IV Ka 596/24 | Europaius

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 596/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1

CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 13 sierpnia 2024 roku w sprawie II K 339/
1.
Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.
Granice zaskarżenia 1.1.
Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.
Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana
Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.
Ustalenie faktów 1.1.
Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.
-------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- --------------- 1.1.
Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.
------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- --------------- 1.
Ocena dowodów 1.1.
Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.
-------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 1.1.
Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- -------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------
STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.
Podniesione w apelacji prokuratora zarzuty: - obrazy przepisów prawa procesowego mogącej mieć wpływ na treść zapadłego wyroku, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegającą na dowolnej ocenie dowodu z przeprowadzonego eksperymentu procesowego, opinii biegłego A. S. z zakresu ruchu drogowego – wbrew wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, skutkujące przyjęciem, iż D. A. nie dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż D. A. dojeżdżając pojazdem ciężarowym o łącznej masie 25,6 t (a nie jak wynika z uzasadnienia Sądu – 11,6 t) z prędkością 82-89 km/h do skrzyżowania z sygnalizacją świetlną pomimo dostrzeżonego pieszego nie podjął manewru hamowania, a już sama obecność pieszego w obrębie przejścia dla pieszych powodowała konsekwencje z punktu widzenia zasady ograniczonego zaufania i powinna prowadzić do podjęcia takich działań będących wynikiem wręcz braku zaufania do takiego użytkownika drogi; - błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogącego mieć wpływ na jego treść, a polegającego na niesłusznym uznaniu, iż oskarżony D. A. dopuścił się zarzucanego czynu, podczas gdy dokonana analiza całego zebranego materiału dowodowego prowadzi bezsprzecznie do wniosku przeciwnego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty prokuratora okazały się chybione. Na wstępie przedmiotowych rozważań podkreślić należy, iż Sąd I instancji kompleksowo i wnikliwie dokonał wartościowania zarówno osobowych, jak i nieosobowych źródeł dowodowych zebranych na gruncie analizowanej sprawy, a następnie poczynił prawidłowe i szczegółowe ustalenia faktyczne w tym zakresie. Tym samym, twierdzenia skarżącego – Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie Trybunalskim – sprowadzające się do zanegowania prawidłowych ustaleń faktycznych, nie przedstawiają jakichkolwiek przekonujących argumentów, podważających prawidłowość i słuszność rozumowania Sądu I instancji. Dokonane bowiem przez Sąd Rejonowy ustalenia w pełni odpowiadają zebranym w sprawie dowodom, a nade wszystko są wynikiem wszechstronnej oraz wnikliwej ich analizy. Apelujący nie zdołał skutecznie wykazać, aby rozumowanie Sądu I instancji, przy ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów było wadliwe, bądź nielogiczne. Zarzuty przedstawione w apelacji mają charakter stricte polemiczny i opierają się wyłącznie na odmiennej, selektywnej i subiektywnej ocenie zebranych w sprawie dowodów. Zważyć trzeba, iż przekonanie Sądu meriti o braku niepodważalnych dowodów sprawstwa i winy oskarżonego D. A., pozostaje pod ochroną prawa procesowego, jako że nie wykracza poza ramy zasady swobodnej oceny dowodów wyrażone w treści art. 7 k.p.k. Jednocześnie zaś konkluzje Sądu meriti stanowią wynik rozważenia wszystkich okoliczności, a nade wszystko zostały wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania – uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Nie budzi wątpliwości, że Sąd I instancji szczegółowo i rzetelnie odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych ujawnionych w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego (vide k. 371-373). Prokurator Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie Trybunalskim negując dokonaną w sposób prawidłowy przez Sąd I instancji ocenę dowodów, oraz formułując zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie przytacza w rzeczywistości żadnych, dostatecznych argumentów, które podważałyby trafność wniosków Sądu Rejonowego w tej materii. Pamiętać bowiem należy, iż błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia może wynikać bądź z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd „braku”), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd dowolności). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7 k.p.k.), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd. W orzecznictwie podnosi się jednak, że zarzut ten jest słuszny tylko wówczas: "gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania", nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24.03.1975 r., II KR 355/74, opubl. OSNPG 9/1995, poz. 84), przy czym jest to aktualne jedynie przy zarzucie błędu o charakterze "dowolności". Tego typu zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych to bowiem, nie sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego, lecz wykazanie, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22.01.1975 r., I KR 197/74, opubl. OSNKW 5/1975, poz. 58). W tym stanie rzeczy, Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że Sąd I instancji w sposób uprawniony ocenił pozytywnie wartość dowodową opinii Instytutu Ekspertyz Sądowych w K. oraz biegłego z dziedziny rekonstrukcji wypadków drogowych i techniki samochodowej mg inż. M. R.. Przeprowadzona zaś, ocena materiału dowodowego mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, gdyż pozostaje w zgodzie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Apelacja oskarżyciela publicznego natomiast stanowi w istocie rzeczy jedynie czystą polemikę z ustaleniami Sądu Rejonowego i nie wskazuje, jakich konkretnie uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego jakich miał się dopuścić Sąd I instancji w dokonanej ocenie, a podnoszone wątpliwości nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności nie sposób jest podzielić twierdzenia, iż bezpodstawnie Sąd Rejonowy zdyskwalifikował opinię z przeprowadzonego eksperymentu procesowego i opinię biegłego A. S.

