego zatrzymania w dniu 23 lipca 2020r.; LXX. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonych w całości od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa. Apelację od niniejszego wyroku złożyli: Prokurator Prokuratury (...)w Ś.zaskarżając wyrok wobec oskarżonych: - Ł. C.

(1)co do pkt. II i III części dyspozytywnej wyroku; - P. W. co do pkt VI i VII części dyspozytywnej wyroku; - P. M.

(1)pkt X, XI części dyspozytywnej wyroku; - S. K. pkt XVIII, XX części dyspozytywnej wyroku; - P. U.

(1)w części, dotyczącej orzeczonego przepadku pkt XXIV części dyspozytywnej wyroku; - R. K. w całości; - K. G. w części, dotyczącej orzeczonego przepadku pkt XXXIII części dyspozytywnej wyroku; - P. S.

(1)pkt XXXVI, XXXVIII części dyspozytywnej wyroku; - A. R. w części, dotyczącej orzeczonego przepadku pkt XLII części dyspozytywnej wyroku; - W. B. pkt XLV części dyspozytywnej wyroku; - P. K. pkt LVIII części dyspozytywnej wyroku; - M. M.

(1)w całości. Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 § 3 k.p.k. zarzucając: 1) obrazę prawa materialnego to jest art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w pkt XLV części dyspozytywnej wyroku poprzez zmianę kwalifikacji zarzucanego czynu W. B. w pkt XXVII części wstępnej wyroku, polegającej na eliminacji art. 59 ust. 1 ustawi o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy w opisie wymienionych czynów wskazano, iż udzielał on środki odurzające i substancje psychotropowe w celu osiągniecia korzyści majątkowej E. Ż. oraz R. S.

(1), którzy nie brali wraz z nim udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, a tym samym zarzucany czyn wypełnił znamiona z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. 2) obrazę prawa materialnego to jest art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w pkt XX, XXXVIII części dyspozytywnej wyroku poprzez zmianę kwalifikacji zarzucanych czynów S. K., P. S.

(1)w pkt XII, XXIII części wstępnej wyroku, polegającej na przyjęciu, iż zarzucany czyn realizuje znamiona z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż uczestniczyli w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej, w ten sposób, że magazynowali ją w miejscu zamieszkania celem dalszej odsprzedaży, a tym samym zarzucane czyny wypełniły znamiona z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu w pkt XXX części dyspozytywnej wyroku R. K. za niewinnego zarzucanych mu czynów, w pkt XVII i XVIII części wstępnej wyroku, z uwagi na brak dowodów świadczących o tym, że użytkował on numer (...), podczas gdy: a) uznano, że oskarżeni Ł. C.

(1), P. W., P. M.

(1), T. M., S. K., P. U.

(1), O. K.

(1), K. grabowski, P. S.

(1), A. R., W. B. są winni tego, że w okresie od września 2019 r. do 22 listopada 2019 r., w K. i innych okolicznych miejscowościach, przy czym w różnych okresach działając w różnych konfiguracjach osobowych, wspólnie i w porozumieniu z R. K. i innymi, brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstwa udziału w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste, substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, metaamfetaminy i mefedronu oraz przestępstwa udzielania tych środków i substancji innym osobom w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, tj. przestępstwa z art. 258 § 1 k.k., nie eliminując tym samym z opisów czynu, w pkt I, V, IX, XIII, XVII, XXII, XXVI, XXXI, XXXV, XL, XLIV części dyspozytywnej wyroku, ustalenia, iż R. K. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej; b) uznano oskarżonego Ł. C.

(1)za winnego zarzucanego mu czynu w pkt II części wstępnej wyroku gdzie wskazano, iż Ł. C.

(1)w okresie od września 2019 r. do 22 listopada 2019 r. w K. i innych okolicznych miejscowościach, działając w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz czyniąc sobie z tego stale źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste oraz substancji psychotropowej w postaci amfetaminy i mefedronu w ten sposób, że zaplanował i zorganizował nabycie a następnie nabył, celem dalszej odsprzedaży między innymi nie mniej niż 5.294,02 g środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste od R. K. za pośrednictwem P. M.

(1), nie eliminując tym samym z opisu czynu w pkt II części dyspozytywnej wyroku, ustalenie, iż nabył on od R. K. środek odurzający, zaś z opisu czynu w pkt X części dyspozytywnej wyroku, zarzucanego P. M.

(1)w pkt VI części wstępnej wyroku wyeliminowano ustalenie, że nabyto środek odurzający od R. K.; c) wnikliwa analiza zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności rozmów telefonicznych zarejestrowanych podczas kontroli operacyjnej „ (...)”, a także danych retencyjnych, ocenionego we wzajemnym ze sobą powiązaniu zgodnie z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania prowadzą do jednoznacznego wniosku, iż posługiwał się on numerem (...), zarejestrowanym na inną osobę, a tym samym popełnił on zarzucane czynu w pkt XVII, XVIII części wstępnej wyroku. 4) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu w pkt LXIV części dyspozytywnej wyroku M. M.

(1)za niewinnego zrzucanego mu czyn w pkt XXXVI, z uwagi na to, iż materiał dowodowy jest zbyt ubogi, żeby przyjąć, że uczestniczył on w obrocie środkami odurzającymi, podczas gdy: a) uznano oskarżonego Ł. C.

(1)za winnego zarzucanego mu czynu w pkt II części wstępnej wyroku, gdzie wskazano, iż Ł. C.

(1)w okresie od września 2019 r. do 22 listopada 2019 r. w K. i innych okolicznych miejscowościach, działając w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci ziele konopi innych niż włókniste oraz substancji psychotropowej w postaci amfetaminy i mefedronu w ten sposób, że zaplanował i zorganizował nabycie a następnie nabył, celem dalszej odsprzedaży, a następnie zbywał te środki i substancje, celem dalszej odsprzedaży, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w tym M. M.

(1)nie mniej niż 30 g środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste; b) zgromadzony materiał dowodowy w postaci rozmów telefonicznych zarejestrowanych podczas kontroli operacyjnej „ (...)”, wyjaśnień K. G., oceniony we wzajemnym ze sobą powiązaniu zgodnie z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania prowadzą do jednoznacznego wniosku, iż w dniu 18 listopada 2019 r. w K., wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ten sposób, że nabył on go od Ł. C.

(1), w ilości nie mniejszej niż 30 g, celem dalszej odsprzedaży, a tym samym jest on winny zarzucanego mu czynu w pkt XXXVI części wstępnej wyroku. 5) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu błędnej ilości 1g w opisie czynu zarzucanego P. K. w pkt XXXIII części wstępnej wyroku, czego konsekwencją była zmiana kwalifikacji zarzucanego mu czynu w pkt LVIII części dyspozytywnej wyroku i uznanie, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a także przyjęcie w opisie czynu, w pkt II części wstępnej wyroku zarzucanego Ł. C.

(1)i w pkt IV części wstępnej wyroku P. W., iż udzielili P. K. substancję psychotropową w ilości 1g, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy w postaci opinii biegłych, rozmów telefonicznych zarejestrowanych podczas kontroli operacyjnej „ (...)” oraz wyjaśnień P. K. złożonych w toku postępowania przygotowawczego, oceniony we wzajemnym ze sobą powiązaniu zgodnie z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania prowadzą do jednoznacznego wniosku, iż P. K. w dniu 5 listopada 2019 roku w K. nabył od Ł. C.

(2), za pośrednictwem P. W., substancje psychotropową w postaci 50g amfetaminy. 6) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym przyjęciu, że : - Ł. C.

(1)nabył substancję psychotropową w postaci amfetaminy od S. K., za pośrednictwem P. M.

(1), w ilości nie mniejszej niż 200 g, czego konsekwencją była zmiana opisu czynu zarzucanego Ł. C.

(1)w pkt II części dyspozytywnej wyroku oraz S. K. w pkt XVIII części dyspozytywnej wyroku, a także P. M.

(1)w pkt X części dyspozytywnej wyroku; - Ł. C.

(1)sprzedał środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste P. S.

(1)w ilości nie mniejszej niż 650 g, czego konsekwencją była zmiana opisu czynu zarzucanego Ł. C.

(1)w pkt II części dyspozytywnej wyroku oraz P. S.

(1)w pkt XXXVI części dyspozytywnej wyroku; - P. S.

(1)sprzedał E. Ż. 140g środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste, w tym za pośrednictwem W. B., czego konsekwencją była zmiana opisu czynu zarzucanego P. S.

(1)w pkt XXXVI części dyspozytywnej wyroku ; podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy w postaci rozmów telefonicznych zarejestrowanych w trakcie kontroli operacyjnych, a także opinii oceniony we wzajemnym ze sobą powiązaniu zgodnie z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania prowadzą do jednoznacznego wniosku, iż: - Ł. C.

(1)nabył substancję psychotropowa w postaci amfetaminy od S. K., za pośrednictwem P. M.

(1), w ilości nie mniejszej niż 700 g; - Ł. C.

(1)sprzedał środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste P. S.

(1)w ilości nie mniejszej niż 800 g; - P. S.

(1)sprzedał E. Ż. 145 g środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste, w tym 5 g za pośrednictwem W. B.. 7) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na orzeczeniu na rzecz Skarbu Państwa przepadków w błędnej wartości w pkt III części dyspozytywnej wyroku od Ł. C.

(1)w wysokości 159.024 zł, pkt VII od P. W. w wysokości 8.450 zł, pkt XI od P. M.

