UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 63/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu
§ 1k.k.s.
poprzez jego błędną wykładnię, której skutkiem było przyjęcie, iż przedmiotem wykonawczym przestępstwa skarbowego z art.
§ 1k.k.
może być wyrób, który nie został uznany za wyrób akcyzowy, czego konsekwencji było uznanie, że oskarżony A. M. popełnił przestępstwo skarbowe z art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Należy wskazać, że wyrób (...) na terenie kraju gdzie został wytworzony nie został uznany za wyrób akcyzowy. Przy czym nie został on tam uznany za wyrób akcyzowy nie dlatego, że nie spełnia określonych norm fizycznych, chemicznych oraz technicznych, ale determinowało to pierwotne przeznaczenie tego produktu, który nie miał być używany jako nośnik energetyczny [jako paliwo]. Jeżeli chodzi o polski porządek prawny ów wyrób nie znajduje się na liście wyrobów akcyzowych będącej załącznikiem do ustawy o podatku akcyzowym, bowiem na tej liście nie odwołano się do konkretnych nazw danego produktu, a odwołano się do pojęcia wyrobu energetycznego [art. 2 pkt 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym], która to ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących aktów prawnych: 1) dyrektywy Rady 83/183/EWG z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie zwolnienia od podatku stosowanych do przywozu na stałe z Państw Członkowskich majątku prywatnego osób fizycznych (Dz. Urz. WE L 105 z 23.04.1983, str. 64, ze. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 117, ze. zm.); 2) dyrektywy Rady 83/182/EWG z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie, dotyczących niektórych Środków transportu czasowo wwożonych do jednego Państwa Członkowskiego z innego Państwa Członkowskiego (Dz. Urz. WE L 105 z 23.04.1983, str. 59, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 112, ze zm.); 3) dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. Urz. WE L 76 z 23.03.1992, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 179, ze zm.); 4) dyrektywy Rady 92/79/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia podatków od papierosów (Dz. Urz. WE L 316 z 31.10.1992, str. 8, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 13, str. 202, ze zm.); 5) dyrektywy Rady 92/80/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia podatków od wyrobów tytoniowych innych ni˝ papierosy (Dz. Urz. WE L 316 z 31.10.1992, str. 10, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 13, str. 204, ze zm.); 6) dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz. Urz. WE L 316 z 31.10.1992, str. 21, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 206); 7) dyrektywy Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych (Dz. Urz. WE L 316 z 31.10.1992, str. 29; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 213); 8) dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych ni˝ podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz. Urz. WE L 291 z 06.12.1995, str. 40, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 283, ze zm.); 9) dyrektywy Rady 95/60/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie banderolowania olejów napędowych i nafty (Dz. Urz. WE L 291 z 06.12.1995, str. 46; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 289); 10) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE L 283 z 31.10.2003, str. 51, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 405, ze zm.); 11) dyrektywy Rady 2004/74/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektyw´ (...) w zakresie możliwości stosowania przez określone Państwa Członkowskie czasowych zwolnień lub obniżek poziomu opodatkowania na produkty energetyczne i energię elektryczną (Dz. Urz. UE L 157 z 30.04.2004, str. 87; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 2, str. 16); 12) dyrektywy Rady 2006/79/WE z dnia 5 października 2006 r. w sprawie zwolnienia od podatku przy przywozie z państw trzecich małych partii towarów o charakterze niehandlowym (Dz. Urz. UE L 286 z 17.10.2006, str. 15); 13) dyrektywy Rady 2007/74/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zwolnienia towarów przywożonych przez osoby podróżujące z państw trzecich z podatku od wartości dodanej i akcyzy (Dz. Urz. UE L 346 z 29.12.2007, str. 6). Nie nazwa decyduje czy mamy do czynienia z wyrobem akcyzowym, a jego właściwości fizyczne i chemiczne wskazujące, że mamy do czynienia z wyrobem energetycznym oraz wykorzystanie tego wyroku jako nośnika energetycznego. Odmienne ujęcie tej kwestii, na co powołuje się apelujący, odwołujący się do poglądu doktryny, z którym nie można zgodzić się, prowadziłoby do kreowania patologicznej sytuacji, którą na dodatek należałoby uznać za ambiwalentną w stosunku do unormowań zawartych w ustawie z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym oraz ustawie karnoskarbowej, implikującą konieczność uniewinnienie osób, które omijają system podatkowy w sposób oczywisty. Z koncepcji apelującego wynika, że skoro rzeczywisty produkt o określonej nazwie mający cechy [właściwości] wyrobu akcyzowego [wyrobu energetycznego] nie został umieszczony w załączniku określającym wyroby akcyzowe, to w konsekwencji obrót takim produktem i wykorzystanie go jako nośnik energii, jest poza normą zawartą w art.
