Sygn. akt VGC 1002/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2024r. Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy w składzie: przewodniczący: SSR Maciej J. Naworski protokolant: sekretarz sądowy Irena Serafin po rozpoznaniu dnia 3 października 2024r., w T. na rozprawie sprawy z powództwa (...) S.A. w W. ( KRS (...) ) przeciwko (...) sp. z o.o. w T. ( KRS (...) ) o zapłatę I. zasądza od pozwanego (...) sp. z o.o. w T. na rzecz powoda (...) S.A. w W. kwotę 2.119,30zł ( dwa tysiące sto dziewiętnaście złotych i trzydzieści groszy ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwoty 1.951,04zł od dnia 10 lipca 2024r. do dnia zapłaty, II. oddala powództwo w pozostałej części, III. znosi miedzy stronami koszty procesu. Sygn. akt VGC 1002/24 UZASADNIENIE (...) S.A. żądała od (...) sp. z o.o. w T. 4.542,57zł tytułem ceny za prąd, odsetek i rekompensaty; pozwana nie zapłaciła jej bowiem rachunków za energię ( k. 4 i 105 ). Pozwana wniosła o oddalenie powództwa, ponieważ umowa z powódką obowiązywała tylko do 31 marca 2023r. wobec czego nie musi płacić rachunków za późniejszy okres; ponadto nie otrzymała faktur od powódki ( k. 88 – 89 ). Powódka w odpowiedzi podniosła, że pozwana korzystała z dostarczanego prądu wobec czego musi za niego zapłacić także z uwagi na „bezumowne korzystanie z dostarczania energii elektrycznej i usługi dystrybucji ( k. 105 ). Sąd ustalił, co następuje: (...) sp. z o.o. zawarła z (...) S.A. umowę sprzedaży energii elektrycznej na czas określony do dnia 31 marca 2023r. w punkcie zlokalizowanym w B. przy ul. (...) – w lokalu (...).SH.200 w galerii handlowej. Dowody: wniosek k. 39 – 40, umowa z załącznikami k. 22 – 36, zwłaszcza k.
- Z umowy wynikało, że kupujący miał płacić za prąd po otrzymaniu faktury przesłanej Pocztą a elektronicznie, jeżeli złoży taki wniosek; zmiana umowy wymagała formy pisemnej pod rygorem nieważności. Dowody: umowa, k. 24, o.w.u., k.
- (...) sp. z o.o. wykluczyła przysyłanie faktur elektronicznie. Dowód: oświadczenie k.
- (...) sp. z o.o. do dnia 31 marca 2023r. wynajmowała lokal (...).SH.200 w galerii handlowej (...) przy ul. (...); po tej dacie nie korzystała z niego. Dowód: zeznania I. F. k. 125v. W okresie od dnia 1 do dnia 31 marca 2023r. (...) sp. z o.o. zużyła w B. przy ul. (...) prąd za 1.951,04zł. Dowód: faktura k. 47 –
- Sąd zważył, co następuje: I. Sąd ustalił fakty na podstawie dokumentów, które nie budziły wątpliwości i nie były kwestionowane. Sąd dał wiarę I. F., ponieważ jej słowa były spójne i logiczne i nie było podstaw do wniosku, że zeznawała nieprawdę. Sąd oddalił wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, ponieważ był zupełnie niepotrzebny ( art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. ). II. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy podkreślić, że de lege lata postępowanie cywilne jest kontradyktoryjne i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej. W rezultacie na stronach spoczywa ciężar przeprowadzenia procesu w tym sformułowania odpowiednich twierdzeń i zarzutów oraz zgłoszenia wniosków dowodowych; one ponoszą też ryzyko niestarannego działania w sprawie. III.
- Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia miała umowa, która, co nie budziło spo-ru, została zawarta na czas oznaczony do 31 marca 2023r. Powódce należała się zatem cena za prąd, który pozwanej pobrała do tej daty. Chodzi zaś o 1.951,04zł ( faktura k. 47 – 48 ). Sąd uwzględnił więc żądanie w tej części na podstawie art. 555 w związku z art. 535 § 1 k.c. Zdumienie budzi przy tym to, że pozwana jej nie uiściła, chociaż nie kwestionowała wysokości ceny ani tego, że za prąd zużyty przed dniem 31 marca 2023r. powinna zapłacić.
- Sąd zasądził odsetki od wymienionej kwoty od dnia 10 lipca 2024r. na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych ( tekst j. Dz. U. z 2023r. poz. 711 ). Strony umówiły się bowiem na płatność po doręczeniu kupującemu faktury. Powódka nie przeprowadziła zaś dowodu na fakt, że w ogóle wysyłała pozwanej faktury. Dla ustaleniu terminu wymagalności roszczenia miarodajna była zatem data doręczenia pozwanej pozwu i załączonych do niego faktur, do czego doszło 3 lipca 2024r. ( zwrotka k. 84 ). Co zrozumiałe, termin zapłaty nie mógł być natychmiastowy. W rezultacie Sąd oddalił żądanie odsetek za czas poprzedzający dzień 10 lipca 2023r.
- Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 powołanej ostatnio ustawy Sąd zasądził od pozwanej 168,26zł tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania zasadzonej należności. IV.
- Żądanie podlegało oddaleniu w pozostałej części. Powódka nie wykazała, że po 31 marca 2023r. pozwana korzystała z prądu dostarczanego do punktu przy ul. (...) w B.. Skoro umowa uległa rozwiązaniu z tą datą, na powódce spoczywał obowiązek udowodnienia, że strony w dalszym ciągu łączył stosunek umowny, na podstawie którego pozwana powinna płacić jej za prąd. Dowód nie został jednak przeprowadzony. Z faktu, że 21 sierpnia 2023r. (...) sp. z o.o. przekazała (...) sp. z o.o. lokal (...).SH.200 nie wynika, że do tego dnia korzystała z niego pozwana. Nic na to bowiem nie wskazuje. W protokole przekazania pomieszczeń nie ma w ogóle mowy o poprzednim użytkowniku lokalu ani wzmianki o odczycie licznika energii. Co więcej, analiza dokumentu prowadzi do wniosku, że lokal był w dyspozycji pierwszej z wymienionych spółek, skoro to ona wydała go drugiej. Świadek pozwanego zeznał natomiast, że pozwana wybudowała w B. własny lokal i przeniosła się do niego w marcu 2023r. zdając równocześnie ten wynajmowany poprzednio. Przekonująco też wyjaśnił złożenie powódce oświadczenia o zmianie adresu ( k. 41 i 125v. ). Jak była zaś mowa świadek wypowiadał się logicznie, zeznawał po odebraniu przyrzeczenia, a powódka zignorowała rozprawę a tym samym zrezygnowała z możliwości zadawaniu mu pytań. Nie było więc wystarczających dowodów na potwierdzenie tezy, że po 31 marca 2023r. strony kontynuowały umowę. Żądanie zapłaty ceny i rekompensat nie znajdowało więc podstawy.
- Z tego samego względu nie może być mowy o „bezumownym korzystaniu z dostarczania energii elektrycznej i usługi dystrybucji” przez pozwaną. Przecież powódka nie miała dowodu, że po 31 marca 2023r. to pozwana korzystała z energii; nie wydaje się zresztą w świetle rozliczeń objętych fakturami, aby prąd był tam w ogóle zużywany ( k. 45, 50, 54, 56, 59 ). Ponadto, opisanego roszczenia w ogóle nie sposób konstruować w odniesieniu do sprzedaży prądu na zasadzie analogii z art. 224 i n. k.c. W grę wchodzić może co najwyżej bezpodstawne wzbogacanie. Powódka nie podjęła jednak w ogóle próby opisania na czym jej zdaniem polega wzbogacenie pozwanej nie mówiąc już o udowodnieniu wysokości pretensji. Tylko zaś bezpodstawne wzbogacenie uzasadnia jego wydanie w oparciu o art. 405 i n. k.c.
- W tym miejscu trzeba też odnotować, że z uwagi na uproszczony charakter postepowania zmiana powództwa polegająca na przytoczeniu nowej podstawy roszczenia i tak skazana była na niepowodzenia. Powołanie nowego stanu faktycznego w miejsce opisanego w pozwie, stanowi bowiem zmianę powództwa, która jest niedopuszczalna w świetle art. 505 4 § 1 k.p.c. Zmiana żądania polega zaś nie tylko na wystąpieniu z nowym roszczeniem obok albo w miejsce pierwotnego, lecz także z roszczeniem opartym o inne fakty. Tożsamość żądania określają bowiem łącznie: jego treść, osoby powoda i pozwanego i stan faktyczny. Na gruncie postępowania uroszczonego modyfikacje ( poza wypadkami sukcesji generalnej ) nie są zaś dopuszczalne w żadnym z wymienionych aspektów. Co oczywiste, czym innym jest roszczenie o zapłatę świadczenia umownego, czym innym wydanie bezpodstawnego wzbogacenia.
- Powódka domagała od pozwanej także 536,27zł skapitalizowanych odsetek. Nie zadała sobie jednak trudu aby je uzasadnić, nie mówiąc już o udowodnieniu. Sąd oddalił więc powództwo także w tej części. V. Sąd zniósł pomiędzy stronami koszty procesu na podstawie art. 100 zd. 1 in princ. k.p.c. z uwagi na zbliżoną wysokość kosztów, które strony powinny sobie zwrócić.