Zgodnie z treścią tego przepisu, postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W myśl art.
k.c., nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Oznacza to, że pozwany nie miał możliwości negocjowania i nie miał wpływu na kształt postanowień umownych w tym zakresie. Konsument mógł zatem albo podpisać umowę na proponowanych we wzorcu umownym warunkach albo odmówić zawarcia umowy. Dla uznania spornych klauzul za abuzywne konieczne jest ustalenie czy klauzule te kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jego interesy. Najogólniej rzecz ujmując, postanowienia umowy lub wzorca umownego rażąco naruszają interes konsumenta, jeżeli poważnie, znacząco odbiegają od sprawiedliwego wyważenia praw i obowiązków stron. W wyroku z dnia 13 lipca 2005 r. I CK 832/04 Sąd Najwyższy stwierdził, że "w rozumieniu art.
"rażące naruszenie interesów konsumenta" oznacza nieusprawiedliwioną dysproporcję praw i obowiązków na jego niekorzyść w określonym stosunku obligacyjnym, natomiast "działanie wbrew dobrym obyczajom" w zakresie kształtowania treści takiego stosunku obligacyjnego wyraża się w tworzeniu przez partnera konsumenta takich klauzul umownych, które godzą w równowagę kontraktową tego stosunku". W ocenie Sądu umowa o wydanie karty kredytowej nie zawiera klauzul abuzywnych. Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie, aby powód pobierał od pozwanej zawyżone opłaty lub prowizje. Pozwana natomiast twierdząc, że koszty związane z umową są za wysokie nie potrafiła wskazać, które koszty są rażąco zawyżone. Należy dodać, że pierwsza umowa o wydanie i używanie karty kredytowej została zawarta w styczniu 2019 roku, a kolejna w październiku 2021 roku. Pozwana korzystała z karty kredytowej przez kilka lat. Podkreślenia wymaga, że pozwana miała możliwość wypowiedzenia umowy o kartę kredytową w każdym czasie. Skoro więc uważała, że koszty związane z przedmiotową umową są zbyt wysokie, mogła przedmiotową umowę wypowiedzieć bez ograniczeń. W ocenie Sądu strona pozwana nie wykazała, że postanowienia umowne dotyczące wysokości kosztów, są sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają interesy konsumenta. Zdaniem Sądu nie sposób było uznać opłat i prowizji wynikających z umowy za zawyżone i stanowiące niedozwolone postanowienia umowne. Prowizja pełni rolę wynagrodzenia za zawarcie umowy kredytu, które to – w świetle przepisów ustawy o kredycie konsumenckim – jest jak najbardziej dopuszczalne (w granicach wyznaczonych przez art. 36a ustawy). Pobieranie przez pożyczkodawcę takiej prowizji ma swój ekonomiczny sens. Pobieranie przez pożyczkodawcę wyłącznie odsetek od pożyczonej kwoty nie zrekompensowałoby ryzyka związanego z umową i tym bardziej nie uczyniło tej umowy opłacalnej dla powoda (powód jako przedsiębiorca udziela bowiem pożyczek w celach zarobkowych, a nie dobroczynnych, i nie ma podstaw by uniemożliwiać jej pobierania z tytułu umów pożyczek godziwego wynagrodzenia). Z przedłożonego przez powódkę i załączonego do akt sprawy wykazu operacji finansowych na koncie klienta oraz zawiadomienia o przekroczeniu limitu i zaległości na rachunku karty kredytowej 20 sierpnia 2023 roku (k. 58), wynika, że na dzień skierowania do pozwanej wspomnianego zawiadomienia do zapłaty posiadała ona wymagalne zaległości w spłacie karty kredytowej w kwocie 17 587,53 złotych (kapitał, odsetki umowne, odsetki karne). Minimalna kwota do zapłaty wynosiła 1029,47 złotych. Wezwanie do zapłaty zostało skutecznie doręczone pozwanej w dniu 28 sierpnia 2023 roku (k. 59) i pozostało bezskuteczne. Powyższe