§1k.k.s.
Innymi słowy, dzięki temu można nim [faktycznie wyrobem energetycznym] handlować jak wyrobem akcyzowym, a ewentualne zapłacenie koniecznych i wszelkich należności publicznoprawnych, dotyczących tego produktu, wynikających z jego pierwotnego przeznaczenia, które wyklucza [umownie] użycie tego produktu jako nośnika energii, mimo, że faktycznie ów produkt wykorzystano jako nośnik energii, w zasadzie zwalnia z określonych obowiązków formalnych oraz uwalnia od rygorów prawnych, w tym fiskalnych oraz karnoskarbowych. Zaakceptowanie takiego stanu doprowadziłoby do patologii, której nie można byłoby opanować, co gorsza godzącej w interesy fiskalne państwa. Tak należy wnioskować, skoro dochodziłoby do sprzedaży produktu (...), faktycznie jako olej napędowy, a z racji braku tego produktu w wykazie wyrobów akcyzowych, nie zachodziłaby konieczność naliczenia i uiszczenia podatku akcyzowego i opłaty paliwowej. W sposób rażący i oczywisty rzuca się w oczy, nawet dla przeciętnego człowieka, że takie zachowania [mechanizm] są niepożądane i są sprzeczne z prawem, a nawet ze zdrowym rozsądkiem i przyzwoitością. Należy na ten produkt spojrzeć właściwe poprzez jego właściwości fizyczne, chemiczne oraz techniczne, a nie to czy jest ujęty w przywołanym załączniku. Produkt (...) jest produktem ropopochodnym na bazie węglowodorów oraz metyloestru oleju rzepakowego z pierwotnym [zasadniczym] przeznaczeniem do impregnacji wyrobów mających zastosowanie w budownictwie lądowym, przydatnym np. do czyszczenia form do produkcji kostki brukowej, czy jako środka separującego przy pracach drogowych tj. zapobiegającego np. przywieraniu masy asfaltowej transportowanej przez ciężarówki. Impregnat ropopochodny o nazwie handlowej (...) zawiera mniej niż 70% masy olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, co wyklucza jego klasyfikację, do kodu (...) i tym samym nie spełnia parametrów oleju napędowego wskazanych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych. Parametry wskazane w specyfikacji produktu nie spełniają również wymogów określonych dla biokomponentów i dla biopaliw ciekłych. Niemniej, jednocześnie (...) może być stosowany niezgodnie ze swoim przeznaczeniem jako samoistne paliwo do silników Diesla, może również być wykorzystywany jako komponent w mieszankach z olejem napędowym lub do wytwarzania biopaliwa B-20. Produkt (...) z uwagi na swoje przeznaczenie w kraju producenta nie podlegał obowiązkowi akcyzowemu i opłacie paliwowej, jednakże spełniał wszelkie wymogi techniczne wymagane dla mieszanych olejów napędowych (zawierających tzw. (...)) wg normy, (...) i w przypadku użycia jako paliwo silnikowe albo jako dodatek lub domieszka do paliw silnikowych powinien być traktowany jako produkt podlegający obowiązkowi akcyzowemu- na co wskazała ekspertyza Instytutu Nafty i Gazu Zakład (...) i Gazownictwa z 30 września 2011 r. [k. 2163- 2176]. Innymi słowy, produkt (...) z momentem zmiany przeznaczenia, w nośnik energetyczny, bowiem mający do tego odpowiednie parametry fizyczne i chemiczne, stawał się wyrobem akcyzowym, nie zależnie od tego, że jako (...) nie znajduje się w wykazie wyrobów akcyzowych. Wniosek O zmianę i uniewinnienie oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z uwagi na niezasadność zarzutów zawartych w apelacji. 3.13. Apelacja obrońcy M. K.
