UZASADNIENIE do wyroku z dnia 22 listopada 2024 roku Pozwem z daty 29 listopada 2023 r. Powód (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. , reprezentowany przez Pełnomocnika procesowego, wniósł o zasądzenie
§ 11ust.
13) do czasu całkowitego zwrotu subwencji finansowej przez przedsiębiorcę, (...) mógł kontrolować prawdziwość informacji i oświadczeń złożonych w związku z zawarciem umowy przez przedsiębiorcę lub osobę go reprezentującą. W przypadku stwierdzenia nieprawdziwości informacji lub oświadczeń zawartych w umowie (...) mógł podjąć decyzję o zwrocie przez przedsiębiorcę całości lub części subwencji finansowej. W takim przypadku subwencja finansowa miała stać się wymagalna w terminie 14 dni roboczych od dnia udostępnienia przedsiębiorcy informacji o decyzji (...) w sposób pozwalający przedsiębiorcy zapoznać się z informacją o decyzji (...). W § 9 ust. 2 zapisano, że Umowa zawarta zostaje w wyniku złożenia przez przedsiębiorcę oświadczenia woli zawarcia Umowy przy użyciu danych uwierzytelniających przedsiębiorcę stosowanych w bankowości elektronicznej banku oraz złożenia przez Bank działający jako pełnomocnik (...) oświadczenia woli zawarcia Umowy poprzez opatrzenie Umowy pieczęcią elektroniczną Banku, innym odpowiednim narzędziem informatycznym stosowanym przez Bank lub kwalifikowanymi podpisami elektronicznymi osób upoważnionych do reprezentacji Banku (treść całej Umowy k. 57-66). { Dokumentacja z akt, w tym Umowa i potwierdzenie przelewu k. 70, załączniki do sprzeciwu art. 243 1, 245 k.p.c., brak twierdzeń o dokonanych czynnościach weryfikacyjnych przy Umowie przez przedstawicieli, pracowników (...) lub Banku – Powód wskazywał na następczy monitoring – art. 3 i 205 3 k.p.c., art. 231 i 233 k.p.c. }. Po zawarciu Umowy (...) i Bank nie zweryfikowali negatywnie Wniosku jak i danych w wygenerowanej przez Algorytm Umowy, która wprost wskazywała dane przedsiębiorcy zagranicznego z oddziałem w Polsce. Nie została podjęta czynność opisana § 2 ust. 7 czy ust. 15 Umowy. W braku takiej weryfikacji (poza systemem), w dniu 29 maja 2020 r. (...) wydał Decyzje w sprawie Subwencji podając dane Spółki: (...) S.A. ODDZIAŁ W POLSCE NIP (...), REGON (...) nr (...)SP (dalej także Decyzja). W Decyzji poinformowano, że (...) podjął pozytywną decyzję o wypłacie subwencji finansowej w kwocie 97.553,00 zł zgodnie z wnioskiem. Środki Subwencji miał zostać przelane na opisany w Decyzji numer rachunku bankowego. Wskazano, że Umowa zachowuje pełną moc obowiązującą pomiędzy (...) i Spółką z uwzględnieniem przyznanej kwoty subwencji. W związku z pozytywna Decyzją nie przysługiwał tryb odwoławczy. Następnie Bank – pełnomocnik (...) w dniu 01.06.2020 r. zlecił przelew, w którym w pozycji nazwa odbiorcy ponownie podał dane Spółki: (...) S.A. ODDZIAŁ W POLSCE (dalej także Przelew). Zarówno w Decyzji i w Przelewie podano dane przedsiębiorcy zagranicznego działającego przez oddział tj. dane Spółki. {Dokumentacja przy pozwie, druk Decyzji i druk Przelewu k. 70, – art. 243 1, 245 k.p.c.} W dniu 22.01.2021 Spółka podpisała oświadczenie jako beneficjent m.in. potwierdzając stan związania przez beneficjenta Umową oraz wszystkimi oświadczeniami złożonymi w związku z procesem uzyskiwania subwencji finansowej od (...) dniu 15.06.2021 r. Spółka złożyła do (...) oświadczenie o rozliczeniu Subwencji nr (...) (dalej także Rozliczenie). W Rozliczeniu Spółka podała dane o stanie zatrudnienia – liczba pracowników na 31.12.2019 r. – 10 osób, 30.06.2019 r. – 13 przy skali redukcji zatrudnienia na poziomie 1 %. Oświadczyła ponadto, że Subwencja została wydatkowana w zgodzie z § 7 ust. 1
- b)i
- c)Umowy (§ 1 ust. 5). Spółka na potrzeby kontaktów – zgodnie z formularzem Programu – podała (...) swoje do korespondencji: (...) (...) (...). Spółka złożyła wniosek o zwolnienie z obowiązku zwrotu Subwencji w kwocie nie większej niż 97.553,00 zł. Spółka podała nadto, iż na dzień złożenia oświadczenia prowadzi działalność gospodarczą, która nie została zawieszona ani wykreślona z (...) albo rejestru przedsiębiorców KRS, a także, że działalność tę prowadzi nieprzerwanie w okresie od dnia przyznania subwencji finansowej, do dnia złożenia oświadczenia. Spółka oświadczyła, że spadek przychodów ze sprzedaży w okresie od 1 października 2020 r. do 30 grudnia 2020 r. w porównaniu do okresu do 1 października 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. wyniósł 56%. W tym Rozliczeniu również podano dane Spółki: (...) S.A. ODDZIAŁ W POLSCE. Spółka wydatkowała Subwencję na cele objęte Programem tj. na cele prowadzonej w Polsce działalności gospodarczej, w tym w związku z prowadzonym zatrudnieniem, płatnościami w zakresie ZUS czy podatkowymi. W odpowiedzi na to Rozliczenia i wniosek o zwolnienie ze zwrotu, (...) wydał w dniu 09.08.2021 r. decyzję w sprawie zwolnienia z obowiązku zwrotu Subwencji (dalej także Decyzja Zwalniająca). (...) w Decyzji Zwalniające oświadczył względem Spółki – drugiej strony Umowy – iż należne zwolnienie dotyczy 49 % Subwencji. Na podaną wartość umorzenia - zwolnienia z ww. obowiązku zwrotu składały się: 25% – związane z prowadzeniem przez Spółkę działalności gospodarczej w całym okresie 12 miesięcy od dnia przyznania subwencji finansowej oraz 24% – związane z utrzymaniem zatrudnienia przez 12 miesięcy. Wartość zwolnienia z obowiązku zwrotu części Subwencji Finansowej wynosiła 48.055,44 zł, zaś Wartość Subwencji Finansowej pozostająca do spłaty wynosiła 49.497,56 zł. Spółka została zobowiązana do spłaty kwoty 49.497,56 zł zgodnie z Umową Subwencji oraz Regulaminem Programu na zasadach określonych w harmonogramie spłat – w 24 ratach po 2.062,40 zł każda (oprócz ostatniej – 2.062,36 zł). Termin spłaty pierwszej raty upływał z dniem 27.09.2021 r., a ostatniej 25.08.2023 r. Spółka uzyskaną Subwencję wykorzystała w całości w związku z zatrudnianymi w Polsce pracownikami i prowadzoną w Polsce działalnością gospodarczą. Harmonogram spłaty rat – sporządził Bank – pełnomocnik (...) (dalej także Harmonogram). {Dokumentacja przy pismach Stron , w tym k. 75, 78, 173-175 – art. 243 1, 245 k.p.c.} Jeszcze w dniu 27.04.2022 r. (...) opublikował stanowisko podsumowujące wskazując, iż Tarcza Finansowa i Tarcza Antykryzysowa były efektywną inwestycją w utrzymanie potencjału rozwojowego gospodarki przy utrzymaniu stabilnych finansów publicznych. Ponadto wskazano, iż Tarcze Finansowe to także wielostopniowy system zapobiegania nadużyć i wyłudzeń. Mimo dużego tempa prac nad uruchomieniem Tarczy Finansowej (...) stworzył system rozpatrywania wniosków o subwencje, który był połączony z Krajową Administracją Skarbową, ZUS, KIR czy bankami. Proces kontroli następczej jest stale realizowany we współpracy z KAS i CBA w ramach tzw. Tarczy Antykorupcyjnej. Wnioski 46 270 firm zostały z różnych powodów odrzucone na etapie wnioskowania Tarcz 1.0 i 2.0, z kolei w 1% firm wykryto nieprawidłowości na etapie kontroli następczej, skutkującej m.in. nieumorzeniem lub wezwaniem do zwrotu całej subwencji. { Fakty powszechnie znane, publikacje na stronie (...) dostępne – publikacja 27.04.2022 r.– art. 228 § 1 k.p.c. }. W czerwcu 2023 r. na stronie www.nik.gov.pl opublikowano następującą informację: „W związku z wynikami kontroli „Efekty wybranych działań państwa podejmowanych w celu łagodzenia skutków epidemii w gospodarce” oraz „Utworzenie i funkcjonowanie szpitali tymczasowych powstałych w związku z epidemią (...)19” Prezes Najwyższej Izby Kontroli M. B. skierował 16 czerwca 2023 r. do Trybunału Konstytucyjnego dwa wnioski o zbadanie zgodności z Konstytucją przepisów dotyczących odpowiednio: I. rządowych programów pomocy dla przedsiębiorców w czasie epidemii (...)19 II. specustawy covidowej z 2 marca 2020 r. oraz przepisów jej nowelizacji z 31 marca 2020 r. Ad I. W złożonym wniosku Prezes NIK wskazuje, że przepisy regulujące udzielanie rządowej pomocy dla przedsiębiorców w czasie epidemii COVID-19 są niezgodne z ustawą o systemie instytucji rozwoju. Rząd powierzył realizację trzech programów pomocowych spółce (...) SA. W ocenie m.in. Naczelnego Sądu Administracyjnego, mamy do czynienia ze zjawiskiem „prywatyzacji zadań publicznych”, gdyż zadania administracji publicznej realizuje spółka, która jest poza jej strukturą.” {Fakt powszechnie znany, publikacja na stronie NIK – art. 228 § 1 k.p.c.}. Od chwili złożenia Wniosku 2020 r. do września 2023 r. (...), Bank a także osoby reprezentujące te podmioty czy osoby fizyczne, jakimi w.w. podmioty się posługiwały nie podjęli negatywnej oceny co do Umowy, Decyzji, Przelewu, Rozliczenia, Decyzji Zwalniającej. Nie uznali, iż Spółka która podała swoje dane w sporządzanych przez siebie dokumentach i której dane podał Bank zlecając Przelew, nie była podmiotem uprawnionym do udziału w Programie TF 1.0. (...) taką negatywną, a odmienną ocenę przyjął we wrześniu 2023 r. (...) uznał, iż Spółka naruszyła Umowę podając nieprawdziwe oświadczenia i wezwał do zwrotu całej kwoty Subwencji pismem z dnia 14.09.2023 r. (...) wezwał (...) S.A. Oddział w Polsce (w piśmie podano adres (...) (...) (...) B.) do zwrotu Subwencji ze wskazaniem kwoty 97.553 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następującego po upływie czternastego dnia roboczego od dnia otrzymania przez Spółkę kwoty subwencji do zwrotu (dalej także Wezwanie, wezwanie z wykorzystanie bankowości elektronicznej). Wskazano, że zwrotu przyznanej subwencji wraz z należnymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie należy dokonać w terminie 7 dni na podany w wezwaniu rachunek bankowy. Wezwanie doręczono (pocztowo) Spółce w dniu 27.09.2023 r. Wskazano, że Beneficjent wskazał we wniosku nieprawdziwe oświadczenia od których uzależnione było udzielenie subwencji. W Wezwaniu (...) podał takie dane Spółki, jakie podała ona uprzednio we Wniosku do (...), jakie widniała na Umowie, jakie widniały w Decyzji (...), jakie Bank podał zlecając przelew i jakie widniały w Rozliczeniu i Decyzji Zwalniającej oraz w Harmonogramie sporządzonym przez Bank. Przed tym Wezwaniem Spółka nie otrzymała żadnych sygnałów co do wątpliwości po stronie (...), Banku co do oceny swojego statusu jako beneficjenta Programu. Spółka udzieliła odpowiedzi na Wezwanie odmawiając zapłaty i wysłała swoje stanowisko pocztą 03.10.2023 r. pismem z daty 22.09.2023 r. Spółka wskazała, iż nie złożyła nieprawdziwych oświadczeń podkreślając, iż podała formę swej działalności na terenie (...) – Oddział. Spółka wskazała zarazem na zawartą Umowę, Decyzji (...) oraz na wydatkowanie środków subwencji w dobrej wierze na cele wiadome (...) i nie jest wzbogacona. Spółka kwotę Subwencji, jakie dotyczył Harmonogram zwrócił (...) dokonując spłaty ratalnej wedle Harmonogramu. {Dokumentacja przy pozwie, a także Wezwanie k. 82, 85, materiały pocztowe nadawcze – odpowiednio art. 243 1, 245, 244 k.p.c. k.p.c., zakres twierdzeń z art. 3 k.p.c., art. 231 k.p.c., brak sporu co do zwrotu kwoty wynikającej z Harmonogramu – art. 229, 230 k.p.c.} (B) Sąd Rejonowy poczynił ustalenia co do faktów, w zakresie niezbędnym dla wydania rozstrzygnięcia o żądaniu pozwu. Ustalenia te oparto na w.w. materiałach w postaci dokumentacji, albowiem wobec rodzaju świadczenia i powoływanej m.in. uchwały Rady Ministrów i transferu niemałych przecież środków pieniężnych wszystkie fakty winny wynikać transparentnie jak i wedle założeń o najlepszych praktykach czy standardach właśnie z dokumentacji. Sprawa nie dotyczy przekazania kilku złotych o danym statusie ich pochodzenia, a dotyczy mienia znacznej wartości i realizacji wedle kwalifikacji i nazw w oficjalnych dokumentach rządowego programu TF, do którego KE nie zgłaszała zastrzeżeń. Zakres sporu, nie uzasadniał prowadzenia w szerszym zakresie dowodów. Sąd zwraca też uwag, iż większość ustalonych, a istotnych faktów wynikała z dokumentacji starannie przedstawionej przez Powoda i nawet przy zaocznej rozprawie rozstrzygnięcie nie uległoby zmianie, choć bez odniesienia się do niektórych zarzutów Pozwanej (Dokumenty załączone przy pozwie podważały główny zarzut Powoda o podaniu nieprawdziwych informacji/oświadczeń przez Pozwaną, oceną prawną Sąd nie jest związany, a brak stanowiska pozwanego nie jest zawsze równoznaczny z wyrokiem uwzględniającym powództwo). Należy wskazać, w sposób szczególny co następuje:
- a)wiele z faktów miało status faktów powszechnie znanych, w tym dane jawne jak publikowana treść aktów prawnych, dane jawne w KRS w CEIDG;
- b)dostęp do KRS czy CEIDG jest powszechny - każdy może to z łatwością sprawdzić i to bez konieczności posiadania jakiegokolwiek algorytmu, wystarczy dostęp do internetu – komputer, telefon;
- c)dane o (...) też są jawne i publikowane także w BIP jak i w KRS;
- d)wiele faktów było niespornych: złożenie Wniosku, wymiana oświadczeń woli w ramach Umowy, wydanie Decyzji, zlecenie Przelewu na rzecz Spółki, Rozliczenie, Decyzja Zwalniająca, Harmonogram, wymiana poszczególnych pism i ich autentyczność, kwota Subwencji, kwota i okoliczności spłaty części wynikającej z Harmonogramu, same zapisy poszczególnych dokumentów;
- e)co do Regulaminu: przy pozwie został załączony Regulamin z 2021 r., natomiast znane są powszechnie, gdyż publikowane zmiany tegoż Regulaminu, w szczególności z maja i kwietnia, zatem zapisy tego Regulaminu na chwilę zawarcia Umowy można było odtworzyć i ustalić – art. 245, 31, 233 k.p.c. i 228 § 1 k.p.c.; ponadto co do zapisów o najistotniejszym znaczeniu, nie było sporu;
- f)w aspekcie dokumentacji należy zwrócić uwagę iż na najważniejszych dla sprawy dokumentach, w tym pochodzących do Stron procesu, jak i Banku widniały dane Spółki – przedsiębiorcy zagranicznego działającego przez Oddział w Polsce i zarejestrowanej w Polsce z jawnymi danymi w KRS, w tym co do składanych sprawozdań;
- g)faktem powszechnie znanym jest też treść Uchwały Rady Ministrów – która nie jest źródłem prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, jednak dla tej sprawie jej wydanie i zawarte w niej zapisy uwzględniono w niezbędnym zakresie w aspekcie tej sprawy – poczynionych ustaleń;
- h)sprawa Algorytmu czy Systemu wynikała z twierdzeń Powoda i wpisywała się także w oświadczenia publikowane nie tylko przez (...), ale i przez banki, którymi posługiwał się (...) przy realizacji powierzonych zadań poprzez System właśnie;
- i)wiele z ustaleń wynikało z logiki wnioskowania i analizy innych faktów – art. 231, 233 k.p.c. – m.in. wniosek, iż Spółka nie uczestniczyła w kreacji Uchwały Rady Ministrów (...), nie uczestniczyła w tworzeniu Regulaminu, wzoru Umowy, że nie uczestniczyła w tworzeniu Algorytmu oraz że w okresie od maja 2020 r. do września 2023 r. Powód nie dokonał negatywnej oceny swoich decyzji i oświadczeń składanych poprzez System czy przez Bank (wedle swego wyboru sposobu działania) o przyznaniu subwencji Spółce;
- j)z Wniosku, Umowy, Decyzji oraz Przelewu wynikało, iż System, jakim posługiwał się (...) lub Rada Ministrów czy Pełnomocnik (...), wiedział, iż Wniosek składa Spółka – przedsiębiorca zagraniczny działający w Polsce poprzez Oddział – te dane widnieją wprost w tych dokumentach; co nie bez znaczenia Bank (...) zlecając Przelew, podał w przelewie jako odbiorcę właśnie taki podmiot;
