(13), s. 46-65). W konsekwencji Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że ustalone w sentencji wyroku sądu meriti stężenie delta9-tetrahydrokannabinolu w chwili czynu na poziomie 0,9 ng/ml wykluczało możliwość przypisania oskarżonemu odpowiedzialności nie tylko za zarzucone mu przestępstwo z art. 178a § 1 kk, lecz także za wykroczenie stypizowane w art. 87 § 1 k.w. Zatem cała sprawa „rozbiła się” o stężenie rzędu 0,01 ng/ml. Przy tak marginalnej, niemal ulotnej granicy, Sąd Najwyższy uznał, iż uniewinnienie nawet od wykroczenia było przedwczesne, albowiem należało poczynić ustalenia w kierunku zbadania indywidualnego oddziaływania narkotyku na tego konkretnego sprawcę. W drugim przywołanym przez obrońcę judykacie, tj. w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2022 roku w sprawie III KK 205/22, sprawa dotyczyła oskarżonego, w którego krwi stwierdzono stężenie narkotyku postaci 3,4 – metylenodioksymetamfetaminy ( pochodnej amfetaminy) w ilości 76 ng/ml zawartość we krwi. Zatem była to wartość graniczna, zbliżona do progu 50 ng/ml uznawanego w nauce toksykologii za granicę pomiędzy stanem po użyciu amfetaminy ( stężenie poniżej 50 ng/ml), a stanem pod jej wpływem. Sąd Najwyższy uznał w tamtej sprawie, że jakkolwiek wiadomości specjalne toksykologów nie budzą wątpliwości, to przyjęte przez nich progi mają charakter pomocniczy i dopóki ustawodawca nie określi ich w akcie normatywnym rangi ustawy nie stanowią dostatecznego wyznacznika stanu określanego w przepisach prawa karnego jako stan " pod wpływem" środka odurzającego. Jak widać w obu w/w judykatach chodziło o sytuację niewielkich stężeń narkotyków we krwi, balansujących na granicy „progów” wyznaczonych przez biegłych. W sprawie niemniejszej mamy do czynienia z diametralnie inną sytuacją – badanie krwi oskarżonego wykazało u niego stężenie 340 nanogramów na mililitr amfetaminy we krwi. Jest to stężenie prawie 7 – krotnie przekraczające próg 50 ng/ml uznawany w nauce toksykologii za granicę pomiędzy stanem po użyciu amfetaminy ( stężenie poniżej 50 ng/ml), a stanem pod wpływem tego narkotyku ( stężenie powyżej 50 ng/ml). Dlatego nie budzi żadnych wątpliwości, że oskarżony był w chwili popełniania przypisanych mu czynów pod wpływem środka odurzającego w postaci amfetaminy. Bezzasadne są zawarte w apelacji zarzuty rażącej niewspółmierności kar i środków karnych oraz nawiązek ( poza dożywotnim zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych, o czym szerzej za chwilę). Sąd Rejonowy brał pod uwagę przy wymierzaniu tych kar, środków karnych i nawiązek wszystkie okoliczności sprawy, w tym należycie ocenił przyczynienie się pokrzywdzonych do wypadku, w odpowiedni sposób wziął pod uwagę wiek oskarżonego i jego częściowe przyznanie się do winy, oraz poziom jego dochodów i możliwości zarobkowych. Poniżej zostanie to szczegółowo wykazane. Kary jednostkowe pozbawienia wolności i kara łączna pozbawienia wolności nie noszą cech rażącej niewspółmierności, a wręcz są łagodne. Za czyn przypisany w punkcie 1 zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy wymierzył karę 2 lat pozbawienia wolności, a więc minimalną karę przewidzianą za takie przestępstwo przez ustawę. Nie zachodzą żadne okoliczności przemawiające za nadzwyczajnym złagodzeniem kary. Owszem, oskarżony jest młodociany, ale w wyniku wypadku ciężkich obrażeń ciała doznały dwie osoby, a oskarżony był pod znacznym wpływem narkotyków, kilkukrotnie przekraczając granicę oddzielającą stan po ich użyciu od stanu pod ich wpływem. Z tego też powodu kara 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn przypisany w punkcie 2 zaskarżonego wyroku nie jest nadmiernie surowa, a wręcz przeciwnie, jawi się jako łagodna. Kara łączna 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności została wymierzona za zasadzie bardzo zbliżonej do absorbcji i również nie nosi cech rażącej niewspółmierności. Orzeczony w punkcie 5 w związku ze skazaniem za czyn z art.

(1), na rozprawie mającej miejsce prawie dwa lata po wypadku oświadczył, że obecnie nie odczuwa skutków wypadku, nie oznacza, że w związku z traumatycznymi obrażeniami i pobytem w szpitalu oraz zabiegami medycznymi nie odczuwał cierpienia i nie poniósł szkody uzasadniającej orzeczenie nawiązki w takiej kwocie. Przecież zeznał, że był na zwolnieniu ponad cztery miesiące, miał operacje, 9 dni spędził na oddziale chirurgicznym szpitala, miał pęknięty pęcherz, był rozcinany, miał 30 szwów na brzuchu ( k. 458). Pokrzywdzony A. J.

(2)był w szpitalu około miesiąca, ciągle jest na zwolnieniu lekarskim i nadal odczuwa skutki wypadku ( k. 459). Nie można powiedzieć, aby nawiązki w kwotach po 15.000 zł były nadmierne przy skali obrażeń jakich doznali pokrzywdzeni. Oskarżony jako młody i zdrowy mężczyzna, zdolny do pracy zarobkowej, ma możliwości uiszczenia tych nawiązek. Zasadny okazał się zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonego w punkcie 4 zaskarżonego wyroku w związku ze skazaniem za czyn przypisany w punkcie 1 dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zdaniem Sądu Okręgowego zachodzą okoliczności wymienione w art. 42 § 3 in fine kk -zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniony szczególnymi okolicznościami pozwalający na to, aby nie orzekać tego zakazu dożywotnio. Oskarżony jest młodociany, dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych nie pozwoli mu na zerwanie z przeszłością i odzyskanie uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych choćby za wiele lat. Pozbawiłoby go to perspektyw i motywacji do pracy nad sobą. Ponadto obaj pokrzywdzeni przyczynili się do wypadku. Dlatego wystarczające będzie orzeczenie tego zakazu na 15 lat. Z tego powodu należało uchylić orzeczenie o łącznym środku karnym zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych z punktu 6 i orzec o nim na nowo. Sąd Okręgowy z urzędu uchylił zawarte w punkcie 9 orzeczenie o zasądzeniu wynagrodzenia obrońcy z urzędu, albowiem Sąd Rejonowy orzekł o tym wynagrodzeniu przez pomyłkę dwukrotnie, właściwe jest rozstrzygnięcie z punktu 12, bo obrońca urzędu był obecny tylko na jednym terminie rozprawy ( Sąd Rejonowy sam zasygnalizował ten błąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku). Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 627 kpk Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. J.

(1)840 zł tytułem zwrotu wydatków związanych z udziałem jego pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym. Wynagrodzenie obliczono według stawek minimalnych w oparciu o treść § 11 ust 2 pkt pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). Na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych z uwagi na to, że osiąga niewysokie dochody, które powinien przeznaczyć przede wszystkim na zapłacenie nawiązek na rzecz pokrzywdzonych ( przemawiają za tym zasady słuszności).