Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W nocy z dnia 31 grudnia 2023 r. na 1 stycznia 2024 r., w mieszkaniu przy ul. (...) w T., oskarżony K. Ł. spożywał alkohol w postaci piwa oraz wódki. Następnie, udał się do garażu podziemnego, w którym zaparkowany był jego samochód. Około godziny 00:20 do 1:00 K. Ł. prowadził w ruchu lądowym, przy ul. (...) w T. samochód mechaniczny marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...). W tym czasie sąsiad oskarżonego – M. D., przebywając na balkonie swojego mieszkania zauważył, że K. Ł. stoi przy samochodzie, z którego dobiegała głośna muzyka. Chwiał się przy tym na nogach, a dodatkowo awanturował się z innymi osobami przebywającymi w jego otoczeniu i na balkonach swoich mieszkań. Następnie, wsiadł do samochodu i odjechał. W związku z podejrzeniem, że K. Ł. jeździ po osiedlu znajdując się w stanie nietrzeźwości M. D. zgłosił to na Policję. Około godziny 1:00 funkcjonariusze Komisariatu Policji T. - R. w T. udali się pod adres zamieszkania K. Ł. przy ul. (...) w T.. K. Ł. wpuścił funkcjonariuszy do mieszkania. Od oskarżonego wyczuwalna była silna woń alkoholu, jego mowa była bełkotliwa a równowaga zachwiana. W łazience, na półce po lewej stronie od lustra ujawniono słoik szklany z zawartością suszu roślinnego o masie netto 4,99 g oraz zawiniątko foliowe z zawartością białej sproszkowanej substancji o masie brutto 6,83 g. K. Ł. został zatrzymany, a następnie przewieziony do Komisariatu Policji T. - R. w T. celem sporządzenia dokumentacji. Na miejscu oskarżonego poddano badaniom na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu o godz. 02:52 z wynikiem 0,984 mg/I, o godz. 02:54 z wynikiem 1,002 mg/I. W związku z powyższym oskarżonemu zatrzymano elektronicznie prawo jazdy. Następnie, funkcjonariusze udali się z oskarżonym do przychodni (...). celem pobrania krwi do badań na zawartość alkoholu w organizmie oraz substancji narkotycznych. Materiał biologiczny do badań pobrano o godzinie 4:
44b kk, gdy zawartość alkoholu w organizmie sprawcy przestępstwa z art.
była wyższa niż 1,5 promila we krwi lub 0,75 mg/dm3 w wydychanym powietrzu. Niewątpliwie zatem ustawa w brzmieniu obowiązującym przed 14 marca 2024 r. jest względniejsza dla oskarżonego i znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią art.
kk kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Przedmiotem ochrony wskazanego przepisu jest bezpieczeństwo w ruchu między innymi lądowym. Przestępstwo to jest przestępstwem formalnym i popełnia je ten, kto prowadzi pojazd mechaniczny będąc w stanie nietrzeźwości, choćby prowadził go prawidłowo i nie stwarzał zagrożenia. Prowadzi - oznacza przede wszystkim kieruje nim. Pojazdem mechanicznym jest bezspornie samochód osobowy (pojazd wprawiany w ruch przez znajdujący się w nim silnik). Przestępstwo to może być popełnione wszędzie tam, gdzie odbywa się ruch pojazdów, w szczególności na drodze publicznej, osiedlowej, czy terenie budowlanym. Popełnia je ten, kto prowadzi pojazd mechaniczny będąc w stanie nietrzeźwości (zdefiniowanym w art. 115 § 16 k.k. - tj. stanem nietrzeźwości jest stan, w którym zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość). Przestępstwo może być popełnione tylko umyślnie. Oceniając materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że oskarżony swoim zachowaniem niewątpliwie zrealizował znamiona przypisanego mu czynu z art.
skoro w dniu 1 stycznia 2024 r. w T. na ul. (...) prowadził pojazd mechaniczny marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości w stężeniu 2,22 promila. Co więcej, z opinii Instytutu (...) w B. z zakresu toksykologii z dnia 12 lutego 2024 r. wynika, że w chwili pobrania krwi oskarżony znajdował się jednocześnie pod wpływem środka działającego podobnie do alkoholu równoważnym ze stanem nietrzeźwości, mając we krwi amfetaminę w stężeniu 101,0 ng/ml. ☐ 3.
