i ponadto takiemu rozrządzeniu towarzyszy po pierwsze użycie sformułowania, że jest to zapis windykacyjny lub po drugie opisowe lecz jednoznaczne ujęcie językowe tego, że wolą testatora jest, by wskazana przez niego osoba nabyła dany przedmiot od razu w momencie otwarcia spadku po tym testatorze. Jedynie w braku któregoś z powyższych sformułowań trzeba będzie uznać, że mimo sporządzenia testamentu w formie notarialnej mamy do czynienia nie z zapisem windykacyjnym lecz z zapisem zwykłym lub testamentem w wyniku zastosowania normy z art. 961 k.c. Jest tak dlatego, że art. 961 k.c. zgodnie z jego treścią ma zastosowanie jedynie w razie wątpliwości (teza 3. do komentarza do art. 981 5 k.c. red. Gniewek 2019, Legalis). Zestawienie treści testamentu notarialnego sporządzonego przez spadkodawczynię z treścią art.
pokazuje, że treść testamentu jest powtórzeniem treści art.
i obejmuje jedno z praw opisanych w jego § 2, a zatem nie może być mowy o tym, że jest on testamentem w rozumieniu art. 961 k.c., lecz zapisem windykacyjnym. Mając na uwadze treść złożonego w niniejszej sprawie wniosku o stwierdzenie nabycia spadku, a także przytoczone powyżej stanowisko doktryny i obowiązujące przepisy, Sąd miał zatem obowiązek stwierdzić nabycie spadku i zapisu windykacyjnego po spadkodawcy J. L.. W związku z powyższym, w oparciu o art. 1025 k.c. i powołane wyżej przepisy, Sąd Rejonowy w pkt I. postanowienia z dnia 13 grudnia 2024 roku stwierdził, że spadek po J. L. na podstawie ustawy nabyły jego córki: I. K. i P. L. w udziale po ½ części. Z zapewnienia spadkowego odebranego od wnioskodawczyni wynika, że wymienione wyżej spadkobierczynie nie podlegały ustawowemu wyłączeniu od dziedziczenia z tytułu odrzucenia spadku, zrzeczenia się go bądź uznania spadkobiercy za niegodnego dziedziczenia. Na podstawie art. 677 § 2 k.p.c. i art.
k.c., w punkcie II. postanowienia z dnia 13 grudnia 2024 roku Sąd Rejonowy stwierdził nabycie zapisu windykacyjnego zgodnie z wolą spadkodawcy wyrażoną w testamencie notarialnym sporządzonym 19 marca 2020 roku. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do treści art. 520 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem każdy z uczestników postępowania nieprocesowego ponosi koszty postępowania związane ze swoim uczestnictwem w sprawie, co oznacza, że obciążają go koszty tej czynności, której sam dokonał, jak i czynności podjętej w jego interesie, także przez Sąd, na jego wniosek lub z urzędu. Sąd nie uznał za słuszne skorzystania z wyjątków od powyższej zasady, jakie oferują § 2 i § 3 cytowanego przepisu. Koszt wynagrodzenia powołanych w sprawie biegłych sądowych z zakresu psychologii i psychiatrii wyniósł łącznie 7 510,26 złotych i tymczasowo pokryty został z budżetu Skarbu Państwa, podobnie jak koszt pozyskania kserokopii dokumentacji medycznej spadkodawcy (126,98 zł). Mając na uwadze nieprocesowy charakter sprawy i przytoczoną wyżej treść art. 520 § 1 k.p.c., na podstawie art. 83 ust. 2 w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. Dz.U. z 2020r., poz. 755), Sąd nakazał pobrać od uczestniczki I. K. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Piszu łącznie kwotę 7 637,24 złotych (7 510,26 zł + 126,98 zł) tytułem zwrotu wydatków tymczasowo pokrytych przez Skarb Państwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.