(1)działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami dopuścił się znacznej ilości czynów o wysokim stopniu szkodliwości społecznej. Oskarżony każdorazowo popełnił lub usiłował popełnić przestępstwa połączone z posługiwaniem się nierzetelnym dokumentem ,a przy tym niejednokrotnie w stosunku do mienia o stosunkowo dużej wartości. Działając w porozumieniu z innymi osobami stosował metodę z wykorzystaniem tzw. „słupa”. Zdarzało się także ,że K. B.

(1)angażował do przestępczego procederu oprócz osób występujących w charakterze „słupa” także właścicieli innych podmiotów ,którzy na jego prośbę wystawiali fikcyjne zaświadczenia względnie umożliwiali K. B.

(1)posłużenie się firmowymi pieczęciami. Działanie oskarżonego nacechowane chęcią osiągnięcia korzyści majątkowej ,przy czym w jednym przypadku była ona na tyle silna że K. B.

(1)zaangażował do realizacji przestępnego czynu własną córkę. Do okoliczności łagodzących Sąd zaliczył niekaralność oskarżonego w dacie czynu oraz fakt obecnie prowadzonego ,ustabilizowanego trybu życia. Te wszystkie okoliczności sprawiają, iż Sąd odwoławczy nie znajduje przesłanek, które w toku kontroli orzeczenia w zakresie prawidłowości wymiaru kar jednostkowych pozbawienia wolności mogłyby stanowić podstawę do łagodniejszego potraktowania oskarżonego aniżeli uczynił to sąd orzekający. Na identyczną ocenę zasługują także orzeczone wobec oskarżonego kary jednostkowe grzywny ,których wymiar także należy uznać za absolutnie prawidłowy. Sąd Okręgowy akceptuje także ukształtowaną w oparciu o zasadę asperacji karę łączną pozbawienia wolności. Prawidłowy jest także ,ukształtowany przy zasadzie absorpcji wymiar kary łącznej grzywny. Wskazać należy, iż funkcją kary orzekanej wobec sprawców przestępstw jest ich wychowanie i zapobieżenie powrotowi do przestępstwa, a cele te – w szczególności zapobiegawczy - mogą być zrealizowane wyłącznie poprzez jej dolegliwość mającą uzmysłowić sprawcom swoistą nieopłacalność powrotu na drogę przestępstwa. Kara zawsze zatem musi stanowić dolegliwość, do tego sprowadza się jej istota, nie sposób jednak uznać, by w realiach niniejszej sprawy dolegliwość ta była nadmierna. Wbrew wywodom apelacji obrońców K. B.

(1), okoliczności przedstawione w treści obu środków odwoławczych nie są tego rodzaju, by ukształtować orzeczone wobec tego oskarżonego kary łączne pozbawienia wolności i grzywny w niższym wymiarze. Podsumowując stwierdzić należy ,iż wskazane okoliczności – a przede wszystkim wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanych K. B.

(1)czynów oskarżonemu czynu - sprawiają, iż zachowania te wymagają zasadniczej reakcji karnej, adekwatnej do stopnia winy, charakteru czynu i warunków podmiotowych sprawcy. Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności obciążające, wymierzając karę oskarżonemu, większy nacisk należało zatem położyć na realizację zapobiegawczych celów kary, a wymierzenie kary łącznej pozbawienia wolności w bezwzględnym wymiarze z pewnością wpłynie na oskarżonego dyscyplinująco i uświadomi mu naganność jego zachowań . Trudno bowiem uznać, by wymierzenie K. B.