kk są odpowiednie do stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynów oskarżonego a przede wszystkim spełnią swą rolę w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej. W przekonaniu Sądu wymierzone kary są w tym wypadku dostatecznie dolegliwe i wystarczające dla osiągnięcia celów kary, zarówno w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak i wpłynie zapobiegawczo i wychowawczo wobec oskarżonego na przyszłość. Należycie oddaje ona wagę ustalonych przez Sąd okoliczności obciążających (rodzaj posiadanych środków narkotycznych, stężenie alkoholu we krwi i jednoczesne pozostawanie pod wpływem środka psychotropowego) i łagodzących (częściowe przyznanie się do winy, uprzednia niekaralność). Wymierzając oskarżonemu kary pozbawienia wolności Sąd uwzględnił również wymogi prewencji generalnej a więc kształtowania wyobrażenia o konieczności przestrzegania obowiązujących norm prawnych i budowania autorytetu porządku prawnego. Dlatego takie zachowanie oskarżonego spotkać się musi z odpowiednio surową reakcją, mieszczącą się przy tym w granicach wyznaczonych przez stopień winy sprawcy. W przekonaniu Sądu wymierzone kary stanowić będą dla oskarżonego dostateczną dolegliwość, odpowiadającą stopniowi zawinienia i wpłyną na przyszłe postępowanie, uświadamiając mu nieuchronność represji w reakcji na naruszanie porządku prawnego. Zdaniem Sądu również w poczuciu społecznym wymierzone kary będą odebrane jako słuszne i sprawiedliwe. K. Ł. III Na podstawie 85 § 1 kk. i art. 86 § 1 kk., Sąd połączył orzeczone wobec oskarżonego kary jednostkowe pozbawienia wolności i orzekł wobec oskarżonego karę łączną w wymiarze ośmiu miesięcy pozbawienia wolności. Minimalny wymiar kary łącznej to 7 miesięcy, a maksymalny to 10 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu orzeczona kara łączną w odpowiednim stopniu uwzględniała z jednej strony tożsamość miejscową i czasową przypisanych czynów, a z drugiej naruszenie różnych dóbr prawnych. K. Ł. IV Sąd zastosował instytucję warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec oskarżonego. W ocenie Sądu, spełnione zostały przesłanki z art. 69 § 1 i 2 k.k., pozwalające na przyjęcie pozytywnej prognozy wobec oskarżonego. Nie był on wcześniej karany. W toku postępowania wyraził skruchę. Należy więc uznać, że mimo warunkowego zawieszenia wykonania kary będzie przestrzegał porządku prawnego i nie powróci ponownie do przestępstwa. Długość okresu próby Sąd określił na 3 lata (zgodnie z art. 70 § 1 k.k.). K. Ł. V Na podstawie art. 70 ust. 4a ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 1000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Orzeczenie to było obligatoryjne wobec skazania oskarżonego za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Granice wymiaru świadczenia pieniężnego to zgodnie z przywołanym przepisem od 1000 zł do 60000 zł. Mając na uwadze fakt, że oskarżony przed zatrzymaniem osiągał dochód w wysokości niewiele ponad minimalną płacę, kwota świadczenia pieniężnego odpowiada minimalnej kwocie obligatoryjnej. K. Ł. VI Na podstawie art. 42 § 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Zdaniem Sądu na taki czas koniecznym jest wyeliminowanie oskarżonego z ruchu drogowego. Czas ten pozwoli również oskarżonemu na zrozumienie naganności czynu i zapobiegnie ewentualnemu powrotowi do przestępstwa. Orzekając przedmiotowy środek karny Sąd miał na uwadze, że oskarżony nie był dotychczas karany, było to pierwsze godzenie przez niego w bezpieczeństwo komunikacji, niemniej jednak sąd miał na uwadze przede wszystkim wysokie stężenie alkoholu pod wpływem którego kierował oskarżony, a także jednoczesne pozostawanie przez oskarżonego pod wpływem środka psychotropowego. Z tego też powodu zasadne było orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów na okres 3 lat. K. Ł. VIII Na podstawie art. 43a § 2 kk sąd miał obowiązek orzec wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Kwota 5000 zł jest kwotą minimalną, jaką należy orzekać wobec oskarżonych za czyny z art.