(1)w wysokości 84.116 zł, pkt XXIV od P. U.

(1)w wysokości 21.000 zł, pkt XXXIII od K. G. w wysokości 5.800 zł części dyspozytywnej wyroku, podczas gdy równowartości osiągniętych korzyści majątkowych osiągniętych przez oskarżonych Ł. C.

(1), P. W., P. M.

(1), P. U.

(1), K. G., A. R., z popełnionych przestępstw, jest wyższa. W konkluzji skarżący wniósł na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 § 1 k.p.k. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Świdnicy w odniesieniu do oskarżonych: Ł. C.

(1), P. W., P. M.

(1), S. K., R. K., P. S.

(1), W. B., P. K., M. M.

(1), a w zakresie orzeczonych przepadków w odniesieniu do oskarżonych P. U.

(1), K. G., A. R.. Apelację od wyroku złożyli także obrońcy oskarżonych i tak: Ł. C.

(1)adw. T. W.

(1)co do winy zarzucając: 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na: a) przypisaniu Ł. C.

(1)konkretnych wypowiedzi zawartych przede wszystkich w rozmowach, ale i smsach, prowadzonych z numerów (...) oraz (...), zarejestrowanych w ramach prowadzonych kontroli operacyjnych, choć na podstawie tych nagrań nie sposób stwierdzić, czy któreś z zarejestrowanych wypowiedzi padały z ust Ł. C.

(1), a jeśli nawet można byłoby stwierdzić, że był on jednym z rozmówców, to nie można stwierdzić, które konkretnie wypowiedzi były jego wypowiedziami, co wykluczało czynienie stanowczych ustaleń o faktach istotnych w sprawie; b) ustaleniu, że Ł. C.

(1)dopuścił się zachowań w postaci zaplanowania i zorganizowania nabycia oraz nabycia środków odurzających i substancji psychotropowych oraz zbywał te środki i substancje innym osobom, co zostało szczegółowo wyspecyfikowane na stronie 79 uzasadnienia wyroku, choć w rzeczywistości nie ma wystarczających podstaw do dokonania takich ustaleń; c) ustaleniu, że Ł. C.

(1)łączyły z wymienionymi w wyroku osobami skonkretyzowane zasady funkcjonowania, by istniała między nimi jakaś hierarchia, by ktoś wykonywał czyjeś polecenia czy też by pań C. udzielał komuś pomocy w realizowaniu nielegalnej działalności organizowanej przez konkretną osobę, by Ł. C.

(1)decydował o źródłach dostaw środków odurzających i substancji psychotropowych, regularnie organizował takie dostawy oraz decydował o kierunkach i sposobach dystrybucji narkotyków; d) ustaleniu, że Ł. C.

(1)posługiwał się numerem (...) oraz zbywał narkotyki P. S.

(1)we wrześniu 2019 r. 2) naruszenie art. 410 k.p.k. w związku z art. 168b k.p.k. polegające na oparciu rozstrzygnięcia wobec Ł. C.

(1)o okoliczności wynikające z nieprawidłowo wprowadzonego do postępowania sądowego materiału dowodowego w postaci nagrań zarejestrowanych w ramach kontroli operacyjnej o kryptonimie (...), która to nieprawidłowość wynikała z niewskazania przez prokurator Łukasza Czahajdy jako osoby, względem które możliwe będzie wykorzystanie dowodów zgromadzonych w ramach wymienionej kontroli. 3) błędną wykładnię art. 65 § 1 k.k. w zakresie pojęcia stałego dochodu i uznanie, że można w ten sposób kwalifikował dochód uzyskiwany w tak krótkim okresie czasu, w jakim przypisano Ł. C.

(1)popełnienie przestępstwa opisanego w pkt II części dyspozytywnej wyroku. 4) rażącą niewspółmierność kary orzeczonej za czyn przypisany w pkt II części dyspozytywnej wyroku oraz w konsekwencji rażącą niewspółmierność kary łącznej, gdyż prawidłowa ocena okoliczności dotyczących jej wymiaru uzasadnia orzeczenie jej w niższej wysokości. Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. K. T. adw. W. R. w całości zarzucając : I. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 170 § 1 pkt 1 w zw. z art. 168b k.p.k. poprzez dopuszczenie dowodu z materiałów kontroli operacyjnej (...) i (...), podczas gdy wadliwie wydane postanowienia Prokuratora Prokuratury (...)w Ś.z dnia 15 kwietnia 2020 r. i 28 września 2020 r, skutkuje niedopuszczalnością tychże dowodów. II. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz dowolną, a nie swobodną ocenę przeprowadzonych dowodów oraz nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, które przemawiały na korzyść oskarżonego, co w rezultacie doprowadziło do wadliwej oceny stanu faktycznego, w szczególności zaś do uznania, że K. T. uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie takich ustaleń. III. obrazę przepisów postępowania, a to art. 193 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie zasięgnięcia opinii biegłego z zakresu fonoskopii w celu przeprowadzenia badań i ustalenia czy dźwięk głosu ludzkiego osoby posługującej się telefonem o nr (...) w kontroli operacyjnej jest głosem należącym do K. T., gdyż stwierdzenie tych okoliczności nie wymaga wiadomości specjalnych i może być dokonane w oparciu o dowody już zgromadzone, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie ustaleń w tym zakresie. IV. na zasadzie art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażącą niewspółmierność orzeczonej względem oskarżonego kary, podczas gdy jego postawa, właściwości i warunki osobiste, a to w szczególności stabilna sytuacja rodzinna, jak również wewnętrzna sprawiedliwość wyroku uzasadnia pogląd, że wymierzenie kary łagodniejszej zapewni, że K. T. będzie przestrzegał porządku prawnego. Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o : - oddalenie na zasadzie art. 170 § 1 pkt 1 w zw. z art. 168b k.p.k. dowodu z materiałów kontroli operacyjnej (...) i (...); ewentualnie: - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu fonoskopii na okoliczności ustalenia poszczególnych rozmówców w ramach kontroli operacyjnej; - a w rezultacie – zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonego od całości zarzucanych mu czynów; - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie przy zastosowaniu art. 60 § 1 k.k. kary łagodniejszej. T. M. adw. J. W.

(1)odnośnie wszystkich czynów dotyczących oskarżonego. Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1a, 2 i 4 k.p.k. zarzuciła: 1) obrazę przepisów postępowania tj. art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. – poprzez naruszenie przez Sąd I instancji przy wyrokowaniu zasady prawdy materialnej, obiektywizmu, domniemania niewinności oskarżonego, a także zasady swobodnej oceny dowodów wskutek oparcia rozstrzygnięcia o winie oskarżonego w zakresie sprawstwa zarzucanych mu czynów na dowodach z nagrań rozmów telefonicznych w sytuacji, gdy rozmowy takie, niezwykle lakoniczne, nie pozwalające na jednoznaczne ustalenie czego tak naprawdę dotyczą, nie są przydatne do wysuwania tak daleko idących wniosków, jak uczynił to Sąd I instancji, a także na wyjaśnieniach K. G., który – jak wskazał odnośnie określeń pojawiających się w nagranych rozmowach – „sam ich czasem nie rozumiał”, a ponadto był zainteresowany poprawieniem swojej sytuacji procesowej, dlatego pogrążał współoskarżonych w niniejszej sprawie, które to naruszenie prawa procesowego miało wpływ na treść orzeczenia, determinując jego treść. 2) obrazę przepisów postępowania, tj. art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. – poprzez naruszenie przez Sąd I instancji przy wyrokowaniu zasady prawdy materialnej, obiektywizmu oraz zasady swobodnej oceny dowodów wskutek dokonania rażącej nadinterpretacji zgromadzonego w sprawi materiału dowodowego w postaci nagrań rozmów telefonicznych, który oceniony w sposób prawidłowy, zgodnie ze wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasadami logicznego rozumowania nie pozwala na przyjęcie, wbrew ustaleniom Sądu I instancji, aby oskarżony T. M. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej w konfiguracjach wskazanych w pkt VIII części wstępnej wyroku, mającej na celu popełnianie przestępstwa udziału w obrocie znaczną ilością wskazanych środków odurzających oraz przestępstwa udzielania tych środków i substancji innym osobom w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, która to obraza przepisów postępowania miała wpływ na treść orzeczenia, prowadząc do uznania oskarżonego za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt VIII części wstępnej wyroku w sytuacji, gdy brak ku temu podstaw. 3) obrazę przepisów postępowania, tj. art. 2 § k.p.k., art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. – poprzez naruszenie przez Sąd I instancji przy wyrokowaniu zasady prawdy materialnej, obiektywizmu oraz zasady swobodnej oceny dowodów wskutek dokonania rażącej nadinterpretacji zgromadzonego w sprawi materiału dowodowego w postaci nagrań rozmów telefonicznych, który oceniony w sposób prawidłowy, zgodnie ze wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasadami logicznego rozumowania nie pozwala na przyjęcie, wbrew ustaleniom Sądu I instancji, aby oskarżony T. M. w miejscu zamieszkania magazynowali dla Ł. C.

