w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zb. z art. 278 § 1 k.k. w zb. z art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 267 § 3 k.k. zw. z art. 11 § 2 k.k. II - dniu 14 lutego w 2021 r. w B. uszkodził mienie w postaci frontu meblowego lakierowanego do szafki pod zabudowę lodówki poprzez rysowanie go kluczem, powodując straty w kwocie 1300 zł na szkodę I. K..; tj. o czyn z art. 288 § 1 k.k. III - w dniu 9 maja 2021 r. w B. uszkodził mienie w postaci drzwi wejściowych do mieszkania przy ul. (...) poprzez uderzanie w nie i kopanie oraz paneli podłogowych poprzez rysowanie ich rozbitym szkłem, czym spowodował straty w łącznej kwocie 3522,00 zł, na szkodę I. K.; tj. o czyn z art. 288 § 1 k.k. Sprawę skierowano na rozprawę wyznaczoną na dzień 14 kwietnia 2022 r., na której Sąd uwzględnił wniosek oskarżonego o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego. Na kolejnym terminie rozprawy, w dniu 20 czerwca 2022 r., przed jej rozpoczęciem, pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej oświadczył, że cofa wniosek o ściganie co do czynu opisanego w pkt I aktu oskarżenia. Wobec takiego oświadczenia Sąd postanowił umorzyć na podstawie art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. postępowanie przeciwko oskarżonemu we wskazanym zakresie, to jest o czyn kwalifikowany z art.
i art. 288 § 1 k.k. i art. 278 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. i art. 217 § 1 k.k. i art. 267 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Postanowienie to zaskarżył prokurator, a Sąd postanowieniem z dnia 30 czerwca 2022 r., w trybie art. 463 § 1 k.p.k., uwzględnił zażalenie i uchylił skarżone orzeczenie. W dniu 13 października 2022 r. odbyła się rozprawa, na której pokrzywdzona ponownie wyraziła wolę cofnięcia wniosku o ściganie w zakresie pkt I aktu oskarżenia. W tej sytuacji prokurator oświadczył, iż obejmuje ściganiem czyn prywatnoskargowy z art. 217 § 1 k.k. Wobec powyższego Sąd Rejonowy na podstawie art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. postanowił umorzyć postępowanie przeciwko oskarżonemu (k.310) o to, że: - w okresie od stycznia 2021 r. do września 2021 r. w B., uporczywie nękał D. K. poprzez nachodzenie jej w miejscu zamieszkania, obserwowanie jej, montowanie w zajmowanym przez nią mieszkaniu urządzeń podsłuchowych, wzywanie niepotwierdzonych interwencji policyjnych, wszczynanie awantur, ubliżanie, zastraszanie, kierowanie wobec niej za pośrednictwem telefonu oraz komunikatorów internetowych gróźb pozbawienia życia, uszkodzeniem ciała i zniszczenia mienia, kontrolowanie pokrzywdzonej, w tym poprzez przeglądanie zawartości jej telefonów komórkowych, wyniku czego w dniu 14 lutego 2021 r. zniszczył telefon komórkowy marki S. (...) o wartości 1600 zł poprzez połamanie, a w dniu 9 maja 2021 r. dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego marki S. (...) o wartości 1261 zł, zaś w dniu 17 sierpnia 2021 r. zniszczył jej tablet marki S. (...) o wartości 699 zł; które to zachowania wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnione poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszyło jej prywatność; to jest o czyn zakwalifikowany z art.