K. Ł. IX Na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzeczono przepadek dowodów rzeczowych - zatrzymanych w sprawie środków odurzających i substancji psychotropowych, poprzez ich zniszczenie. Orzeczenie przepadku w tym zakresie było obligatoryjne. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności K. Ł. VII W związku z zatrzymaniem w dniu 1 stycznia 2024 r. oskarżonemu prawa jazdy, Sąd na podstawie art. 63 § 3 kk zaliczył oskarżonemu ten okres na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, albowiem był do tego zobligowany. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Sąd nie zdecydował o warunkowym umorzeniu postępowania przeciwko oskarżonemu w związku z przypisanym mu czynem z art. 62 § 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i czynem z art.
Za takim rozstrzygnięciem przemawiało kilka okoliczności. Chociaż przestępstwa te należą do kategorii drobnej przestępczości, gdyż zagrożone są karą pozbawienia wolności do 3 lat to jednak w odczuciu społecznym sprawcy tego typu zachowań zasługują na szczególne potępienie ze względu na ich nagminność . Należało rozważyć czy stopień społecznej szkodliwości czynu nie był znaczny. Celem zapewnienia jednolitej wykładni pojęcia społecznej szkodliwości czynu kodeks karny wskazuje okoliczności, które należy brać pod uwagę przy ocenie jej stopnia, a to rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności oraz stopień ich naruszenia (art. 115 § 2 kk). Są to zatem okoliczności zarówno o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym, co oznacza, że ustawa daje zasadniczo wyraz ujęciu kompleksowemu. W każdym przypadku obowiązkiem sądu stojącego przed wyborem środka reakcji karnej na przestępstwo jest tu rozważenie, czy sięganie po karę jest konieczne, czy wystarczające nie będzie zastosowanie warunkowego umorzenia (art. 66 § 2 kk). Sąd daleki jest generalnie od stanowiska, że sprawców czynów z art. 62 § 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i z art.
kk należy automatycznie ze względu na stosunkowo niewysokie zagrożenie ustawowe traktować łagodnie. Natomiast każdy taki przypadek należy oceniać in concreto. Warunkowe umorzenie postępowania jako środek reakcji karnej stosowane jest zawsze wobec określonego sprawcy. Zdaniem Sądu pomimo okoliczności podnoszonych przez obrońcę nie było podstaw do podjęcia decyzji o warunkowym umorzeniu postępowania karnego. Oskarżony w dniu 1 stycznia 2024 r. w T. na ul. (...) prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości w stężeniu 2,22 promila i jednocześnie będąc pod wpływem środka działającego podobnie do alkoholu równoważnym ze stanem nietrzeźwości, mając we krwi amfetaminę w stężeniu 101,0 ng/ml. Jest to przestępstwo, którego stopień społecznej szkodliwości zależy przede wszystkim od stanu nietrzeźwości kierującego. Im wyższy stan nietrzeźwości tym większe niebezpieczeństwo dla innych uczestników ruchu drogowego. Oskarżony rażąco przekroczył dolny próg stanu nietrzeźwości. Ponadto był także pod wpływem amfetaminy. Nie można zatem jedynie z tytułu pokonania przez sprawcę samochodem niewielkiej odległości, uznać iż społeczna szkodliwość czynu nie była znaczna. Ponadto, oskarżony posiadał w zajmowanym mieszkaniu środki odurzające i psychotropowe. Nie można przyjąć by czyny te cechowała nieznaczna społeczna szkodliwość. Sąd nie jest związany opisem czynu i kwalifikacją prawną przyjętą przez oskarżyciela publicznego. Nie było zatem w ocenie Sądu przeszkód, aby przyjąć, iż oskarżony znajdował się w chwili czynu nie tylko w stanie nietrzeźwości, ale także pod wpływem amfetaminy. Jest to nadal to samo zdarzenie historyczne. Nie doszło do naruszenia zasady skargowości. 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności X Na podstawie art. 627 kpk Sąd obciążył oskarżonego wydatkami poniesionymi w sprawie wysokości 2 026,79 zł oraz na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych opłatą w wysokości 180 zł. Wysokość wskazanych kosztów procesu nie jest nadmiernie wysoka, biorąc pod uwagę możliwości zarobkowe i finansowe oskarżonego. Będzie on w stanie uiścić wskazane koszty bez uszczerbku dla swojego utrzymania. Nie bez znaczenia jest głównie fakt, iż to postępowanie oskarżonego wygenerowało ww. koszty. Podpis
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.