(1)kar łagodniejszych niż te wymierzone przez sąd pierwszej instancji mogło spełnić wobec niego funkcję wychowawczą. Zdaniem Sądu Okręgowego słuszności tej tezy w żaden sposób nie mogą skutecznie podważyć okoliczności podniesione w apelacji obrońcy adw. K. K. ,który wskazuje na konieczność zastosowania dobrodziejstwa przewidzianego w art.60 § 1 k.k. polegającego na nadzwyczajne złagodzenie kar jednostkowych pozbawienia wolności i w efekcie złagodzenie kary łącznej . Odnosząc się do tego postulatu wskazać należy ,iż skarżący nie uzasadnia szerzej swojego poglądu w tym zakresie ,natomiast Sąd Okręgowy nie znajduje żadnych przesłanek do takiego działania . Wbrew twierdzeniom autora apelacji nie sposób także uznać ,iż należy złagodzić karę orzeczoną za czyn popełniony przy współdziałaniu z córką M. B.. Wbrew twierdzeniom skarżącego wciągnięcie przez ojca do przestępczego procederu własnego dziecka to zachowanie wymagające szczególnego potępienia i wobec powyższego trudno uznać ,że okoliczność ta może stanowić przesłankę do złagodzenia kary. Jeżeli chodzi o apelację wywiedzioną przez adw. I. Ż. to także w tym środku odwoławczym próżno szukać argumentów wskazujących na konieczność złagodzenia kar jednostkowych oraz kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny , albowiem obrońca ograniczył się jedynie do twierdzenia wskazującego na rażącą surowość sankcji . W uzasadnieniu środka odwoławczego znajdujemy wprawdzie argument w którym skarżąca wskazuje na warunkowe umorzenie postępowania w stosunku do córki oskarżonego M. B. ,jednak jak już podkreślono zaangażowanie w przestępczy proceder własnego dziecka wskazuje na znaczny stopień demoralizacji sprawcy ,stanowiąc argument przemawiający za zaostrzeniem kary, lecz tego z uwagi na kierunek apelacji Sąd Odwoławczy uczynić nie mógł. Powołane powyżej okoliczności sprawiają, iż orzeczone wobec oskarżonego kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny oraz kary łączne 3 lat pozbawienia wolności oraz 500 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 40 złotych uznać należy za kary sprawiedliwe, zasłużone, spełniające cele w zakresie prewencji indywidualnej jak i ogólnej. Tak ukształtowane kary nie mogą więc być oceniane jako nadmiernie surowe, a tym bardziej rażąco niesprawiedliwe. W konsekwencji sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do obniżenia wymiaru orzeczonych kar uznając, iż całokształt okoliczności sprawy wyklucza możliwość przyjęcia, by kary pozbawienia wolności i grzywny orzeczone w niższym wymiarze spełniły swoje cele. W taki stanie rzeczy za bezprzedmiotowe – z uwagi na wymiar orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności - należy uznać odnoszenie się do kwestii warunkowego zawieszenia wykonania tej kary , o co wnoszą oboje skarżący obrońcy. Wniosek Wniósł o: 1. rozłączenie kary łącznej, 2. uniewinnienie oskarżonego od czynów z pkt II, III, IV części dyspozytywnej wyroku ewentualnie zmianę kwalifikacji prawnej czynów i przyjęcie, że zachowanie oskarżonego wypełniało formę zjawiskowa pomocnictwa, tj. art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § I k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i na podstawie art. 19 § 2 k.k. złagodzenie kary, względnie uznanie kary za rażąco surową i wymierzenie jej w niższym wymiarze, 3. wymierzenie oskarżonemu łagodniejszej kary za czyn opisany w pkt V części dyspozytywnej wyroku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd Okręgowy nie uznał za słuszny żadnego z zarzutów omawianej apelacji ,a zatem za niezasadne należy uznać sformułowane na podstawie tychże zarzutów wnioski. Lp. Zarzut 2 Obrońca oskarżonego K. B.

(1)w stosunku do czynów wskazanych w akcie oskarżenia pod numerem 1 -19.22.23.24.25.26 zarzucił naruszenie prawa procesowego tj. art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego K. B.

(1)poprzez przyjęcie, że stanowią one wyłącznie linię obrony oskarżonego podczas gdy zdaniem oskarżonego w całości korelują one z zebranym w sprawie materiałem dowodowym w szczególności z zeznaniami świadków: M. O., P. M. i D. G.