i art. 288 § 1 k.k. i art. 278 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. i art. 267 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Następnie Sąd otworzył przewód sądowy, a prokurator odczytując zarzuty aktu oskarżenia zarzucił - poza czynami opisanymi w pkt II i III dotychczasowego a/o, także, jako pkt I oskarżenia, czyn polegający na naruszeniu nietykalności cielesnej pokrzywdzonej wyczerpujący znamiona czynu zabronionego z art. 217 § 1 k.k. Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2023 r. (sygn. akt III K 2447/21) Sąd Rejonowy uznał oskarżonego, w zakresie czynu z pkt I a/o, za winnego tego, że: w okresie od marca 2021 r. do 1 czerwca 2021 r., daty bliżej nieustalonej, w B. poprzez popychanie D. K. naruszył jej nietykalność cielesną, to jest występku z art. 217 § 1 k.k. i za czyn ten wymierzył mu karę 5 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Zabieg „częściowego umorzenia postepowania” przed rozpoczęciem przewodu sądowego na etapie wstępnej kontroli aktu oskarżenia po cofnięciu wniosku o ściganie jest zabiegiem oczywiście niepoprawnym (co potwierdził Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 16 października 2024 roku, I KZP 2/24), ponieważ przedmiotem zarzutu aktu oskarżenia pozostawał czyn kumulatywnie kwalifikowany z art.11§2 kk, a zatem wyodrębnienie z takiej konstrukcji dwóch czynów i umorzenie postępowania co do jednego możliwe było po przeprowadzeniu przewodu sądowego i uprzedzeniu stron o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu (art.399 kpk), ponieważ procedura karna nie zna instytucji umorzenia postępowania w zakresie zaproponowanej kwalifikacji prawnej zarzuconego czynu, czy też części zachowań wchodzących w skład jednego czynu, które nie zostały objęte skargą uprawnionego oskarżyciela. Sąd I instancji postąpił jednak w taki wadliwy sposób, zaś zapadłe w dniu 13 października 2022 roku postanowienie (k.310) – uprawomocniło się i wywołało skutki prawne brzemienne w dalszym toku postępowania. Należy wskazać, iż konstrukcja zarzutu czynu opisanego w punkcie I aktu oskarżenia (k.250) od początku była dość osobliwa, bowiem w kumulatywnej kwalifikacji jako czynności sprawcze szeroko pojętego uporczywego nękania opisano elementy czynu mogące stanowić odrębne przestępstwa przeciwko mieniu, przeciwko wolności, przeciwko nietykalności cielesnej czy wreszcie przeciwko ochronie informacji. W istocie po przeprowadzeniu przewodu sądowego możliwym było wyodrębnienie z takiego opisu – kilku czynów, jednak konstrukcja zarzutów aktu oskarżenia jest suwerenną kompetencją oskarżyciela. Opisane „szarpanie za włosy i podduszanie” wyczerpywało znamiona czynu z art.217§1 kk, jednak nie zostało zakwalifikowane jako odrębny czyn ale czynność sprawcza szeroko opisanego uporczywego nękania z art.
Taka konstrukcja natomiast w aspekcie opisanego postanowienia z dnia 13 października 2022 roku o umorzeniu postępowania (k.310) o czyn kwalifikowany głównie z art.
kk powoduje skutek w postaci powagi rzeczy umorzonej również do czynności sprawczej nie opisanej jako przedmiot umorzenia. Powaga rzeczy osądzonej (na co zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w cytowanym postanowieniu z 16 października 2024 roku) odnosi się zawsze do całości zarzuconego czynu (chyba, że przyjęto, iż zarzucone zdarzenia stanowią więcej niż jeden czyn - wówczas umorzenie możliwe jest w stosunku do jednego z nich, albo odrębnie do każdego z wyodrębnionych czynów stanowiących osobne przestępstwa). Skoro zatem w uzasadnieniu postanowieniu z dnia 13 października 2022 r. Sąd Rejonowy ograniczył swą argumentację do wskazania, że "pokrzywdzona cofnęła wniosek o ściganie w zakresie opisanego w tym postanowieniu czynu", pozostaje stwierdzić, iż z tego powodu, że uprawniona strona postępowania ogranicza wniosek o ściganie lub obejmuje ściganiem tylko część uprzednio postawionego zarzutu, zarzucony czyn (w znaczeniu prawnym) nie traci przymiotu jedności w rozumieniu art. 11 § 1 k.k. Tym samym nie było podstaw do procedowania o sztucznie wyodrębniony i objęty ściganiem czyn z art.217§ kk, bowiem skutki prawne wadliwego umorzenia postępowania postanowieniem z 13 października 2022 roku odnosiły się do całości zarzucanego czynu, skoro częściowe umorzenie nie było dopuszczalne. W takiej sytuacji oskarżyciel publiczny winien zaskarżyć takie postanowienie jako wadliwe, czego jednak nie uczynił wywołując ze względu na uprawomocnienie się tego postanowienia - skutek prawny w postaci powagi rzeczy osądzonej (art.17§ pkt 7 kpk) i niemożności procedowania o czyn z art.217§ kk, dlatego też zaskarżony wyrok uchylono w tym zakresie (również odnośnie orzeczeń ubocznych związanych ze skazaniem za czyn z art.217§1 kk - pkt III,IV,VI oraz w zakresie opłaty punkt VII dyspozycji zaskarżonego wyroku) i umorzono postępowanie. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.