Wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 15 listopada 2024 r., sygn. akt VIII GC 1126/24
Sygn. akt VIII GC 1126/24 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2024 r.
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy w składzie następującym:
Przewodniczący Sędzia Tadeusz Górka Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Głomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2024 r. w B. sprawy z powództwa K. W. przeciwko K. P. o zapłatę I. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 9331,85 zł (dziewięć tysięcy trzysta trzydzieści jeden złotych osiemdziesiąt pięć groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od 28 lutego 2023 roku do dnia zapłaty, II. oddala powództwo w pozostałej części, III. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2317 zł (dwa tysiące trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się rozstrzygnięcia o kosztach zawartych w niniejszym orzeczeniu do dnia zapłaty IV. nakazuje zwrócić powodowi kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem niewykorzystanej zaliczki.
Sędzia Tadeusz Górka Sygn. akt VIII GC 1126/24 upr UZASADNIENIE Powód K. W. wniósł o zasądzenie od pozwanego K. P. kwoty 9534,80 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od 28 lutego 2023 roku do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że pozwany kupił u niego towary (ubrania) i pomimo wezwań nie zapłacił pozostałej należności z FV numer (...)z dnia 20 lutego 2023 roku.
Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym z dnia 11 lipca 2024 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.
W sprzeciwie od powyższego nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. Podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. Ponadto wskazał, że rozliczył się z pozwanym co wynika z dowodów wpłat pozwanego. Dokumenty przedłożone do pozwu nie pozwalają zidentyfikować przedmiotów zamówienia. Faktura została zaś wystawiona w sposób sprzeczny z zasadami prawa podatkowego (art. 106i ustawy o podatku VAT).
Strona powodowa w odpowiedzi na sprzeciw podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko. Wskazał, że nie mógł wcześniej wystawić faktury z uwagi na zaniechania pozwanego zaś dostawy miały miejsce również w 2022 roku. Termin przedawnienia upływał najwcześniej w 2024 roku (z jego końcem) Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Powód K. W. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) współpracował w latach 2018-2022 z pozwanym K. P. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą (...).
Dowód: przesłuchanie pozwanego (k.101v-102), zeznania świadka N. G. (k.98v-101v) Powód sprzedał w dniu 14 września 2018 roku pozwanemu następujące rzeczy:
Dowód: przesłuchanie pozwanego (k.101v-102), zeznania świadka N. G. (k.98v-101v), dowód dostawy (k.14) Powód sprzedał w dniu 29 października 2018 roku pozwanemu następujące rzeczy:
Dowód: przesłuchanie pozwanego (k.101v-102), zeznania świadka N. G. (k.98v-101v), dowód WZ (k.35) Powód sprzedał w dniu 26 marca 2019 roku pozwanemu następujące rzeczy:
Towar został wydany w sklepie w S..
Dowód: przesłuchanie pozwanego (k.101v-102), zeznania świadka N. G. (k.98v-101v), dowód WZ (k.34) Powód sprzedał w dniu 16 kwietnia 2019 roku pozwanemu następujące rzeczy:
Towar został wydany w sklepie w S..
Dowód: przesłuchanie pozwanego (k.101v-102), zeznania świadka N. G. (k.98v-101v), dowód dostawy (k.15) Powód sprzedał w dniu 17 kwietnia 2019 roku pozwanemu następujące rzeczy:
Towar został wydany w sklepie w S.. Jednocześnie powód odebrał tego dnia następujący towar: a) 5 sztuk spodni oznaczonych jako (...).
Dowód: przesłuchanie pozwanego (k.101v-102), zeznania świadka N. G. (k.98v-101v), dowód dostawy (k.16) Powód sprzedał w dniu 17 kwietnia 2019 roku pozwanemu następujące rzeczy:
Towar został wydany w sklepie w Z.. Jednocześnie powód odebrał tego dnia następujący towar: a) 3 sztuki spodni oznaczonych jako (...).