(1), a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawy wydanego orzeczenia, a polegający na błędnym ustaleniu, że oskarżony popełnił zarzucane mu aktem oskarżenia czyny tj. 1-19, 22-26 podczas gdy z zebranego materiału dowodowego, zeznań świadków wynika, że nie brał on udziału w przedmiotowych zdarzeniach, świadczył wyłącznie usługi przewozowe na zlecenie pani G. W., nie brał udziału w dostarczaniu dokumentów poświadczających nieprawdę, a służących do wyłudzenia kredytów, nie wystawiał fałszywych zaświadczeń o zatrudnieniu, nie dostawał w samochodzie pieniędzy za pośredniczenie w „Załatwianiu kredytów”. W stosunku do czynu wskazanego w akcie oskarżenia pod numerem 27 zarzucił naruszenie prawa procesowego ti. 438 pkt 4 k.p.k. poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzvw'nv po 40 zł -która to jest karą rażąco surową, biorąc pod uwagę, że oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, spłacił kredyt w całość, współpracował z organami ścigania, okazał skruchę i żałuje popełnienia przestępstwa, trudną sytuację finansową w której w tamtym czasie znajdował się oskarżony; Naruszenie prawa procesowego ti. 438 pkt 4 KPK poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności i 500 stawek dziennych grzywny po 40 zł., która to jest karą rażąco surową, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób życia oskarżonego, postawę w czasie przedmiotowego procesu, trudną sytuację finansową w której w tamtym czasie znajdował się oskarżony. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacją obrońcy oskarżonego należy uznać za bezzasadną . Wbrew twierdzeniom skarżącej Sąd I instancji w prawidłowy sposób ocenił całokształt materiału dowodowego i oceny tej w żadnej mierze nie można określić mianem dowolnej. Sąd Odwoławczy w całości akceptuje stanowisko Sądu I instancji ,który całokształt wyjaśnień K. B.

(1)uznał za wyraz przyjętej linii obrony. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie do zaakceptowania jest bowiem stanowisko skarżącej ,wskazującej ,iż K. B.

(1)świadczył jedynie „usługi przewozowe” na zlecenie G. W.. Takiej tezie w sposób niezwykle wyraźny przeczą wyjaśnienia a następnie zeznania K. S.

(2),A. T.

(1),M. S.

(1),E. M. oraz G. W. oraz D. G.

(1).Wymienione powyżej depozycje procesowe ocenione w całości nie pozostawiają wątpliwości co do roli ,którą K. B.

(1)odegrał w organizacji przestępczego procederu. Jak już uprzednio stwierdzono wyżej wymienione osoby wskazują na oskarżonego jako na organizatora wyłudzeń ,który zajmował się pozyskiwaniem fikcyjnych zaświadczeń ,wyborem placówek oraz dostarczaniem osób mających wystąpić w charakterze „kredytobiorców „ pod wskazane adresy. Wprawdzie skarżąca dokonując wybiórczej oceny dowodów wskazując na te fragmenty materiału ,które mają dla oskarżonego korzystną wymowę ,pomijając pozostałe ,lecz taka konstrukcja środka zaskarżenia nie mogła wywołać oczekiwanego przez autorkę apelacji skutku. Przechodząc do rozważań merytorycznych wskazać należy ,że przesłuchany na etapie postępowania przygotowawczego A. T.

(1)w swoich wyjaśnieniach jednoznacznie stwierdził (k.2034 ) ,iż wszelkie zaświadczenia niezbędne do uzyskania kredytów dostał od K. B.

(1).Były one wypełnione oraz opatrzone stosownymi pieczęciami .Dalej k.2036 A. T.

(1)stwierdził ,że to B. wszystkim kierował i to on decydował do jakiego Banku miał się udać .A. T.

(1)nie ukrywał także ,iż to właśnie oskarżony B. (wykorzystujac go w roli „słupa „ ) spodziewał się uzyskać z ujawnionego procederu korzyści majątkowe. Trudno zatem zaakceptować twierdzenia skarżącej ( wskazującej na zeznania G. W. oraz D. G.

(3)) ,że oskarżony B. nie miał związku z kredytem udzielonym A. T.

(1). Tylko na marginesie należy zauważyć ,iż przesłuchana na etapie postępowania przygotowawczego D. G.

(1)nie kwestionowała( k184-186 ) własnego udziału w przestępczym procederze ,wskazując jednak na aktywną rolę K. B.

(1). Sąd I instancji dostrzegł przy tym ,iż cześć czynów D. G.

(1)popełniła samodzielnie ( korzystając samowolnie z „materiałów „ pozostawionych przez K. B.

(3)i znalazło to odzwierciedlenie w strukturze wyroku. Jeżeli chodzi o M. O. to także on przesłuchany na etapie postępowania przygotowawczego nie ukrywał ,iż otrzymywał fikcyjne zaświadczenia od K. B.