(1)łącznie nie mniej niż 3500 gram środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste, przy czym czynić miał to działając w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, uczestnicząc w ten sposób w obrocie znaczną ilością tego środka odurzającego, która to obraza przepisów postępowania miała wpływ na treść orzeczenia, prowadząc do uznania oskarżonego za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt IX części wstępnej wyroku, w sytuacji, gdy brak ku temu podstaw. 4) rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności za czyn opisany w pkt IX części wstępnej wyroku, a następnie kary łącznej, przekraczającej w sposób rażący stopień winy oskarżonego, nieuwzględnienie przy wymiarze tejże kary w sposób prawidłowy właściwości i warunków osobistych oskarżonego, a także dotychczasowego sposobu życia, jak również zachowania po opuszczeniu aresztu śledczego. 5) obrazę prawa materialnego tj. art. 45 k.k. poprzez jego zatasowanie w sytuacji braku ku temu przesłanek ustawowych, skutkująca orzeczeniem od oskarżonego T. M. na rzecz Skarbu Państwa przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej rzekomo z popełnionego przestępstwa w wysokości 49.000 zł. Podnosząc powyższe zarzuty, apelująca wniosła o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów; ewentualnie: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu łagodniejszej kary jednostkowej pozbawienia wolności w miejsce orzeczonej w pkt XIV części dyspozytywnej wyroku przy zastosowaniu art. 37b k.k., a także łagodniejszej kary łącznej; - uchylenie pkt XV części dyspozytywnej wyroku, tj. orzeczenia od oskarżonego T. M. na rzecz Skarbu Państwa przepadku równowartości korzyści majątkowej w wysokości 49.000 zł. P. U.

(1)adw. M. M.

(2)w całości - zarzucając obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść, a to: 1) art. 47, art. 49, art. 51 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 168b k.p.k. – poprzez wykorzystanie względem oskarżonego P. U.

(1)w toku postępowania sądowego jako dowodu zapisów rozmów telefonicznych utrwalonych w ramach kontroli operacyjnej prowadzonej pod kryptonimem „ (...)” względem Ł. C.

(1), pomimo tego, że postanowienie prokuratora z dnia 15.04.2020 r. w przedmiocie wykorzystania w postępowaniu karnym dowodów uzyskanych w wyniku kontroli operacyjnej wobec Ł. C.

(1)nie zostało skonkretyzowane w aspekcie przedmiotowym i podmiotowym, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż materiały uzyskane w wyniku w/w kontroli operacyjnej nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych odnoszących się do oskarżonego P. U.

(1). 2) art. 7 k.p.k. polegającą na dowolnym i arbitralnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że: a) oskarżony P. U.

(1)w okresie od października 2019 r. do 21.11.2019 r. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, podczas gdy z ujawnionego w toku postępowania materiału dowodowego, w tym przede wszystkim z zarejestrowanych w ramach kontroli operacyjnej rozmów telefonicznych, wprost wynika, że oskarżony utrzymywał wyłącznie kontakt ze współoskarżonym Ł. C.

(1), co w powiązaniu z tym, że charakter inkryminowanego mu występku, polegającego na braniu udziału w obrocie znaczną ilością środków odurzających, ze swej istoty wymaga zaangażowania w taki proceder jeszcze co najmniej jednej osoby, nie pozwalało na przyjęcie, jako niebudzącego wątpliwości ustalenia, iż od strony wolicjonalnej w/w oskarżony co najmniej godził się z tym, że bierze udział w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. że m.in. współdziała z innymi niż Ł. C. osobami, jak też, od strony podmiotowej czynu, co najmniej godzi się na to, że takie nieznane mu osoby, łącznie z Ł. C., zajmują się obrotem innych niż konopie niedozwolonych substancji; b) zarejestrowane w dniach 11.10.2019 r. i 02.11.2019 r. w ramach kontroli operacyjnej prowadzonej pod kryptonimem „ (...)” i „ (...)” rozmowy telefoniczne pomiędzy użytkownikami nr (...) i nr (...), w powiązaniu z ustaleniem, że ich przedmiotem były środki odurzające, pozwalają na nie budzące żadnych wątpliwości przyjęcie, że P. U.

(1)zbył Ł. C.

(1)konopie inne niż włókniste w ilości – odpowiednio – 1 kg i 0,5 kg, podczas gdy prawidłowa, zgodna z zasadami oceny materii dowodowej, analiza treści tych rozmów, winna prowadzić do przyjęcia, iż dowód ten nie jest wystarczający dla poczynienia w niniejszym postepowaniu ustaleń pozwalających na nie budzące wątpliwości przyjęcie zrealizowania przez podsądnego kompletu ustawowych znamion penalizowanego mu występku z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii; c) w ramach wykreowanych przez Sad I instancji ustaleń faktycznych, a sprowadzających się do stwierdzenia, że P. U.

(1)zbył w dniu 11.10.2019 r. 1 kg oraz w dniu 2.11.2019 r. 0,5 kg konopi innej niż włóknista, możliwe jest przypisanie mu zrealizowania relewantnego znamienia art. 65 § 1 k.k. w postaci stałości w ten sposób osiągniętego dochodu. Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów. P. S.

(1)adw. W. R. w całości zarzucając: I. obrazę przepisów postępowania, a to art. 193 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie zasięgnięcia opinii biegłego z zakresu fonoskopii w celu przeprowadzenia badan i ustalenia czy dźwięk głosu ludzkiego osoby posługującej się telefonem o nr (...) w kontroli operacyjnej jest głosem należącym do P. S.

(1), gdyż stwierdzenie tych okoliczności nie wymaga wiadomości specjalnych i może być dokonane w oparciu o dowody już zgromadzone, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie ustaleń w tym zakresie. II. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w zw. z rat. 4 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz dowolną, a nie swobodną ocenę przeprowadzonych dowodów oraz nierozważenie wszytkach okoliczności sprawy, które przemawiały na korzyść oskarżonego, co w rezultacie doprowadziło do wadliwej oceny stanu faktycznego, w szczególności zaś do uznania, że P. S.

(1):

1. a)działał w zorganizowanej grupie przestępczej, zajmującej się obrotem środkami odurzającymi;
2. b)uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających; podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie takich ustaleń. III. na zasadzie art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażącą niewspółmierność orzeczonej względem oskarżonego kary, podczas gdy jego postawa, właściwości i warunki osobiste, a to w szczególności stabilna sytuacja rodzinna, jak również wewnętrzna sprawiedliwość wyroku uzasadnia pogląd, że wymierzenie kary łagodniejszej zapewni, że P. S.

(1)będzie przestrzegał porządku prawnego. Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o : - uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów w pkt XXI i XXII; - wymierzenie kary łagodniejszej za czyn wskazany w pkt XXII; ewentualnie: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie mu kary łagodniejszej. A. R. adw. M. T. w całości zarzucając: I. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 170 § 1 pkt 1 w zw. z art. 168b k.p.k. poprzez dopuszczenie dowodu z materiałów kontroli operacyjnej (...) i (...), podczas gdy wadliwie wydane postanowienie Prokuratora Prokuratury (...)w Ś.z dnia 28 września 2020 r.. skutkuje niedopuszczalnością tychże dowodów. II. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz dowolną, a nie swobodną ocenę przeprowadzonych dowodów oraz nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, które przemawiały na korzyść oskarżonego, co w rezultacie doprowadziło do wadliwej oceny stanu faktycznego, w szczególności zaś do uznania, że A. R.:

1. a)działał w zorganizowanej grupie przestępczej, zajmującej się obrotem środkami odurzającymi;
2. b)uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających; podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie takich ustaleń. III. obrazę przepisów postępowania a to art. 193 § 1 k.p.k. poprzez zaniechani zasięgnięcia opinii biegłego z zakresu fonoskopii w celu przeprowadzenia badań i ustalenia czy dźwięk głosu ludzkiego osoby posługującej się telefonem o nr (...) w kontroli operacyjnej jest głosem należącym do A. R., gdyż stwierdzenie tych okoliczności nie wymaga wiadomości specjalnych i może być dokonane w oparciu o dowody już zgromadzone, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie ustaleń w tym zakresie. IV. na zasadzie art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażącą niewspółmierność orzeczonej względem oskarżonego kary, podczas gdy jego postawa, właściwości i warunki osobiste, a to w szczególności stabilna sytuacja rodzinna, brak uprzedniej karalności, jak również wewnętrzna sprawiedliwość wyroku uzasadnia pogląd, że wymierzenie kary łagodniejszej zapewni, że A. R. będzie przestrzegał porządku prawnego. Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o: - oddalenie na zasadzie art. 170 § 1 pkt 1 w zw. z art. 168b k.p.k. dowodu z materiałów kontroli operacyjnej (...) i (...); - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu fonoskopii na okoliczność ustalenia poszczególnych rozmówców w ramach kontroli operacyjnej; a w rezultacie: - zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonego od całości zarzucanych mu czynów; ewentualnie: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie mu przy zastosowaniu art. 60 § 1 k.k. kary łagodniejszej. P. M.

(1)adw. J. W.

(2)w zakresie czynów w pkt IX, XI i XII w całości oraz w pkt X w części odnośnie nabycia i przewożenia nie mniej niż 200 g substancji psychotropowej w postaci amfetaminy nabytej od S. K., udzielenia innym osobom w celu osiągniecia korzyści majątkowej O. K.

(1)łącznie nie mniej niż 900 g środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste oraz nie mniej niż 5 g substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, jak również porcjowania środków i substancji psychotropowych w mieszkaniu P. W. i T. W.