Dowód: przesłuchanie pozwanego (k.101v-102), zeznania świadka N. G. (k.98v-101v), dowód dostawy (k.17) Powód sprzedał w dniu 18 kwietnia 2019 roku pozwanemu następujące rzeczy:
Towar został wydany w sklepie w Z.. Jednocześnie powód odebrał tego dnia następujący towar: a) 5 sztuki spodni oznaczonych jako (...). b) 7 sztuki spodni oznaczonych jako (...).
Dowód: przesłuchanie pozwanego (k.101v-102), zeznania świadka N. G. (k.98v-101v), dowód dostawy (k.18) Powód sprzedał w dniu 18 kwietnia 2019 roku pozwanemu następujące rzeczy:
Towar został wydany w sklepie w W..
Dowód: przesłuchanie pozwanego (k.101v-102), zeznania świadka N. G. (k.98v-101v), dowód dostawy (k.19) Powód odebrał w dniu 15 maja 2019 roku następujące rzeczy: a) 4 sztuki spodni (...) b) 2 sztuki spodni (...) c) 12 sztuk koszuli długi rękaw biało-granatowej kwiaty Dowód: przesłuchanie pozwanego (k.101v-102), zeznania świadka N. G. (k.98v-101v), pokwitowanie (k.36) Pozwany za sprzedane rzeczy zapłacił powodowi w dniu 15 maja 2019 roku kwotę 400 zł Dowód: dowód wpłaty pokwitowanie (k.35) Pozwany za sprzedane rzeczy zapłacił powodowi w dniu 25 września 2019 roku kwotę 300 zł Dowód: dowód wpłaty pokwitowanie (k.36) Pozwany za sprzedane rzeczy zapłacił powodowi w dniu 21 października 2019 roku kwotę 1000 zł Dowód: dowód wpłaty pokwitowanie (k.36) Pozwany za sprzedane rzeczy zapłacił powodowi w dniu 9 października 2018 roku kwotę 400 zł Dowód: dowód wpłaty pokwitowanie (k.36) Pozwany za sprzedane rzeczy zapłacił powodowi w dniu 29 stycznia 2020 roku kwotę 400 zł Dowód: dowód wpłaty pokwitowanie (k.37) Pozwany za 5 sztuki marynarki po 115 zł za sztukę zapłacił powodowi w dniu 29 stycznia 2020 roku kwotę 575 zł. Zapłata miała miejsce w sklepie w Z..
Dowód: dowód wpłaty pokwitowanie (k.38) Pozwany za 3 sztuki marynarki po 115 zł za sztukę zapłacił powodowi w dniu 29 stycznia 2020 roku kwotę 345 zł. Zapłata miała miejsce w sklepie w Z..
Dowód: dowód wpłaty pokwitowanie (k.39) Powód sprzedał w dniu 27 czerwca 2019 roku pozwanemu następujące rzeczy:
Dowód: przesłuchanie pozwanego (k.101v-102), zeznania świadka N. G. (k.98v-101v), zamówienie (k.28) Powód rozliczył (przyjął zapłatę przez pozwanego) w dniu 17 września 2019 roku za następujące rzeczy:
Dowód: przesłuchanie pozwanego (k.101v-102), zeznania świadka N. G. (k.98v-101v), zamówienie (k.31) Powód rozliczył (przyjął zapłatę przez pozwanego) w dniu 19 września 2019 roku w sklepie w W. za następujące rzeczy:
Ponadto powód wymienił tego dnia następujący towar: a) 9 sztuki marynarki oznaczonej jako (...).
Dowód: przesłuchanie pozwanego (k.101v-102), zeznania świadka N. G. (k.98v-101v), zamówienie (k.32) Powód sprzedał w dniu 25 września 2019 roku pozwanemu następujące rzeczy:
Dowód: przesłuchanie pozwanego (k.101v-102), zeznania świadka N. G. (k.98v-101v), dowód dostawy (k.20) Powód wymienił (nie sprzedał) w dniu 21 października 2019 roku pozwanemu następujące rzeczy:
Dowód: wydruk wiadomości SMS (k.77).