(1),także to wystawione przez E. M. ,które następnie na polecenie oskarżonego podpisywał i wykorzystywał jako załączniki do wniosków kredytowych .Co istotne M. O. nie ukrywał także ,że w podobnej roli miał wystąpić także P. M.. Tylko na marginesie należy zauważyć ,że przesłuchana na etapie postępowania przygotowawczego E. M. potwierdziła wersję rozwoju wydarzeń przedstawioną przez świadka (...) wskazując ,iż wystawiła na prośbę K. B.

(1)zaświadczenie dla wspomnianego M. O. . Trudno także zgodzić się z twierdzeniem skarżącej ,która wskazuje na rzeczywiste zatrudnienie R. S. w firmie oskarżonego wszak tezie tej zaprzeczył sam zainteresowany. R. S. przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym ( k.341-346) nie ukrywał ,że zaświadczenie nie było zgodne z rzeczywistością ,zarówno co do charakteru zatrudnienia jak i okresu pracy oraz wysokości wynagrodzenia .Finalnie R. S. skonstatował ,że ma świadomość kłamstwa lecz kłamał albowiem chodziło mu o dobro mamy. Kończąc ten wątek stwierdzić należy ,iż depozycje procesowe R. S. ocenione całościowo także nie wspierają tezy zawartej w zarzucie apelacyjnym. W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy ,iż Sąd I instancji ,wbrew twierdzeniom omawianej apelacji prawidłowo ocenił całokształt materiału dowodowego i na tej podstawie bezbłędnie ustalił stan faktyczny. Jeżeli chodzi drugi z zarzutów w którym skarżąca wskazuje na rażącą surowość orzeczonej kary to ten aspekt został wyczerpująco omówiony przy okazji analizy zarzutów zawartych w apelacji adw. K. K. i aby nie powielać tych rozważań Sąd Okręgowy na nie się powołuje Wniosek Wniósł o 1. zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów; 2. zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 zł.; 3. zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 5 lat oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 zł. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z uwagi na fakt ,iż Sąd II instancji nie uwzględnił argumentów zawartych w zarzutach apelacyjnych za bezzasadne należało uznać sformułowane na podstawie tych zarzutów wnioski. Lp. Zarzut 3 Oskarżony K. B.

(1)na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. wyrokowi zarzucił: 1. mogący mieć wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za jego podstawę, a mianowicie przypisanie oskarżonemu K. B.

(1)czynu opisanego w art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk, w sytuacji gdy brak jest przesłanek do uznania iż oskarżony wiedział i miał świadomość działania przestępnego,

1. obrazę art. 5 k.p.k. i art. 7 k.p.k. poprzez bezzasadne przyjęcie, że oskarżony wiedział o działaniach przestępczych innych osób i się z nimi godził w sytuacji gdy oskarżony jedynie przywoził współoskarżonych pod wskazane instytucje, zaś nie podejmował żadnych działań mających na celu złożenie dokumentów w celu uzyskania kredytu lub pożyczki a nadto nie posiadał wiedzy jakie czynności wykonują współoskarżeni w banku i/lub (...)-u gdy go tam nie było, ani nikt go o swoich planach nie informował a nawet nie mówił jakie ma plany z wizytą w instytucji finansowej,
2. obrazę art. 201 k.p.k. poprzez przyjęcie opinii biegłej za wiarygodną w sytuacji gdy opinia jest niejasna, niespójna, oskarżony kwestionuje zakres i jakość badań biegłej A. J.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Odnosząc się do pierwszego z zarzutów zawartych w omawianej apelacji stwierdzi należy ,iż jest on absolutnie chybiony. Wskazać należy skarżącemu po raz wtóry ,albowiem aspekt ten by ł już poruszany przy okazji analizy argumentów zawartych w apelacji adw. K. K. ,że oskarżony nie tylko miał świadomość przestępczego charakteru działań podejmowanych wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami lecz był organizatorem tego procederu .Wyjaśnienia oraz zeznania M. S.

(1),A. T.

(1),K. S.

