Sygn. akt I C 791/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2024 r. Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Kury

§ 1ust.

§ 2ust.

W dniu 25 sierpnia 2022 roku powódka sporządziła wezwanie do zapłaty po przelewie wierzytelności skierowane do pozwanej D. B.. Dowód: -wezwanie do zapłaty – k. 24 – 26; -wezwania do zapłaty – k.
Po wytoczeniu powództwa, D. B. w okresie od dnia 3 lutego 2023 roku do dnia 5 września 2023 roku dokonała ośmiu wpłat na poczet zawartej umowy pożyczki , na kwotę łączną 1 147,85 zł. Bezsporne . Sąd zważył co następuje: W ocenie Sądu Rejonowego , wywiedzione powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości . W pierwszej kolejności należy wskazać, że powodowa spółka w dniu 13 września 2023 roku w zakresie kwoty 1 147,85 zł cofnęła powództwo wraz ze zrzeczeniem się roszczenia z uwagi na dokonaną przez pozwaną już po wniesieniu pozwu częściową spłatę roszczenia, podtrzymując żądanie w zakresie kwoty 231 zł i odsetek . Odnosząc się do cofnięcia przez stronę powodową wraz ze zrzeczeniem się roszczenia powództwa w zakresie kwoty 1 147,85 zł, wskazać należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 203 § 1 k.p.c. przewiduje, że pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. W niniejszej sprawie, na skutek oświadczenia zawartego w piśmie pełnomocnika powódki z dnia 13 września 2023 roku, nastąpiło cofnięcie pozwu w zakresie kwoty 1 147,85 zł ze zrzeczeniem się roszczenia. Uznając, że przedmiotowe cofnięcie pozwu jest dopuszczalne, gdyż okoliczności sprawy nie wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa (art. 203 § 4 k.p.c.), Sąd postanowieniem z dnia 15 listopada 2023 roku (k. 78) na podstawie art. 355 k.p.c., umorzył postępowanie w sprawie w zakresie kwoty 1 147,85 zł. W niniejszej sprawie powódka (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) spółka (...) spółka komandytowa z siedzibą w Ł. dochodziła wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki refinansującej nr (...) z dnia 18 marca 2022 roku, zawartej między pozwaną D. B., a pierwotnym wierzycielem (...) sp. z o.o. z siedzibą w B.. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii legitymacji czynnej strony powodowej. Zgodnie z treścią art. 509 § 1 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Zgodnie z umową cesji numer (...) z dnia 1 czerwca 2022 roku (...) sp. z o.o. z siedzibą w B., dokonała przelewu wierzytelności na rzecz D. W. (...) z siedzibą w T..

§ 1ust.

2 tej umowy, jej przedmiotem były bezsporne i wymagalne wierzytelności pieniężne szczegółowo określone w załączniku nr 1 do umowy, sporządzonym według stanu tych wierzytelności na dzień 31 maja 2022 roku w stosunku do osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Umowa ta została zawarta przez prawidłowo umocowane osoby – O. S. (działającą w imieniu D. W. (...)) oraz przez V. T. (działającą w imieniu (...) Sp. z o.o. ). Powódka załączyła do akt informację z estońskiego rejestru handlowego potwierdzającego prawidłowe umocowanie O. S. do działania w imieniu spółki (...). Reprezentacja Cedenta również była prawidłowa. Umowa cesji weszła w życie z dniem jej podpisania, a zapłata ceny nastąpiła we wskazanym w umowie terminie. Zgodnie z §2 ust. 4 umowy cesji z dnia 1 czerwca 2022 roku cesjonariusz zobowiązany był do uiszczenia ceny w terminie do 31 maja 2022 roku, bądź w późniejszym terminie ustalonym na piśmie przez strony. Jednakże skuteczność umowy cesji nie była uzależniona od zapłaty ceny, a więc umowa nie została zawarta pod warunkiem zawieszającym. Dodatkowo w dniu 1 października 2021 roku pomiędzy D. W. (...) z siedzibą w T. ((...)), a (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (...) spółką (...) spółką komandytową z siedzibą w Ł. , została zawarta ramowa umowa przelewu wierzytelności.

§ 2ust.