W dniu 14 grudnia 2022 roku córka powoda – N. G.- wysłała do pozwanego sms z prośbą o kontakt w sprawie faktury VAT. Pozwany nie odpowiedział na kontakt.
Dowód: wydruk wiadomości SMS (k.81).
Powód w dniu 20 lutego 2023 roku wystawił na rzecz podanego fakturę Vat numer (...) opiewającą na kwotę 15817,80 zł brutto:
Obejmowała ona następujące elementy:
Jednocześnie na fakturze VAT uwzględniono wpłatę przez pozwanego w łącznej kwocie 6283 zł. Do zapłaty pozostała kwota 9534,80 zł. dowód: faktura VAT (k.40), rozliczenie z dnia 20 lutego 2023 roku (k.75) Faktura została przesłana do pozwanego w dniu 8 marca 2023 roku.
Dowód: potwierdzenie odbioru (k.43) Pismem z dnia 22 lutego 2023 roku (...) spółka jawna wezwała stronę pozwaną do zapłaty kwoty 9534,80 zł. Pozwany odpowiedział na pismo pismem datowanym na 16 marca 2023 roku w którym napisał, że faktury VAT nie zaksięgował i ją odesłał. Ponadto zaprzeczył jej zasadności. dowód: wezwanie do zapłaty (k.44), pismo pozwanego datowane na 16 marca 2023 roku (k. 65) Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie Sąd ustalił w oparciu o wyżej wymienione dowody z dokumentów prywatnych i wydruki, których prawdziwość, autentyczność i moc dowodowa nie budziły jego wątpliwości oraz w oparciu o okoliczności bezsporne.
Sąd pominął dowód z pkt 3 pozwu na podstawie art. 235[2] § 1 pkt 2 kpc ponieważ wykazane zostało, że pozwany nie zaksięgował faktury VAT objętej pozwem.
Sąd na podstawie art. 302 § 1 kpc pominął dowód z przesłuchania powoda ponieważ ten nie stawił się na rozprawie bez żadnego usprawiedliwienia.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo podlegało uwzględnieniu w znacznej części.
Zdaniem Sądu strony zwarły umowę sprzedaży, a towar był zgodny zamówieniem i został dostarczony pozwanemu. Wynika to z dokumentów i wydruków przedłożonych przez stronę powodową oraz zeznań świadka N. G..
Z treści sprzeciwu od nakazu zapłaty wynika zaś, że strona pozwana przeczyła tym okolicznościom, ale robiła to nieudolnie.
Podstawę prawną stanowi art. 535 k.c., którego materialnoprawne przesłanki zostały, zdaniem Sądu, w tej sprawie spełnione. Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.
Strony zawarły umowy sprzedaży i ustaliły cenę za towar, która została wskazana w fakturze. Skoro zatem strony zawarły umowę sprzedaży i towar został dostarczony, a pozwany za niego nie zapłacił ceny to należało zasądzić kwotę dochodzoną pozwem.
Najpierw należało ustalić treść umowy między stronami. Była to umowa sprzedaży. Nie była to umowa komisu. Wynika to z przyznanych przez pełnomocników okoliczności na rozprawie w dniu 22 października 2022 roku (k.98v). Przede wszystkim wynika to z zeznań świadka i przesłuchania pozwanego. Wskazali oni, że pozwany miał zapłacić za sprzedany mu towar. Nie miał on otrzymać od powoda żadnej prowizji w przypadku sprzedaży rzeczy kupionej od powoda. Ta jest charakterystyczna dla umowy komisu (art. 765 kc).