(2),G. W. ,E. M. są tego jednoznacznym dowodem .Depozycje te wskazują ,że to oskarżony zdobywał fałszywe zaświadczenia niezbędne do uzyskania kredytów ,typował placówki ,zapewniał transport oraz pobierał pieniądze uzyskane w rezultacie oszustw. W takiej konfiguracji procesowej wbrew twierdzeniom skarżącego wszelkie ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji należy uznać za prawidłowe. Właściwa jest także prawno-karna kwalifikacja wszystkich przypisanych oskarżonemu B. czynów. Całkowicie niezasadny jest także drugi z zarzutów zawarty w osobistej apelacji K. B.

(1). Wbrew wywodom w nim zawartym sąd pierwszej instancji w toku przewodu sądowego ujawnił wszystkie dowody, dokonał ich wnikliwej oceny z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego i w następstwie tak dokonanej oceny ustalił stan faktyczny nie zawierający błędów. Tak dokonana ocena w pełni korzysta z ochrony art. 7 k.p.k., a w związku z powyższym za bezzasadne należy uznać te zarzuty apelacji , które wskazują na obrazę wskazanego przepisu a także art. 5 § 2 k.p.k. Wskazać należy skarżącemu, iż nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k., podnosząc jedynie wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych. Dla oceny, czy został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są bowiem miarodajne same takie wątpliwości, ale jedynie to, czy sąd orzekający powziął wątpliwości co do ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego (postanowienie SN z dnia 13.05.2002 V KKN 90/01). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd orzekający dokonał wszechstronnej oceny wszystkich dowodów, przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego a poczynione ustalenia faktyczne są wynikiem uznania za wiarygodne określonych dowodów, które to stanowisko sąd szeroko i przekonywująco umotywował. W takiej sytuacji nie można mówić o obrazie art. 5 § 2 k.p.k. W szczególności nie doszło do obrazy art.5 § 2 k.p.k. w procesie oceny wyjaśnień oraz późniejszych zeznań R. S. ,który przesłuchany w charakterze podejrzanego wyraźnie stwierdził (k.342-343) ,że otrzymane od K. B.

(1)zaświadczenie było fikcyjne ,albowiem nie pracował on we wskazanej w nim firmie przez okres trzech miesięcy i co istotniejsze sam przyznał ,iż wiedział o tym i mimo wszystko zdecydował się kłamać .Co istotne w okolicznościach niniejszej sprawy oczywistym jest, że K. B.

(1),organizator przestępczego procederu polegającego na wyłudzaniu kredytów w oparciu o fikcyjne zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach doskonale zdawał sobie sprawę do jakich celów R. S. użyje tego dokumentu. Bezzasadny jest także trzeci z zarzutów w którym oskarżony wskazuje na obrazę art.201 k.p.k. w procesie oceny opinii biegłej z zakresu grafologii. W tym kontekście należy wskazać skarżącemu ,iż opinia biegłej A. J. jest dowodem obiektywnym i sam fakt ,iż jej konkluzja pozostaje w sprzeczności z wyjaśnieniami jednego z oskarżonych w żadnej mierze nie jest czynnikiem dyskwalifikującym .Podkreślenia wymaga fakt ,iż biegła w odróżnieniu od H. P. nie była zainteresowana kształtem rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. Oskarżony P. w ramach służących mu uprawnień mógł w sposób dowolny kształtować swoja linię obrony , przy czym jednym z jej elementów było składanie wyjaśnień określonej treści i co oczywiste depozycje te mogły pozostawać w sprzeczności z wnioskami opinii biegłej. W takich jednak okolicznościach prerogatywą Sądu było dokonać oceny w następstwie której jeden z tych dowodów obdarzyć przymiotem wiarygodności i taka sytuacja zaistniała w realiach niniejszego postępowania . W tych okolicznościach oczywistym jest ,że do obrazy art.201 k.p.k. nie doszło. Wniosek Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu aktem oskarżenia czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w tej części której dotyczy niniejsza apelacja ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z uwagi na fakt ,iż Sąd II instancji nie uwzględnił argumentów zawartych w zarzutach apelacyjnych za bezzasadne należało uznać sformułowane na podstawie tych zarzutów wnioski. Lp. Zarzut 3 Obrońca oskarżonego M. S.

(1)na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary poprzez niewzięcie przez Sąd Rejonowy pod uwagę w sposób wystarczający okoliczności przemawiających za niższym wymiarem kary oraz krótszym okresem warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności, w szczególności tego, że oskarżony M. S.