(1), W. O. i W. K.
(1)1. na podstawie art. 438 pkt la k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 ustawy z dnia 10 września 1997 roku Kodeks kamy skarbowy (tekst jednolity Dz.U. z 2021 roku, poz. 408, dalej: k.k.s. zarzucam zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego, tj. przepisów art. 44 § 2 k.k.s. w zw. z art. 54 § 1 k.k.s. i art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 59 § 1 pkt. 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 roku, Nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami, dalej: O.p.) w zw. z art. 70 § 1 O.p. poprzez brak zastosowania przepisu art. 44 § 2 k.k.s. mimo upływu okresu 5 lat - określonych w przepisie art. 70 § 1 O.p. po upływie których, z mocy prawa, dochodzi do przedawnienia postępowania, a tym samym zgodnie z przepisem art. 59 § 1 pkt. 9 O.p. do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, w szczególności mając na uwadze, że w ujawnionym na rozprawie głównej materiale dowodowym brak jest dowodu na okoliczność zaistnienia przesłanek pozwalających na przyjęcie, że doszło do zawieszenia biegu terminu przewiania (i na jaki ewentualnie okres) bądź przerwania takiego biegu, gdzie doszło do upływu przedawnienia w zakresie kwalifikacji z art. 61 § 1 k.k.s., art. 62 § 2 k.k.s. oraz art. 73 § 1 k.k.s. (upływ 10 lat), co za skutkowało brakiem umorzenia postępowania w zakresie czynów obejmujących znamiona ww. przepisów stosownie do przepisu art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Nie jest prawdą, że sąd I instancji nie zajął się kwestią przedawnienia przestępstw skarbowych. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniesiono się do tej kwestii, przy czym te rozważania nie są pełne i stąd niezasadna sugestia, zawarta w apelacji i przyjęcie, że doszło do przedawnienia karalności przestępstw skarbowych wobec oskarżonych M. K.
(1), W. O. i W. K.
(1). Apelujący zupełnie zapomniał o unormowaniu zawartym w art. 44§5 k.k.s., czym także nim nie zajął się sąd I instancji, a z którego jednoznacznie wynika, że w wypadkach przewidzianych w okresie przewidzianym w §1 lub §2 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność popełnionego przez niego przestępstwa skarbowego określonego w §1 ustaje z upływem 5 lat, a przestępstwa skarbowego określonego w §1 pkt 2 – z upływem 10 lat od zakończenia tego okresu. Norma zawarta w art. 44§5 k.k.s. jest normą szczególną względem normy zwartej w art. 44§2 k.k.s., na co niezasadnie powołuje się apelujący, tym samym nie można przyjąć, że karalność przestępstwa skarbowego polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej ustaje także wówczas, gdy nastąpiło przedawnienie tej karalności. Taka konsekwencja, statuująca prawną niedopuszczalność postępowania karnego, prowadząca do jego umorzenie, zaszłaby, gdyby w okresie możliwości dochodzenia zobowiązania podatkowego, wynoszącego 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności danego podatku, na co wskazuje art. 70§1 ustawy z 29 lipca 1997 r ordynacja podatkowa, nie doszło do wszczęcia postępowania karnego [karno- skarbowego] przeciwko danemu oskarżonemu. W efekcie dywagacje co do zawieszenia, przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego [zobowiązań podatkowych] i odwoływanie się do unormowań zawartych w ustawie z 29 lipca 1997 r. ordynacja podatkowa, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia tego problemu. Punktem wyjścia musi być ustalenia jakie czyny przypisano poszczególnych oskarżonym i jaką karą jest zagrożony dany czyn. Oskarżonym M. K.