(2). Na podstawie art. 427 § 2 oraz art. 438 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 k.p.k. – zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to: - art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 k.p.k. polegającą na niezgodnej ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a także z zasadami prawidłowego rozumowania ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów, które doprowadziły do poczynienia wadliwych ustaleń co do tego, że oskarżony popełnił zarzucane mu czyny wskazane w zaskarżonej części orzeczenia, wyłącznie w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego K. G. bezkrytycznie uznane za w pełni wiarygodne z pominięciem faktu, iż oskarżony ten ma interes w obciążaniu oskarżonego z uwagi na uzyskanie łagodnego wymiaru kary i braku potwierdzenia jego wyjaśnień w materiałach kontroli operacyjnej oraz wobec zaprzeczenia wskazanym przez niego okolicznościom, przez oskarżonego P. M.

(1); a ponadto: oparcie orzeczenia o winie oskarżonego P. M.

(1)na lakonicznej treści zarejestrowanych rozmów telefonicznych, z których w sposób nieprawidłowy Sąd I instancji wyprowadził wniosek, że do transakcji z udziałem oskarżonego opisanych w zaskarżonej części wyroku doszło; co w efekcie skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżony P. M.

(1)w okresie od października 2019 r. do 21 listopada 2019 r. w K. i innych okolicznych miejscowościach, przy czym w różnych okresach działając w różnych konfiguracjach osobowych, wspólnie i w porozumieniu z Ł. C.

(1), P. W., T. M., R. K., S. K., P. U.

(1), O. K.

(1), K. G., P. S.

(1), W. B. i A. R. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstwa udziału w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste, substancji psychotropowych w postaci amfetaminy i mefedronu oraz przestępstwa udzielania tych środków i substancji innym osobom w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w sytuacji gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonego, materiałów kontroli operacyjnej w postaci podsłuchów telefonicznych, zeznań w/w współoskarżonych prowadzą do wniosku, że oskarżony nie popełnił zarzucanego mu czynu. 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę wyroku mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że w okresie od października 2019 r. do 21 listopada 2019 r. w K. i innych okolicznych miejscowościach, działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste oraz substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ten sposób, że odbierał i przewoził nabyte uprzednio przez Ł. C.

(1)opisane środki i substancje, w tym nie mniej niż 200g substancji psychotropowej w postaci amfetaminy nabytej od S. K., a nadto porcjował te środki i substancje w miejscu zamieszkania P. W. i T. W.

(2)i na polecenie Ł. C.

(1)przekazywał je, celem dalszej odsprzedaży, a także udzielał innym osobom w cel osiągnięcia korzyści majątkowej, w tym O. K.

(1)łącznie nie mniej niż 900 g środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste oraz nie mniej niż 5 g substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w sytuacji gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonego P. M.

(1), a także wyjaśnień współoskarżonych, jak również materiałów kontroli operacyjnej w postaci podsłuchów telefonicznych prowadzi do wniosku, że oskarżony w/w czynowa nie popełnił. 4) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 45 k.k. wobec wadliwego jego zastosowania i orzeczenie przepadku korzyści majątkowych w sytuacji gdy korzyść taka przez oskarżonego P. M.

(1)nie została osiągnięta, a zatem brak jest podstaw do orzeczenia od oskarżonego P. M.

(1)przepadku na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w wysokości 84.116 zł. 5) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a polegający na przyjęciu, iż wymierzona oskarżonemu kara łączna 3 lat pozbawienia wolności jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości popełnionych czynów, współmierna do win oskarżonego, aby mogła wywołać względem niego skutek zapobiegawczy i wychowawczy sytuacji gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, a w szczególności fakt niekaralności oskarżonego, częściowego przyznania się do winy prowadzi do wniosku, że cele kary względem oskarżonego zostaną spełnione przez wymierzenie oskarżonemu kary znacznie złagodzonej. Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o: zmianę zaskarżanego wyroku poprze uznanie oskarżonego za winnego czynu polegającego na posiadaniu środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ilości 5.294,02g i wymierzenie za ten czyn oskarżonemu kary znacznie złagodzonej. O. K.

(1)adw. M. M.

(3)w całości zarzucając: 1) obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. polegającą na przekroczeniu granicy swobodnej oceny dowodów wyrażającej się w: - uznaniu, że rozmowy telefoniczne przeprowadzane przy użyciu numeru (...), zarejestrowane w ramach kontroli operacyjnej „ (...)”, których treść – w przekonaniu Sądu I instancji – świadczy o dokonanych transakcjach środkami odurzającymi, były rozmowami, w których uczestniczył O. K.

(1)posługując się tym numerem, pomimo nieprzeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu na tę okoliczność; - samodzielnym podjęciu się przez Sąd I instancji interpretacji zapisów rozmów telefonicznych mogących zawierać zakamuflowane wyrażania mające świadczyć, że rozmowa dotyczy środków odurzających, podczas gdy dla prawidloego zdekodowania sensu poszczególnych rozmów potrzebne są wiadomości specjalne biegłego z zakresu lingwistyki, który winien dokonać fachowej interpretacji poszczególnych rozmów; - przyjęciu, że materiał dowodowy – o ile uznamy go za pozwalający na przypisanie oskarżonemu sprawstwa przestępstw z art. 56 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii – daje podstawę do ustalenia, że rzekoma nielegalna działalność przestępcza oskarżonego wpisana była w strukturę zorganizowanej grupy przestępczej, którą tworzyły inne osoby objęte aktem oskarżenia. 2) obrazę prawa materialnego, a to art. 45 k.k. polegająca na jego zastosowaniu i orzeczeniu na jego podstawie przepadku korzyści osiągniętej z popełnionego przestępstwa wobec O. K.

(1), podczas gdy przestępstwo przypisane oskarżonemu w zaskarżonym wyroku miało polegać na nabyciu środków odurzających od Ł. C.

(1), z którego to przestępstwa podsądny żadnej korzyści majątkowej ni osiągnął. Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie O. K.

(1)od zrzucanych mu czynów. D. B. adw. K. M. w całości zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, a to przepisu art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego zastosowanie i uznanie, że oskarżony D. B. działając w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem oraz czyniąc sobie z tego stale źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ten sposób, że co najmniej dwukrotnie nabył od Ł. C.

(1), celem dalszej odsprzedaży w tym wśród osadzonych w Zakładzie Karnym w K., łącznie nie mniej niż 70 gram środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste, podczas gdy wskazanej w zarzucie ilości środka odurzającego nie można uznać za znaczną, a nadto nie ma żadnego obiektywnego dowodu wskazującego na to by oskarżony uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi i by uczynił sobie z tego stałe źródło dochodu. 2) naruszenie przepisu art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k. i oparcie się przez sąd przy wydaniu orzeczenia względem D. B. na materiale kontroli operacyjnej, podczas gdy wydane w tym zakresie postanowienia nie obejmowały osoby oskarżonego. 3) naruszenie przepisów postępowania, mający istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k., art. 2 § 2 k.p.k. oraz art. 5 k.p.k., gdyż Sąd dokonał nie swobodnej, a dowolnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, uznając za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego K. G., jak również przyjmując, że oskarżony uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi podczas gdy nie ma ku temu żadnego obiektywnego dowodu, a wszelkie nie dające się usunąć wątpliwości należy tłumaczyć na korzyść oskarżonego. 4) rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemu dwóch lat i czterech miesięcy pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł, podczas gdy kara w niższym wymiarze również spełniłaby cele zapobiegawcze, jak i wychowawcze względem oskarżonego. Podnosząc powyższe zarzuty, apelująca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego D. B. od przypisanego mu czynu; ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, bądź dalsze złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary. W. B. adw. G. K. w całości zarzucając: 1) obrazę przepisów prawa procesowego, a to art. 7 k.p.k. mającą wpływ na treść wyroku, polegającą na dokonaniu przez Sąd I instancji, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, dowolnej oceny dowodów – w szczególności z zeznań świadków oraz wyjaśnień oskarżonego, który nie przyznał się do winy. 2) obrazę przepisów prawa procesowego, a to art. 5 § 2 k.p.k. mającą wpływ na treść wyroku polegającą na rozstrzygnięciu nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia a mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do przypisania oskarżonemu sprawstwa i winy w zakresie zarzucanych mu czynów, podczas gdy wnikliwa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego winna doprowadzić do uznania, że nie popełnił on zarzucanych mu czynów. Podnosząc powyższe zarzuty apelująca wniosła o: - zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie W. B. od popełnienia zarzucanych mu czynów; ewentualnie: - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Świdnicy. S. K. adw. T. B. w całości – odnośnie opisanych w pkt X i XI części dyspozytywnej wyroku czynów – co do winy; zaś odnośnie opisanego w pkt XII części dyspozytywnej wyroku czynu co do kary, zarzucając: I. w zakresie czynów opisanych w punkcie X i XI zaskarżonego wyroku: 1) obrazę przepisów postępowania mogąca mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. na skutek przekroczenia swobodnej oceny dowodów przechodzącą w dowolną i dokonaną wbrew doświadczeniu życiowemu oraz logiki, nieobiektywną i nieuwzględniająca wszystkich okoliczności ujawnionych w toku postępowania, sprowadzająca się przede wszystkim do: - oceniania wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów na niekorzyść oskarżonego S. K.; - uznania, iż wyjaśnienia oskarżonego S. K. nie zasługują na przyznanie im waloru wiarygodności w pełnym zakresie, szczególnie zaś w odniesieniu do konsekwentnego zaprzeczenia, jakoby brał on udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstwa udziału w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste, substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, metamfetaminy i mefedronu oraz przestępstwa udzielania tych środków i substancji innym osobom w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jak również aby uczestniczył w ramach zorganizowanej grupy przestępczej w obrocie znacznymi ilościami w/w środków, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu – w sytuacji istnienia szeregu wątpliwości mających niewspółmiernie doniosłe znaczenie w procesie, kiedy w rzeczywistości materiał dowodowy zebrany w sprawie wyklucza możliwość ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości sprawstwa po stronie oskarżonego w zakresie czynu zarzuconego w pkt X i XI i nie daje podstaw do przyjęcia, iż rzekoma działalność oskarżonego miałaby stawić (przy założeniu zasadności wersji oskarżenia) stałe źródło dochodów oskarżonego S. K., a nadto pozostały materiał dowodowy nie wyklucza w/w twierdzeń oskarżonego S. K., zaś wersja ta jawi się jako nie mniej prawdopodobna niż przyjęty przez sad przebieg zdarzeń; - uznaniu, iż całość zgromadzonego materiale dowodowego, w tym przede wszystkim opinie biegłego z zakresu informatyki, dotyczące telefonów komórkowych, treści zarejestrowanych rozmów podczas kontroli operacyjnych, oględziny telefonów, czy też zeznania świadka M. K., przy dokładnej ich analizie, dają podstawy do przypisania oskarżonemu S. K. winy i sprawstwa w zakresie zarzucanych mu w puncie X i XI części dyspozytywnej wyroku czynów – w sytuacji, gdy dowody te nie dają podstawy do dokonania nie budzących wątpliwości ustaleń w zakresie istnienia porozumienia co do przestępczego charakteru działalności pomiędzy oskarżonym S. K., a pozostałymi członkami rzekomej grupy przestępczej albo częścią z nich, świadomości oskarżonego co do istnienia tejże grupy, jego przynależności do grupy, akceptowania zasad, którymi grupa się rządzi oraz gotowości do wykonywania poleceń, świadomości obowiązującej w grupie hierarchii, podziału ról, zorganizowania grupy, które zapewnia warunki dla dokonywania takich przestępstw, których dokonanie przekraczałoby możliwości jednego sprawy. 2) obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia a to art. 405 § 2 k.p.k. poprzez zaliczenie w poczet materiału dowodowego materiałów z kontroli operacyjnej rozmów w zakresie dotyczącym oskarżonego S. K. – w sytuacji, gdy prowadzona w ramach czynności operacyjnych kontrola operacyjna cechowała się abstrakcyjnym charakterem, gdyż nie określała w sposób precyzyjny przedmiotu i podmiotu, do którego była stosowana, tj. nie zostało wydane wobec oskarżonego S. K. właściwe zarządzenia wstępne ani następcze, a zgoda sądu była pierwotnie skonkretyzowana jedynie wobec P. M.