Kluczowe jest przesłuchanie pozwanego z którego wynika, że rzeczy które nie zostały przez niego zwrócone zostały przez niego sprzedane (k.102). Oznacza to, że wszystkie rzeczy, które zostały mu dostarczone przez powoda zostały przez niego sprzedane za wyjątkiem tych, które zostały zwrócone. Z kolei te, które zostały zwrócone oznaczyła strona powodowa. Jeśli zaś były inne rzeczy zwrócone, to powód powinien to udowodnić, skoro wywodzi z tego skutki prawne tj. to że nie musi za nie płacić. Przypomnieć należy, że wszystkie inne rzeczy sprzedał co wynika m.in. z jego przesłuchania. Tym samym Sąd uznał, że dostarczono mu rzeczy opisane w wydrukach przedłożonych przez stronę powodowa. Potwierdzają to również zeznania świadka. Część z tych rzeczy została zwrócona. Są one opisane przez stronę powodową w wydrukach dołączonych do pozwu. Za te rzeczy strona pozwana, zgodnie z umową ustną, nie ma obowiązku zapłaty ceny. Za wszystkie inne powinna zaś zapłacić cenę.
Problem sprowadzał się do ustalenie kiedy pozwany powinien zapłacić za ubrania w kontekście podniesionego przez niego zarzutu przedawnienia.
W myśl art. 554 kc roszczenia z tytułu sprzedaży dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedawcy, roszczenia rzemieślników z takiego tytułu oraz roszczenia prowadzących gospodarstwa rolne z tytułu sprzedaży płodów rolnych i leśnych przedawniają się z upływem lat dwóch.
Choć przepis wyraźnie tego nie stanowi, w zasadzie chodzi w nim o przedawnienie roszczeń sprzedawców z tytułu zapłaty ceny za sprzedane rzeczy (B. Gliniecki [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. II, red. M. Balwicka-Szczyrba, A. Sylwestrzak, Warszawa 2024, art. 554).
Stosownie do treści art. 120 § 1 kc bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie.
W myśl art. 455 kc jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Oznacza to, że źródło oznaczenia terminu spełnienia świadczenia może stanowić wola stron, które oznaczają ten termin w umowie. W okolicznościach sprawy termin płatności został ustalony w ten sposób, że pozwany miał zapłacić powodowi za towar ,,wtedy, kiedy go sprzedał” (k.102). Wynika to przesłuchania pozwanego i zeznań świadka N. G.. Ta ostatnia zeznała, że ,,termin płatności był odroczony do momentu kiedy pozwany nie sprzedał towaru” (k.101 in fine). Wówczas miał płacić cenę, która była w dokumencie ,,dostawy”.
Co więcej z jej zeznań wynikało, że powód powinien wystawić fakturę gdy tylko będzie wiedział, że towar został sprzedany. Oznacza to, że wystawienie faktury przez powoda było uzależnione od pozwanego, a dokładnie od tego czy i kiedy sprzeda rzeczy, które mu sprzedał powód, a następnie od tego, kiedy o tym poinformuje powoda, aby ten mógł wystawić fakturę VAT. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 354 § 1 kc dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje - także w sposób odpowiadający tym zwyczajom. Mając na uwadze powyższe okoliczności wskazać należy, że termin płatności był w całości uzależniony od zachowania pozwanego.
Ten zaś, co wynika z zeznań świadka i korespondencji sms, unikał kontaktu z powodem i nie chciał poinformować, które rzeczy i kiedy sprzedał. Przypomnieć należy, że rzeczy niesprzedane przez pozwanego były odbierane przez powoda i pozwany nie musiał za nie w ogóle płacić. Tym samym, aby zbadać zarzut przedawnienia konieczne było ustalenie terminu płatności. Ten był zależny od pozwanego. Mając na uwadze art. 120 § 1 kc trzeba wskazać, że bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie. Rzecz w tym, że wystawienie faktury przez powoda było możliwe dopiero po podjęciu czynności przez pozwanego, który poinformował, że określoną rzecz sprzedał.
