poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy pokrzywdzony jadąc autobusem sam dosiadł się do oskarżonego, jak również poprosił go, aby ten poczęstował go papierosem, spożywał w jego obecności napój alkoholowy oraz został poczęstowany batonem, zaś w drugiej odsłonie zdarzenia wszyscy jego uczestnicy znajdowali się na pętli autobusowej, w miejscu zaciemnionym i oddalonym od przystanku, a także od osób postronnych, a zatem nie zostały spełnione wszystkie przesłanki do zastosowania ww. przepisu; 2. rażącą surowość kary wymierzonej oskarżonemu, tj. kary 4 lat pozbawienia wolności, bez uwzględniania podstaw do jej nadzwyczajnego złagodzenia z art. 60 § 2 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Oskarżony R. P. w osobiście sporządzonej apelacji podniósł zarzut zbyt surowej kary orzeczonej za dokonany rozbój, a także zbyt surowej kary łącznej w stosunku do skazanego w innym procesie współsprawcy S. K.. Odnośnie kradzieży w sklepie (...) oskarżony z jednej strony podniósł zarzut zbyt surowej kary, z drugiej w treści uzasadnienia apelacji zakwestionował ustalenia faktyczne co do swojego sprawstwa i winy twierdząc, że kradzieży dokonywał tylko będący razem z nim S. K., a on to biernie obserwował. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. I ( apelacja obrońcy ) i apelacja oskarżonego w części dotyczącej kradzieży w sklepie (...) Zarzuty powyższe były najdalej idące i zostaną rozpoznane łącznie. Zasadnym jest odnieść się do nich w pierwszej kolejności. Na wstępie zaznaczyć należy, że obrońca oskarżonego R. P. wskazywał naruszenie przez Sąd Rejonowy prawa procesowego w zakresie art. 410 k.p.k. Wskazany zarzut może być skutecznie podniesiony jedynie w sytuacji gdy ustalenia faktyczne oparto na dowodach, które nie zostały formalnie ujawnione w toku postępowania albo zostały pominięte przy procesie odtwarzania stanu faktycznego. Wskazana sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie, z tego względu zarzuty apelacyjne odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania karnego zmierzały w rzeczywistości do zakwestionowania dokonanej oceny dowodów. Przypomnienia wymaga, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną treści przepisu art. 7 k.p.k. wówczas, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu (vide: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 roku, II KR 355/74, OSNKW 1975/9/84; z dnia 22 stycznia 1975 roku, I KR 197/14, OSNKW 1975/5/58; z dnia 5 września 1974 roku, II KR 114/74, OSNKW 1975/2/28; z dnia 22 lutego 1996 roku, II KRN 199/15, PiPr. 1996/10/10; z dnia 16 grudnia 1974 roku, Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47). Wszystkie te wymogi w dostatecznym stopniu spełnia ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji, zaprezentowana w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Sąd I instancji dysponował rozbieżnymi wyjaśnieniami oskarżonego składanymi na różnych etapach postępowania. Niesłusznie zatem obrońca doszukuje się konsekwencji w nieprzyznawaniu się oskarżonego do popełniania zarzucanych kradzieży, bowiem taka sytuacja nie zaistniała w toku niniejszego postępowania. Nie można tracić z pola widzenia, że w wyjaśnieniach składanych w postępowaniu przygotowawczym w niedługim okresie po zatrzymaniu, oskarżony R. P. przyznał się do popełnienia szeregu kradzieży dokonanych wspólnie i w porozumieniu z S. K. w sklepie (...) ( k. 166 – 167 ). Te wyjaśnienia oskarżonego były spontaniczne i składne bezpośrednio po obejrzeniu materiałów video z okradanego sklepu spożywczego, nie miał on przy tym realnych powodów do samooskarżenia. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony został uwidoczniony na zabezpieczonych nagraniach, rozpoznała go również świadek K. K.
k.k., jak również rażąco surowego wymiaru kary bez uwzględnienia podstaw do jej nadzwyczajnego złagodzenia z art. 60 § 2 k.k. Wymiar kary za ten czyn jak i kary łącznej kwestionował również oskarżony. Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku przypisał oskarżonemu R. P. popełnienie występku z art. 280 § 1 k.k. ze wskazaniem na jego chuligański charakter w myśl art.
