← Polska

II AKa 64/22

Obsah (4)§ 1a§ 2§ 3§ 1

Sygn. akt: II AKa 64/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 czerwca 2022 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA Piotr Filipiak (spr.) Sędziowi

§ 1a

kpk (apelujący nieprawidłowo powołuje przepis art.

§ 2kpk).

W rzeczywistości bowiem pokrzywdzony został także przesłuchany w dniu 5 sierpnia 2019 roku (k. 1 – 4) oraz w dniu 17 lipca 2020 roku (k. 161 – 163). Zgodnie natomiast z poglądem wyrażonym przez Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 8 czerwca 2018 roku, II AKa 113/18 (Lex nr 3045020), które to zapatrywanie Sąd orzekający w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, „gwarancyjny charakter przepisu art.

k.p.k., determinując metodykę postępowania przy przesłuchaniu taką, by uniknąć wtórnej wiktymizacji pokrzywdzonego, nie ma wpływu na dowodowy walor zeznań uzyskanych w wyniku przesłuchania dokonanego w inny sposób, niż przewidziany w omawianym przepisie i nie może przesądzać o eliminacji takich zeznań z materiału dowodowego”. W konsekwencji materiał dowodowy w postaci zeznań pokrzywdzonego Ł. M. nie ogranicza się do zeznania odebranego w trybie art.

§ 1a

kpk, lecz jest bogatszy, co w oczywisty sposób pozwala (i pozwoliło Sądowi I instancji) na bardziej pełną i przez to bardziej miarodajną ocenę wiarygodności jego depozycji. W dalszej kolejności wskazać trzeba, że należy zgodzić się z zapatrywaniem, iż każde, następujące z obrazą przepisów postępowania, pozbawienie oskarżonego i jego obrońcy możliwości bezpośredniego przesłuchania pokrzywdzonego przed sądem, stanowi obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, albowiem stanowi to istotne naruszenie prawa oskarżonego do obrony. Rzecz jednak w tym, że przepis art.

§ 1a

kpk, tylko wyjątkowo zezwala na ponowne przesłuchanie pokrzywdzonego, a mianowicie tylko wówczas, gdy wyjdą na jaw istotne okoliczności, których wyjaśnienie wymaga ponownego przesłuchania, a jak słusznie podniósł Sąd I instancji, takie okoliczności w przedmiotowej sprawie nie zaistniały. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na zapatrywanie wyrażone w postanowieniu z dnia 7 lutego 2018 roku, III KK 589/17 (Lex nr 2490611), w którym Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że „praktyka sądowa pokazuje, że wersja osoby pokrzywdzonej przestępstwem zgwałcenia co do przebiegu zdarzenia z reguły różni się od wersji oskarżonego, zatem deprecjacji uległby przepis art.

k.p.k., z założenia mający oszczędzić pokrzywdzonemu traumy ponownego składania zeznań, gdyby wspomnianą rozbieżność uznać za wystarczający powód do postąpienia po myśli art.

§ 3

k.p.k.” Nie sposób natomiast zaakceptować stanowiska apelującego, wyrażającego się w zapatrywaniu, iż wskazany przepis nie stoi na przeszkodzie ponownemu przesłuchaniu pokrzywdzonego co do zachowań sprawcy nie stanowiących realizacji znamion czynów z art. 197 – 199 kk, nawet w sytuacji, gdy czyn objęty jest tzw. kumulatywną kwalifikacją prawną. Jak już bowiem wyżej wskazano przepis art.