- k)co do tłumaczeń przysięgłych, sąd może (art. 256 k.p.c.), ale nie ma w każdej sprawie obowiązku i nadto z urzędu powoływać takiego tłumacza, jeśli z pism wynika, iż Strony, Pełnomocnicy znają tekst danego dokumentu rozumieją treść; ponadto Sąd miał na uwadze, iż mamy do czynienia z wersją dokumentu podaną do publicznej wiadomości i dla celów informacyjnych (for information purposes only); czym innym jest zarazem ocena prawna danego zapisu w aspekcie innych przepisów o czym poniżej (sam zapis jest zrozumiały w języku urzędowym postępowania) ;
- l)to że w Umowie, Wniosku znajdują się oświadczenia Pozwanej, iż jest przedsiębiorcą (w rozumieniu m.in. Regulaminu, Programu) nie jest sporne takie oświadczenia tam są, podobnie jak w tych materiałach są dane Spółki – przedsiębiorcy zagranicznego z oddziałem w Polsce;
- m)(...) wyraźnie nie zakwestionował wydatkowania Subwencji – Powód zarzucał podanie nieprawdziwych danych co do statusu przedsiębiorcy we Wniosku i Umowie, Rozliczeniu (k. 7 – pkt 24, k. 12 pkt 72-76, k. 8v – pkt 39, k. 82 Wezwanie), co weryfikował następczo;
- n)szczegółowe okoliczności ustalenia przez (...), organy (...) i oceny, iż Spółka nie mogła być beneficjentem Programu w ogóle w aspekcie wezwanie z września 2023 r. (2 lata po wypłacie Subwencji) nie zostały opisane;
- o)dowody powołuje się dla stwierdzenia faktów, nie zaś dla oceny prawnej czy kwalifikacji prawnej oraz oczywiście co do faktów istotnych i spornych zarazem (art. 232, 235 1 k.p.c., 227, 229 k.p.c.). Sąd Rejonowy oddalił wniosek Powoda o przeprowadzenie rozprawy przy drzwiach zamkniętych – art. 153 k.p.c. Z treści pism i sposobu ich złożenia (poza drogą Kancelarii Tajnej) nie wynikało, aby Pełnomocnicy Stron ujawniali, jakieś tajne informacje, sprawa dotyczyła roszczeń cywilnoprawnych, jawnej Umowy, a nie kwestii tajnych i nikt nie podnosił, aby w sprawie Subwencji z tej sprawy toczyło się jakiekolwiek postępowanie karne czy inne „wywiadowcze” w aspekcie pojawiających się w takich sprawach informacji o kolejnej tarczy: „tarczy antykorupcyjnej”. Nie można też uznać, iż sprawa Subwencji jest objęta tajemnicą przedsiębiorstwa Powoda, którym Powód oczywiście jest. Z publikacji samego (...) wynika, iż kieruje się on zasadami transparentności w swym działaniu. Co więcej w interesie wszystkich obywateli i podmiotów działających na terenie Polski i płacących podatki jest, aby takie sprawy odbywały się co do zasady jawnie, w szczególności iż w okolicznościach tej sprawy pojawia się kwestia powierzenia zadań i Uchwały Rady Ministrów, zatem organu państwowego. Nie było też podstaw do uwzględnienia wniosku Pozwanego o wydanie wyroku wstępnego. W aspekcie art. 318 i 6 § 1 k.p.c. byłoby to uzasadnione w sytuacji uznania roszczenia co do zasady i np. kosztowego/czasochłonnego dalszego postępowania dowodowego co do wysokości. PRAWO Uwagi ogólne, przepisy prawa
(1)Powód wytoczył powództwo przed sąd powszechnych, sąd cywilny powołując się na umowę i przepisy Kodeksu cywilnego (dalej także k.c.). Jak wynikało z przedłożonej Umowy – oświadczenia woli pochodziły od Powoda – spółki akcyjnej oraz od Pozwanego osoby prawnej – Przedsiębiorca zagraniczny działający na terenie Polski w formie oddziału przedsiębiorcy zagranicznego. Wyżej wskazano i zacytowano w istotnych fragmentach przepisy prawne, jakie uprzednio opublikowano i jakie dotyczyły statusu, rejestracji obu Stron niniejszego procesu: USIR, UPZ i PP. W stosunku do Powoda należy powołać nadto ustawę Kodeks spółek handlowych (k.s.h.). Z kolei Pozwany jako przedsiębiorca zagraniczny podlegał prawo belgijskiemu ( odpowiednik spółki akcyjnej NV (...) V. ). Poprzez powszechnie dostępne wyszukiwarki (e-justice, m.in. (...)), jest możliwe odnalezienie też odpowiednich wpisów w tamtejszych rejestrach przedsiębiorców. Nadto status Pozwanej jako osoby prawnej potwierdza także wpis do polskiego KRS. W aspekcie możliwości działalności przedsiębiorców na terenie różnych Państw członkowskich, na przypomnieć brzmienie art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dalej także (...) ( R.. 57.03.25, Dz.U.04.90.864/30, Dz.U.UE.C.07.306.1). Zgonie z art. 56 ust. 1 (...), w ramach poniższych postanowień ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług wewnątrz Unii są zakazane w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich mających swe przedsiębiorstwo w Państwie Członkowskim innym niż Państwo odbiorcy świadczenia. Ponadto wedle ust. 2, Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, mogą rozszerzyć korzyści wynikające z postanowień niniejszego rozdziału na obywateli państwa trzeciego świadczących usługi i mających swe przedsiębiorstwa wewnątrz Unii. Przepis ten należy wiązać także z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej – TUE (Dz.U.UE.C.2012.326.13 z dnia 2012.10.26), który stanowi, iż Unia opiera się na wartościach poszanowania godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości, państwa prawnego, jak również poszanowania praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości. Wartości te są wspólne Państwom Członkowskim w społeczeństwie opartym na pluralizmie, niedyskryminacji, tolerancji, sprawiedliwości, solidarności oraz na równości kobiet i mężczyzn. Jak ustalono, Pozwana podejmując i wykonując działalność gospodarczą dokonała rejestracji tejże działalności gospodarczej na terenie Polski poprzez swój oddział, co potwierdzają wpisy w KRS stosownie do także art. 2 i 4 UPZ. Zgodnie z tymi przepisami osoby zagraniczne mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej m.in. mogą tworzyć w Rzeczypospolitej Polskiej oddziały i co najważniejsze osoby zagraniczne z państwa członkowskich mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na takich samych zasadach jak obywatele polscy. Dodać należy, iż forma działalności przez oddział nie znosi zdolności sądowej czy zdolności prawnej Pozwanej na terenie Polski. Podmiotem pozostaje tu Spółka – przedsiębiorca zagraniczny, zaś Oddział to dodatkowe oznaczenie formy działalności na terenie Polski i zasad reprezentacji przedsiębiorcy zagranicznego na terenie Polski w ramach Oddziału. Podawania więc obok danych przedsiębiorcy zagranicznego jego oddziału nie jest błędem, a dodatkową informacją dla adresata ewentualnych oświadczeń czy np. potencjalnego kontrahenta, który dane o Spółce może sprawdzić we właściwych polskim KRS. Jak ustalono na podstawie dokumentacji i to urzędowej przede wszystkim a także prywatnej Pozwana Spółka była zarejestrowana w Polsce, w polskim KRS jako przedsiębiorca zagraniczny z państwa członkowskiego i jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą na terenie Polski , aktywny (brak zawieszenia) w tym składający sprawozdania ze swej działalności i zatrudniający pracowników w tym polskich pracodawców, rozliczający ZUS, podatki w polskich instytucjach w 2020 r. Powód z kolei również był spółką kapitałową (prawa polskiego m.in. Kodeks spółek handlowych – k.s.h., USIR); Powód nie był organem administracji publicznej czy samorządowej, nie był i nie jest Radą Ministrów, która podjęłaby własną decyzję administracyjną o przyznaniu subwencji; Powód nie jest też oczywiście sądem ani trybunałem. Zarówno Powód jak i Pozwany mają zdolność prawną, zdolność do czynności prawnych odpowiednio jako osoba prawna i fizyczna (art. 8, 14, 33, 37, 38 k.c.). Wracając zaś do Powoda, z ustaleń dotyczących powstania Powoda jak i danych w KRS nie wynika, aby Powód był państwową osobą prawną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 16.12.2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym. Sporu w zakresie zdolności prawnej i do czynności prawnych nie było.
(2)Z powołanej przez Powoda Umowy wynika, iż dotyczy przyznania subwencji i wypłaty środków pieniężnych z tego tytułu. Umowa opisywała zasady rozliczenia. Powód w pozwie powołuje się na zapisy tej Umowy m.in. § 3 ust. 6 Umowy i Regulaminu jak i 11 ust. 13 Regulaminu (względnie także art. 405 i 410 k.c.). Zgodnie z art. 353 k.c. zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić, zaś świadczenie z art. 353 1 k.p.c. strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Przedstawiona Umowa nie jest umową nazwaną, ale jest dopuszczalna co do zasady w ramach swobody umów z art. 353 1 k.c. przy uwzględnieniu zapisów szczególnych USIR i może podlegać ocenie cywilnoprawnej w dwustronnej relacji stron, choć w zależności od okoliczności może to nie być jedyna płaszczyzna dla ocen, tj. nie tylko w ramach dwustronnych stosunków cywilnoprawnych. Z Regulaminu wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że realizacja zadań publicznych nastąpić ma w tym przypadku w sferze stosunków cywilnoprawnych między stronami Umowy i bez wyposażenia (...) w jakiekolwiek kompetencje do działania władczego z pozycji organu administracji publicznej. Co więcej także zasada swobody umów podlega ograniczeniom opisanym art. 353 1 k.c. i takim ograniczeniem są zapisy USIR m.in. w aspekcie adresata TF (art. 21a USIR). W każdym razie z każdym kontraktem cywilnym związane są równe obowiązki obu stron, w tym współdziałanie obu stron z art. 354 k.c. jak i staranność z art. 355 k.c. Zasady transparentności czy lojalności kontraktowej, dobrych obyczajów dotyczą obu stron, nie zaś tylko jednej. Żadna ze stron w stosunkach cywilnoprawnych (jakie ocenia sąd powszechny, do którego pozew skierował Powód wskazując na swoje cywilnoprawne roszczenie) nie może narzucać zasad drugiej stronie, które podważałyby istotę umownego stosunku cywilnoprawnego. Jeśli chodzi o nienależne świadczenie, to przepisy art. 405 i 410 k.c. wchodzą w grę dopiero w sytuacji braku umowy czy innej regulacji szczególnej i odpowiednio przy nieważnej czynności prawnej.
(3)W sprawie, w tym w pozwie pojawia się kwestia podjętej uchwały przez Radę Ministrów (...). Taka „uchwała” nie jest źródłem prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 178 ust. 1 Konstytucji. Sam zarazem fakt jej wydania, jej pełna treść nie był sporny. Z uwagi na zakres podstaw faktycznych stanowisk obu Stron dla rozstrzygnięcia sprawy nie były konieczne ustalenia i szersze oceny prawne w aspekcie okoliczności ogłoszenia „stanu epidemii”. Sąd Rejonowy jako sąd powszechny nie uznał za usprawiedliwione i celowe, aby wstrzymywać się z rozstrzygnięciem np. z uwagi na ujawnioną sprawę wniosków Prezesa NIK. W ocenie Sądu stawałoby to w sprzeczności z art. 6 § 1 k.p.c. i 45 Konstytucji RP. Ponadto, taka czy inna kwalifikacja tych zdarzeń – jeśli do niej by doszło przed Trybunałem Konstytucyjnym – Trybunałem w rozumieniu art. 173 i 188 Konstytucji RP, nie miałaby wpływu na rozstrzygnięcie z innych przyczyn, o których mowa powyżej. Zatem zawieszenie postępowanie byłoby bezpodstawne i godziłoby w prawo do sądu samych Stron.
(4)W czasie Wniosku jak i Umowy w ramach USIR obowiązywał jej art. 21a, który stanowił, iż Rada Ministrów, w związku ze skutkami COVID-19, może powierzyć (...) realizację rządowego programu udzielania przedsiębiorcom wsparcia finansowego, w szczególności w formach, o których mowa w art. 13 ust. 1, lub w formach bezzwrotnych – ust.
- Ustawodawca w ust. 2 wskazał, iż program rządowy określa w szczególności warunki i okres udzielania przedsiębiorcom wsparcia finansowego, o którym mowa w ust. 1, sposób przygotowania i elementy rocznych planów udzielania tego finansowania oraz sprawozdawczości z ich realizacji. W tej sprawie Rada Ministrów, której członkami są m.in. Minister Sprawiedliwości (rozporządzenia wykonawcze do KRS), Minister właściwy do spraw gospodarki (m.in. kwestia prowadzenie (...)) podjęła uchwałę z dnia 27 kwietnia 2020 r. w sprawie programu rządowego „Tarcza finansowa (...) dla małych i średnich firm”. Problem z dostępnością do pełnego tekstu (załącznik) był zgłaszany już na samym początku Programu (publikacje prasowe), ostatecznie można uznać, iż Uchwała ta jest dostępna, choć sąd nie odnalazł informacji, aby została opublikowana w Dzienniku Ustaw czy Monitorze Polskim, choć wiele innych uchwał jest publikowanych w ten sposób. Istotnie w przypadku takiej uchwały, która nie jest źródłem prawa nie było obowiązku takiej publikacji, ale trudno przyjąć, zakaz takiej publikacji, skoro jego adresem są przedsiębiorcy, obywatele prowadzący działalność gospodarczą. Jest ona dostępna poprzez internet i w systemach informacji prawniczych. M.in. w tej Uchwale, której kopią nie są w pełnym zakresie zapisy Regulaminu, mowa jest o wynagrodzeniu (...). Zostało ono powiązane poprzez stawkę procentową z wysokością Finansowania Programowego, jakie może być udzielone (6.
- Wynagrodzenie). Zatem im wyższa wysokość wykonanego Finansowania tym wyższe wynagrodzenie Powoda. Stworzenie takiej konstrukcji wynagrodzenia w sposób oczywisty kreuje płaszczyznę konfliktu interesów w aspekcie zestawienia takich kwestii jak: weryfikacja negatywna wniosku – wysokość wynagrodzenia (...). Zgodnie z pkt 6.6.
- (...) podejmie z należytą starannością działania zmierzające do udzielenia Finansowania Programowego i m.in. na warunkach określonych w treści Programu i potencjalnie uszczegółowionych przez (...) w treści Dokumentów Wykonawczych. Ponadto wedle 6.4.
- (Zasada Racjonalnej Uznaniowości): O ile odmienna zasada nie została wyraźnie określona w Dokumentach Przekazania (w tym poprzez wymóg zastosowania Procedury Akceptacji), Ustawie o (...) lub innych bezwzględnie obowiązujących przepisach prawa, przy podejmowaniu wszelkich czynności faktycznych i prawnych, do podjęcia których (...) jest uprawniony lub zobowiązany na podstawie wyżej wskazanych dokumentów, (...) ma prawo stosować Zasadę Racjonalnej Uznaniowości. W punkcie 3.
- (Rola (...)) zapisano m.in.: Zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 6 Ustawy o (...), do zadań (...) należy podejmowanie działań służących zapobieganiu lub łagodzeniu skutków sytuacji kryzysowych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 1398, ze zm.), w tym skutków rozprzestrzeniania się COVID-19, w szczególności poprzez: a. udzielanie wsparcia finansowego przedsiębiorcom i innym podmiotom dotkniętym tymi sytuacjami, w tym bezzwrotnego lub w formie gwarancji lub poręczeń, b. naprawienie lub pokrycie, w całości lub w części, szkód lub strat spowodowanych tymi sytuacjami – z wykorzystaniem środków (...) lub środków z innych źródeł. Ponadto w tej Uchwale (zatem także w tzw. załącznikach) przyjęto, iż w związku z powierzeniem realizacji Programu (...) (art. 21a ust. 1 Ustawy o (...)) oraz w związku z art. 21a ust. 5 Ustawy o (...), (...) oraz Powierzający zawrą Umowę, która określi warunki i tryb przekazywania środków na pokrycie Wynagrodzenia (...), przekazywania (...) Transz oraz dokonania na rzecz (...) zwrotu Kosztów Programowych. Umowa określi ponadto przekazanie Powierzającemu przez (...) potencjalnych Przychodów Programowych. I wskazano także, iż budżet Państwa zachowuje w ten sposób rolę podmiotu zapewniającego najwyższą wiarygodność finansową (...) jako udzielającego Finansowania Programowego oraz podmiotu zaciągającego zobowiązania na poczet realizacji Programu. Uchwała, choć nie stanowiąca źródła prawa odwołuje się do USIR, w tym jej art. 21a. A to oznacza podstawowy obowiązek (...) tj. wypłata subwencji na rzecz adresatów TF w rozumieniu ustawowym. O tym mowa w Uchwale, w Regulaminie, a co najważniejsze w USIR, która wiąże także (...). Wypłata dokonana w ramach subwencji na rzecz podmiotów nieuprawnionych oznacza dokonanie wypłat wbrew przepisom. Kwestią wykraczająca poza zakres rozstrzygnięcia w tej sprawie (i zakres przedstawionych dowodów) pozostaje to czy, kto i jaką ewentualnie odpowiedzialność za to ponosi i czy są podstawy do takiej odpowiedzialności.