(1), w związku z czym wydane w toku sprawy postanowienia nie wywarły skutków procesowych wobec oskarżonego S. K. i materiały z tejże kontroli operacyjnej nie mogły stanowić dowodu w sprawie w zakresie oskarżonego S. K.. 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że zgromadzony w sprawę materiał dowodowy daje podstawy do stwierdzenia, iż oskarżony S. K. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstwa opisanego w pkt X zaskarżonego wyroku, jak również aby uczestniczył w ramach zorganizowanej w pkt grupy przestępczej w obrocie znacznymi ilościami środków, opisanych w pkt XI zaskarżonego wyroku, czyniąc sobie z tego stale źródło dochodu – w sytuacji kiedy w rzeczywistości materiał dowodowy zebrany w sprawie wyklucza możliwość ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości sprawstwa po stronie oskarżonego w zakresie obu tych czynów. 4) rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu S. K. za czyn opisany w punkcie X zaskarżonego wyroku kary jednostkowej 6 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności oraz za czyn opisany w punkcie XI zaskarżonego wyroku kary jednostkowej 2 lat pozbawienia wolności w stosunku do celów jakie kary te winny spełniać w zakresie prewencji szczególnej i ogólnej, przejawiająca się w zastosowaniu represji karnej rażąco surowej, a przez to nieadekwatnej do wagi, społecznej szkodliwości, znamion podmiotowych i przedmiotowych oraz okoliczności popełnienia przypisanego oskarżonemu przestępstwa – w sytuacji, gdy okoliczności przedmiotowej sprawy, w tym właściwości i warunki osobiste oskarżonego jego postaw w trakcie procesu, dawały pełne podstawy do wymierzenia kar w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. II. w zakresie czynu opisanego w punkcie XII zaskarżonego wyroku: 1) obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia a to art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. i art. 201 k.p.k., poprzez bezpodstawne oddalenie wniosku obrońcy oskarżonego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu chemii, celem określenia procentowego udziału amfetaminy w zabezpieczonej u oskarżonego S. K. mieszaninie, wobec uznania, że ustalenie procentowego składu amfetaminy i kofeiny w mieszance zabezpieczonej u oskarżonego S. K. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i tym samym założenia, iż przedmiotowa opinia podstawowa pozostaje pełna i jasna – w sytuacji gdy zawnioskowany dowód pozwoliłby na pełne wyjaśnienie okoliczności tego zdarzenia, w tym rzeczywistej ilości posiadanych przez oskarżonego środków odurzających i oceny adekwatnego do niej wymiaru represji prawno-karnej, zaś z uwagi na jego oddalenie nie doszło do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności oraz doszło do oparcia rozstrzygnięcia o dowód w postaci opinii nr (...) z dnia 13 lipca 2020 r. podczas gdy ta opinia nie może stanowić podstawy dla dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, a to ze względu na jej niepełność i niejasność. 2) obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. na skutek przekroczenia swobodnej oceny dowodów przechodzącą w dowolną i dokonaną wbrew doświadczeniu życiowemu oraz logiki, nieobiektywną i nieuwzględniającą wszystkich okoliczności ujawnionych w toku postępowania, sprowadzającą się przede wszystkich do uznania, iż wyjaśnienia oskarżonego S. K. nie zasługują na przyznanie im waloru wiarygodności w pełnym zakresie, szczególnie zaś w odniesieniu do twierdzenia, iż do wejścia w posiadanie substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, będącej przedmiotem czynu opisanego w pkt XII zaskarżonego wyroku, doszło przypadkiem w okolicznościach podanych przez oskarżonego w jego wyjaśnieniach – w sytuacji, gdy pozostały materiał dowodowy nie wyklucza w/w okoliczności, zaś wersja ta jawi się jako nie mniej prawdopodobna niż przyjęty przez Sąd przebieg zdarzeń. 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść polegający na uznaniu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia, iż oskarżony S. K. w dniu 27 kwietnia 2020 r. w K., wbrew przepisom ustawy, posiadał znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości 1.886,06 g, w konsekwencji czego wymierzono u za ten czyn karę 2 lat pozbawienia wolności – w sytuacji kiedy w rzeczywistości materiał dowodowy zebrany w sprawie wyklucza możliwość ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości posiadania przez tego oskarżonego w/w środka w ustalonej przez Sąd ilość, zaś ilość ta mogła być w rzeczywistości wielokrotnie niższa niż ustalono, co winno w takim przypadku znaleźć odzwierciedlenie w wymiarze represji prawno-karnej jakiej poddany został oskarżony za ten czyn. 4) rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu S. K. za czyn opisany w punkcie XII zaskarżonego wyroku kary jednostkowej 2 lat pozbawienia wolności w stosunku do celów, jakie kara ta winna spełniać w zakresie prewencji szczególnej i ogólnej, przejawiającą w zastosowaniu represji karnej rażąco surowej, a przez to nieadekwatnej do wagi, społecznej szkodliwości, znamion podmiotowych i przedmiotowych oraz okoliczności popełnienia przypisanego oskarżonemu przestępstwa – w sytuacji, gdy okoliczności przedmiotowej sprawy, w tym właściwości i warunki osobiste oskarżonego, jego postawa w trakcie procesu, dawały pełne podstawy do wymierzenia kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. III.w zakresie orzeczonej kary łącznej: 1) rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu S. K. za czyny opisane w punktach X, XI i XII zaskarżonego wyroku kary łącznej 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, wyrażającą się w wymierzeniu temu skazanemu kary łącznej przy zastosowaniu zasady asperacji – w sytuacji gdy oceniane we wzajemnym powiązaniu ze sobą kryteria kształtowania sądowego wymiaru kary łącznej, w tym prewencyjne dyrektywy wymiaru kary łącznej, właściwości i warunki osobiste oskarżonego, nie uzasadniają orzeczenia wobec w/w kary o takim wysokim stopniu dolegliwości i wskazują na zasadność zastosowania zasady pełnej absorpcji przy określeniu kary łącznej. Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: - uniewinnienie oskarżonego S. K. od popełniania czynów przypisanych mu w pkt X i XI części dyspozytywnej wyroku; - wymierzenie oskarżonemu S. K. za czyn przypisany w pkt XII części dyspozytywnej wyroku kary w łagodniejszym wymiarze; ewentualnie: - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu S. K. za czyny przypisane mu w pkt X, XI i XII części dyspozytywnej wyroku jednostkowych kar pozbawienia wolności w łagodniejszym wymiarze oraz wymierzenie na ich podstawie kary łącznej przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji. P. P.

