kk, skazanie to nie uległo zatarciu, a zatem słusznie zakwalifikował jego czyn inkryminowany w przedmiotowej sprawie z art.
Oskarżony był uprzednio skazany za czyn z art.
kk wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 14 czerwca 2006 roku w sprawie VI K 747/06 m. in. na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary, przy czym postanowieniem w/w Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 14 września 2009 roku zarządzono wykonanie tej kary. Kara ta została następnie objęta wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Zgierzu wydanym w sprawie II K 999/13. Kara łączna pozbawienia wolości z tego wyroku łącznego została wykonana dopiero w dniu 16 września 2016 roku ( k. 13-21, k. 61, k. 62-64, k. 66-69). Oznacza to, że zatarcie skazania z mocy prawa jeszcze nie nastąpiło - gdyby nie skazanie w sprawie niniejszej nastąpiłoby to z mocy prawa dopiero 10 lat po wykonaniu poprzedniej kary, a więc nie wcześniej niż w dniu 16 września 2026 roku ( art. 107 § 1 kk). Zgodnie z zasadą jednoczesności zatarcia wszystkich skazań wynikającą z art. 108 kk dotyczy to również skazania za czyn art.
Chybione są zrzuty związane z niewspółmiernością orzeczonej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności i środka karnego 8 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Z uwagi na treść art. 37 a § 2 kk wobec oskarżonego nie można było zastosować kary wolnościowej, a orzeczona kara pozbawienia wolności wymierzona została w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, zaś z uwagi na uprzednie skazania na kary pozbawienia wolności nie można warunkowo zawiesić jej wykonania ( art. 69 § 1 kk). Oskarżony nie zasługuje na nadzwyczajne złagodzenie kary, był już kilkukrotnie karany za różne przestępstwa, a ponadto okoliczności przedmiotowej sprawy tego nie uzasadniają. Biorąc pod uwagę odpowiadanie w warunkach z art.
kk i wysoki stopień nietrzeźwości oskarżonego ( 0,56 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) środek karny 8 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych jawi się wręcz jako łagodny. Świadczenie pieniężne orzeczone zostało na minimalnym ustawowym poziomie. Na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze, na które złożył się ryczałt za doręczenia w kwocie 20 zł, oraz opłatę za drugą instancję. Koszty te nie są wysokie i oskarżony jest je w stanie ponieść bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i swoich najbliższych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.