1 tej umowy, jej przedmiotem było ustalenie zasad, w oparciu o które miało nastąpić przeniesienie wierzytelności w rozumieniu przepisów art. 509 k.c. przez cedenta na rzecz cesjonariusza. Cedent zapewnił, że zgodnie z jego najlepszą wiedzą przysługiwać mu będą istniejące i wymagalne wierzytelności pieniężne względem klientów cedenta , zwanych dalej dłużnikami, wynikające z umów pożyczek gotówkowych wraz z naliczonymi od nich odsetkami kapitałowymi i za opóźnienie, a także opłatami oraz prowizjami, które wynikały z zawartych przez cedenta klientami postanowień umownych w momencie zawarcia umowy cesji. Wreszcie w dniu 4 sierpnia 2022 roku pomiędzy D. W. (...) z siedzibą w T. ((...)), a (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (...) spółką (...) spółką komandytową z siedzibą w Ł. zawarty został akt cesji nr 2 wraz z wykazem wierzytelności. Integralną częścią umowy stanowił wykaz wierzytelności nabytych na mocy aktu cesji . Z powyższego wynika, że na mocy rzeczonej umowy ramowej przelewu wierzytelności wraz z aktem cesji nr (...) (...) zbyła przysługujące jej względem strony pozwanej wymagalne wierzytelności. Obie strony umowy były należycie umocowane. Podczas zawierania umowy w imieniu D. W. (...) działała prawidłowo umocowana O. S., natomiast w imieniu cesjonariusza działał komplementariusz (...) Sp. z o.o., który był reprezentowany przez upoważnionych T. K. – prezesa zarządu oraz P. K. – wiceprezesa zarządu. (podczas zawierania umowy ramowej przelewu wierzytelności z dnia 1 .10.2021 r.), a także G. Z. (podczas zawierania aktu cesji nr 2 z dnia 4 sierpnia 2022 roku), co również zostało wykazane przez załączony do pozwu wydruk odpisu pełnego (...) sp. z o.o. z KRS. Dodatkowo w akcie cesji nr 2 wskazano łączną cenę za przeniesienie wierzytelności na cesjonariusza. Strona powodowa zapłaciła całą cenę za nabycie wierzytelności i przedłożyła potwierdzenie uiszczenia ceny. (vide oświadczenie z dnia 16 sierpnia 2022 roku, k. 18 o zapłacie ceny przez powódkę na rzecz (...) (...)). Należy też wskazać, że zarówno umowa cesji wierzytelności nr (...) z dnia 1 czerwca 2022 roku jak i akt cesji nr 2 z dnia 4 sierpnia 2022 roku zostały zawarte w formie elektronicznej i opatrzone kwalifikowanymi podpisami elektronicznymi stron. Tym samym złożone podpisy są równocześnie bezpiecznymi podpisami elektronicznymi. Zgodnie bowiem z art. 78