(1)adw. M. B. w całości zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a to przepisów art. 410 k.p.k., 424 k.p.k. w zw. z art. 4,5 i 7 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego, a przede wszystkim dokumentacji lekarskiej, także z okresu poprzedzającego datę zarzutu wskazującą, że oskarżony korzystać musiał z zaordynowanej mu w celach leczniczych marihuany, stosując ją także w formie okładów, w dużych ilościach, co wykazywało, że środki te były przez niego wykorzystywane w całości na potrzeby własne - zwłaszcza, że w trakcie całego postępowania nie zgromadzono ani jednego dowodu, że środków tych używał do dalszej odsprzedaży, udzielania ich osobom trzecim, częstowania lub w innym celu, co zgodnie z zaprezentowanym przez sąd wyroku stanowiskiem dot. tego, że aby oskarżonemu przypisać obrót narkotykami, konieczne jest wykazanie, że zostały one uzyskane w celu późniejszego jej przekazania kolejnej osobie niebędącej konsumentem – winno skutkować przypisaniem oskarżonemu czynu związanego z posiadaniem narkotyków. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego a to art. 60 k.k. poprzez jego nie zastosowanie i nie skorzystanie wobec P. P.

(1)z instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, w sytuacji gdy niewątpliwie zaszły w tym przypadku przesłanki do jej użycia, biorąc pod uwagę nie tylko cel użycia marihuany, ale również szczere przyznanie oskarżonego do nabycia marihuany, dokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności współgrające z treścią nagrań i pozwalające Sądowi na zbudowanie na tej podstawie orzeczenia, a także w istocie niewielką w realiach niniejszej sprawy ilość marihuany i brak działania niekaranego dotąd i posiadającego dobra opinię oskarżonego w ramach grupy. 3) rażącą niewspółmierność (surowość) kary, polegającą na wymierzeniu P. P.

(1)surowej kary m.in. 2 lat pozbawienia wolności, która to wysokość jawi się niewspółmierną do wysokości kar orzeczonych w niniejszej sprawie w stosunku do innych współoskarżonych i wymierzoną bez wzięcia pod uwagę wszystkich elementów podmiotowych i przedstawionych w stosunku do oskarżonego, bez równoczesnego dokładnego przytoczenia przez Sąd w uzasadnieniu wyroku, które po negatywne dla oskarżonego okoliczności, Sąd miał na względzie przy wymierzaniu kary, m.in. w przyjmowaniu w przypadku czynu LII, dlaczego nie ma zastosowania § 3 art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o wydanie wyroku uznającego P. P.

(1)winnym posiadania marihuany z zastosowaniem nadzwyczajnego złagodzenia kary i z orzeczeniem kary wolnościowej, dającej P. P.

(1)szansę na właściwe wejście w dorosłe życie. R. F. adw. M. S.

(1)w całości – na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2 k.p.k. – zarzucając obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, a to: 1) art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 168b k.p.k. przez dopuszczenie przez sąd dowodu z zapisów rozmów telefonicznych zarejestrowanych w toku kontroli operacyjnej stosowanej wobec Ł. C.

(1)i P. W. pod kryptonimem (...), w sytuacji gdy postawienie Prokuratury (...)w Ś.w przedmiocie wykorzystania materiałów z kontroli operacyjnej także w stosunku do innych osób nie wskazuje na osobę R. F., jak i nie wymienia nośnika informacji (numeru telefonu, jakim miał posługiwać się R. F.), a także okresu kontroli, której zgoda miałaby dotyczyć, co czyni zgodę Prokuratury zbyt ogólnikową, aby mogła być podstawą wykorzystania materiałów z kontroli operacyjnej przeciwko oskarżonemu. 2) art. 7 k.p.k. przez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia dowodowego oceny zgromadzonego materiału dowodowego, prowadzącej do przyjęcia, że R. F. popełnił zarzucany mu czyn, podczas gdy jedynym dowodem, na którym Sąd oparł swoje ustalenia, pozostają nagrania rozmów telefonicznych uzyskanych w ramach kontroli operacyjnej, przy czym oskarżony odbywał wtedy karę pozbawienia wolności, zaś w jego celi mieszkalnej nie odnaleziono żadnych środków odurzających, jak i nie doprowadzono do ujawnienia, czy środki te zostały dalej odsprzedane, a jeżeli tak, to komu, co stanowi jednocześnie, w braku jakiejkolwiek analizy fonograficznej głosu osoby wykonującej połączenia telefoniczne, niewystarczający dowód winy oskarżonego, albowiem niepoparty żadnym innym materiałem dowodowym. 3) art. 410 i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych, a następnie w uzasadnieniu wyroku, okoliczności, iż w okresie w jakim miało dojść do popełnienia przez R. F. zarzucanego mu czynu, w celi mieszkalnej zajmowanej przez oskarżonego znajdowały się inne osoby, nie objęte aktem oskarżenia w sprawie, a to T. Z., P. M.

(2)(do którego należały telefony, za pośrednictwem których dokonywano połączeń stanowiących materiał dowodowy w sprawie) oraz P. B., a co podważa dokonane ustalenie, że tylko R. F. mógł przeprowadzić rozmowy telefoniczne nagrane w ramach kontroli operacyjnej i służące jako dowód w sprawie. Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. Wyrokiem z dnia 16 września 2024 roku, w sprawie sygn. akt II AKa 299/22, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu: I. na podstawie art. 4 § 1 k.k. jako podstawę wszelkich rozstrzygnięć przyjmuje stan prawny obowiązujący przed 24 czerwca 2020 roku; II. zmienia zaskarżony wyrok: 1) wobec oskarżonego Ł. C.

(1), w ten sposób, że:

1. a)z opisu czynu przypisanego mu w pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie z R. K.;
2. b)z opisu czynu przypisanego mu w pkt II części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie o zbyciu M. M.

(1)nie mniej niż 30 g środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste oraz ustalenie o nabyciu od R. K. środka odurzającego, a w to miejsce przyjmuje, że oskarżony nabył od nieustalonej osoby, za pośrednictwem P. M.

(1), 5.294,02 g środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste oraz sprzedał P. S.

(1)800 g tego środka; c) w pkt III części dyspozytywnej orzeka od oskarżonego Ł. C.

(1)na rzecz Skarbu Państwa 72.488 zł tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa; 2) wobec oskarżonego P. W., w ten sposób, że:

1. a)z opisu czynu przypisanego mu w pkt V części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie z R. K.;
2. b)w pkt VII części dyspozytywnej orzeka od oskarżonego P. W. na rzecz Skarbu Państwa 10.950 zł tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa; 3) wobec oskarżonego P. M.

(1), w ten sposób, że:

1. a)z opisu czynu przypisanego mu w pkt IX części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie z R. K.;
2. b)w pkt XI części dyspozytywnej orzeka od oskarżonego P. M.

(1)na rzecz Skarbu Państwa 12.850 zł tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa; 4) wobec oskarżonego T. M. w ten sposób, że:

1. a)z opisu czynu przypisanego mu w pkt XIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie z R. K.;
2. b)uchyla orzeczenie o przepadku równowartości korzyści osiągniętej przez oskarżonego z przestępstwa z pkt. XV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku; 5) wobec oskarżonego S. K. w ten sposób, że:
3. a)w pkt XVII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, w ten sposób, że z opisu przypisanego czynu eliminuje ustalenie z R. K.;
4. b)karę pozbawienia wolności orzeczoną oskarżonemu w pkt XVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku obniża do 2 (dwóch) lat oraz stwierdza, że utraciła moc kara łączna orzeczona temu oskarżonemu w pkt XXI zaskarżonego wyroku oraz związane z nią orzeczenie o zaliczeniu z pkt LXVIII;
5. c)w pkt XX części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, uznaje oskarżonego S. K. winnym tego, że w bliżej nieustalonym okresie do dnia 27 kwietnia 2020 roku w K., wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości 1.447,93 g w ten sposób, że magazynował ją w miejscu zamieszkania celem dalszej odsprzedaży tj. czynu z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomani i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) zł: 6) wobec oskarżonego P. U.

(1), w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego mu w pkt XXII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie z R. K.; 7) wobec oskarżonego O. K.

(1), w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego mu w pkt XXVI części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie z R. K.; 8) wobec oskarżonego K. G., w ten sposób, że:

1. a)z opisu czynu przypisanego mu w pkt XXXI części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie z R. K.;
2. b)w pkt XXXIII części dyspozytywnej orzeka od oskarżonego K. G. na rzecz Skarbu Państwa 8.100 zł tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa; 9) wobec oskarżonego P. S.

(1):

1. a)w pkt XXXV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, w ten sposób, że z opisu przypisanego czynu eliminuje ustalenie z R. K.;
2. b)w pkt XXXVI części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku przyjmuje, że oskarżony nabył od Ł. C.

(1)800 g środka odurzającego ziela konopi innych niż włókniste oraz sprzedał E. Ż. 145 g tego środka odurzającego, a z kwalifikacji prawnej przypisanego czynu eliminuje art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomani, a orzeczoną karę pozbawienia wolności obniża do 2 (dwóch) lat oraz stwierdza, że utraciła moc kara łączna orzeczona temu oskarżonemu w pkt XXXIX zaskarżonego wyroku oraz związane z nią orzeczenie o zaliczeniu z pkt LXVIII;

1. c)w pkt XXXVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku w ten sposób, że uznaje oskarżonego winnym popełnienia czynu opisanego w pkt XXIII części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) zł;
2. d)w pkt XXXVII części dyspozytywnej orzeka od oskarżonego P. S.

