243 k.p.c. art. 278 k.p.c. i art. 755 § 1 pkt 1 kpc uznał, że wniosek o zabezpieczenie powództwa zasługiwał na uwzględnienie w części. W ocenie Sądu strona powodowa ma interes prawny w uzyskaniu zabezpieczenia w postaci uniknięcia nienależnych wpłat na rzecz pozwanego banku wynikających ze skutecznie podważonej umowy. Dalsze wpłaty powodów stanowią bowiem bezpodstawne wzbogacenie banku. Uregulowanie stosunków między stronami na czas trwania procesu polegające na wstrzymaniu obowiązku spłaty (czy pobierania) rat, które z racji nieważności umowy nie są należne, pozwala na uniknięcie kolejnego procesu o ich zwrot. W niniejszej sprawie wysokość spłat przekroczyła już kwotę wypłaconego kredytu, co ostatecznie przesądziło o uwzględnieniu wniosku o zabezpieczenie. Sąd w oparciu o art. 755 k.p.c. przyjął natomiast, że powodowie nie uprawdopodobnili interesu prawnego w żądaniu udzielenia zabezpieczenia polegającego na zakazaniu pozwanemu złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu objętej postępowaniem i umieszczania w Biurze (...) (dalej BIK) oraz w Systemie Bankowym Rejestr (...) (dalej (...)) o niespłaceniu przez powodów rat kredytu wynikających z ww. umowy o kredyt hipoteczny. Wobec powyższego orzeczono jak w pkt 2 postanowienia. Z tym postanowieniem nie zgodził się pozwany wnosząc zażalenie skierowane przeciwko części rozstrzygnięcia, tj. co do pkt 1, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj: 1) art. 730 k.p.c. w zw. z art. 755 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art.
w zw. z art. 189 k.p.c. poprzez udzielenie zabezpieczenia, mimo iż stronie powodowej nie przysługuje interes prawny w ustaleniu nieważności umowy kredytowej, strona powodowa nie uprawdopodobniła roszczenia i w niniejszej sprawie nie ma podstaw do ustalenia nieważności umowy; 2) art. 730 k.p.c. w zw. z art. 755 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art.
poprzez udzielenie zabezpieczenia, mimo iż strona powodowa nie uprawdopodobniła interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia roszczenia i z okoliczności sprawy nie wynika, by brak zabezpieczenia mógł uniemożliwić lubego ważnie utrudnić wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwić lub poważnie utrudnić osiągnięcie celu postępowania w sprawie; 3) art. 730 k.p.c. w zw. z art. 755 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 731 k.p.c. poprzez udzielenie zabezpieczenia, które w istocie zmierza do zaspokojenia roszczenia strony powodowej, w sytuacji gdy nie zostało wykazane, by w niniejszej sprawie zachodził przypadek określony w art. 755 § 2 1 k.p.c. wyłączający zastosowanie art. 731 k.p.c., tj. by zabezpieczenie było konieczne dla odwrócenia grożącej szkody lub innych niekorzystnych dla uprawnionego skutków. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę postanowienia w zaskarżonej części poprzez oddalenie wniosku strony powodowej o zabezpieczenie roszczenia oraz zasądzenie od strony powodowej na rzecz pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych, w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. W odpowiedzi na zażalenie strona powodowa wniosła o jego oddalenie w całości oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja powodów jest zasadna. Należy podzielić ocenę, że przy akceptacji przez Sąd Okręgowy żądania przyznania powodom odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie kwot 72 410,18 zł oraz 20868,85 CHF od dnia następnego po doręczeniu pozwu, Sąd ten nieprawidłowo oznaczył w wyroku datę roczną. Niewątpliwie odpis pozwu został doręczony stronie pozwanej w dniu 8 kwietnia 2022 roku (k. 65 akt), a zatem pozwany pozostawał w zwłoce od 23 kwietnia 2022 roku, a nie od 23 kwietnia 2023 roku. Niezaskarżenie wyroku przez pozwanego czyni zbędnym rozważania odnoszące się do prawidłowości zasady przyznania powodom odsetek od doręczenia pozwu. Wobec powyższego na podstawie art. 386 § 1 kpc zaskarżone rozstrzygnięcie podlegało zmianie zgodnie z żądaniem apelujących. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 108 § 1 kpc i art. 391 § 1 kpc, a ich wysokość ustalono na 5.050 zł przy uwzględnieniu opłaty od apelacji w wysokości 1000 zł oraz wynagrodzenia pełnomocnika ustalonego w oparciu o § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935). W odniesieniu natomiast do zażalenia pozwanego na postanowienie o udzieleniu powodom zabezpieczenia wskazać należy, iż w dacie jego wniesienia wyrok co do pkt 1 i 2 był prawomocny - zatem także rozważania dotyczące braku interesu prawnego w ustaleniu nieważności umowy kredytowej i nieuprawdopodobnienia roszczenia stały się bezprzedmiotowe. Niewątpliwie natomiast w dacie procedowania przez Sąd o zabezpieczeniu istniała potrzeba uregulowania stosunków między stronami, gdyż odsyłanie kredytobiorców świadczących ponad kwotę wypłaconego im kapitału do kolejnych procesów traktować należy jako poważne utrudnienie w realizacji celu postępowania oraz nieracjonalną z punktu widzenia sprawności postępowań sądowych, akceptację powinności nakładania na konsumenta dodatkowego ciężaru przy realizacji jego praw, prowadzącego w szybkim czasie do zwiększenia się liczby takich procesów. Wskazać też należy, iż w wyroku z dniu 15 czerwca 2023 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-287/22 (...) Bank stwierdził, że przepisy art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich stoją na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu zgodnie z którym sąd może oddalić złożony przez konsumenta wniosek o zastosowanie środków tymczasowych mających na celu zawieszenie, na czas trwania postępowania w sprawie unieważnienia umowy zawierającej nieuczciwe warunki umowne, wykonywania umowy kredytu polegającego na spłacie miesięcznych rat, w sytuacji gdy zastosowanie takich środków tymczasowych jest konieczne dla zapewnienia pełnej skuteczności tego orzeczenia. Tak więc – zdaniem Trybunału sąd rozpoznający sprawę powinien udzielić zabezpieczenia roszczeń i zawiesić spłatę kredytowych, jeśli wymaga tego zapewnienie skuteczności orzeczenia, które może zapaść w sprawie, z punktu widzenia przepisów dyrektywy 93/13/EWG. Wskazać też należy, iż przepis art.
kpc powinien być wykładany w sposób zapewniający maksymalne zastosowanie regulacji płynących z prawa europejskiego, w tym Dyrektywy 93/13, której implementacją są polskie przepisy art. 385 1 i następne kc. W tym kontekście odmowa zabezpieczenia oznaczałaby także zezwolenie sądu na realizację abuzywnej umowy. Natomiast uznane przez Sąd w pkt 1 sentencji postanowienia środki zabezpieczenia były przewidziane w art. 755 § 1 pkt 1 kpc w odniesieniu do roszczenia niepieniężnego. Z tych względów zażalenie pozwanego podlegało oddaleniu z mocy art. 385 kpc w związku z art. 391 § 1 kpc. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono natomiast na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 108 § 1 kpc i art. 391 § 1 kpc, a ich wysokość ustalono w oparciu o § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935). .
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.