(1)§2 k.c. oświadczenie woli złożone w formie elektronicznej jest równoznaczne z oświadczeniem woli złożonym w formie pisemnej. Z uwagi na powyższe , podniesiony przez stronę pozwaną zarzut braku legitymacji powódki uznać należało za chybiony. Zgodnie z art. 720 § 1 k.c., przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Natomiast w myśl art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1). Przez kredyt konsumencki zawierany na odległość rozumie się umowę o kredyt konsumencki zawieraną z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość (art. 5 pkt 13). W toku sprawy pozwana konsekwentnie zaprzeczała, że zawarła z powódką umowę pożyczki na warunkach wskazanych w pozwie. Należało zatem mieć na uwadze, że stosownie do art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Ciężar dowodu w rozumieniu cytowanego przepisu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów, albowiem po myśli art. 232 k.p.c., strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że koniecznym warunkiem udzielenia pożyczki było posiadanie na stronie internetowej pośrednika pożyczkodawcy aktywnego profilu klienta, zaś udzielenie pożyczki uzależnione było od złożenia przez pożyczkobiorcę stosownego wniosku o udzielenie pożyczki, potwierdzonego następnie opłata rejestracyjną uiszczoną z indywidualnego rachunku bankowego pożyczkobiorcy, albo przejściu pozytywnie weryfikacji przy wykorzystaniu serwisu internetowego (...). W związku z tym, że pozwana zaprzeczyła, by kiedykolwiek zawarła umowę pożyczki, strona powodowa, zgodnie z ciążącym na niej na podstawie art. 6 k.c. ciężarem dowodu, winna zatem ten fakt wykazać. Umowa pożyczki refinansującej nr (...) została zawarta na odległość , dlatego też w umowie pożyczki nie znajdują się własnoręczne podpisy stron. Dowodem wskazującym na fakt zawarcia spornej umowy pożyczki jest znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie dokonania przez pozwaną w dniu 18 marca 2022 roku opłaty za refinansowanie. W złożonym przez powódkę wydruku „Raportu weryfikacji natychmiastowej z serwisu (...)” wskazano m.in. numer PESEL pozwanej oraz numer uprzednio zawartej przez pozwaną umowy pożyczki , która podlegała refinansowaniu . W tym miejscu należy wskazać, że istota umowy pożyczki refinansującej polega na tym, że kwoty z tej pożyczki nie otrzymuje konsument do rąk własnych, lecz transakcja odbywa się wyłącznie pomiędzy dwoma pożyczkodawcami. Powódka dodatkowo dołączyła do pozwu treść ramowej umowy pożyczki opatrzonej kodem umowy (...), z treści której można poczynić m.in. ustalenia odnośnie zasad udzielania pożyczek pożyczkobiorcom w ramach prowadzonej przez poprzednika powódki działalności gospodarczej. Powódka przedłożyła również wydruk umowy pożyczki refinansującej z dnia 18 marca 2022 roku opatrzonej numerem (...). Analiza tych dokumentów - umów - oraz pozostałych dokumentów złożonych wraz z pozwem daje podstawy do przyjęcia, że strony faktycznie łączyła umowa pożyczki na warunkach wskazanych w pozwie. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 7 ust. 1ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo Bankowe, oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą być składane w postaci elektronicznej. Powyższe oznacza, że wyciągi (zestawienia, potwierdzenia transakcji) generowane na podstawie takiej dokumentacji mogą przybierać formę wydruków komputerowych. Wynika z powyższego, iż zawarcie umowy kredytu konsumenckiego nie wymaga zachowania formy pisemnej i co do zasady umowa taka może być zawarta również za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Brak podpisu pozwanej pod przedmiotową umową nie może zatem automatycznie świadczyć o tym, że między stronami nie doszło do jej zawarcia. Umowę o kredyt konsumencko można zatem zawrzeć zarówno w formie pisemnej ( z własnoręcznym podpisem), jak i na innym trwałym nośniku . W konsekwencji , w ocenie Sądu , w niniejszej sprawie został spełniony wymóg zawarcia umowy pożyczki w formie pisemnej . Brak własnoręcznych podpisów stron pod przedłożonymi przez powódkę umową pożyczki nie uchybia wymogom określonym w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim w zakresie zachowania formy pisemnej. Dodatkowo należy wskazać, że strona pozwana zawarła umowę pożyczki z pośrednikiem kredytowym (...) sp. z o.o. , który działał w imieniu pożyczkodawcy – (...) sp. z o.o. , zaś pośrednika i pożyczkodawcę łączyła dodatkowo umowa pośrednictwa , co świadczy o tym, że (...) sp. z o.o. była należycie umocowana do zawarcia umowy pożyczki. Dodatkowo,