(1)i W. O. przypisano przestępstwo skarbowe z art. 54§1 k.k.s. [za które sprawca podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie], art. 56§1 k.k.s. [za które sprawca podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie], art.
§1k.k.s.
[za które sprawca podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie], art. 61§1 k.k.s. [za które sprawca podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych], art. 62§2 k.k.s. [za które sprawca podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych]. Z uwagi na niepodzielność czynu istotne jest zagrożenie karą [karami] z art. 54§1 k.k.s. i art. 56§1 k.k.s. oraz art.
§1k.k.s., a mając na względzie brzmienie art.
27§1 k.k.s., za te przestępstwo mogła być orzeczona kara od 5 dni do 5 lat pozbawienia wolności, skoro te przepisy nie przewidywały ani dolnej ani górnej granicy ustawowego zagrożenia. Oskarżonemu W. K.
(1)przypisano przestępstwo skarbowe z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 20§2 k.k.s. w zw. z art. 56§1 k.k.s. [za które sprawca podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie], art. 61§1 k.k.s. [za które sprawca podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych], art. 62§2 k.k.s. [za które sprawca podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych]. Z uwagi na niepodzielność czynu istotne jest zagrożenie karą [karami] z art. 56§1 k.k.s., a mając na względzie art. 27§1 k.k.s., za te przestępstwo mogła być orzeczona kara od 5 dni do 5 lat pozbawienia wolności, skoro ten przepis nie przewidywał ani dolnej ani górnej granicy ustawowego zagrożenia. W efekcie tego należy także zastosować art. 44§1 pkt 2 k.k.s., w którym wskazano, że ,,karalność przestępstwa skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat: 10 – gdy czyn stanowi przestępstwo skarbowe zagrożone karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata”, a z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. W odniesieniu do oskarżonych M. K.
(1)i W. O. ten okres 10 lat, o którym mowa właśnie w przywołanym art. 44§1 pkt 2 k.k.s, upłynął (...) r., natomiast wobec oskarżonego W. K.
(1)(...)r. Jednocześnie, z uwagi na uregulowanie art. 44§5 k.k., okres ten 10 lat mógł uleć wydłużeniu o kolejne 10 lat, licząc od zakończenia okresów wyznaczonych art. 44§1 pkt 2 k.k.s. jeżeli w tym okresie lub w okresie przedawnienia zobowiązania podatkowego, został spełniony warunek w postaci wszczęcia postępowania przeciwko sprawcy. Odwołując się do realiów, w przedmiotowej sprawie wszczęto postępowania karne (...)r. [IV Ds. 9/10].- faza in rem. Przeciwko oskarżonym M. K.
(1)i W. O. oraz W. K.
(1)wszczęto postępowanie karne [faza in personam] z chwilą kiedy przedstawiono im zarzutu, co miało miejsce w odniesieniu do tego pierwszego i drugiego z nich (...) r. [k. 682, 719], przy czym postanowienie o przedstawieniu zarzutów wobec tych dwóch osób wydano (...) r. [k. 679, 716], w stosunku do trzeciego z nich (...) r. [3230], przy czym postanowienie o przedstawieniu zarzutów w stosunku do tego oskarżonego wydano (...)r. [k. 3227]. Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę, że pierwsze postawione zarzuty tym oskarżonym [pierwotne], w mniej kazuistycznej treści, zawierały wszelkie zasadnicze elementy zarzutów postawionych tym oskarżonym w akcie oskarżenia, a więc określono czas i miejsce zdarzeń, na czym polegały znamiona czasownikowe opisując je, co było przedmiotem odpowiednich zachowań oskarżonych, jakie skutki zostały wywołane tymi rozbudowanymi zachowaniami, jakie podmioty w tym uczestniczyły. Jak wynika z tych dat, a więc kiedy przedstawiono tym osobom stosowne zarzuty, te czynności procesowe, mające wpływ na kwestie braku przedawnienia karalności tych zarzucanych im czynów, mieściły się one w pierwotnym pierwszym okresie 10 lat, o którym mowa w art. 44§1 pkt 2 k.k.s. Finalnie ujmując to zagadnienie, karalność przestępstw skarbowych wobec oskarżonych M. K.
