jako spóźnione. W ocenie Sądu Rejonowego przesłanki odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązanie spółki wynikające z art. 299 §1 k.s.h., zostały w rozpoznawanej sprawie wykazane przez powoda. Pozwany nie kwestionował podniesionych przez powoda okoliczności, iż należność stwierdzona nakazem zapłaty powstała w lutym 2009 r. Nie ulega również w wątpliwości, że w okresie luty – marzec 2009 r. pozwany W. J. był prezesem zarządu spółki (...). Został on powołany na powyższe stanowisko w dniu 15 stycznia 2009 r. i był prezesem zarządu tej spółki co najmniej do 30 kwietnia 2009 r. Zatem stwierdzona tytułem egzekucyjnym należność powstała w okresie gdy prezesem zarządu spółki był pozwany W. J.. W świetle powyższego nie ma znaczenia okoliczność czy złożona przez pozwanego w dniu 30 kwietnia 2009 r. rezygnacja została złożona skutecznie czy tez nie. Odnosząc się do odpowiedzialności pozwanego Sąd Rejonowy wskazał, iż aby uwolnić się od odpowiedzialności, pozwany członek zarządu powinien udowodnić jedną z okoliczności egzoneracyjnych określonych w art. 299 § 2 k.s.h. Okolicznością egzoneracyjną jest przede wszystkim złożenie we właściwym czasie przez pozwanego wniosku o ogłoszenie upadłości. Pozwanego zwalnia również dowód niezawinienia niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, który obala wynikające z art. 299 k.s.h. odmienne domniemanie prawne. Pozwany może również zwolnić się od odpowiedzialności przez wykazanie, że choć nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, to nie było to przyczyną szkody powoda. Powyższe przesłanki egzoneracyjne podniósł pozwany wnosząc o oddalenie powództwa nie złożył jednak w tym zakresie żadnych dowodów, a te które zostały sprecyzowane na terminie rozprawy jako ewidentnie spóźnione Sąd oddalił zgodnie z treścią art.
Wobec tego Sąd Rejonowy uznał, iż pozwany nie wykazał w rozpoznawanej sprawie okoliczności egzoneracyjnych określonych w art. 299 § 2 k.s.h. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu Sąd oparł na podstawie art. 98 k.p.c. Apelację od powyższego rozstrzygnięcia złożył pozwany zaskarżając wyrok w części tj. co do pkt I i III, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto pozwany wniósł o zwolnienie go z opłaty sądowej od apelacji z uwagi na trudną sytuację majątkową. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 195 k.p.c. polegające na nie podjęciu przez Sąd Rejonowy czynności mających na celu uzupełnienie braków w zakresie biernej legitymacji procesowej, przez co w sprawie nie występowały wszystkie osoby, których łączny udział po stronie pozwanej był konieczny, - art. 233 § 1 k.p.c. polegający na nieuwzględnieniu przez Sąd Rejonowy informacji znajdujących się w aktach rejestrowych - postanowienia Sądu Rejonowego (...)z 14 kwietnia 2011 r. (sygn. akt: X GU 56/11) o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki (...) sp. z o.o.na podstawie art. 13 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego, z którego to postanowienia można było wnioskować, iż istnieją po stronie pozwanego okoliczności egzoneracyjne przewidziane w art. 299 § 2 k.s.h. W odpowiedzi na apelację powód wniósł o oddalenie apelacji oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna. Sąd Rejonowy właściwie, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, ustalił stan faktyczny sprawy i dokonał prawidłowej oceny prawnej. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż w przedmiotowej sprawie po stronie pozwanych zachodziło współuczestnictwo konieczne. Konieczność współwystępowania w sporze kliku podmiotów po stronie pozwanej występuje wtedy gdy normy materialnoprawne legitymują ich tylko do łącznej obrony swoich praw. Brak któregokolwiek ze współuczestników koniecznych stanowi brak legitymacji procesowej łącznej. Podkreślenia wymaga, iż współuczestnictwo konieczne może wynikać albo z ustawy albo istoty spornego stosunku prawnego. Z treści art. 299 k.s.h. jednoznacznie wynika, iż odpowiedzialność członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest solidarna. Do istoty solidarności biernej należy możliwość dochodzenia przez wierzyciela w całości lub w części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, wybór ten jest uprawieniem wierzyciela. W wymiarze procesowym zobowiązanie o charakterze solidarnym rodzi postać współuczestnictwa materialnego. Z istoty współuczestnictwa materialnego wynika natomiast, iż każdy ze współuczestników działa samodzielnie, czynność jednego jest skuteczna tylko wobec niego. Ma to uzasadnienie również w kontekście przepisów o solidarności, gdzie przy solidarności dłużników w dalszych przepisach jest różnicowana ich pozycja wynikająca właśnie z tego, że każdy z nich może swobodnie np. spełnić świadczenie. W niniejszej sprawie po stronie pozwanych nie zachodziło współuczestnictwo konieczne, bowiem to od decyzji powoda zależało od którego z członków zarządu spółki będzie dochodził spełnienia świadczenia. W związku z tym zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 195 k.p.c. poprzez nie wezwanie do udziału sprawie osób, których łączny udział był konieczny nie zasługiwał na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 233 k.p.c., polegającego na niedopuszczeniu przez Sąd jako dowodu w sprawie postanowienia Sądu Rejonowego o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki (...) sp. z o. o. stwierdzić należy, iż jest on bezzasadny. Słusznie Sądu I instancji powołując się na dyspozycję art.