Uwzględniając bezsporne ustalenia poczynione przez Sąd I instancji uwzględniające sposób zachowania się oskarżonego R. P. jak również świadka S. K. występującego w odrębnym postępowaniu w charakterze oskarżonego, co do którego zapadł prawomocny wyrok skazujący uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie sposób jak i motywy ich działania wskazują, iż przyjętą kwalifikację prawną należy zaaprobować. Ustawodawca w art. 115 § 21 k.k. wskazał szereg okoliczności pozwalających na uznanie danego występku za chuligański, wskazując na konieczność umyślności po stronie sprawy w dokonanym zamach na konkretne dobra prawne jak również działanie publiczne i bez powodu albo z oczywiście błahego powodu, przez co sprawca okazuje rażące lekceważenie porządku prawnego. Wśród dóbr chronionych wskazano m.in. zdrowie, wolność, cześć lub nietykalność cielesną jak również mienie pod warunkiem, że jest ono niszczone, uszkodzone lub czynione niezdatnym do użytku. Głównym przedmiotem ochrony przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. pozostaje cudze mienie, na co wyraźnie wskazuje umiejscowienie go w rozdziale XXXV kodeksu karnego poświęconego przestępstwom przeciwko mieniu, nie można jednak tracić z pola widzenia, że w przypadku przestępstwa przeciwko mieniu, nie jest to jedyny przedmiot ochrony. Wspólnymi cechami przestępstw rozbójniczych są: złożony przedmiot ochrony (nie tylko mienie, lecz również dobra indywidualne człowieka) i zamachu (mienie i człowiek); są to również tzw. przestępstwa dwuaktowe, charakteryzujące się tym, że warunkiem realizacji ich znamion jest zachowanie skierowane zarówno przeciwko mieniu, jak i wobec człowieka (Kodeks Karny, Art. 280 SPK T. 9 red. Zawłocki 2024, wyd. 3 LEGALIS). W sprawie dotyczącej przestępstwa kwalifikowanego z art. 281 k.k. cechującego się tożsamymi przedmiotami ochrony Sąd Najwyższy jednoznacznie wskazał, że nie ma przeszkód, aby przestępstwo kradzieży rozbójniczej zakwalifikować, jako występek o charakterze chuligańskim (wyrok Sądu Najwyższego z 12.9.2013 r., V KK 205/13). W realiach niniejszej sprawy wypełniając znamiona przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. oskarżony R. P. nie tylko zabrał mienie pokrzywdzonego, ale również jego nietykalność cielesną, cześć i zdrowie, działał przy tym publicznie, w autobusie komunikacji miejskiej i na ulicy, co prowadzi do wniosku, że spełnione zostały ustawowe znamiona występku o charakterze chuligańskim. Nie sposób przy tym podzielić argumentacji obrońcy oskarżonego, że zaistnieniu występku o charakterze chuligańskim przeczy pora nocna, słabe oświetlenie przystanku na którym miało dojść do popełnienia wskazanego czynu, jak również okoliczność, że pokrzywdzony przysiadł się oskarżonego. Zauważyć należy, że monitoring z autobusu miejskiego w zestawieniu z relacjami świadków jak i oskarżonego prowadzi do jednoznacznej konkluzji, że oskarżony R. P. bez wyraźnego powodu skierował agresję wobec pokrzywdzonego, z którym wcześniej się nie znali i nawiązali początkowo przyjazną interakcję podczas wspólnej podróży autobusem. W pierwszej fazie zdarzenia oskarżony częstował pokrzywdzonego piwem i batonem, następnie bez wyraźnego powodu kierując wobec niego groźby, przemoc fizyczną oraz żądając wydania posiadanych przedmiotów o relatywnie niskiej wartości jako zapłatę za podarowane wcześniej artykuły. Znamię działania bez powodu albo z oczywiście błahego powodu należy rozumieć w taki sposób, że nie istnieje racjonalny motyw działania lub działaniu sprawcy brak wszelkiej racjonalności (vide: wyrok Sądu Apelacyjego we Wrocławiu z 5.6.2019 r., II AKa 159/19). W ocenie Sądu Odwoławczego opisane działanie oskarżonego wskazuje, że było ono działaniem bez powodu, względnie z oczywiście błahego powodu jakim pozostawała chęć wzbogacenia i wykorzystania zaistniałej sytuacji. Swoją postawą oskarżony jednoznacznie wykazał rażące lekceważenie porządku prawnego atakując współpasażera w publicznym środku transportu, jak również nie pozwalając mu odejść w dalszej fazie zdarzenia, domagając się wydania kolejnych składników posiadanego mienia. Nie ulega również wątpliwości, że oskarżony działał umyślnie, co ponad wszelką wątpliwość wykazano w toku procesu i nie było kwestionowane przez strony postępowania. Powyższe okoliczności wskazują na słuszność przyjętej kwalifikacji prawnej omawianego czynu. Wymierzona oskarżonemu jednostkowa kara pozbawienia za przypisane przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art.
