sygn. akt IC 192/24 UZASADNIENIE (...) Bank S.A. z/s w W. wniósł pozew przeciwko P. P. o zapłatę kwoty 97035,88 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postęp
§ 1
kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Prowizja, stanowiąca wynagrodzenie z tytułu udzielenia pożyczki, przewidziane w umowie pożyczki, do której mają zastosowanie przepisy ustawy z 12.05.2011r. o kredycie konsumenckim, nie jest świadczeniem głównym w rozumieniu art.
§ 1kc (tak: uchwała SN z 27.10.2021r., III CZP 43/20).
Nawet przyjmując, że postanowienia umowy, nakładające na pozwanego obowiązek zapłaty prowizji w wysokości 3120 zł, czy składki ubezpieczeniowej (w związku z zawarciem przez pozwanego umowy ubezpieczenia na życie) w kwocie 8239,20 zł, nie zostały z nim uzgodnione indywidualnie, a wynikają z wzorca umowy, na co wskazuje specyfika zawierania umów tego rodzaju, to, do ustalenia, że postanowienia te nie wiąże pozwanego (jako konsumenta), wymagane jest spełnienie jeszcze dodatkowych przesłanek z art.
§1
kc, a więc, ze określone postanowienia umowy kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jej interesy. Pozwany dokonał wyboru kredytu z ubezpieczeniem, co, zgodnie z § 2 umowy, wiązało się z obniżeniem prowizji o 6400 zł, a także niższym oprocentowaniem kredytu, a jednocześnie pozwany został objęty ochrona ubezpieczeniową. Ani prowizja, ani odsetki nie zostały zastrzeżone w wysokości nadmiernej i nieuzasadnionej, trudno więc mówić, aby postanowienia umowy były sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z art. 505
(37)§ 2 kpc, jeżeli w terminie trzech miesięcy od dnia wydania postanowienia o umorzeniu elektronicznego postępowania upominawczego powód wniesie pozew przeciwko pozwanemu o to samo roszczenie w postępowaniu innym niż elektroniczne postępowanie upominawcze, skutki prawne, które ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa, następują z dniem wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Na żądanie stron sąd, rozpoznając sprawę, uwzględni koszty poniesione przez strony w elektronicznym postępowaniu upominawczym. W rozpoznawanej sprawie powód uprzednio, tj. w dniu 23.05.2023r., złożył pozew o to samo roszczenie w elektronicznym postępowaniu upominawczym, które zostało umorzone na mocy postanowienia Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 18.09.2023r. (sygn. akt Nc-e 790345/23). Pozew w niniejszej sprawie złożony został (17.10.2023r.) z zachowaniem terminu przewidzianego w powołanym przepisie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, zasądzono na rzecz powoda kwotę dochodzoną pozwem z dalszymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23.05.2023r. - zgodnie z żądaniem pozwu (art. 481 § 1, 2 i 2 1 kpc i art. 482 § 1 kc). Sąd nie uwzględnił wniosku pozwanego o rozłożenie na raty zasądzonej kwoty, na podstawie przepisu art. 320 kpc. Rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty ma ten skutek, że powodowi nie przysługują odsetki od ratalnych świadczeń za okres od daty wyroku do daty płatności poszczególnych rat (por.: uchwała składu siedmiu sędziów SN – zasada prawna z dnia 22 września 1970 r., III PZP 11/70, OSNC 1971, nr 4, poz. 61). Zaległość pozwanego z tytułu przedmiotowej umowy pożyczki, na dzień ogłoszenia wyroku, wraz z odsetkami, wynosiła 113.935,40 zł. Rozłożenie takiej sumy na miesięczne raty po 700 zł, zgodnie z wnioskiem pozwanego, rozciągałoby spłatę na prawie 14 lat (163 miesiące). Uwzględniając sytuację rodzinną, osobistą i majątkową pozwanego, jego dotychczasową postawę w zakresie zaciągania licznych zobowiązań kredytowych, deklarowaną łączną wysokość długów, niestabilną sytuację zawodową, w ocenie Sądu rozłożenie spłaty na raty może spowodować zagrożenia spłaty całej należności i nadmiernie utrudniać sytuację powoda. Trudna sytuacja pozwanego (osobista, majątkowa) nie jest wystarczająca do rozłożenia zasądzonego świadczenia na raty, uwzględnić tu należy także usprawiedliwiony interes powoda, jako wierzyciela. Rozłożenie świadczenia na raty możnaby uznać za celowe jedynie wtedy, gdyby istniała realna szansa, że pozwany, jako dłużnik, będzie w stanie wywiązać się z płatności ratalnej, a jednocześnie zapewni to zaspokojenie powoda w rozsądnym, tj. niezbyt odległym czasie. W niniejszej sprawie pozwany, swoim dotychczasowym postępowaniem, nie daje rękojmi właściwego wywiązania się z zobowiązania ratalnego, a ponadto, mając na uwadze wysokość zobowiązania oraz deklarowanej raty, nie zapewniłoby to zaspokojenia wierzyciela w rozsądnym terminie. Orzeczenie o kosztach oparto na przepisach art. 98 § 1, 1 1 i 3 kpc. W skład kosztów procesu, które pozwany, jako przegrywający sprawę, ma obowiązek zwrócić powodowi, wchodzi: opłata sądowa od pozwu, wynagrodzenie pełnomocnika, będącego radcą prawnym, opłata skarbowa od pełnomocnictwa (4852 zł + 5400 zł + 17 zł).