(1)przyznał się do winy, złożył wyjaśnienia korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, nigdy nie był karany, od popełniania przestępstwa upłynęło 10 lat oraz tego, że oskarżony zgodził się być „słupem” tylko dlatego, że wierzył, iż osoby przez które został poproszony o wzięcie kredytu będą spłacać ten kredyt, tak jak mu to obiecywał – w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu przestępstw oraz w relacji do celów, jakie kara powinna spełnić w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelację obrońcy oskarżonego M. S.

(1)należy uznać za oczywiście bezzasadną. Tytułem wstępu należy zauważyć , iż oceniając stopień surowości, a w konsekwencji sprawiedliwość rozstrzygnięcia o karze, sąd odwoławczy związany jest treścią art. 438 pkt 4 k.p.k. Przepis ten stanowi o obowiązku uchylenia lub zmiany orzeczenia w zakresie kary tylko wówczas, gdy jest ona rażąco niewspółmierna. Rażąca niewspółmierność, o której mowa w powołanym przepisie zachodzi tylko wówczas, jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, gdy pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary istnieje taka dysproporcja, że kara wymierzona przez sąd orzekający nie daje się wręcz zaakceptować. W konsekwencji - nie każda a jedynie rażąca dysproporcja skutkuje zmianą bądź uchyleniem rozstrzygnięcia o karze. Oceniając całokształt okoliczności sprawy nie sposób przyjąć, by sytuacja taka zachodziła w odniesieniu do M. S.

(1). Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje na to, iż orzekając co do kary, sąd pierwszej instancji uwzględnił całokształt tych okoliczności, które zgodnie z art. 53 §

(1). Te wszystkie okoliczności spowodowały ,iż karę pozbawienia wolności ,którą orzeczono wobec tego oskarżonego należy określić mianem bardzo łagodnej. Wbrew twierdzeniom obrońcy Sąd I instancji w prawidłowy sposób ukształtował także długość okresu próby ,który nie zbliżył się do wartości maksymalnej i wobec powyższego brak jest przesłanek przemawiających za jego skróceniem . Mając na względzie powyżej przytoczone argumenty Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do ingerencji w strukturę orzeczenia zapadłego w stosunku do M. S.

(1). Wniosek Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego M. S.

(1)łagodniejszej kary pozbawienia wolności z krótszym okresem warunkowego zawieszenia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z uwagi na fakt ,iż Sąd II instancji nie uwzględnił argumentów zawartych w zarzucie apelacyjnym za bezzasadny należało uznać sformułowany na podstawie tego zarzutu wniosek.

1. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
2. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.
3. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
4. Przedmiot utrzymania w mocy Punkty II-XVIII wyroku Sądu Rejonowego Zwięźle o powodach utrzymania w mocy We wskazanym powyżej zakresie wyrok Sądu Rejonowego był prawidłowy ,a zatem należało utrzymać go w mocy. 5.
5. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.
6. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.
7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.
8. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.
9. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.
10. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.
11. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.
12. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.
13. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
14. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności W oparciu o treść art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego M. S.

(1)koszty nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej mu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Rozstrzygając w przedmiocie pozostałych kosztów sądowych postępowania odwoławczego, sąd, stosownie do treści art. 634 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił M. S.

(1)od ich ponoszenia uznając, iż jego sytuacja życiowa i materialna uzasadnia przyjęcie, że ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe. W ocenie Sądu odwoławczego sytuacja majątkowa i osobista K. B.

(1)jest zdecydowanie lepsza i wobec czego na podstawie na podstawie art. 636 §

(1)Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie, sygn. V K 21/19 z dnia 09 lutego 2022r. 1.3.

1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy w zakresie ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
3. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.
4. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego K. B.

(1)Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie, sygn. V K 21/19 z dnia 09 lutego 2022r. 1.3.

1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy w zakresie ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
3. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.
4. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację oskarżony K. B.

(1)Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie, sygn. V K 21/19 z dnia 09 lutego 2022r. 1.3.

1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy w zakresie ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
3. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.
4. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 4 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego M. S.

(1)Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie, sygn. V K 21/19 z dnia 09 lutego 2022r. 1.3.

1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy w zakresie ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
3. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana