kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Za wskazane w w/wym. przepisie świadczenie główne uznać należy świadczenie bez którego strona nie zawarłaby przedmiotowej umowy. Działalność pierwotnego wierzyciela jest obliczona na zysk uwzględniający wynagrodzenie prowizyjne. Skoro założenia te stały się wzorcem przedmiotowej umowy to logiczny jest wniosek, że powód nie zawarłaby z pozwaną innej umowy – zatem w/wym. opłaty sąd uznał za główne świadczenie pozwanej względem powoda określone w art.
Podkreślić należy, że zapisy umowy co do wysokości poszczególnych opłat zostały precyzyjnie określone i sporządzone prostym językiem nie pozostawiającym pola do interpretacji. Podkreślić należy, że pozaodsetkowe koszty pożyczki naliczone przez powoda nie przekraczają limitów wskazanego w art. 36a ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim. Nawet w wypadku odmiennej interpretacji, że opłata przygotowawcza, nie stanowi świadczenia głównego pozwanej stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania, że postanowienia umowy o w/wym. opłatach stanowią niedozwolone postanowienia umowne z art.
W realiach niniejszej sprawy brak jest przekonujących dowodów , że postanowienia w/wym. umowy kształtowały prawa i obowiązki pozwanej w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Na zarzut pozwanej (k. 78-79) powód wyjaśnił koszty poniesione przez powoda, które wpłynęły na wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu (k. 84-88). Powód wskazał, że wysokość prowizji związana jest z grupą ryzyka, do której przypisany jest klient i ryzykiem niespłacalności w miarę wydłużenia okresu kredytowania (k. 86). W ocenie sądu prowizja ustalona na poziomie 5100 zł nie jest wygórowana i odpowiada trzyletniemu okresowi spłaty pożyczki (k. 41). W świetle niniejszego powództwa poczynione w umowie założenie ryzyka niespłacenia pożyczki przez pozwaną okazało się uzasadnione. W ocenie sądu pozwana nie wykazała aby postanowienia umowy stanowiły postanowienia niedozwolone z art.
Sąd uznał w całości za wiarygodne dowody z dokumentów złożone przez strony w toku postępowania, które nie były kwestionowane i stanowiły podstawę powyższych ustaleń. Zgodnie z art. 720 § 1 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Powód wypłacił pozwanej kwotę 5100 zł zaś prowizja od udzielonej pożyczki została skredytowana w łącznej kwocie pożyczki 10200 zł (§2 ust. 1 ppkt 1) umowy). Pismem z dnia 11 października 2019r. powód wypowiedział pozwanej umowę pożyczki (k. 47), pismo to pozwana odebrała w dniu 16 października 2019r. (k. 48-48v). Roszczenie stało się wymagalne z dniem 11 października 2019r. Na objętą pozwem kwotę roszczenia 8277,65 zł składają się 7669,31 zł niespłaconego kapitału pożyczki (powód przedstawił wykaz wpłat pozwanej k. 17-18), 242 zł naliczonych odsetek umownych w wysokości 10% (§ 3 ust. 1 umowy), 17,68 zł odsetek umownych za opóźnienie w wysokości 14% liczonych od wymagalności zaległych rat kapitałowych do dnia 11 października 2019r. (§ 7 ust. 1 umowy) oraz kwota 348 zł odsetek umownych za opóźnienie w wysokości 14% liczonych od 12 października 2019r. do dnia 3 lutego 2020r. (§ 7 ust. 1 umowy). Okoliczność stanu zadłużenia względem pożyczkodawcy nie była kwestionowana przez pozwaną. Sąd uwzględnił powództwo w całości na podstawie art. 720 § 1 kc uznając je zarówno co do zasady jak i wysokości. Zgodnie z art. 481 § 1 kc jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie. Jednakże, gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy (art. 481 § 2 kc). Zgodnie z § 7 ust. 1 umowy pożyczki strony ustaliły odsetek umownych za opóźnienie w wysokości 14%. Sąd orzekł o odsetkach zgodnie z żądaniem pozwu od dnia wytoczenia powództwa – uzupełniając je o ograniczenie wynikające z art. 481 § 2 1 kc dot. maksymalnej wysokość odsetek za opóźnienie. O kosztach procesu orzekł Sąd z mocy art. 98 § 1, 1 1 i 3 kpc. Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1942 zł, na którą składa się opłata sądowa od pozwu (125 zł, k. 3), opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł (k. 35) oraz kwota 1800 zł tytułem wynagrodzenia ustanowionego przez pozwaną radcy prawnego zgodnie z §2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. O kosztach sądowych należnych na rzecz Skarbu Państwa (pkt. III wyroku) sąd orzekł, na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, jako konsekwencję rozstrzygnięcia o kosztach procesu i zasądził od pozwanej na rzecz Sądu Rejonowego w Garwolinie kwotę 375 zł tytułem uzupełnienia opłaty od pozwu, to jest różnicy pomiędzy należną opłatą od pozwu 500 zł a opłatą uiszczoną przez powoda w kwocie 125 zł (k. 3). Z uwagi na powyższe okoliczności Sąd orzekł jak w wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.