§ 1a

kpk stanowi normę o charakterze gwarancyjnym dla pokrzywdzonego, w tym znaczeniu, że ma on zapobiegać jego wtórnej wiktymizacji. Zatem możliwość ponownego przesłuchania pokrzywdzonego co do pozostałych przestępczych zachowań zrealizowanych wobec niego przez sprawcę, a nie stanowiących realizacji znamion czynów z art. 197 – 199 kk, pozostawałaby w niedającej się zaakceptować opozycji do ratio legis wskazanego uregulowania w sytuacji, gdy czyn, postrzegany nie tylko jako zdarzenie historyczne, ale zwłaszcza w aspekcie jego odbioru przez pokrzywdzonego, stanowi jedną całość. W takiej sytuacji nie jest bowiem możliwe „odseparowanie” traumatycznych przeżyć pokrzywdzonego związanych z pogwałceniem jego wolności seksualnej od przeżyć związanych z pozostałymi przestępczymi działaniami sprawcy. To natomiast kategorycznie wyklucza taką interpretację wskazanego przepisu, jaką prezentuje apelujący. W konsekwencji Sąd I instancji, oddalając wniosek obrońcy oskarżonego K. K. o ponowne przesłuchanie pokrzywdzonego Ł. M. co do zachowań nie stanowiących realizacji znamion czynu z art. 197 § 3 pkt. 1 kk, nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Stąd, nie było także podstaw do uwzględnienia wniosków zawartych w punktach 1 i 4 apelacji obrońcy oskarżonego K. K. – adwokat A. E.. Wniosek Wniosek o wystąpienie przez Sąd Apelacyjny w Katowicach do Sądu najwyższego na podstawie art. 441 § 1 kpk z wnioskiem o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy, a to art.

§ 1akpk w zw.

z art.

§ 1

kpk, czy w sytuacji gdy czyn wyczerpuje znamiona przestępstwa określone w dwóch albo więcej przepisach i nie znajdują zastosowania reguły wyłączania wielości ocen i dla ukazania pełnej treści kryminalnej czynu konieczne jest powołanie w jego kwalifikacji prawnej kilku przepisów, gdyż każdy z nich dotyczy jakiegoś elementu czynu, którego nie uwzględniają pozostałe przepisy, zaś jeden z elementów stanowi przestępstwo z art. 197 kk, z art. 198 kk i z art. 199 kk a czyn wyczerpuje także znamiona innych przestępstw nie wymienionych w art.

§ 1

kpk, to czy co do zachowań wyczerpujących znamiona innych przestępstw nie wymienionych w art.

§ 1

kpk przepis art.

§ 1akpk wyłącza ponowne przesłuchanie pokrzywdzonego.

Wniosek o przeprowadzenie przez Sąd II instancji przesłuchania w charakterze świadka pokrzywdzonego Ł. M. co do okoliczności zdarzenia objętego aktem oskarżenia z wyłączeniem okoliczności dotyczących doprowadzenia pokrzywdzonego do obcowania płciowego analnego, albowiem pokrzywdzony był w postępowaniu przygotowawczym przesłuchany wyłącznie w trybie art.

kpk, zaś przepis ten dotyczy przesłuchania pokrzywdzonego wyłącznie w sprawach o przestępstwa z art. 197 – 199 kk, natomiast w niniejszej sprawie zachowanie oskarżonego zarzucane mu aktem oskarżenia wypełnia znamiona także innych przestępstw, aniżeli te wskazane w treści art.

§ 1kpk.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wnioski niezasadne z powodów omówionych wyżej, a nadto, w odniesieniu do pierwszego z nich, także z uwagi na powody wskazane w stosownym postanowieniu wydanym na rozprawie odwoławczej. 3.

  1. Zarzuty z punktów 3 i 4 apelacji obrońcy oskarżonego K. K. – adwokat A. E.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Jak już wyżej wskazano, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje w pełni uzasadnione podstawy do przyjęcia, że oskarżeni S. Ż. i K. K., podjęli czynności mające na celu wsadzenie patyka w szparę pośladkową pokrzywdzonego. W szczególności zachowanie to znajduje potwierdzenie, w ocenianych we wzajemnym powiązaniu, dokumentacji fotograficznej obrazującej doznane przez pokrzywdzonego obrażenia ciała oraz opinii biegłego lekarza. W konsekwencji, czyniąc takie ustalenia, Sąd I instancji nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych. To natomiast dało uzasadnione podstawy do przypisania oskarżonemu K. K. popełnienia przestępstwa kwalifikowanego w szczególności z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 197 § 3 pkt. 1 kk. Podkreślić bowiem trzeba, że w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że przez „obcowanie płciowe”, w rozumieniu przepisu art. 197 kk, rozumie się także takie czynności seksualne, które nie łączą się z bezpośrednim kontaktem fizycznym między ciałami uczestników aktu seksualnego, przy czym warunkiem uznania takiego kontaktu za obcowanie płciowe jest zaangażowanie w czasie aktu narządów płciowych lub ich surogatów po stronie ofiary. W orzecznictwie za obcowanie płciowe uznano: stosunek płciowy oralny, wkładanie ręki do narządów rodnych kobiety, wprowadzenie wibratora w kształcie członka do pochwy i odbytu ofiary oraz włożenie szyjki butelki do odbytu (zob. Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117 – 211a, pod red. W. Wróbla i A. Zolla, WKP 2017, teza 23 do art. 197 wraz z powołanym w niej orzecznictwem). Jednocześnie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, dążenie sprawcy do zaspokojenia swojego popędu płciowego, nie należy do znamion przestępstwa zgwałcenia. Dla przyjęcia, że sprawca swoim czynem wyczerpał znamiona tego przestępstwa, jest bowiem istotne nie to, w jakim sprawca działał celu, lecz to, czy swoim zachowaniem – odpowiadającym ustawowemu opisowi – dopuścił się zamachu na wolność seksualną ofiary. Odpowiedzialność karna sprawcy za przestępstwo zgwałcenia jest uzależniona od dopuszczenia się zamachu na wolność seksualną osoby pokrzywdzonej, nie zaś od szczególnego nastawienia psychicznego sprawcy do swojego czynu przejawiającego się w działaniu w celu zaspokojenia popędu seksualnego. Do naruszenia wolności seksualnej może więc dojść z motywów pozaseksualnych (zob. (zob. Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117 – 211a, pod red. W. Wróbla i A. Zolla, WKP 2017, teza 12 i 13 wraz z powołanym w niej orzecznictwem). Zatem posłużenie się przez oskarżonych S. Ż. i K. K. przedmiotem martwym w postaci patyka (kija) w celu włożenia go do odbytu pokrzywdzonego, pomimo, iż nie było działaniem ukierunkowanym za zaspokojenie popędu płciowego któregokolwiek z oskarżonych i rzeczywiście, w szczególności, miało na celu upokorzenie pokrzywdzonego, stanowiło realizowane przy użyciu przemocy usiłowanie doprowadzenia Ł. M. do obcowania płciowego, albowiem bez wątpienia stanowiło zamach na jego wolność seksualną. Wniosek Ogólny wniosek apelacji o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego orzeczenia odmiennie co do istoty i o wyeliminowanie z opisu czynu określonych zachowań oskarżonego, tj. pozbawienia wolności pokrzywdzonego Ł. M., w ten sposób, iż stosując przemoc w postaci uderzenia pięściami po głowie, wepchnęli pokrzywdzonego do samochodu, gdzie przytrzymując ręce pokrzywdzonego, siłą wlewali mu do ust alkohol, a następnie wywieźli do lasu w okolice masywu M. i usiłowania doprowadzenia pokrzywdzonego do obcowania płciowego analnego polegającego na próbie włożenia do jego odbytu kija i uznanie, iż oskarżony swym zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 158 § 1 kk i art. 157 § 1 kk i art. 190 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i skazanie oskarżonego K. K. na mocy art. 158 § 1 kk na karę 1 roku pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek niezasadny z powodów omówionych wyżej. 3.
  2. Zarzuty z punktów 5, 6 i 8 apelacji obrońcy oskarżonego K. K. – adwokat A. E.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wskazany i omówiony w sekcji 3.
  3. materiał dowodowy, daje w pełni uzasadnione podstawy do przyjęcia, że zachowanie oskarżonych, w tym oskarżonego K. K., do którego odnoszą się omawiane zarzuty, miało miejsce, a zatem Sąd I instancji przyjmując w tym zakresie określone ustalenia nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych. Ten sam materiał dowodowy daje w pełni uzasadnione podstawy do przyjęcia, że oskarżony K. K. dopuścił się popełnienia przypisanego mu czynu w formie zjawiskowej współsprawstwa. Ponieważ zarzut z punktu 8 apelacji obrońcy oskarżonego K. K. - adwokat A. E., nie został rozwinięty w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego, za wystarczające uznać trzeba poprzestanie na wskazaniu, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ustawa nie wymaga żadnej szczególnej formy, w jakiej zawarte miałoby być porozumienie, co przesądza, że może mieć ono albo wyraźny, albo konkludentny charakter. Może do niego dojść nawet w sposób dorozumiany (zob. wyrok SN z dnia 12 grudnia 2002 r., III KKN 371/00, Prok. i Pr.-wkł. 2003, nr 7-8, poz. 2; wyrok SN z dnia 15 maja 2001 r., V KKN 730/98; wyrok SA w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2015 r., II AKa 41/15, LEX nr 1711425). O porozumieniu można mówić zarówno wówczas, gdy sprawcy wspólnie realizują wcześniej ustalone przestępne przedsięwzięcie, jak i wtedy, gdy wcześniej ustaleń takich nie podejmowali, a i tak wspólnie realizują znamiona czynu przestępnego, mając świadomość wspólnego działania (por. wyrok SA w Łodzi z dnia 12 lipca 2000 r., II AKa 122/00, Prok. i Pr.-wkł. 2001, nr 5, poz. 25). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że pokrzywdzony Ł. M., od momentu wciągnięcia go siłą do samochodu, pozbawiony został możliwości realizacji decyzji woli co do opuszczenia miejsca przebywania. Pozbawienie pokrzywdzonego wolności wpisywało się w zamiar wyrządzenia mu, poprzez określone, rozłożone w czasie i zróżnicowane działania, daleko idącej krzywdy za wdanie się w romans z żoną oskarżonego S. Ż., a zatem stanowiło czynnik zarazem umożliwiający, jak i warunkujący, zrealizowanie tego celu. Całkowicie chybione jest zatem twierdzenie apelującego, iż oskarżeni, w tym oskarżony K. K., swoim zachowaniem nie zrealizowali znamion przestępstwa z art. 189 kk, albowiem pozbawienie pokrzywdzonego wolności nie było ich zamiarem. Stąd też wyłącznie na marginesie, poza realiami przedmiotowej sprawy, można zaznaczyć, że przestępstwo z art. 189 § 3 kk może zostać popełnione zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i wynikowym. Odnosząc się natomiast do argumentacji apelującego, mającej wykazać, że ewentualne (zdaniem obrońcy) zachowanie oskarżonych, mające cechować się najdalej idącą brutalnością, jako mające miejsce w okresie późniejszym, niż wciągnięcie pokrzywdzonego do wnętrza samochodu, nie wpisywało się już w czyn polegający na pozbawieniu pokrzywdzonego wolności, a przez to nie może implikować przyjęcia kwalifikacji z art. 189 § 3 kk, wskazać trzeba, że przestępstwa, o których mowa w art. 189 § 1 – 3 kk mają charakter trwały, po wtóre zaś na czyn z art. 189 § 3 kk, złożył się cały szereg, zróżnicowanych i rozciągniętych w czasie zachowań, mających miejsce na przestrzeni całego okresu pozbawienia pokrzywdzonego wolności, które muszą być postrzegane i oceniane łącznie oraz we wzajemnym powiązaniu. Wniosek Ogólny wniosek apelacji o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego orzeczenia odmiennie co do istoty i o wyeliminowanie z opisu czynu określonych zachowań oskarżonego, tj. pozbawienia wolności pokrzywdzonego Ł. M., w ten sposób, iż stosując przemoc w postaci uderzenia pięściami po głowie, wepchnęli pokrzywdzonego do samochodu, gdzie przytrzymując ręce pokrzywdzonego, siłą wlewali mu do ust alkohol, a następnie wywieźli do lasu w okolice masywu M. i usiłowania doprowadzenia pokrzywdzonego do obcowania płciowego analnego polegającego na próbie włożenia do jego odbytu kija i uznanie, iż oskarżony swym zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 158 § 1 kk i art. 157 § 1 kk i art. 190 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i skazanie oskarżonego K. K. na mocy art. 158 § 1 kk na karę 1 roku pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek niezasadny z powodów omówionych wyżej. 3.