(5)Z zapisów USIR, zapisów Regulaminu wynika (i to jednoznacznie), iż subwencja o jaką wnioskował Pozwany (wnioskował, a nie przyznał sam sobie) dotyczy przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 Prawa przedsiębiorców (powołana wyżej przepisy, dalej także PP). Przepis ten stanowi, iż przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą oraz, iż przedsiębiorcami są także wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Do art. 4 PP odwołuje się także Decyzja KE (wyżej zacytowany w całości to należy przypomnieć fragment motywu
(16)wskazując m.in.: „…all micro, small and medium-sized enterprises (‘SMEs’)
(10)registered and active in Poland, which are affected by the economic repercussions of COVID-19 and having temporary financial difficulties linked to the lack of liquidity.” Wskazany w tym zapisie indeks 10 odwoływał się do właśnie art. 4 PP. Można oczywiście stawiać pytania czy przepisy te mają podlegać „racjonalnej uznaniowości” z Uchwały. Racjonalna uznaniowość jest konstrukcją ogólnie mówiąc dość zaskakującą przy mieniu znacznej wartości, ale nawet przy tym pojęciu wskazano na granice obowiązujących przepisów, w tym USIR. Odczytując i tłumacząc te przepisy należy mieć na uwadze zapis całego motywu 16 i cel wsparcia, jeśli idzie o status działalności przesądzające jest tu słowa all micro, small and medium-sized enterprises (‘SMEs’) – przedsiębiorstwa gdyż tu następuje odwołanie indeksem 10 do PP, zatem chodzi o przedsiębiorców (enterprise) w rozumieniu tej ustawy, tj. kto jest przedsiębiorcą w rozumieniu PP. Dalej dopiero Decyzja wskazuje, iż mają to być przedsiębiorstwa zarejestrowane w Polsce i aktywne czyli ma to być przedsiębiorca aktywny w swej działalności na terenie Polski bez zawieszenia swojej działalności. Logicznym jest bowiem, iż jeśli mają wystąpić skutki dla jego pozycji (przeszkody w prowadzenie działalności z powodu Covid – 19, spadek obrotów, trudności ekonomiczne, zakłócenia płynności: affected by the economic repercussion od Covid – 19 and having temporary difficulties linked to the lack liquidity)) ) to nie może to dotyczyć sytuacji, kiedy takiej działalności w ogóle nie prowadzi – nie jest aktywny w literalnym brzmieniu. Przedsiębiorca jest aktywny, jeśli prowadzi działalność -działalność swego przedsiębiorstwa (tu w znaczeniu przedmiotowym prowadzi działalność w ramach tego przedsiębiorstwa). W aspekcie zdanie pierwszego nie ma mowy przedsiębiorcy w aspekcie adresu jego siedziby, mowa o zarejestrowaniu i aktywności na terenie Polski. W zdaniu kolejnym zaś pojawia się bardziej szczegółowa kwestie umiejscowienia jednak nie zarejestrowany adres siedziby, ale siedziba, a bardziej właściwie rezydencja podatkowa: tax residence. Nie sposób przyjąć (racjonalności i logika), iż gdyby sprawa siedziby spółki (adresu rejestrowego registered seat’s address) miała mieć wpływ na te kwestie statusu „przedsiębiorcy” w rozumieniu Programu, to to sformułowanie by się nie pojawiło, skoro odrębnie ujęto rezydencje podatkową i ograniczenia z tym związane, skądinąd zasadnie wskazane w aspekcie pomocy na terenie UE i regulacji europejskich mających przeciwdziałać praniu brudnych pieniędzy. (AML) Ponadto z tego motywu 16 nie wynika, aby mowa tu była o polskim przedsiębiorcy, ale o przedsiębiorcy w rozumieniu PP (in the meaning of the Polish Law of 6 March 2018 – Law of Enterpreneurs). W aspekcie definicji przedsiębiorcy poza art. 4 PP z definicją tą koresponduje art. 43
(1)k.c., który stanowi, iż przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 33
(1)§ 1, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. Odwołanie się do art. 4 PP nie może oznaczać, iż pominięcia przy jego wykładni art. 56 (...), art. 2 (...). W przypadku tej sprawy nadto trzeba mieć na uwadze także kontekst szczególnych regulacji dotyczących danego programu pomocowego z art. 21USIR, okoliczności i cel dodania tego przepisu. Dopiero wówczas można udzielić odpowiedzi czy w danym przypadku mamy do czynienia z przedsiębiorcą w rozumieniu Programu TF. Pozwany jako beneficjent Programu (TF 1.0) i podawane przez niego dane
(6)Subwencja z Tarczy Finansowej nie wynikała z zapisów ustawy PP, (...) czy z zapisów USIR w jej kształcie z 2019 r. (ogólnie o systemach instytucji rozwoju). Subwencja z Tarczy wynikała z dodania do USIR m.in. art. 21a kolejną i odrębną ustawą szczególną tj. z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o systemie instytucji rozwoju (dalej także Ustawa Zmieniająca). Można oczywiście stawiać pytania co do takiej systematyki i do tytułu tej ustawy w aspekcie uzasadnienia jej projektu. Trudno bowiem uznać Covid 19 – jako stały element systemów instytucji rozwoju. Pomijając te kwestie, we fragmencie Uzasadnienia do Projektu wskazano na uruchamiane programy „antykryzysowe”: „W ogłoszonych przez Rząd założeniach Programu tarczy antykryzysowej w związku z COVID-19, (...) został wymieniony jako jeden z głównych podmiotów odpowiedzialnych za realizację tego programu. Projektowane zmiany ustawy o systemie instytucji rozwoju przewidują rozwiązania umożliwiające pełny udział (...) w działaniach podejmowanych w związku ze zwalczaniem sytuacji kryzysowych spowodowanych COVID-
- Udział (...) w realizacji "Tarczy antykryzysowej" (nowy art. 21a) Uwzględniając powyższe zadania, projektowana ustawa przewiduje dodanie przepisu art. 21a, który będzie stanowił podstawę do przyjęcia przez Radę Ministrów programu rządowego zwalczania skutków COVID-19 (ust. 1). W tym programie rządowym (...)owi będzie można powierzyć realizację programu udzielania przedsiębiorcom wsparcia finansowego. Program rządowy określać będzie w szczególności warunki i okres udzielania przez (...) wsparcia finansowego, sposób przygotowania i elementy rocznych planów udzielania tego finansowania oraz sprawozdawczości z realizacji programu (ust. 2). W ust. 3 przewidziano prowadzenie przez (...) odrębnej ewidencji dla środków przekazanych w ramach programu.” W Uzasadnieniu Projektu mowa o zwalczaniu skutków Covid – 19 i o wsparciu finansowym dla przedsiębiorców. Wsparcie ma dotyczyć przedsiębiorców dotkniętych (w Polsce) skutkami Covid -
- Czyli, co racjonalne, wsparcie nie powinno dotknąć tych, którzy takimi skutkami w Polsce nie zostali dotknięci, ponieważ np. nikogo nie zatrudniali, nie prowadzili w istocie żadnej działalności gospodarczej, albo nie była ona prowadzona z innych przyczyn. Subwencja to nie okazja do zarabiania, ale to wsparcie w sytuacji odniesienia negatywnych skutków (np. spadek obrotów, konieczność zwolnień, ograniczeń itd.). Takie środki nie powinny też trafiać – w świetle powyższego, do podmiotów, które powstały (formalnie zostały zarejestrowane i to często w znacznej liczbie) w danym czasie i np. tylko w tym celu, aby uzyskać subwencję czy inną pomoc. Jak wynika z ustaleń Pozwana prowadzi działalność gospodarczą w Polsce poprzez Oddział od 2017 r., zatrudnia pracowników, w tym polskich pracowników, składa sprawozdania, deklaracje do ZUS, US i taka sytuacja miała miejsce w 2020 r. w czasie ogłoszonej pandemii. Nie było sporu co do spadku obrotów czy innych kwestii przedmiotowych pod kątem skutków Covid -
- Taki też cel wynika z zapisów Regulaminu oraz z zawiadomienia polskich władz do KE i Decyzji KE, w tym motywu
(16). Należy sobie postawić pytanie w aspekcie art. 107 (...) i 56 (...), w jaki sposób zasady wynikające z tych przepisów na terenie UE będą zrealizowane, jeśli takie wsparcie pominie podmiot, który został dotknięty skutkami ograniczeń wprowadzonych w Polsce w czasie ogłoszonej epidemii, nastąpił spadek obrotu, są więc zagrożone miejsca pracy w tym praca polskich pracowników zatrudnianych przez taki podmiot, a jedyną jego „negatywną” cechą jest posiadanie adresu siedziby głównej (registered seat’s address) na terenie innego państwa członkowskiego ? Przepis art. 107 ust. 1 (...) mówi: „Z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.” Z kolei art. 107 ust. 3b (...), do którego odwołano się w Decyzji KE stanowi, iż: Za zgodną z rynkiem wewnętrznym może zostać uznana:
- b)pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania lub mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce Państwa Członkowskiego;”. W tych przepisach przyjęto zasady w aspekcie rynku wewnętrznego jak i wspólnych europejskich zainteresowań, gdzie przyczyną są zaburzenia w gospodarce z Państwa Członkowskiego. Gospodarka zaś Państwa |Członkowskiego to także działalność przedsiębiorców zagranicznych w zakresie ich działalności na terenie tegoż Państwa Członkowskiego. Zatem jeśli nie dochodzi do uzyskania „podwójnego” finansowania z tego samego tytułu, w tym samym zakresie, to nie sposób uznać, iż z ochrony przed zaburzeniami można wyłączyć przedsiębiorców zagranicznych tylko dlatego że są zagraniczni, a nie dlatego, iż skutkami zaburzeń nie zostali objęci, nie mają rezydencji podatkowej w (...) (motyw 16 Decyzji KE) i nie prowadzą działalności gospodarczej na terenie Polski, nikogo nie zatrudniają itd. Przypomnijmy, iż Spółka nie tylko działa i działała na terenie Polski, ale zatrudniała m.in. polskich obywateli w czasie pandemii i to polscy obywatele są wpisanie w KRS, jak i rejestrze belgijskim. Powód wskazywał na odrębne programy wsparcia w innych Państwach Członkowskich, w tym w B.. Zatem należy oczekiwać, iż jeśli polski przedsiębiorca ma oddział na terenie B.czy innego Państwa członkowskiego i np. zatrudnia tam pracowników, to również na zasadach opisanych art. 56 (...) jak i 107 ust. 3b (...), art. 2 (...) i zgodnie z art. 21 Karty Praw Podstawowych otrzyma wsparcie, które te Kraje wprowadziły. Jak wskazano wyżej z zastrzeżeniem, aby nie dochodziło do uzyskania podwójnego wsparcie na ten sam cel, albowiem wówczas doszłoby do nadużycia prawa także europejskiego (wiele orzeczeń (...) na temat nadużycia prawa europejskiego), w tym polskiego. Generalnie, zasada równości oznacza, iż każdy winien mieć te same szanse i prawo do pełnego uczestnictwa we wszystkich dziedzinach życia, w tym w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. W aspekcie uzasadnienia do Projektu Ustawy dodającego art. 21a USIR jedynym rozróżnieniem, jest więc kwestia sytuacji prowadzonej w Polsce działalności gospodarczej w aspekcie nałożonej przez polskie władze ograniczeń (Covid 19) i status podmiotu, który w tej działalności był dotknięty skutkami Covid 19 czy sutkami tych ograniczeń, jakich wprowadzenie oparto na Covid 19. W aspekcie Decyzji KE dochodzi kwestia nadto rezydencji podatkowej i ustaw szczególnych w aspekcie m.in. rajów podatkowych czy prania brudnych pieniędzy. Rodzi się pytanie, czy w praktyce może dojść do efektu nierównego wsparcia ? Takiego wypadku nie można oczywiście wykluczyć. Rolą przewidującego i racjonalnego Ustawodawcy, a w granicach kompetencji organów Władzy wykonawczej jest tworzenie takich rozwiązań krajowych w kontekście członkostwa w UE, a zatem w kontekście także rozwiązań w innych krajach tj. czy i jakie ograniczenia w ogóle wprowadzić oraz czy i jakie wsparcie winno być udzielone z punktu widzenia efektywności, bezpieczeństwa możliwości gospodarczych danego kraju, potrzeb w danym czasie, rozwoju i interesów obywateli także w aspekcie regulacji w innych krajach, tak aby zasada równości dotyczyła wszystkich i we wszystkich Krajach członkowskich. Odrębną też sprawą jest właściwa reakcje organów w zakresie nadużycia prawa europejskiego czy błędnej jego wykładni w którymkolwiek z Krajów członkowskich wobec któregokolwiek z przedsiębiorców w zakresie równego traktowania czy wreszcie wyłudzeń. Każdy kraj dysponuje organami ścigania, a są też środki ochrony przed instytucjami UE, także w sprawach indywidualnych, te kwestie wykraczają jednak poza ramy niniejszej sprawy i sąd uznaje że są znane wszystkim zainteresowanym, a także uprawnionym i odpowiedni zobowiązanym podmiotom. W aspekcie art. 4 PP należy wskazać, iż na gruncie ust. 3 (do którego Regulamin się nie odwołuje) można uzasadniać wniosek, iż skoro mówi on o osobach zagranicznych tzn. że Ustawodawca nie traktuje ich jako przedsiębiorców w sensie regulacji krajowych. Zarazem jednak w sensie zasad logicznych można także uzasadniać twierdzenie, iż nie każdy przedsiębiorca to przedsiębiorca zagraniczny, ale każdy przedsiębiorca zagraniczny to także przedsiębiorca. W każdym razie przepis art. 4 PP nie może być w tej sprawie rozumiany w oderwaniu od art. 4 ust. 1 UPZ, od kontekstu szczególnej regulacji z art. 21a USIR, uzasadnienia do Projektu Ustawy wprowadzającej ten przepis i treści samej Decyzji KE i zasady z art. 56, 107 ust. 3b (...) i 2 (...). W te zasady wpisuje się także art. 3 umowy międzynarodowej z 19.05.1987 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem (...) i Rządem (...) w sprawie popierania i wzajemnej ochrony inwestycji. Przepis ten stanowi: „1. Każda z Umawiających się Stron zapewni na swoim terytorium, inwestycjom dokonanym przez inwestorów drugiej Umawiającej się Strony, traktowanie sprawiedliwe i równe oraz wykluczy wszelkie środki nieuzasadnione lub dyskryminacyjne, które mogłyby utrudnić zarządzanie, utrzymanie, wykorzystanie, osiągnięcie korzyści z tych inwestycji lub ich likwidacji. 2. Z wyjątkiem środków niezbędnych dla dobra publicznego, inwestycje te będą korzystały ze stałego bezpieczeństwa i ochrony, które będą nie gorsze niż te, z których korzystają kraje najbardziej uprzywilejowane. 3. Niemniej jednak traktowanie i ochrona wymieniona w ustępach 1 i 2 nie obejmują przywilejów, które jedna z Umawiających się Stron mogła przyznać inwestorom z państwa trzeciego, z tytułu jej udziału lub przynależności do unii gospodarczej, unii celnej, wspólnego rynku, strefy wolnego handlu, regionalnej organizacji gospodarczej o charakterze międzynarodowym lub organizacji wzajemnej pomocy gospodarczej.” Nie rozwijając kwestii szczegółowo wzajemnych relacji między tą umową międzynarodową, a w.w. Traktami (w zależności od regulacji szczególnych, kwestia czasu aktów prawa), to zapis art. 3 wpisuje się w ogóle zasady prawa unijnego w tym art. 2 (...). Te wszystkie przepisy, ich analiza – w ocenie Sądu Rejonowego – uzasadniają dostatecznie podstawy do przyjęcia, iż pozwana Spółka tylko z tego powodu, iż ma zarejestrowany adres siedziby w Belgii, jest przedsiębiorcą zagranicznym nie może być wyłączona z tej tylko przyczyny (na etapie wnioskowania czy rozliczania Subwencji) z Programu TF, albowiem:
- a)Pozwana jest zarejestrowana na terenie Polski w KRS jako przedsiębiorca zagraniczny wykonujący działalność gospodarczą w Polsce poprzez swój Oddział – zgodnie z przepisami art. 21a USIR, PP, (...) i Decyzją KE oraz Regulaminem;
- b)Pozwana wykonywała i wykonuje działalność gospodarcza na terenie Polski i z tego tytułu składała kolejne roczne sprawozdania – art. 21a USIR, Regulamin i Decyzja KE;
- c)Pozwana pozostawała w tej działalności aktywna na terenie Polski - nie miała zawieszonej działalności w 2020, 2021 r., składała deklaracje do ZUS, US – art. 21a USIR, Regulamin i Decyzja KE;
- d)Pozwana nie uzyskała analogicznego wsparcia na ten sam cel w innym Kraju członkowskim w zakresie swej działalności na terenie Polski - art. 56 (...), art. 2 (...) i kwestia braku nadużycia prawa;
- e)Pozwana ma rezydencję podatkową w (...) motyw 16 Decyzji KE;
- f)Pozwana wykorzystała środki w związku ze skutkami Covid - 19 na terenie Polski, w związku także m.in. zatrudnianiem polskich pracowników;
- g)Brak twierdzeń, aby po stronie Pozwanej wystąpiły inne przeszkody niż sam jej status jako przedsiębiorcy zagranicznego. Automatyzm, System, prawdziwość podanych danych
(7)(...), któremu w.w. Uchwałą powierzono realizację zadań m.in. z art. 21a USIR miał za zadanie przyznać subwencje podmiotom do tego uprawnionym. Podmioty te miały spełniać przesłanki podmiotowe jak i przedmiotowe. Stąd płynie wniosek, iż podstawową sprawą - skoro posługiwano się Systemem było stworzenie – jeśli już przyjmować taki automatyzm - takiego systemu czy algorytmu, który winien być w pierwszej kolejności powiązany z KRS i (...). Niezależnie od tego (...) w swoich działaniach i wyborze systemu, jakim się posługuje, czy innymi osobami jakimi się posługuje zobowiązany jest działać z należytą starannością, wedle zawodowych standardów i określić te przypadki, których System nie byłby w stanie zweryfikować negatywnie z uwagi na swoje np. niedostatki i w tym zakresie dokonać weryfikacji opisanej Regulaminem przy wydawaniu decyzji lub co najmniej przy zleceniu przelewu. Czy dokonał takich weryfikacji ponad to co robił sam system – odpowiedź wykracza poza zakres uzasadnienia tej sprawy. Istotnie skala zadań była znaczna, ale wynagrodzenie z tego tytułu dla (...) nie było symboliczne i co więcej było powiązane ze zrealizowanym finansowaniem (sprawa wskazanej płaszczyzny do konfliktu interesów). Sąd też zdaje sobie sprawę, iż przy licznych zadaniach wymagających więcej niż 24 godzin w dobie, w szczególności w sytuacji gdy nie mamy zapewnionych przez inne osoby do tego obowiązane, warunków do ich realizacji mogą zdarzyć się błędy, jednakże nie można nimi obciążać adresata decyzji, w tym wypadku Pozwanej. Regulamin mówi nie tylko o automatyzmie, ale i o obowiązkach weryfikacyjnych, w tym przed wydaniem decyzji. Najbardziej oczywistą okazją do weryfikacji jest zlecenie przez Bank Przelewu Pozwanej Spółce, gdzie dane tej Spółki Bank – pełnomocnik Powoda musiał podać i podał wprost dane przedsiębiorcy zagranicznego z Oddziałem w Polsce. W aktualnym ustawodawstwie nie są przewidziane następujące instytucje prawa cywilnego:
- a)zdolność prawna i do czynności prawnych systemów komputerowych czy algorytmów, jakimi posługuje się np. przedsiębiorca wedle swego wyboru czy zalecenia np. od podmiotu zlecającego
- b)odpowiedzialność odszkodowawcza – cywilnoprawna systemu komputerowego czy algorytmu za wygenerowane „decyzje” czy oświadczenia woli przy umowach cywilnoprawnych. Przyszłość pokaże być może zmiany regulacji w aspekcie rozwoju nowych technologii i debaty w tym przedmiocie mają zresztą już na świecie miejsce i generalnie taki rozwój przynosi wiele pozytywnych efektów, ale to nie oznacza iż wolny jest od ryzyka. Rozwój technologiczny jest gwarancją braku błędów, przy czym na obecnym etapie przyspiesza pracę i eliminuje błędy drobne, ale najczęściej nie te poważne, co najprościej porównać do systemów komputerowych i autopilotów w trakcie lotu samolotu; podobnie w Kodeksie cywilnym nie mamy odpowiedzialności produktu niebezpiecznego, ale za produkt niebezpieczny. W każdym razie, aktualnie w polskim i europejskim porządku takich instytucji odpowiedzialności cywilnej systemu komputerowego w aspekcie tej konkretnej Umowy nie ma. Za działania Systemu odpowiada (...), gdyż (...) tym Systemem się posłużył. Zaś za każdym Systemem, za jego stworzeniem, decyzjami o użyciu, przyjętą, stosowaną czy wdrożoną procedurą stoją konkretni ludzie. Ustalony Algorytm był narzędziem, jakim posługiwał się Powód przy realizacji powierzonych zadań, zatem posługiwanie się takim narzędziem może obciążać co najwyżej stronę posługującą się takim środkiem, a nie drugą stronę Umowy. Algorytm nie był stworzony przez Pozwanego, nie był przez niego zhakowany (brak w tym przedmiocie twierdzeń) i co więcej tenże system odnotował, iż Wniosek składa Spółka – przedsiębiorca zagraniczny wpisany do KRS i mającym Oddział w Polsce. Zatem Sąd w stosunkach prawa prywatnego nie może uznać, iż Powód nie wiedział, jaki jest status Pozwanej, a w każdym razie jeśli nie wiedział, to ta niewiedza obciąża Powoda, w tej sytuacji, a nie Pozwaną (która dane skądinąd podała). W relacji dwustronnej Powód – Pozwana w ramach Umowy Algorytmem o zautomatyzowanym działaniu posługiwał się Powód i to Powód poprzestał na tymże automatyzmie. Spółka nie przyznała sam sobie subwencji, Spółka o nią wnioskowała, zaś Regulamin przewidywał też decyzję o odmowie. Co do innych relacji występujących w tle sprawy np. relacji Powód – Skarb Państwa – te nie są one przedmiotem oceny w tej sprawie. Pozwana otrzymała (i to kilka razy) poprzez narzędzie, jakim posługiwał się Powód: oświadczenia woli przy Umowie, Decyzji, zleceniu Przelewu, Decyzji zwalniającej, Harmonogramie pochodzące od Powoda – od pełnomocnika – Banku, jakim się posłużył. Z oświadczeń tych wynikała wola zawarcia umowy cywilnoprawnej z Pozwaną, wola przyznania Subwencji, wola jej rozliczenia, wola zwolnienia z obowiązku zwrotu (art. 60, 61 k.c.). Kwestia uchylenia się od oświadczeń woli na zasadach ogólnych wynika z przepisów art. 82- 88 k.c. Zdarzeń czy faktów w aspekcie nieważności oświadczeń woli czy złożenia pod wpływem błędu niewskazywano (z zastrzeżeniem uwag poniżej art. 58 i 353 1 k.p.c. sprawa hipotetycznej oceny).
(8)Powód podnosił (m.in. w kontekście automatyzmu) sprawę obowiązku składania prawdziwych oświadczeń. Istotnie W Umowie jak i Regulaminie (§ 3 ust.6 Umowy i § 3 ust. 6 oraz § 11 ust. 13 Regulaminu ) wskazano, iż w przypadku złożenia przez beneficjenta (stwierdzenia złożenia przez beneficjenta nieprawdziwości informacji) nieprawdziwych informacji, oświadczeń Powód może podjąć decyzję o zwrocie całości lub części subwencji. Pojęcia prawdy czy nieprawdziwości dotyczą sfery faktycznej i nie można ich utożsamiać z ocenami prawnymi czy wykładnią prawa (w tym wykładnią zaprezentowaną wyżej przez sąd). Dokumentacja w sprawie (Wniosku nieprzedstawiono, względnie w formie elektronicznej – jak należy przyjąć z uwagi na działanie Systemu) wskazywała, iż wszelkie dane określające status Spółki i pozwalające na ocenę tych danych zostały podane. Spółka nie podała fałszywej firmy, nieprawdziwego adresu, podała dane – skądinąd jawne – wskazujące, iż jest przedsiębiorcą zagranicznym posiadającym oddział w Polsce. Owszem wskazała na swój status jako przedsiębiorcy - beneficjenta, jednak to wskazanie to nie podanie faktu, ale ocena na gruncie prawa, którą to ocenę - w tym przypadku Sąd Rejonowy podziela. Przykładowo sprawa wykładni przy przekazaniu sprawy do sądu gospodarczego z art. 458
(2)§ 1 pkt 1 k.p.c. jest oceną, a nie stwierdzeniem faktu. Faktem jest stwierdzenia istnienia albo nie wpisu w KRS, wykonywanych czynności w ramach działalności (sprzedaż leków, usługi remontowe itd.), podanie numeru KRS, podanie jaką ktoś ma firmę, imię, adres, a nie ocena statusu przedsiębiorcy. Powód, System, jakim Powód się posługiwał, w tym Bank otrzymali dane prawdziwe co do faktów, która Pozwana zakwalifikowała – wedle swej oceny - jako nadające jej status beneficjenta - przedsiębiorcy. Dane te powinny pozwolić na ocenę celem wydania pozytywnej albo negatywnej decyzji. W tej akurat sprawie – w ocenie Sądu – Decyzja o przyznaniu Subwencji była zasadna i jak wynika z okoliczności niespornych, Subwencja została właściwie wydatkowa na cele zamierzone przez Ustawodawcę. Nie jest też tak, iż Subwencję przyznano jednostce nie posiadającej osobowości prawnej – Oddziałowi (art. 65 k.c.). Subwencje przyznano Przedsiębiorcy zagranicznemu, który w Polsce ma zarejestrowaną działalność gospodarczą i prowadzi przedsiębiorstwo poprzez Oddział. Nie sposób zakładać, iż (...), Bank (Spółki kapitałowe) członkowie ich zarządów, wreszcie System, jakim się posłużono nie miał wiedzy, iż oddziały nie mają zdolności do czynności prawnych, świadczyłoby to o braku staranności w wykonywaniu powierzonych zadań. Sąd Rejonowy w tej sprawie tego nie zakłada, zaś dokumenty wskazują, iż stroną Umowy nie był Oddziała, ale Spółka prowadząca działalność na terenie Polski poprzez Oddział. Co do zasady w sferze podmiotowej wystarczyłoby samo oznaczenie przedsiębiorcy, względnie tak precyzyjne określenie Pozwanej jak w pozwie złożonym w niniejszej sprawie; jednak tu Sąd nie zakłada, aby System był zdolny do takiej precyzji sformułowań. Z kolei niepodanie przez Pozwaną danych o Oddziale mogłoby się spotkać z negatywną reakcją z § 3 Umowy względnie § 11 Regulaminu. W każdym razie nie ma podstaw do przyjęcia, iż Pozwana podała dane nieprawdziwe co do faktów, nie podała danych pozwalających na ocenę (prawną) swego statusu. Dokonała zaś własnej oceny prawnej, iż jest przedsiębiorcą – beneficjentem Programu, co nie leży w sferze faktycznej. Zatem nie zostały wypełnione przesłanki z Umowy i Regulaminu co do podania nieprawdziwych danych jako podstawy do zwrotu Subwencji wedle twierdzeń Powoda. Pozostałe kwestie prawne, kwalifikacje końcowe co do roszczenia, w tym zarzuty Pozwanej
(9)Zgodnie z art. 471 k.c., dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W określonych sytuacjach w.w. norma może pozostawać w zbiegu z art. 415 czy 405, 410 § 2 k.c. Pierwszy z nich przewiduje, iż kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Przepis art. 405 k.c. stanowi, iż kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Ponadto, świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia – art. 410 § 2 k.c. Powód powoływał się, iż podstawa zwrotu subwencji (w wysokości uwzględniającej zapłatę choć z innego tytułu kwoty oraz zaliczenie z art. 451 k.c.) wynika z samej Umowy - § 3 ust. 6. Analogiczne regulacje odnajdziemy w § 3 ust.