(1)i W. O. ustaje (...)r., a wobec W. K.
(1)(...) Kwestie zawieszenia, przerwania biegu okresów przedawnienia, w świetle unormowań zawartych w ordynacji podatkowej, na co powołuje się apelujący, nie mają znaczenia. Wniosek ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. 3.14. na podstawie przepisów art. 438 pkt k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. zarzucam zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia: a. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. dowodów z: • zeznań świadków L. K. oraz P. R.
(1)mimo tego, że ww. świadkowie byli negatywnie nastawieni do oskarżonych, których byli pracownikami, a z którymi zakończyli stosunek zatrudnienia w konflikcie, gdzie świadkowie żywili względem oskarżonych negatywne emocje - wobec podnoszonych zarzutów związanych z tym, że mieli oni im nie uiszczać należnego wynagrodzenia, co powoduje, że byli zainteresowani negatywnym wynikiem niniejszego procesu dla oskarżonych, czego Sąd I instancji nie wiązł pod uwagę dokonując oceny tychże zeznań, • wyjaśnień oskarżonych, mimo tego, że nie było one między sobą sprzeczne, potwierdzały współpracę handlową z podmiotami handlującymi produktem o nazwie (...), najmu zbiorników dla tych podmiotów, jak również braku sprzedaży tego produktu jako oleju napędowego, zaś istniejące między nimi nieścisłości wskazują na to, że były one spontaniczne, a nie przygotowane w celu przedstawienia organom ścigania, gdyby rzeczywiście oskarżeni mieli dopuszczać się narzucanych im czynów, gdzie bez poczynienia ustaleń w oparciu o ww. dowody nie mogłoby dojść do przyjęcia winy oskarżonych za zarzucone im czyny, ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Aktualne są uwagi ogólne odnoszące się do naruszeń przepisów procesowych, zwłaszcza art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., które zaprezentowano omawiając wcześniejsze apelacje. Nie ma żadnych miarodajnych przesłanek do uznania, że supozycje świadków L. K. i P. R.
(1)[kierowców] działających na zlecenie oskarżonego W. O. są niewiarygodne, a powodem tym ma być niechęć do tego oskarżonego jako ich pracodawcy, wręcz ich zeznania mają być skutkiem konfliktu po rozwiązaniu stosunku pracy. Wykazano to w sposób bardzo dokładny i wnikliwy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego te relacje są wiarygodne i z tymi wywodami należy zgodzić się, tym samym ocena tych dowodów nie jest dowolna, tym bardziej, że opiera się ona na analizie innych dowodów, powiązanych merytorycznie z relacjami tych dwóch osób. Idąc za Sądem I instancji, należy przypomnieć, że wyjaśnienia oskarżonych W. O. i M. K.
(1)pozostają w sprzeczności z zeznaniami świadków P. R.
(1)(k. 921-924 t. 5, k. 4242 ) i L. K. (k. 928 – t. 5, k. 4341) – kierowców zatrudnionych w F. M. O.. P. R.