(1)na rzecz Skarbu Państwa 11.100 zł tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa; 10) wobec oskarżonego A. R., w ten sposób, że:

1. a)z opisu czynu przypisanego mu w pkt XL części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie z R. K.;
2. b)uchyla orzeczenie o przepadku równowartości korzyści osiągniętej przez oskarżonego z przestępstwa z pkt. XLII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku; 11) wobec oskarżonego W. B.:
3. a)w pkt XLIV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, w ten sposób, że z opisu przypisanego czynu eliminuje ustalenie z R. K.;
4. b)w pkt XLV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku w ten sposób, że eliminuje ustalenie o znacznej ilości środka odurzającego i środków psychotropowych oraz przyjmuje, że czyn przypisany oskarżonemu stanowi występek z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierza mu karę roku pozbawienia wolności oraz stwierdza, że utraciła moc kara łączna orzeczona temu oskarżonemu w pkt XLVII zaskarżonego wyroku oraz związane z nią orzeczenie o zaliczeniu z pkt LXVIII; 12) wobec K. T., w pkt XLVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku w ten sposób, że na podstawie art. 60 § 1 i 6 pkt 3 k.k. wymierzoną mu karę pozbawienia wolności obniża do roku i 3 (trzech) miesięcy; 13) wobec D. B. w pkt LIV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku w ten sposób, że eliminuje ustalenie, że przedmiotem czynu była znaczna ilość środka odurzającego oraz przyjmuje, że czyn oskarżonego stanowi występek z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. art. 56 ust. 1 powołanej ustawy w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierza mu karę roku pozbawienia wolności; III. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy wobec oskarżonych: R. K., P. P.

(1), R. F., P. K., M. M.

(1), a w pozostałym zakresie wobec oskarżonych: Ł. C.

(1), P. W., P. M.

(1), T. M., S. K., P. U.

(1), O. K.

(1), K. T., P. S.

(1), A. R., W. B., K. G. i D. B.; IV. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierza oskarżonym kary łączne i tak: 1) oskarżonemu S. K.: - łączy kary pozbawienia wolności wymierzone w pkt XVII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz w pkt II ppkt 5

1. b)i
2. c)niniejszego wyroku i wymierza mu karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności: - na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy oskarżonemu kary grzywny wymierzone w pkt XVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz w pkt II ppkt 5
3. c)niniejszego wyroku i wymierza mu karę łączną 300 (trzysta) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (dziesięć) zł; 2) oskarżonemu P. S.

(1): - łączy kary pozbawienia wolności wymierzone w pkt XXXV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz w pkt II ppkt 9

1. b)i
2. c)niniejszego wyroku i wymierza mu karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności: - na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy oskarżonemu kary grzywny wymierzone w pkt XXXVI części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz w pkt II ppkt 9
3. c)niniejszego wyroku i wymierza mu karę łączną 300 (trzysta) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) zł; 3) oskarżonemu W. B. łączy kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt XLIV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz w pkt II ppkt 11
4. b)niniejszego wyroku i wymierza mu karę roku pozbawienia wolności: V. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonym: - W. B. okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 6 października 2020r. do 23 kwietnia 2021r., - S. K. okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 27 kwietnia 2020r. do 23 kwietnia 2021r., - P. S.

(1)okres o zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 27 kwietnia 2020r. do 23 kwietnia 2021r., VI. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz: adw. K. M., adw. M. N. i adw. S. B.

(1)po 2.066,40 zł, w tym VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym; VII. kosztami sądowymi związanymi z apelacją prokuratora wobec oskarżonych: K. G., P. K. i M. M.

(1)obciąża Skarb Państwa, natomiast zasądza od oskarżonych: P. P.

(1), Ł. C.

(1), P. M.

(1), T. M., P. U.

(1), O. K.

(1), A. R., P. S.

(1), W. B. i K. G. po 1,10 złotych, od D. B., R. F. i P. W. po 2.067,50 złotych, od oskarżonego K. T. 3.925,28 złotych, a od oskarżonego S. K. 339,12 złotych, oraz wymierza oskarżonym im opłaty i tak: - Ł. C.

(1)800 złotych, - P. W. 600 złotych, - P. M.

(1)600 złotych, - T. M. 400 złotych, - P. U.

(1)500 złotych, - O. K.

(1)500 złotych, - A. R. 500 złotych, - P. P.

(1)400 złotych, - R. F. 500 złotych za drugą instancję, a - S. K. 3.400 złotych, - P. S.

(1)1.000 złotych, - W. B. 500 zł, - K. T. 400 złotych, - D. B. 500 złotych; za obie instancje. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacji prokuratora zasługuje na uwzględnienie jedynie do części stawianych zarzutów, w szczególności zaś tych formułowanych jako naruszenie prawa materialnego. Co do zarzutu z pkt. 1. Niejako na wstępie należy wskazać, że zasadniczą część materiału dowodowego, który został włączony do postępowania i wykorzystany jako podstawa ustaleń faktycznych stanowią materiały kontroli operacyjnej realizowanej wobec Ł. C.

(1)((...) i (...)), wobec W. B. ((...)) oraz wobec P. S.

(1)((...)). Postanowieniem Prokuratora Prokuratury (...)w Ś.z dnia 15 kwietnia 2020r. w sprawie o sygn. akt (...) (k. 277) wydanego w trybie art. 168b k.p.k., po zapoznaniu się z wynikami kontroli operacyjnej stosowanej wobec Ł. C.

(1)oraz P. W., zdecydowano o wykorzystaniu dowodów wskazujących na popełnienie, przez inne ustalone osoby, nie objęte kontrolą, przestępstw ściganych z urzędu tj. art. 258 § 1 k.k., art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Należy w tym miejscu wskazać, że kontrola operacyjna realizowana na podstawie art. 237 k.p.k. (tzw. podsłuch procesowy) może być stosowana jedynie w zakresie rodzajów przestępstw wymienionych w tym przepisie. W art. 237 § 3 pkt 13 wskazano sprawy dotyczące: „wytwarzania, przetwarzania, obrotu i przemytu środków odurzających, prekursorów, środków zastępczych lub substancji psychotropowych”. Zgoda nie dotyczy więc całego zakresu przestępstw narkotykowych, ale wyłącznie przestępstwa polegające na wytwarzaniu, przemycie i obrocie środkami odurzającymi. W konsekwencji przeprowadzony prawidłowo dowód z kontroli operacyjnej, może zostać wykorzystany wyłącznie w zakresie czynów, które dawały podstawy do zastosowania kontroli operacyjnej. Dalej, mając na uwadze treść art. 168b k.p.k. stanowiącego podstawę wykorzystania materiałów z kontroli operacyjnej w niniejszym postępowaniu, należy przywołać stanowisko orzecznictwa, gdzie wskazuje się, że użyte w art. 168b k.p.k. sformułowanie "innego przestępstwa ściganego z urzędu lub przestępstwa skarbowego innego niż przestępstwo objęte zarządzeniem kontroli operacyjnej" obejmuje swoim zakresem wyłącznie te przestępstwa, co do których sąd może wyrazić zgodę na zarządzenie kontroli operacyjnej (tak: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2018 r., w sprawie I KZP 4/18 OSNKW 2018/8/53). W konsekwencji materiał kontroli operacyjnej realizowanej wobec osoby, wobec której zostało wydane postępowanie, ale także ten materiał wykorzystany wobec innych osób na podstawie postanowienia prokuratora wydanego na podstawie art. 168b k.p.k., jest ograniczony do katalogu przestępstw wymienionych w art. 237 k.p.k. i ustawach szczególnych. To zaś w niniejszej sprawie ogranicza możliwości dowodowe w zakresie ustalenia znamion przestępstwa z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Są także przesłanki o charakterze faktycznym, które stały się podstawą wyeliminowania z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu W. B. w pkt XLV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku przepisu art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd Okręgowy zmienił opis czynu w ten sposób, że: „ eliminuje z opisu czynu obrót oraz udzielanie środków nieustalonym osobom, bądź osobom, których pełne dane osobowe nie zostały ustalone”. Mając na uwadze czyn w przypisanym przez Sąd kształcie, oskarżony W. B. uczestniczył w obrocie w następującym zakresie czynności: E. Ż. sprzedał łącznie nie mniej niż 5 gram środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste, a R. S.

(1)nie mniej niż 21 gram substancji psychotropowej w postaci amfetaminy (pkt XXVII części wstępnej wyroku oraz str. 84 uzasadnienia wyroku). Ustalenia takie nie były przedmiotem zarzutu oskarżyciela na niekorzyść. To właśnie te działania oskarżonego W. B. dały Sądowi Okręgowemu podstawę do przypisania oskarżonemu udziału w obrocie polegającym na sprzedaży narkotyku, nie konsumentowi, ale osobie, która nabyła je w celu dalszej odsprzedaży. Istotnie Sąd Okręgowy przypisał oskarżonemu R. S.

(1)w pkt LXV sprawstwo wyłącznie posiadania takiej ilości amfetaminy z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii mimo, że dowody, w tym wyjaśnienia R. S.

(1), a także ustalenia Sądu Okręgowego prezentowane na str. 37-38 uzasadnienia wskazują także na udział tych osób w obrocie środkami odurzającymi i psychotropowymi. Podobna sytuacja ma miejsce wobec E. Ż., któremu przypisano w pkt LX udział w obrocie marihuaną nabytą od P. S.

