stanowiące obligatoryjne bądź fakultatywne przesłanki odmowy wykonania orzeczenia. Zgodnie zaś z treścią art. 611 tl § 1 k.p.k. orzekając o wykonaniu kary pozbawienia wolności, Sąd określa kwalifikacje prawną czynu według prawa polskiego, art. 607 s § 4 k.p.k. stosuje się odpowiednio. Z ustalonych przez sąd brytyjski okoliczności jasno wynika, że P. Ł. w zakresie pierwszego czynu, dokonał wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami zabójstwa R. R.. Powyższe zachowanie skazanego stanowi również przestępstwo wg prawa polskiego i gdyby w sprawie o ten czyn orzekał sąd polski w oparciu o polskie prawo, doszłoby do skazania i wymierzenia kary pozbawienia wolności na podstawie art. 148 § 1 kk. W zakresie zaś czynu drugiego należy stwierdzić, że działania skazanego wyczerpałby wg przepisów polskiego kodeksu karnego przesłanki art. 13 § 1 kk w zw. z art. 148 § 1 kk, gdyż zachowanie skazanego polegające na podjęciu próby wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami zabójstwa S. G.
jeżeli jest obywatelem polskim i posiada stałe lub czasowe miejsce pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub została wobec niego wydana decyzja o wydaleniu lub deportacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albo zbiegł na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w obawie przed toczącym się w państwie wydania orzeczenia postępowaniem karnym lub obowiązkiem odbycia orzeczonej kary. Należy przy tym zaznaczyć, że skazany jest obywatelem polskim i do czasu opuszczenia kraju posiadał stałe miejsce zameldowania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, lecz powyższe nie może stanowić pozytywnej przesłanki w przedmiocie wykonania orzeczenia zgodnie z treścią art.
a k.p.k. Na mocy ustawy z dnia 16 września 2011 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy o prokuraturze oraz ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym (implementującej do Kodeksu postępowania karnego m.in. uregulowania zawarte w decyzji ramowej Rady Unii Europejskiej 2008/909/WSiSW), wprowadzono do Kodeksu postępowania karnego rozdział 66 g dotyczący wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie kary pozbawienia wolności, w którym zawarty jest art.
. k.p.k. W art. 4 ustawy z dnia 16 września 2011 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy o prokuraturze oraz ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym zastrzeżono, że przewidzianego w art. 611tk § 1 pkt. 3 lit. a k.p.k. wyjątku od obowiązku uzyskania zgody skazanego na przekazanie nie stosuje się do orzeczeń wydanych przed dniem 5 grudnia 2016 roku wobec obywatela polskiego, co ma zastosowanie w przypadku skazanego, gdyż wyrok wobec niego wydano 16 maja 2012 r. i stał się z tą samą datą prawomocny. Biorąc pod uwagę powyższe w obecnie obowiązującym stanie prawnym, w stosunku do P. Ł. nie ma zastosowania art.
a k.p.k. Takie też stanowisko zaprezentował Sąd Apelacyjny w Warszawie w uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 sierpnia 2013r. w sprawie o sygn. II AKz 503/13. Wskazana regulacja przejściowa nie odnosi się natomiast do wyjątków przewidzianych w art. 611tk § 1 pkt 3 lit. b i c, co oznacza, że w tych sytuacjach przekazanie jest możliwe pomimo braku zgody skazanego, niezależnie od tego, kiedy zostało wydane podlegające przekazaniu orzeczenie. Zgoda skazanego nie jest więc wymagana w razie wydania wobec niego decyzji o wydaleniu lub deportacji z terytorium państwa skazania oraz w razie ucieczki na terytorium RP z terytorium innego państwa członkowskiego w obawie przed toczącym się w państwie wydania orzeczenia postępowaniem karnym lub obowiązkiem odbycia orzeczonej kary. W przypadku skazanego jedna z powyższych przesłanek została spełniona, gdyż na podstawie prawomocnej decyzji Sekretarza Stanu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia 22 czerwca 2015 r. nr (...) wydano wobec P. Ł. nakaz jego deportacji z terytorium Wielkiej Brytanii. W zakresie wymiaru kary orzeczonej wobec skazanego, należy stwierdzić, że nie przekracza ona górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego w prawie polskim w związku z czym nie wystąpiła konieczność jej modyfikacji zgodnie z art. 611tl § 1 kpk w zw. z art. 607s § 4 kpk. Na poczet podlegającej wykonaniu wobec skazanego w Rzeczypospolitej Polskiej, kary dożywotniego pozbawienia wolności zaliczeniu podlegają okresy jego tymczasowego aresztowania w postępowania przed sądem brytyjskim oraz okres odbywania orzeczonej przez wyżej wymieniony Sąd kary pozbawienia wolności do dnia przyjazdu skazanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skazanemu P. Ł. orzeczono w oparciu o rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu z dnia 3 października 2016 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.