  4. Zarzut z punktu 7 apelacji obrońcy oskarżonego K. K. – adwokat A. E.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut chybiony. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje w pełni uzasadnione podstawy do przyjęcia, że pozbawienie pokrzywdzonego Ł. M. wolności łączyło się ze szczególnym udręczeniem, albowiem pokrzywdzony będąc pozbawiony wolności: - był silnie, brutalnie bity pięściami po twarzy oraz bity i kopany po całym ciele, w tym w pośladki i genitalia. O tym, iż bicie pokrzywdzonego polegało na zadawaniu mu silnych uderzeń, powodujących dotkliwy ból, świadczą nie tylko stwierdzone u Ł. M. obrażenia ciała, ale także niekontrolowane oddanie kału, co potwierdził biegły lekarz podając, że „przy mocnym biciu mogłoby dojść do sytuacji, że doszłoby do oddania kału w sposób niekontrolowany”, - był mu w wymuszony sposób wlewany do gardła alkohol, - był przypalany papierosem w okolicy warg i pępka, - został oddany na niego mocz, co już samo w sobie stanowi o zachowaniu szczególnie upokarzającym, - został zmuszony do rozebrania się do naga, co również wiązało się z kolejnym, upokorzeniem pokrzywdzonego, - stał się ofiarą usiłowania zgwałcenia mającego polegać na włożeniu mu do odbytu patyka, a zatem kolejnego zachowania, które w szczególności nosiło w sobie cechy dotkliwego upokorzenia. Wniosek Ogólny wniosek apelacji o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego orzeczenia odmiennie co do istoty i o wyeliminowanie z opisu czynu określonych zachowań oskarżonego, tj. pozbawienia wolności pokrzywdzonego Ł. M., w ten sposób, iż stosując przemoc w postaci uderzenia pięściami po głowie, wepchnęli pokrzywdzonego do samochodu, gdzie przytrzymując ręce pokrzywdzonego, siłą wlewali mu do ust alkohol, a następnie wywieźli do lasu w okolice masywu M. i usiłowania doprowadzenia pokrzywdzonego do obcowania płciowego analnego polegającego na próbie włożenia do jego odbytu kija i uznanie, iż oskarżony swym zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 158 § 1 kk i art. 157 § 1 kk i art. 190 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i skazanie oskarżonego K. K. na mocy art. 158 § 1 kk na karę 1 roku pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek niezasadny z powodów omówionych wyżej. 3.
  5. Zarzut apelacji prokuratora. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W uzasadnieniu podniesionego zarzutu prokurator powołuje się na te właściwości zachowania oskarżonych S. Ż. i K. K., które zadecydowały o przyjęciu kwalifikacji prawnej przypisanego im czynu m.in. z art. 189 § 3 kk, a zatem na okoliczności, które należą do ustawowych znamion czynu zabronionego, przesądzających o jego surowszym zagrożeniu karą, co powoduje, iż tylko w pewnym zakresie mogą być one brane pod uwagę, jako czynniki mające wpływ na wymiar kary. Innymi słowy nie mogą one same w sobie decydować o wymierzeniu kary w określonym wyższym wymiarze, lecz muszą być postrzegane (oceniane) także przez pryzmat innych okoliczności, w tym zwłaszcza właściwości i warunków osobistych oskarżonych. Tu natomiast wskazać trzeba, że oskarżony S. Ż. nie był dotychczas karany za przestępstwa z użyciem przemocy, przed zdarzeniem prowadził ustabilizowany tryb życia, pracował, posiadając w pracy bardzo dobrą opinię, cieszy się również bardzo dobrą opinię środowiskową, a nadto w sporządzonym wywiadzie środowiskowym kurator podkreślił jego silny związek emocjonalny ze wszystkimi dziećmi. Również oskarżony K. K. nie był dotychczas karany za przestępstwa z użyciem przemocy, prowadził ustabilizowany tryb życia, pracował, posiadając w pracy dobrą opinię, a także ma dobrą opinię środowiskową. Nie ulega również wątpliwości, że przy wymiarze kary należy wziąć pod uwagę sferę przeżyć pokrzywdzonego, w tym zwłaszcza jego subiektywne poczucie krzywdy, albowiem kara winna być sprawiedliwa zwłaszcza w odbiorze osoby pokrzywdzonej przestępstwem. Tutaj natomiast daje się zauważyć, że pokrzywdzony Ł. M., składając po upływie prawie roku od zdarzenia zawiadomienie o przestępstwie, kierował się nie tyle poczuciem krzywdy wyrządzonej mu przez oskarżonych, co innymi motywami, trafnie wskazanymi przez I. Ż. w zeznaniach z dnia 5 sierpnia 2019 roku, na k.
  6. W tych warunkach wymierzona każdemu z oskarżonych kara nie nosi cech rażącej niewspółmierności w aspekcie rażącej łagodności, tym bardziej, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem kara rażąco niewspółmierna to wyłącznie taka kara, której nie da się zaakceptować z powodu różnicy o randze zasadniczej, wręcz „bijącej w oczy” pomiędzy nią, a karą sprawiedliwą (zob. m.in. wyrok SA w Krakowie z 14.09.2005r., II AKa 165/05, KZS 2005/10/32; wyrok SA w Krakowie z 14.10.2008r., II AKa 132/08, KZS 2008/11/64), zaś tego rodzaju karą - w aspekcie rażącej łagodności - kara wymierzona oskarżonym S. Ż. i K. K. z pewnością nie jest. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu S. Ż. za czyn przypisany mu w punkcie 2 wyroku kary 6 lat pozbawienia wolności i orzeczenie w tym wymiarze kary łącznej, natomiast oskarżonemu K. K. wymierzenie kary 5 lat pozbawienia wolności, a nadto o zasądzenie od każdego z oskarżonych nawiązki w kwocie 10.000 złotych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek w zakresie, w jakim odnosi się do kar pozbawienia wolności, jest niezasadny z powodów omówionych wyżej. Natomiast ewentualne podwyższenie nawiązek nie było możliwe w sytuacji, gdy prokurator zaskarżył wyrok wyłącznie w części orzeczenia o karze i jednocześnie podniósł zarzuty skierowane wyłącznie przeciwko rozstrzygnięciu o karach pozbawienia wolności. Orzeczenie o zasądzeniu nawiązki nie stanowi bowiem elementu składowego rozstrzygnięcia o karze, gdyż nawiązka nie jest środkiem karnym, lecz środkiem kompensacyjnym, a prokurator nie podniósł zarzutu skierowanego przeciwko temu środkowi.