§ 11ust.
13 Regulaminu i punkcie 3.1. Uchwały. Przesłanką dającą Powodowi podstawy do żądania zwrotu jest podanie nieprawdziwych informacji, oświadczeń. Jak wskazano wyżej Pozwana nie podała na żadnym etapie udziału w programie nieprawdziwych danych co do swoich danych dotyczących jej statusu, nie podała, że jest polskim przedsiębiorcą, nie zataiła, że jest przedsiębiorcą zagranicznym i dostarczyła danych pozwalających na ocenę prawną swego statusu. Zakwalifikowanie siebie przez Pozwaną jako przedsiębiorcy w rozumieniu w.w. przepisów, w tym Regulaminu nie jest podaniem nieprawdziwych danych, ale oceną. Nadto Pozwana była utwierdzana w tej ocenie kolejną decyzją Powoda- Decyzją Zwalniającą. W każdym razie nie zaistniała przesłanka umowna do zwrotu subwencji, w tym z § 3 ust. 6, a zatem i odpowiedzialność z art. 471 czy 415 k.c. w zw. z art. 361 k.c.
(10)Sąd dodatkowo (wskazania co do prawa w pozwie jak i dodatkowe zarzuty ze sprzeciwu) wskazuje, iż rozstrzygnięcie o powództwie nie uległoby zmianie, nawet przy przyjęciu, iż Pozwana nie mogłaby być beneficjentem Programu z uwagi na swój status przedsiębiorcy zagranicznego. Przy takiej ocenie doszłoby do spełnienia nienależnego świadczenia w rozumieniu art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. Przyznanie bowiem subwencji podmiotowi nieuprawnionymi oznaczałoby sprzeczność z bezwzględnie obowiązującym przepisem z art. 21a USIR. Zatem oświadczenia woli w ramach Umowy nie byłyby wystarczające nawet w oparciu o swobodę umów (art. 353 1 k.c. i 58 k.c. – sprzeczność z ustawą i zasadami współżycia społecznego). Zgodnie z art. 409 k.c. w zw. z art. 410 § 1 k.c. obowiązek wydania korzyści lub zwrotu jej wartości wygasa, jeżeli ten, kto korzyść uzyskał, zużył ją lub utracił w taki sposób, że nie jest już wzbogacony, chyba że wyzbywając się korzyści lub zużywając ją powinien był liczyć się z obowiązkiem zwrotu. Na gruncie art. 409 k.c. - przy hipotetycznym założeniu o braku statusu beneficjenta po stronie Pozwanej - Spółka nie będąc wzbogaconą (wydatkowanie kwot) nie ma obowiązku zwrotu. Na gruncie tego przepisu przyjęto przesunięcie ciężaru dowodu w zakresie liczenia się z obowiązkiem zwrotu. półka zużyła Subwencję zanim została wezwana do zwrotu. Ponadto część Subwencji, z której nie została zwolniona, Spółka zwróciła na zasadzie jej rozliczenia zgodnie z Harmonogramem i Decyzją (...). Spółka Subwencję wykorzystała na cele założone Programem i w związku z działalnością w Polsce, w związku z zatrudnianymi pracownikami i rozliczeniami w Polsce. Zatem żądanie zapłaty przez Powoda od Pozwanego dochodzonej kwoty nie byłoby zasadne w świetle art. 409 k.c., nawet jeśli podzielić by ocenę Powoda co do oceny statusu Pozwanej na gruncie Programu. Żądanie Powoda nie byłoby zasadne także z przyczyn opisanych art. 411 pkt 2 k.c., gdyby uznać świadczenie za nienależne. Pozwany wydatkował Subwencję na cele założone Programem, zatrudniał także polskich pracowników, a zatem na terenie polski stworzył miejsca pracy, prowadził działalność gospodarczą na terenie Polski i przeszedł na terenie Polski sytuacje kryzysowe i ograniczenia związane z Covid – 19. Nie sposób zarazem nie postawić kwestii, w aspekcie wynagrodzenia (...) tj. czy w przypadku zmiany oceny, zażądania zwrotu Subwencji z powodu jej nienależności zwrócił część wynagrodzenia za wydanie pozytywnej Decyzji w tej sprawie (sprawa regulacji powiązania wysokości wynagrodzenia), skoro przyjmuje, iż winna zapaść decyzja negatywna. W ramach stosunków prawa prywatnego obu stronom należy stawiać te same wymagania w podejściu do prawa. Wreszcie, Spółka nie przeznaczyła tych środków na zakup mieszkań, na fundacje przez siebie zakładane na podmioty przez siebie sponsorowane itd. Powód potwierdził sposób rozliczeń i co do zasady uznawał podstawy do zwolnienia z obowiązku zwrotu części Subwencji.
(11)W zakresie wysokości, również istniał spór związany z zaliczeniem odsetek (art. 451 k.c.). Poniższe uwagi dotyczą aspektu hipotetycznego uznania podstaw do zwrotu (nienależne świadczenie). Należy wskazać (w tym rozszerzone powództwo):
- a)Subwencja w kwocie 97.553,00 zł została spłacona w 49.505,57 zł (49.497,56 zł + odsetki przy spłatach wedle Harmonogramu k. 78, 80 i k. 13v, 187-188),
- b)zwolnienie – aktualnie nieuznawane za zasadne – dotyczyło kwoty 48.055,44 zł (k. 78) – zatem taka kwota podlegałaby ewentualnemu zwrotowi;
- c)nie można byłoby dokonywać zaliczeń z art. 451 k.c. (k. 187-188) na odsetki wedle zapisów Umownych i z Regulaminu o zwrocie (§ 3 ust.
§ 11ust.
13) z datą wymagalności 23.06.2020 r., albowiem nie było podstaw do odpowiedzialności z tych przepisów o nieprawdziwych oświadczeniach/informacjach;
- d)na gruncie art. 5 k.c. trudno zastosować art. 481, 482 k.c. względem Pozwanego do czasu sprzed Wezwania, skoro sam Powód dokonał wypłaty świadczenia i przez 2 lata nie żądał zwrotu, a w Decyzji Zwalniającej (oświadczenie woli z art. 60, 61 k.c. choć umowa w sprawie zwolnienia z długu) nie dokonał zmiany swej oceny; art. 354 k.c. oznacza współdziałania obu Stron i staranność obu Stron; kontrakt i roszczenia zwrotne mają swoje granice czasowe, w tym wyznaczone są m.in. terminami przedawnienia;
- e)zatem, jeśli uznać nawet podstawy do zwrotu nienależnego świadczenia czy zapłaty to nie nadużywając prawa ewentualnemu zasądzeniu podlegałaby kwota 48.055,44 zł (część Subwencji dotychczas niezwróconej) i od niej odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 05.10.2023 r. (po 7 dniach od doręczenia Wezwania). Powództwo, w tym po rozszerzeniu, mogłoby być uwzględnione w całości tylko w przypadku podzielania wszystkich ocen Powoda, co nie miało miejsca w tej sprawie z przyczyn opisanych wyżej. W szczególności w sytuacji braku podstaw umownych do zwrotu, w przypadku nieważności Umowy musiałby mieć zastosowania art. 455 k.c. w stosunkach prawa cywilnego. W tej sprawie z uwagi na przyjęty sposób realizacji TF nie ma podstaw prawnych do pominięcia tych podstawowych zasad dla stosunków prawa prywatnego w zakresie stron, które zawarły tę Umowę. Jeśliby podzielić ocenę prawną Powoda, iż Pozwana nie jest przedsiębiorcą, to nie sposób byłoby (wtedy już konsekwentnie) do nie – przedsiębiorcy odnieść aspektu i celów regulacji odpowiednio z rozporządzenia 2015/1589 z 13.07.2015 r. i także art. 107, 109 (...). Jak wskazano wyżej sąd to jednak uwagi na wypadek podzielenia oceny prawnej Powoda. Sąd Rejonowy ocenił bowiem, iż Pozwana w tej sprawie pozostawała przedsiębiorcą – beneficjentem Programu. Rozstrzygnięcie w wyroku, koszty procesu.
(12)Sąd Rejonowy z przyczyn opisanych wyżej oddalił powództwo jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach procesu Sąd Rejonowy orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. tj. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, zasądzając z tego tytułu od Powoda na rzecz Pozwanego kwotę pozwanej kwotę 5.417,00 zł. Na koszty procesu po stronie Pozwanego złożyły się: koszty zastępstwa procesowego 5.400,00 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Sąd miał tu na uwadze, iż obie Strony, Pełnomocnicy obu Stron w równym stopniu przyczynili się do wyjaśnienia okoliczności sprawy. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 20.01.2025 r. (...)