(1)potwierdził, że w okresie od (...) r. odbierał około 10-krotnie zestawem złożonym z ciągnika siodłowego i naczepy - cysterny substancję o nazwie (...) z czeskiej firmy (...), przy czym jeden z transportów został zwrócony z uwagi na zbyt ciemną barwę, wskazał, że na dokumentach CMR wpisana była „jakaś angielska firma”, a produkt w większości przypadków był przywożony do bazy w K. i zlewany do zbiornika nr (...), bądź bezpośrednio dostarczany odbiorcom tj. 3-4 razy do zakładowej stacji paliw firmy w B., dwukrotnie do K. dla firmy transportowej należącej do mężczyzny o imieniu S., gdzie nigdy nie zostawiał i nie otrzymywał żadnych dokumentów. Nadto świadek podał, że wszystkie polecenia wydawał mu W. O., który poinstruował go również, że gdy zabraknie paliwa w ciągniku siodłowym ma zatankować przewożony (...), przy czym sytuacja taka miała faktycznie miejsce raz w B.. L. K. wskazał natomiast, że na polecenie W. O. lub M. K.
(1)do oleju napędowego pochodzącego od J. K. (Stacja Paliw W. K.
(2), Przyczyna (...)) na terenie bazy w K. dolewał inny olej napędowy celem zmiany koloru, przy czym pochodził on z dostaw z C.. Po „poprawieniu koloru” olej napędowy na polecenie M. K.
(1)lub W. O. był zawożony do klientów krajowych m. in. (...) w O., firmy (...) w J., firmy (...) w W., firmy (...) we W., firmy (...) w G. oraz betoniarni P. w M.. Nadto świadek wskazał, że olej napędowy z C. był zlewany do zbiorników o nr(...), a następnie rozwożony do klientów jako olej napędowy. Jednocześnie zeznania świadków znalazły potwierdzenie zarówno w osobowym materiale dowodowym, materiałach z kontroli operacyjnej jak i zgromadzonych w sprawie dokumentach, co wprost wskazuje na to, że uczestniczyli w zdarzeniach, które opisywali. I tak P. R.
(2)wskazał, że realizował transport około 10 dostaw z A. a.s., przy czym jedna z dostaw została zwrócona z uwagi na niewłaściwy kolor, co wprost koreluje z zeznaniami świadków przedstawicieli A. a.s., jak również zestawieniem wykazu dostaw realizowanych przez A. a.s. (k. 225-226), z którego wynika, że w okresie od (...) r. zrealizowanych zostało 12 wewnątrzwspólnotowych dostaw, gdzie odbierającym była (...) Company Ltd., przy czym miejscem przeznaczenia był magazyn w K., B., C., L. i miejscowości O., natomiast dostawa z dnia (...) r. została zwrócona. Fakt realizowania dostaw z A. a.s. bezpośrednio do odbiorców znajduje potwierdzenie również w dokumencie rozliczenie transportu (k. 701), z którego wynika, że dostawa z dnia (...) r. realizowana była do magazynu we W., dostawa z dnia(...) r. do P. (w wykazie dostaw wskazany magazyn (...)), dostawa z dnia (...) r. do C., dostawa z dnia (...) r. do J., dostawa z dnia (...)r. do C., dostawa z dnia(...) r. do C. i dostawa z dnia (...) r. do magazynu w L., a następnie w dniu (...) r. do B.. Dodatkowo wskazać należy, że z zestawienia faktur sprzedaży wystawionych przez (...) Sp. z o. o. (k. 3270-3286 – t. 17), wynika, że w okresie od (...) r. (cały okres objęty zarzutem) (...) Sp. z o. o. wystawiła faktury sprzedaży oleju napędowego dla Firmy Usługowo Handlowej (...) z/s we W. oraz (...) S. M. z/s w m. K., G.B. F. Sp. j. z/s w J., Spółdzielni (...) z/s w O., firmy (...) z/s J. ul. (...) P. z/s w M., co wprost potwierdza zeznania L. K. w zakresie krajowych odbiorców A. 200. Przypomnieć należy również, że fakt dokonywania wewnątrzwspólnotowego nabycia z R. przez (...) Sp. z o. o. oraz (...) Company Ltd. (podmiot formalnie zamawiający) substancji ropopochodnej A. 200 w dniach(...) r., znajduje potwierdzenie w materiałach z kontroli operacyjnej (płyta (...) 