w zw. z art. 12 § 1 k.k. w wymiarze 4 lat nie jest rażąco surowa, prawidłowo realizuje bowiem dyrektywy wymiaru kary stypizowane w art. 53 k.k., jak również trafnie uwzględnia wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu. Okoliczności powoływane w stawianym zarzucie przez obrońcę oskarżonego jak i samego oskarżonego nie mogą zostać uznane za trafne. Z całą pewnością brak jest bowiem podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie wobec R. P. nadzwyczajnego złagodzenia kary. Chuligański charakter występku jest okolicznością podwyższającą stopień jego społecznej szkodliwości. Ustawodawca dał temu wyraz w art.
nakazując sądowi wymierzenie kary w wysokości nie niższej od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Orzeczona kara prawidłowo realizuje wskazany ustawowy wymóg, przy czym jej wymiar bliższy jest dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Zaznaczyć należy, że oskarżony był wielokrotnie karany, wprawdzie w niniejszej sprawie w odróżnieniu od skazanego wcześniej prawomocnie S. K. nie działał w warunkach art. 64 § 1 k.k., niemniej analizując poczynione ustalenia faktyczna zauważyć należy, że w dokonanym przestępstwie rozboju jego rola była istotniejsza niż współsprawcy, to on zainicjował zdarzenie i uderzał pokrzywdzonego. Obrońca powoływał się na fakt przyznania się do winy, wyrażenia skruchy, jak również niskiej wartości przywłaszczonego w wyniku rozboju mienia, nie można tracić jednak z pola widzenia innych okoliczności samego zdarzenia. W rozpoznawanej sprawie modus operandi sprawcy, jego motywacja, działanie w ramach czynu ciągłego jak również uprzednia karalność wymagają adekwatnej represji karnej i wymiar orzeczonej kary 4 lat pozbawienia wolności te uwarunkowania uwzględnia. Zaznaczyć należy, że zasadne było natomiast domaganie się przez oskarżonego obniżenia kary łącznej jako rażąco surowej, gdy zważy się na wewnętrzną sprawiedliwość orzeczeń, przy uwzględnieniu iż S. K. prawomocnie wymierzono w sprawie II K 1844/23 Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze za tożsame przestępstwa karę łączną 4 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Kara łączna 5 lat pozbawienia wolności wymierzona R. P. w zaskarżonym wyroku, zważywszy na wszystkie okoliczności przedmiotowo – podmiotowe wskazane powyżej, jawiła się jako rażąco surowa. Wniosek Apelacja obrońcy: o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez: 1. uniewinnienie oskarżonego od czynów przypisanych mu w pkt. I części dyspozytywnej wyroku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. wyeliminowanie art.
z opisu czynu i podstawy skazania i wymierzenie oskarżonemu kary 2 lat pozbawienia wolności za występek z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Ewentualnie:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.