postanawia:
k.p.c., przesyłając mu odpisy dokumentów podlegających doręczeniu wskazanym wyżej pozwanym, ze zobowiązaniem do doręczenia ich adresatom za pośrednictwem komornika w terminie 2 miesięcy, pod rygorem zawieszenia postępowania. Pismo to doręczono pełnomocnikowi powoda w dniu 2 lutego 2024 r., a wobec bezskutecznego upływu wskazanego wyżej terminu, postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2024 r. zawieszono z urzędu postępowanie w sprawie, w oparciu o przepis art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. Następnie w dniu 4 lipca 2024 r. powód wniósł o podjęcie postępowania w sprawie wskazując, iż komornik w dniu 8 maja br. skutecznie doręczył korespondencję w sprawie pozwanemu M. S.
wprost wynika, że w terminie dwóch miesięcy od doręczenia powodowi zobowiązania o którym mowa w § 1 przywołanego artykułu ma on obowiązek: - złożenia do akt potwierdzenia doręczenia korespondencji pozwanemu za pośrednictwem komornika albo, - zwrotu korespondencji wraz z dowodem na piśmie, że pozwany zamieszkuje pod adresem wskazanym w pozwie. Zestawiając powyższy przepis z art. 3a ust. 1b i art. 3 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych nie może budzić wątpliwości, iż wobec ustalenia przez komornika, iż pozwana A. S. zamieszkuje pod innym adresem aniżeli wskazany w pozwie (wniosku o doręczenie korespondencji), komornik winien doręczyć jej korespondencję pod aktualnym adresem tym bardziej, że był w tym zakresie właściwy miejscowo. Skoro jednak tego z nieznanych powodów nie uczynił powód winien, po zwrocie mu przez komornika wniosku o doręczenie korespondencji pozwanej z informacją o dokonanych ustaleniach co do jej adresu zamieszkania, zwrócić się ponownie do komornika właściwego z wnioskiem o doręczenie tej korespondencji, albowiem zobowiązanie oparte na przepisie art.
pozostawało nadal w mocy. Z przywołanych przepisów wynika bowiem jednoznacznie, że skierowany do komornika wniosek o doręczenie korespondencji z trybie art. 3 ust. 4 pkt 1 cytowanej ustawy wiąże go jedynie co do osoby adresata, nie zaś w zakresie jego adresu oznaczonego w tym wniosku. Przyjęcie odmiennego poglądu w tej kwestii pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z treścią art. 3a ust. 1b tej ustawy, który wyraźnie normuje obowiązek doręczenia przez komornika korespondencji adresatowi pod adresem ustalonym przez niego w toku dokonywania czynności z tym związanych. Niewątpliwie zatem w sytuacji zawieszenia postępowania na podstawie art.
z art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c., stwierdzenie ustania przyczyny tego zawieszenia w rozumieniu art. 180 § 1 k.p.c. uzasadniałoby dokonanie przez powoda jednej z dwóch wymienionych w art.
czynności. W świetle powyższych rozważań należało zatem uznać że wniosek powoda z dnia 4 lipca 2024 r. o podjęcie postępowania był nieuzasadniony, gdyż nie ustała przyczyna zawieszenia postępowania dotycząca pozwanej A. S., albowiem powód nie wywiązał się w tym zakresie z ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art.
Jak już wyżej bowiem wskazano, strona postępowania zobowiązana do doręczenia korespondencji przeciwnikowi za pośrednictwem komornika jest uprawniona do zwrotu Sądowi przeznaczonej do doręczenia korespondencji wyłącznie w przypadku, gdy wykaże dowodem na piśmie, iż taki przeciwnik zamieszkuje pod adresem wskazanym w pozwie, nie zaś pod innym ustalonym następnie adresem, jak to uczynił powód w stosunku do pozwanej A. S.. Nie można zatem zaakceptować praktyki przerzucania na Sąd obowiązków ciążących na stronie postępowania cywilnego, przejawiającej się w przedmiotowym przypadku wystąpieniem przez powoda o ponowne doręczenie przez Sąd za pośrednictwem operatora pocztowego korespondencji przeznaczonej dla pozwanej pod adresem innym, aniżeli oznaczony w pozwie. W konsekwencji dojść należało do przekonania, iż nie został złożony skutecznie wniosek o podjęcie postępowania w terminie określonym w art. 182 § 1 pkt 1 k.p.c., który upłynął z dniem 10 lipca 2024 r., stąd w oparciu o tenże przepis należało postępowanie w sprawie umorzyć.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.