2, załącznik nr 8 tom IV k. 288, zgodnie z wykazem ścieżek plików dźwiękowych wskazanych do ujawnienia na rozprawie w piśmie Prokuratora z dn.(...) k. 5086-5123 – t. 26 akt głównych i pomocniczo notatka urzędowa k. 228-262 – t. 2 akt głównych), natomiast fakt dokonywania wewnątrzwspólnotowego nabycia z R. substancji ropopochodnej A. 200 w dniach (...) r. znajduje potwierdzenie w materiałach z kontroli operacyjnej (płyta (...) 3, załącznik nr 8 tom II k. 393, płyta (...) 4 załącznik nr 8 tom II k. 293 – zgodnie z wykazem ścieżek plików dźwiękowych wskazanych do ujawnienia na rozprawie w piśmie Prokuratora z (...) r. i pomocniczo notatka urzędowa k. 280-331 i k. 162-182 załącznik nr 8 tom II). W efekcie należy uznać, że właściwie oceniono wyjaśnienia oskarżonych oraz zeznania świadków, których supozycje odnoszą się do zdarzeń powiązanych z tymi oskarżonymi. Nie można jeszcze zapominać o innych dowodach, wskazujących na sprawstwo oskarżanego M. K.
(1)i W. O.. Słusznie Sąd I uznał, że brak było podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań D. J. – księgowej (...) Sp. z o.o. Wskazać należy, że świadek współpracowała zawodowo przez długi okres czasu z oskarżonymi M. K.
(1)i W. O., a zatem należy przyjąć, że ich wzajemne relacje nie mogły w żaden sposób spowodować złożenia przez świadka nieprawdziwych niekorzystnych dla oskarżonych zeznań. Co istotne zeznania D. J. należało oceniać w powiązaniu z materiałami z kontroli operacyjnej, a odtworzone rozmowy w sposób jasny i bezsporny wskazywały zarówno na pozytywny charakter relacji łączącej świadka z oskarżonymi, jednocześnie potwierdziły nieprawidłowości dotyczące dokumentów źródłowych wystawianych przez (...) Sp. z o.o., co w połączeniu z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym i poczynionymi ustaleniami faktycznymi, w szczególności co do fikcyjnego charakteru transakcji zakupowych oleju napędowego dokonywanych przez (...) Sp. z o.o., pozwalało na poczynienie ustaleń faktycznych istotnych z punku widzenia stawianych oskarżonym zarzutów. W całym paśmie zdarzeń, które zmierzały do wprowadzenia do obrotu produktu (...), faktycznie jako olej napędowy, niemniej istotne były czynności zmierzające do wykazania, że (...) sp. z o.o., dysponował wcześniej zakupionym olejem napędowym, co miały obrazować nierzetelne faktury pochodzące od oskarżonego W. K.
(1), który był powiązany z (...) sp. z o.o., a ten ostatni podmiot miał kupować wcześniej olej napędowy od innych podmiotów. Do tych podmiotów należały: (...) Sp. z o. o., (...) Sp. z o .o., (...) Sp. z o.o., H. M. G.
(2). Co do podmiotu (...) sp. o.o. – wskazać należy, że zgodnie z danymi z KRS siedziba Spółki w okresie od stycznia do (...) mieściła się pod adresem ul. (...), (...)-(...) K., a następnie ul. (...), (...)-(...) P.. W okresie od (...) funkcję Prezesa Zarządu (...) Sp. z o.o. pełnił W. J.; a następnie w okresie od(...) M. S.. Na wszystkich fakturach mających dokumentować sprzedaż w roku(...) paliwa przez (...) Sp. z o. o. do (...) Sp. z o.o. w miejscu przeznaczonym na podpis i pieczęć wystawcy widnieje pieczątka o treści „Prezes Zarządu P. S.”. Przesłuchany na tą okoliczność P. S. podał, że nigdy nie słyszał o Spółce (...), nigdy nie pełnił w niej żadnej funkcji, nie zna W. J., nadto w okresie (...)roku przebywał w zakładzie karnym. Świadek wskazał również, że nie zna W. K.