(1). Aczkolwiek 5 gramów marihuany nabytej w tych okolicznościach za pośrednictwem W. B. zakwalifikowano już jako posiadanie z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (pkt LXII części dyspozytywnej wyroku Sądu Okręgowego). W konkluzji należy przyjmować, że ocena karnoprawna czynu przypisanego oskarżonemu W. B. w pkt XLV jest wynikiem dokonania ustaleń faktycznych, które sprowadzają się do przyjęcia, że oskarżony uczestnicząc we wskazanych transakcjach narkotykowych uczestniczył w obrocie środkami zabronionymi, a nie jedynie udzielał tych środków, co miałoby przesądzać o kwalifikacji prawnej z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W świetle takich ustaleń faktycznych, nie ma podstaw do przyjęcia kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu. Co do zarzutu z pkt 2. Postawiony tu zarzut prokuratora w całości zasługuje na uwzględnienie, choć faktycznie podniesiona tu kwestia nie należy do kategorii naruszenia przepisów prawa materialnego stricte błędnej kwalifikacji prawnej czynu, ale ustaleń faktycznych, które taką kwalifikację prawną determinują. Nie ulega wątpliwości, że u oskarżonych ujawniono znaczną ilość środków psychotropowych – amfetaminy i tak: u P. S.

(1)w łącznej ilości 3.065,34 gram, a u oskarżonego S. K. w łącznej ilości 1.447,93 g. W stosunku do oskarżonego S. K. ilość zabezpieczonego narkotyku musiała ulec korekcie wobec ponownego przeważenia zabezpieczonego środka. Istotne zmniejszenie wagi i objętości substancji, będące wynikiem wysuszania, musiało skutkować, na podstawie art. 5 § 2 k.p.k., stwierdzenia niedających się usunąć wątpliwości, które należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego (opinii Laboratorium Komendy (...) Policji we W. z dnia 13 lipca 2020 roku – k. 6360-6361; pisma Laboratorium Komendy (...) Policji we W. z dnia 7 czerwca 2024 roku – k. 6366; opinii Laboratorium Komendy (...) Policji w O. z dnia 11 czerwca 2024 roku – k. 6410-6412 oraz notatki urzędowej Laboratorium Komendy (...)Policji we W. z dnia 13 czerwca 2024 roku – k. 6387). Sąd Okręgowy przypisując oskarżonym S. K. w pkt XX, a oskarżonemu P. S.

(1)w pkt XXXVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, czyn stanowiący wyłącznie posiadanie znacznej ilości niedozwolonych środków psychotropowych z art. 62 ust 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii całkowicie ignoruje okoliczności takiego zachowania oraz wnioski i ustalenia jakie należy z nich wyprowadzić. Oskarżonym przypisano w wyroku czyny polegające na udziale w grupie przestępczej, której przedmiotem działania był handel na dużą skalę środkami odurzającymi i psychotropowymi. Jednocześnie tym oskarżonym przypisano także udział w obrocie takimi środkami (pkt XVIII i XXXVI części dyspozytywnej), realizowany w bardzo bliskim odstępie czasowym od ujawnienia przedmiotowych narkotyków. Już te okoliczności wskazują dobitnie, że oskarżeni nadal prowadzili działalność polegającą na obrocie narkotykami. Faktycznie przesądza takie ustalenie ilość zabezpieczonych środków psychotropowych. W każdym przypadku jest to ilość liczona w tysiącach jednorazowych dawek konsumpcyjnych. Taka ilość środka, jak trafnie wskazuje skarżący, nie mogła być przyjęta przez oskarżonych dla własnego użytku albo w innym celu, który nie stanowiłby czynu polegającego na udziale w obrocie tymi środkami. Oczywiście nie można akceptować w tym zakresie treści wyjaśnień oskarżonego S. K., że ten narkotyki znalazł przypadkiem na ławce w parku i zabrał do swojego mieszkania. Wyjaśnienia takie odrzucił także Sąd Okręgowy przedstawiając swoje stanowisko w tym przedmiocie (str. 86-87 uzasadnienia). W tych okolicznościach, już sam fakt ukrywania (przechowywania) niedozwolonych substancji, które mają zostać przekazane kolejnej osobie nie będącej konsumentem, musi być traktowane jako czynności udziału w obrocie niedopuszczalnymi substancjami. Tak też Sąd Najwyższy: „ Uczestniczenie w obrocie w rozumieniu art. 56 ust. 3 u.p.n. rozumieć należy nie tylko jako zachowania wiążące się z bezpośrednim przekazywaniem środków odurzających innej osobie, lecz również jako zachowania składające się na funkcjonowanie w obrocie, np. magazynowanie środków czy udostępnianie lokalu.” – postanowienie z dnia 3 listopada 2021 r., w sprawie IV KK 480/21, LEX nr 3333637. W konsekwencji, uznając trafność zarzutu prokuratora należało przypisać oskarżonym czyny będące przedmiotem zarzutu aktu oskarżenia, w wypadku oskarżonego S. K. ze wskazaną modyfikacją w zakresie ilości przechowywanego środka oraz czyny te kwalifikować z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a w konsekwencji, za takie przestępstwo, o jednoznacznie surowszej kwalifikacji prawej i istotnie wyższej społecznej szkodliwości, wymierzyć karę. Po pierwsze musi to być kara kumulatywna grzywny i pozbawienia wolności. Z kolei wymierzając oskarżonym kary Sąd Apelacyjny miał na uwadze wielkość ujawnionych narkotyków. W stosunku do P. S.

(1)to wielkość dwukrotnie wyższa niż w przypadku S. K.. Rodzaj narkotyku tj. tzw. twardy syntetyczny narkotyk o wysokim stopniu szkodliwości użycia. A nadto uprzedni sposób życia oskarżonych, którzy byli karani za przestępstwo oraz ich właściwości i warunki osobiste. Istotne znaczenie w tym przedmiocie miały też okoliczności i oceny powołane w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego odnoszące się do wysokiego stopnia społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonym czynów. Sąd Apelacyjny wymierzył oskarżonym kary i tak: 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oskarżonemu S. K. (pkt II 5) c) oraz 3 lat pozbawienia wolności oskarżonemu P. S.

(1)(pkt II 9) c). Są to kary jedynie niewiele wyższej od dolnego ustawowego zagrożenia. Kary takie uwzględniają całość okoliczności podniesionych przez Sąd Okręgowy na uzasadnienie wymiaru karu orzeczonej oskarżonym za poszczególne przestępstwa. Także okoliczności wskazane przez Sąd Okręgowy na uzasadnienie wymiaru oskarżonym kary grzywny. Grzywna wobec oskarżonych jest w tym przypadku karę kumulatywną. Musi uwzględniać należycie przede wszystkim wielkość korzyści majątkowych jakie oskarżeni zamierzali uzyskać z przestępstwa. Zbycie hurtowej ilości amfetaminy musiała wiązać się z istotnym zyskiem. Tego zysku oskarżeni nie osiągnęli, ale już samo działanie w tym celu zasługuje na istotną reakcję karną także w sferze majątkowej. Wymierzenie takich kar jednostkowych pozbawienia wolności i grzywny, a za tym i kar łącznych tym oskarżonym winno stanowić wystarczająco surową dolegliwość. Adekwatną do społecznej szkodliwości czynu oraz stopnia zawinienia. Co do zarzutu z pkt 3. Rozpatrując postawiony tu zarzut błędu w ustaleniach faktycznych należy w pierwszym rzędzie wskazać, że nie przekonuje uzasadnienie tego zarzutu zawarte w pkt a) i b), a oparte na zaakceptowanym przez Sąd Okręgowy opisie czynów przypisanych innym oskarżonym jako popełnionych z oskarżonym R. K.. Trzeba przyjmować, że Sąd Okręgowy we wskazanym zakresie dopuścił się sprzeczności w orzeczeniu, nie przez to, że pominął jakieś ustalenia czy dowody wykazujące sprawstwo oskarżonego, ale przez to, że nie dostrzegał potrzeby korekty (zmiany opisu czynu przypisanego innym oskarżonym) w konsekwencji uniewinnienia oskarżonego R. K. od zarzucanego mu czynu. Skutkiem wskazywanej przez prokuratora rozbieżności stanowiska w przedmiocie sprawstwa oskarżonego R. K. musiała być jedynie korekta opisu czynu przypisanego oskarżonemu Ł. C.

(1)i innym, jak w pkt II 1) – 11), przez wyeliminowanie ustalenia o udziale oskarżonego R. K.. Zasadniczym zagadnieniem, jakie zostały podniesione przez prokuratora jest ocena dowodów, a w szczególności ocena, jak daleko idące wnioski należało z tych dowodów wyprowadzić. Sąd Okręgowy (str. 35 uzasadnienia), próbuje ustalić osobę posługującą się abonenckim numerem telefonu ((...)), z którego prowadzono ustalenia co do dostawy znacznej ilości środka odurzającego (5.294,02 gramów marihuany) ujawnionego u P. M.

(1). Numer ten był zarejestrowany na J. W.

(3), a z tego numeru często dzwoniono do K. Z. - brata R. K., a także J. K. jego konkubiny. Z kolei wobec odmowy składania zeznań przez te osoby, upadły dowody, które pozwalałyby potwierdzić tezę oskarżenia o użytkowaniu go przez R. K.. Prokurator na uzasadnienie swojego zarzutu podnosi w szczególności samą treści rozmowy realizowanej przez Ł. C.

(1)(materiał kontroli operacyjnej (...)) z użytkownikiem numeru (...) w dniu 26 października 2019 roku (sesja (...)) oraz w dniu 21 listopada 2019 roku (sesja 3730), gdzie można znaleźć odniesienia do dzieck