rejestru pośredników kredytowych i Instytucji Pożyczkowych prowadzonego przez Komisję Nadzoru Finansowego (...) sp. z o.o. jest ujęta w przedmiotowym rejestrze pod poz. (...). (vide: wydruk z rejestru k. 75). Strona pozwana podniosła również zarzut występowania klauzul abuzywnych w odniesieniu do postanowień określających wysokość kosztów prowizji od udzielonej pożyczki. W tym zakresie Sąd ustalił, iż wysokość opłat nałożonych na pozwaną na podstawie ww. umowy pożyczki nie przekraczała wysokości wskazanej w art. 36a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, który ustala maksymalną wysokość poza odsetkowych kosztów kredytu według konkretnego wzoru. Dodatkowo w ust. 2 i 3 ww. artykułu wskazano, iż pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu, zaś w części przekraczającej maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu są nienależne. Po podstawieniu danych z niniejszej sprawy do ww. wzoru należało dojść do wniosku, iż maksymalna wysokość poza odsetkowych kosztów pożyczki w niniejszej sprawie nie przekraczała maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu. Kwota prowizji nie była przy tym wyższa od pożyczki udzielonej pozwanej. Sąd uznał również, iż dochodzona od pozwanej prowizja nie była zawyżona i nie stanowiła tym samym klauzuli niedozwolonej (art. 385 1 k.c.) i nie zmierzała do obejścia przepisów o odsetkach maksymalnych (art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 359 § 2 1 k.c.). W kontekście pobranej opłaty trzeba było mieć na uwadze, iż co do zasady nałożenie na pożyczkobiorcę tego typu kosztów w umowie pożyczki nie jest zakazane przez powszechnie obowiązujące przepisy. W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę kwotę udzielonej pożyczki i czas trwania umowy stwierdzić należy, iż pobrana opłata nie może być uznana za nadmierną i przekraczającą maksymalne normy w tym zakresie. Realizowała ona również zasadę ekwiwalentności świadczeń. Nie można zapomnieć, iż pozwana nie może oczekiwać od pożyczkodawcy jako przedsiębiorcy, że będzie nieodpłatnie udzielał pożyczek pieniężnych, bez zysku dla siebie. Banki i instytucje parabankowe nie prowadzą bowiem działalności charytatywnej. Z tych też względów Sąd uwzględnił roszczenie powódki w całości, w odniesieniu do kwoty nie objętej cofniętym powództwem tj. co do kwoty 231 zł (1 378,85 zł – 1 147,85 zł), uznając brak podstaw do stwierdzenia abuzywności postanowień umowy co do kosztów prowizji, a także uznając za prawidłowe wyliczenia w zakresie odsetek. W kontekście tych ostatnich Sąd uwzględnił również roszczenie powódki odnośnie żądania odsetkowego, albowiem powódka wykazała , w jaki sposób wyliczyła i skapitalizowała ww. odsetki. Dochodzone w sprawie odsetki stanowiły bowiem niespłacone umowne odsetki kapitałowe maksymalne naliczone przez pożyczkodawcę od kwoty udostępnionego kapitału od dnia zawarcia umowy pożyczki do dnia wymagalności pożyczki w kwocie 7,67 zł, a także odsetki umowne za opóźnienie w wysokości 2-krotności odsetek ustawowych za opóźnienie, od pozostałej do spłaty kwoty pożyczki, od dnia następującego po dniu wymagalności pożyczki do dnia wyceny wierzytelności wg stanu na dzień 26 lipca 2022 roku w kwocie 51,51 zł, a także odsetki ustawowe za opóźnienie naliczone przez powoda od dnia następującego po dniu wyceny wierzytelności będącej przedmiotem cesji według stanu na dzień 26 lipca 2022 roku do dnia poprzedzającego wytoczenie powództwa w sprawie, od kwoty pozostałych do zapłaty kapitału pożyczki i prowizji w kwocie 23,02 zł. Łączna kwota odsetek dochodzonych pozwem wynosiła 82,20 zł ( 7,67 zł + 51,51 zł + 23,02 zł ). Mając zatem na uwadze całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, Sąd uznał powództwo za zasadne w całości i w punkcie I sentencji wyroku zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 231 zł wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od dnia 24 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty. O odsetkach od zasądzonych kwot Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 481 § 1 i 2 1 k.c. zgodnie z żądaniem powódki, gdyż strony o takie odsetki umówiły się w umowie pożyczki, a nadto należały się od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. W punkcie II Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powódki także odsetki ustawowe za opóźnienie , mając na uwadze wpłaty dokonane przez pozwaną od dnia wniesienia pozwu do dnia 5 września 2023 roku wpłaty poszczególnych kwot wskazanych przez powódkę w piśmie procesowym z dnia 13 września 2023 roku O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 98 §1,1 1 i 3 k.p.c. W przedmiotowej sprawie na koszty postępowania poniesione przez powódkę składała się opłata sądowa od pozwu 100 zł, opłata skarbowa 17 zł i wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 270 zł, ustalone zgodnie z § 2 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz. U z 2018 r. , poz.265. ),łącznie 387 zł . Odsetki od kosztów procesu zostały zasądzone na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Sędzia Agnieszka Kuryłas

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.