  7. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
  8. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
  9. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
  10. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
  11. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wyrok został utrzymany w mocy wobec nie podzielenia zasadności zarzutów podniesionych we wniesionych apelacjach, przy jednoczesnym nie zachodzeniu w sprawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 1.
  12. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
  13. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.
  14. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
  15. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
  16. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
  17. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.
  18. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
  19. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.
  20. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.
  21. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
  22. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Punkt 2 wyroku. Na zasadzie art. 636 § 1 kpk, Sąd Odwoławczy zasądził od oskarżonych S. Ż., K. K. i R. K. wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie po 5 złotych, a w pozostałym zakresie wydatkami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa. Stosownie natomiast do dyspozycji art. 2 ust. 1 pkt. 3 i 5, art. 3 ust. 2, art. 6 i art. 9 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, Sąd Odwoławczy zasądził na rzecz Skarbu Państwa opłaty za II instancję w kwotach: od oskarżonych S. Ż. i K. K. po 400 złotych, natomiast od oskarżonego R. K. w kwocie 380 złotych.
  23. PODPIS SSA Marcin Schoenborn SSA Piotr Filipiak SSA Marek Charuza 1.
  24. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego S. Ż.. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Obrońca oskarżonego S. Ż. zaskarżył wyrok w całości. 1.3.
  25. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
  26. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
  27. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.
  28. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego K. K. - adwokat A. E. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Obrońca oskarżonego K. K. - adwokat A. E., zaskarżyła wyrok co do pkt. II, IV pkt. b, VIII i IX pkt a. 1.3.
  29. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
  30. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
  31. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.
  32. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rejonowy w Żywcu. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Prokurator zaskarżył wyrok wobec oskarżonych S. Ż. i K. K. w części dotyczącej orzeczenia o karze. 1.3.
  33. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
  34. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
  35. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.
  36. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 4 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego K. K. - adwokat G. G.. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Obrońca oskarżonego K. K. - adwokat G. G. zaskarżył wyrok w zakresie orzeczenia o karze. 1.3.
  37. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
  38. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
  39. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.
  40. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 5 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego R. K.. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Obrońca oskarżonego R. K. zaskarżył wyrok w całości. 1.3.
  41. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
  42. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
  43. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.