uprawniało powódkę do wypowiedzenia umowy. Oświadczenie o wypowiedzeniu umowy zostało skutecznie doręczone pozwanej w dniu 7 listopada 2024 roku, co potwierdza załączone do akt sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 54). Wypowiedzenie umowy było równoznaczne z postawieniem w stan natychmiastowej wykonalności należnej pożyczkodawcy całkowitej kwoty do zapłaty, od której - zgodnie z umową - pożyczkodawcy przysługują odsetki maksymalne za opóźnienie liczone od daty wymagalności roszczenia. Twierdząc, że brak było podstaw do wezwania do zapłaty i do wypowiedzenia umowy, pozwana winna była przedłożyć stosowne dowody, czego jednak nie uczyniła ograniczając się do gołosłownych twierdzeń, a zgodnie z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Wobec powyższego, podniesiony przez stronę pozwaną zarzut bezzasadnego wezwania pozwanej do zapłaty i wypowiedzenia umowy pożyczki, Sąd uznał za chybiony. Jak wynika z wykazu operacji finansowych na koncie klienta (k. 57) na dzień 24 września 2023 roku zadłużenie pozwanej z tytułu umowy o wydanie i używanie karty kredytowej wynosiło: - kwota 16 906,40 złotych – kapitał wymagalny niespłacony, - kwota 1082,55 złotych – odsetki zapadłe niespłacone naliczone od 25 sierpnia 2023 roku do 8 stycznia 2024 roku, - kwota 2699,23 złotych – odsetki karne niespłacone naliczone od 9 stycznia 2024 roku do 24 września 2024 roku, - kwota 250 złotych – koszty, opłaty, prowizje niespłacone. Pozwana nie przedłożyła dowodów kwestionujących ww. wyliczenia powódki. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności dokumentów przedłożonych przez powódkę w niniejszej sprawie, a przynajmniej takich podstaw nie przedstawiła strona pozwana. Przypomnieć trzeba, że strona, na której spoczywa ciężar dowodu nie musi ograniczać się do dokumentów urzędowych lub prywatnych, lecz może korzystać z wszelkich środków dowodowych, w tym innych form dokumentowych pochodzących np. z systemów informatycznych, które stanowią inny środek dowodowy w rozumieniu art. 77 3 k.c. oraz art. 308 i art. 309 k.p.c. Reasumując, Sąd uznał, że strony wiązała ważna i w pełni skuteczna umowa, w wyniku której powódka udzieliła pozwanej umówioną kwotę kredytu odnawialnego, zaś pozwana miała obowiązek jej zwrotu wraz z odsetkami. Przedłożone przez powódkę i załączone do akt dokumenty, w szczególności wezwanie do zapłaty poprzedzające oświadczenie o wypowiedzeniu umowy oraz samo wypowiedzenie, pozostają w logicznym związku z tą umową i odwołują się do jej treści, a wskazywane w nich kwoty zadłużenia znajdują potwierdzenie w sporządzonych rozliczeniach dokonanych na podstawie systemów informatycznych powódki. Prawdziwość i wiarygodność tych dokumentów nie została podważona przez stronę pozwaną. W konsekwencji Sąd na podstawie przepisów art. 720 § 1 k.c., umowy pożyczki gotówkowej z dnia 17 sierpnia 2021 roku oraz art. 481 § 2 1 k.c. zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 24 077,11 złotych z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie od dnia 7 października 2023 roku do dnia zapłaty. Mając na uwadze wynik procesu Sąd, w oparciu o przepisy art. 98 k.p.c., zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1022,54 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu - w tym kwotę 1000 złotych tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu, kwotę 17,00 złotych tytułem zwrotu opłaty uiszczonej od udzielonego pełnomocnictwa oraz kwotę 5,54 złotych tytułem kosztów odpisu poświadczonych notarialnie pełnomocnictw wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.