(2)pozostającymi w opozycji do w/w opinii biegłych. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach w sposób szczegółowy rozprawił się z tymi dowodami (vide k. 375 verte-376) i powielanie w tym miejscu zaprezentowanej tam argumentacji, która w całości znalazła akceptację sądu odwoławczego jest bezcelowe. Jednocześnie w sposób szczegółowy Sąd Rejonowy odniósł się do opinii, które uznał za przekonujące i na podstawie których wywiódł wnioski o tym, że oskarżony jakkolwiek przekroczył dopuszczalną prędkość w miejscu zdarzenia poruszając się z prędkością 83 km/h – prędkość uwzgledniająca błąd pomiarowy (przy obowiązującej w tym miejscu prędkości 70 km/h), ale stanowiło to jedyne naruszenie zasad ruchu drogowego (nie stwierdzono, aby D. A. złamał jakiekolwiek inne reguły ruchu drogowego) i prędkość ta (nawet przy przyjęciu prędkości odczytanej z tachografu 88 km/h) nie mogła być uznana za niebezpieczną. Istotne jest to, że nawet gdyby oskarżony poruszał się z prędkością nakazaną administracyjnie, to nie uniknąłby wypadku. Skutki zaś tego wypadku, zważywszy na rodzaj pojazdu, którym się poruszał oskarżony oraz uderzenie bezpośrednio w człowieka w żaden sposób niezabezpieczonego byłyby podobne. Zwrócić należy uwagę, że jedyną przyczyną tragicznego w skutkach wypadku było zachowanie będącego w stanie upojenia alkoholowego pieszego W. M., który nieoczekiwanie wszedł na jezdnię na czerwonym świetle i w sytuacji, gdy pojazd S. prowadzony przez D. A. znajdował się już blisko tegoż przejścia dla pieszych. Tym samym, skarżący nie przedstawił żadnych rzeczowych argumentów przemawiających za tym, jakoby doszło do jakichkolwiek uchybień w procedowaniu przez Sąd Rejonowy, a w szczególności na płaszczyźnie przeprowadzonej oceny dowodów, skutkującej następnie rzekomo błędnymi ustaleniami faktycznymi. Reasumując, zdaniem Sądu Okręgowego stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom autora apelacji, sąd pierwszej instancji w wielce obiektywny sposób ocenił ujawniony w sprawie materiał dowodowy i wyprowadził z tej oceny trafne wnioski. Nie jest więc tak, że w polu widzenia sądu meriti znajdowały się wyłącznie korzystne dla oskarżonego dowody, zaś tych dowodów, które - jak ujmuje to autor apelacji - świadczyć mają o winie, nie uwzględniono. Być może są to te same dowody, ale ocenione zgodnie z intencją skarżącego. Rzecz jednak w tym, że jest to właśnie, tak wielokrotnie przypisywana sądowi pierwszej instancji, subiektywna ocena apelującego, całkowicie oderwana od realiów sprawy. Tym samym, apelujący nie zdołał skutecznie podważyć zarówno oceny dowodów przeprowadzonych przed Sądem Rejonowym, ani też poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych, co skutkowało uznaniem zarzutów za niezasadne. Wniosek Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Piotrkowie Trybunalskim. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek niezasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
Przedmiot utrzymania w mocy Utrzymanie w mocy w całości wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 13 sierpnia 2024 roku w sprawie II K 339/
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wyrok jest słuszny i sprawiedliwy, zaś apelacja prokuratora bezzasadna. Sąd I instancji przeprowadził w przedmiotowej sprawie postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i wyczerpujący, a następnie zgromadzony materiał dowodowy poddał trafnej analizie i na tej podstawie wyprowadził słuszne wnioski co do tego, że oskarżony swoim zachowaniem nie wyczerpał znamion zarzucanego mu czynu zabronionego, co skutkowało wydaniem orzeczenia uniewinniającego na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. Przedmiotem rozważań zaprezentowanych przez Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku były nie tylko dowody obciążające oskarżonego, ale i dowody przeciwne, zostały one ocenione w zgodzie z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Brak podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji w odniesieniu do oskarżonego D. A.. Z tych powodów Sąd Okręgowy, nie dopatrując się również uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, określonych w art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k., zaskarżony wyrok wobec oskarżonego utrzymał w mocy. 1.
Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
Przedmiot i zakres zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 1.
Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
----------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.
Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.
----------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 1.1.
Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 1.
Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------- ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
Zgodnie z treścią art. 636 § 1 k.p.k. i art. 9 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r., Nr 49 poz. 223 ze zm.) w związku z nieuwzględnieniem środka odwoławczego wniesionego przez oskarżyciela publicznego, Sąd Odwoławczy ustalił, że koszty procesu ponosi Skarb Państwa.
PODPIS 0.1.1.
Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie Trybunalskim. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 13 sierpnia 2024 roku w sprawie II K 339/
0.1.1.3.
Kierunek i zakres zaskarżenia ☐na korzyść ☒na niekorzyść ☒w całości ☐w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.