(1)oraz firmy (...) Sp. z o.o. W toku przesłuchania świadkowi okazano m.in. faktury za roku (...), na których jako sprzedający olej napędowy widnieje (...) Sp. z o .o., a jako nabywca (...) Sp. z o.o., gdzie zaprzeczył by był ich wystawcą, jak również nigdy nie sprzedawał paliwa. Co do (...) K (...) sp z o.o.- wskazać należy, że z zupełnego odpisu z KRS wg stanu na dzień (...) wynika, że spółka miała siedzibę pod adresem (...)-(...) P., ul. (...). Jedynym udziałowcem i jednocześnie Prezesem Zarządu (...) Sp. z o.o. od dnia(...) jest A. B.. W dniu (...)r. A. B. sprzedał wszystkie swoje udziały w (...) K (...), na rzecz K. B.. W umowie, jako pełnomocnik nabywcy, widnieje podpis W. D.. Zmiana udziałowców nie została odnotowana w KRS. (...) K (...) zarejestrowana została od dnia (...) r. w ewidencji podatników Pierwszego (...) Urzędu Skarbowego w P., natomiast z dniem (...) r. została wykreślona z rejestru podatników VAT czynnych, natomiast ostatnią deklarację podatkową dla podatku od towarów i usług (...)-7 złożyła za (...), jednocześnie złożyła deklaracji VAT-7 za rok 2008. (...) K (...) zgłosiła następujące adresy prowadzenia działalności gospodarczej: (...)-(...) O., ul. (...), (...)-(...) P., ul. (...), (...)-(...) Ś., ul. (...), a nadto jako miejsce prowadzenia rachunkowości wskazano adres (...)-(...) P. , ul. (...). Z informacji Urzędu Skarbowego w O. W.. wynika, że (...) Sp. z o.o. nie została zarejestrowana w ewidencji podmiotów gospodarczych z tytułu prowadzenia działalności, nie jest ani nie była zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Ponadto w bazie (...) brak jest jakichkolwiek informacji na temat przedmiotowej firmy. Powyższe ustalenia w ocenie Sądu wskazują, że (...) Sp. z o.o. w okresie od(...) do (...). (okres objęty zarzutem) faktycznie nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie handlu olejem napędowym. Spółka (...) Sp. z o.o. z dniem (...) została wykreślona z rejestru podatników VAT czynnych, a zatem od tego momentu nie była uprawniona do wystawiania faktur VAT. Jednocześnie faktury sprzedaży wystawione na rzecz (...) Sp. z o.o. datowane są na okres od(...)r. (protokół badania ksiąg rachunkowych (...) Sp. z o.o. k. 3171-3135). Nie sposób przy tym przyjąć, że (...) Sp. z o.o. mogła prowadzić legalną działalność w zakresie obrotu paliwami nie będąc czynnym podatnikiem podatku VAT, a co za tym idzie w okresie od 27 marca 2008 r. nie mogła sprzedać na rzecz (...) Sp. z o.o. oleju napędowego, a sprzedaży udokumentować fakturami VAT. Tym samym za udowodniony należało uznać fakt, że wystawione po dniu (...) r. faktury VAT na rzecz (...) Sp. z o.o. nie mogły odzwierciedlać rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy tymi podmiotami. (...) Sp. z o.o.- wskazać należy, że z odpisu pełnego z KRS wg stanu na dzień(...) r. wynika, że Spółka miała siedzibę pod adresem K., ul. (...). Jedynym wspólnikiem i jednocześnie Prezesem Zarządu ww. Spółki od(...)r. jest W. J.. Ostatnie roczne sprawozdanie finansowe Spółka złożyła do Sądu Rejonowego w P. za okres (...)r. W. J. sprzedał wszystkie swoje udziały w (...) Sp. z o.o. na rzecz P. S.. W tym samym dniu został on odwołany z funkcji Prezesa Zarządu Spółki, a całą dokumentację przek