k.p.c., jako spóźnione uznał dowody nie zgłoszone przez pozwanego w odpowiedzi na pozew. Podkreślenia wymaga, iż przedmiotowa sprawa z uwagi na zakres podmiotowy prowadzona była na podstawie przepisów odnoszących się do postępowania gospodarczego. W postępowaniu w sprawach gospodarczych przewidziany jest system prekluzji dotyczący twierdzeń i zarzutów (onus proferendi) oraz dowodów (onus probadni). Ma on na celu pobudzenie aktywności stron w procesie i tym samym wzmocnienie zasady koncentracji materiału dowodowego oraz zapewnienie należytej szybkości postępowania. Jednym z elementów rygoru prekluzji dowodowej jest wymaganie, aby strony podały wszelkie znane im fakty, dowody i zarzuty, choćby nawet w formie ewentualnej, tylko na wypadek, gdyby twierdzenia zaprezentowane w pierwszej kolejności okazały się nieskuteczne bądź nie zostały przez Sąd uwzględnione (SN w uchwale z dnia 17 lutego 2004 r. III CZP 115/03, OSNC 2005/5, poz. 77). Co do zasady strona winna zgłosić wnioski dowodowe oraz przytoczyć własne twierdzenia już w pierwszym piśmie procesowym wniesionym do sądu. Uczynienie tego w dalszym etapie procesu możliwe jest tylko wówczas, gdy taka możliwość lub potrzeba pojawiła się dopiero później. Wnioski, twierdzenia i fakty zgłoszone po upływie prekluzji sąd oddala lub pomija i nie bierze ich pod uwagę przy wyrokowaniu. W niniejszej sprawie pozwany wszystkie dowody przemawiające za bezzasadnością roszczenie powinien przedstawić w odpowiedzi na pozew. O powstaniu późniejszej potrzeby przeprowadzenia dowodów niezawnioskowanych w odpowiedzi na pozew decydować mogą okoliczności wyjątkowe. Trudno jest w przedmiotowej sprawie dopatrzyć się owych okoliczności wyjątkowych, które upoważniałyby Sąd Rejonowy do dopuszczenia omawianego dowodu. W ocenie Sądu Okręgowego, nic nie stało na przeszkodzie, aby pozwany wniosek o przeprowadzenie dowodu z akt rejestrowych zgłosił w odpowiedzi na pozew, skoro jego zdaniem zawierały dowód, które mogłyby go skutecznie ochronić przed odpowiedzialnością zobowiązania spółki. Na marginesie jedynie wskazać można, iż dopuszczenie dowodu z postanowienia Sądu Rejonowego oddalającego na podstawie art. 13 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego wniosek o ogłoszenie upadłości, nie przyczyniłoby się do oddalenia powództwa w niniejszej sprawie. Jedną z okoliczności egzoneracyjnych zwalniających członka zarządu z odpowiedzialności za zobowiązania spółki wynikających z art. 299 § 2 k.p.c. jest zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości. Podmiot zobowiązany do złożenia powyższego wniosku winien to uczynić w terminie 14 dni od dnia w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości. W przedmiotowej sprawie powód dochodzi należności, która stała się wymagalna w marcu 2009 r., natomiast postanowienie oddalające wniosek o ogłoszenie upadłości spółki zostało wydane 14 kwietnia 2011 r. Sygnatura akt (X GU 56/11) jednoznacznie wskazuje, iż wniosek o ogłoszenie upadłości został wniesiony w 2011 r. zatem dwa lata od wymagalności roszczenia dochodzonego w niniejszej sprawie. W związku z tym powołanie się przez pozwanego na powyższy wniosek pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Wobec powyższego i na podstawie art.385 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.