Skoro to pozwany z zarzutu przedawnienia wywodził korzystne dla siebie skutki prawne, to on, zgodnie z art. 6 kc, powinien udowodnić okoliczności kiedy i jakie rzeczy kupione od powoda sprzedał. Wówczas to powód mógłby wystawić fakturę VAT, zgodnie z ustalonym przez strony terminem płatności. Wymagalność najwcześniejsza była momentem wystawienia faktury VAT przez powoda, który mógł ją wystawić dopiero w momencie gdy pozwany poinformował powoda, że określoną rzecz sprzedał. Z uwagi na powyższe zarzut przedawnienia był niezasadny. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że ostatnia dostawa, według wydruków i zeznań świadka, miała miejsce w dniu 25 września 2019 roku (k.99, 20). Płatność za sprzedane rzeczy była odroczona do czasu gdy pozwany sam tej rzeczy nie sprzedał.
Taka regulacja nie jest sprzeczna z przepisami prawa czy normami z art. 58 kc. Strony tak współpracowały przez lata. Innymi słowy skoro pozwany obecnie podnosi zarzut przedawnienia to powinien udowodnić kiedy i jaki towar kupiony od powoda sprzedał i po ustaleniu tej daty można być zarzucić powodowi, że niezwłocznie powinien był wystawić fakturę i postawić w stan wymagalności swoją wierzytelność względnie po ustaleniu daty sprzedaży przez pozwanego rzeczy kupionych od powoda można by badać 2 letni termin przedawnienia. Tych dat pozwany nie udowodnił. Ponownie należy zaś wskazać, że rzeczy, które nie zostały sprzedane przez pozwanego zostały zwrócone powodowi. Te konkretne rzeczy, które pozwany miał zwrócić powodowi (inne niż te, które w wydrukach dołączonych do pozwu opisał powód) powinny być opisane przez pozwanego, jeśli zarzuca, że roszczenie jest niezasadne.
Powód udowodnił kiedy i jakie towary dostarczył. Wynika to z wydruków dołączonych do pozwu i zeznań świadka. Pozwany zaś nie podjął żadnej inicjatywy dowodowej pomimo takiego obowiązku, co zostało wyżej opisane.
Powód udowodnił, że pozwany wpłacił w ramach rozliczeń łączną kwotę 6283 zł. Wynika to z faktury VAT (na której wpisano adnotację o wpłacie) oraz poszczególnych dowodów wpłat. Z tych ostatnich wynikając następujące wpłaty: 423 zł (k.29), 7035 zł (k.31), 805 zł (k.32), 400 zł (k.35), 300 zł (k.36), 1000 zł (k.36), 1000 zł (k.36), 400 zł (k.37), 575 zł (k.38), 345 zł (k.39). Sposób zarachowania wpłat dokonany przez powoda nie był kwestionowany przez pozwanego. Innymi słowy skoro powód sprzedał pozwanemu towary opisane w fakturze VAT i zaliczył wpłatę 6283 zł w taki sposób, że do zapłaty z faktury pozostała kwota 9534,80 zł. Jest ona w znacznej części zasadna (oddalenie częściowe zostało opisane w dalszej części uzasadnienia) ponieważ zasadna była należność z faktury VAT numer (...) pomniejszona o wpłaty wynoszące łącznie 6283 zł. Na kwotę 15817,80 zł składały się (k.40):
To, że te konkretne rzeczy zostały sprzedane pozwanemu wynika z zeznań świadka, wydruków dowodów dostawy, dowodów wpłat i zamówień (k.14-39) oraz z rozliczenia z dnia 20 lutego 2023 roku (k.75). Tego samego dnia, gdy powód sporządził to rozliczenie czyli 20 lutego 2023 roku, które dotyczy sprzedaży za okres od14 września 2018 roku do 19 lutego 2023 roku, powód wystawił również fakturę VAT numer (...). Nie można zatem zarzucić powodowi opieszałości, tym bardziej, że wielokrotnie zwracał się do pozwanego o informację czy i kiedy sprzedał jakieś ubrania. Może się wydawać, że rozliczenie z dnia 20 lutego 2023 roku jest nieczytelne, jednak sposób jego odczytania opisała świadek G. (k.101), co wraz z dowodami dostaw wpłat i zamówień pozwala ustalić czy roszczenie jest zasadne.
Każdy wiersz rozliczenia należy odczytywać wraz z wydrukami dowodów dostawy, dowodów wpłat i zamówień (k.14-39). Każde miasto tj. S., Z., Z., S., W. i G. należy odczytywać osobno. Dostarczono do tych sklepów następujące towary (współgrają one z wydrukami dowodów dostawy, dowodów wpłat i zamówień):
Sąd przenalizuje każdą rzecz osobno przy uwzględnieniu tego czy było dostarczone do konkretnego miasta z rozliczenia w sposób opisany przez świadka. ⚫ marynarka (...) Jeśli chodzi o dostawy marynarki (...) koszt sztuki wynosił 100 zł netto- to dostarczono je do:
Jeśli chodzi o odbiór marynarki (...) to odebrano je z:
Sąd oddalił powództwo w części. Z zeznań świadka wynikało, że wiązała cena z dowodu dostawy. Cena z dowodu dostawy z dnia 14 września 2018 roku (k.14) za marynarkę oznaczoną (...) wynosiła 100 zł netto za sztukę, a nie 115 zł netto za sztukę jak podano w FV (k.40). W późniejszych dowodach dostawy cena marynarki oznaczonej(...)- wynosiła już 115 zł netto, a nie 100 zł, co strony akceptowały. Oznacza to, że za 16 sztuk marynarki oznaczonej jako (...) w dokumencie dostawy z dnia 14 września 2018 roku (k.14) Sąd mógł zasądzić 100 zł netto za sztukę, a nie 115 zł netto za sztukę. Co istotne do G. dostarczono 16 sztuki takiej marynarki, ale odebrano ich z G.5 sztuk, co wynika z zamówienia z dnia 8 listopada 2021 roku (k.33). Za odebrane przez powoda rzeczy, zgodnie z umową, pozwany nie musiał płacić. Oznacza to, że powód musiał zapłacić za 11 sztuk marynarki oznaczonej (...)- której cena wynosiła 100 zł netto, a nie 115 zł netto. Błędnie zatem w fakturze VAT powód zażądał od nich kwoty 115 zł netto za sztukę. 11 sztuk po cenie 100 zł netto dało łącznie 1100 zł netto, a nie 1265 zł netto. Oznacza to, że zasadna kwota brutto wynosić powinna 1353 zł (za 11 sztuk marynarki oznaczonej (...) opisanej w dokumencie dostawy z dnia 14 września 2018 roku), a nie 1555,95 zł. Różnica wynosiła 202,95 zł i w tej części Sąd oddalił powództwo jako niewykazane co do wysokości na podstawie art. 6 kc w zw. z art. 535 kc (pkt II wyroku).
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 535 kc zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę opisane w wyroku wynikającą z faktury VAT tj. 9331,85 zł. Stanowi ona różnicę między kwotą z pozwu 9534,80 zł a kwotą 202,95 zł.
Pomiędzy powodem a pozwanym doszło do zawarcia transakcji handlowej w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Zgodnie z tym przepisem transakcja handlowa oznacza umowę, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością. Powódka sprzedała pozwanej towar. Stosownie zaś do treści art. 7 ust. 1 w transakcjach handlowych - z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:
Powód spełnił na rzecz pozwanego świadczenie w rozumieniu art. 7 ust.1 pkt 1 i nie otrzymała za to zapłaty w terminie. Mógł więc domagać odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych.
O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy art. 100 zd. 2 kpc uznając, że powód uległ nieznacznie. Z tego względu, przegrywający sprawę- strona pozwana powinna zwrócić stronie powodowej koszty postępowania, na które złożyły się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, opłata od pozwu w wysokości 500 zł (125 zł + 375 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 1800 złotych ustalone na podstawie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804, ze zm.) o czym orzeczono w punkcie III sentencji wyroku.
Na podstawie art. 84 ust. 1 kscu Sąd zwrócił stronie powodowej zaliczkę uiszczoną przez nią, a nie wykorzystaną, na poczet zwrotu kosztów dojazdu świadka N. G. (pkt IV wyroku).
Sędzia Tadeusz Górka