IV U 331/17

(1)do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego wraz z odsetkami w łącznej kwocie 11.538,68 zł, wskazując iż na ustaloną kwotę składa się: należność główna w wysokości 10.961,62 zł z funduszu chorobowego za okres od 03.04.2016r. do 15.06.2016r. oraz odsetki w wysokości 577,06 zł z funduszu chorobowego. W uzasadnieniu powyższej decyzji Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. przytoczył treść przywołanych w tej decyzji przepisów oraz podniósł, że z posiadanej dokumentacji wynika, że ten Oddział wypłacił A. D.

(1)zasiłek chorobowy za okres od 03.04.2016r. do 15.06.2016r. przyjmując do podstawy wymiaru wynagrodzenie określone w umowie o pracę z miesiąca stycznia i lutego 2016r., tj. 7.000 zł brutto, natomiast decyzją nr (...) z dnia 07.02.2017r. tenże Oddział obniżył od 11.12.2015r. A. D.

(1)podstawę wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2015r. do kwoty 1.750 zł brutto miesięcznie i do kwoty w 2016r. 1850 zł brutto miesięcznie. Dalej wywodził, że w związku z tym zmianie uległa podstawa wymiaru do obliczenia zasiłku chorobowego za okres od 03.04.2016r. do 15.06.2016r. i powstała nadpłata w wysokości wypłaconego zasiłku chorobowego za wymieniony okres, która podlega zwrotowi jak postanowiono w sentencji decyzji. A. D.

(1)nie zgadzając się z powyższą decyzją złożyła od niej odwołanie w dniu 13.04.2017r. (data prezentaty ZUS), zarzucając, że decyzja została wydana niezgodnie ze stanem prawnym i faktycznym. Podnosiła, że ta decyzja została oparta na nieprawomocnej decyzji z 07.02.2017r., zmniejszającej podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne od której zostało złożone odwołanie do Sądu Okręgowego w Kielcach V Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie V U 740/17. W związku z tym wnosiła o zawieszenie postępowania lub połączenie do jednego rozpoznania ze sprawą V U 740/17 toczącą się przed Sądem Okręgowym w Kielcach (k.4 - 5). W odpowiedzi na to odwołanie z dnia 15.05.2017r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. wniósł o jego oddalenie i podtrzymał generalnie swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a jednocześnie wnosił także o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie z odwołań płatnika składek i ubezpieczonej od decyzji z dnia 07.02.2017r., wskazując jako zainteresowanych płatnika składek: Z. D. i A. D.

(2)wspólników S. C. (...) A (...) Z. D., A. D.

(2)(k. 2). Postanowieniem z dnia 27.06.2017r. postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie V U 740/17 Sądu Okręgowego w Kielcach V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (art. 177 § 1 k.p.c.) (k. 12 - 14). Sąd Okręgowy w Kielcach V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 20.06.2018r. w sprawie V U 740/17 oddalił odwołania A. D.

(1)oraz Z. D. i A. D.

(2)od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. z dnia 07.02.2017r. nr (...) - (...)6/17, dotyczącej podstawy wymiaru składek, uznając je za niezasadne (k.153 oraz k. 157 - 164 akt tejże sprawy). A. D.

(1)złożyła apelację od powyższego wyroku, jednak Sąd Apelacyjny w Krakowie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 22.12.2022 r. w sprawie III AUa 1241/18 oddalił tą apelację jako niezasadną (k.208 oraz k. 214 - 231 akt tejże sprawy). W związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zawieszone postępowanie w niniejszej sprawie zostało podjęte postanowieniem z dnia 09.10.2023r. (k.111). W dalszym toku postępowania strony podtrzymały generalnie swoje stanowiska i wywodziły jak dotychczas, przy czym wnioskodawczyni dodatkowo powoływała się na nieprawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12.07.2023r. w sprawie V U 442/19 i akta postępowania w tej sprawie (k.137 - 140). Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: A. D.

(1), ur. (...), ma obecnie 42 lata i posiada wykształcenie średnie. A. D.

(1)jest od 2012r. synową Z. D. i A. D.

(2)prowadzących od 1999r. działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej (...), D. A. (...) A & Z D.. Zakres ich działalności obejmuje prowadzenie Parku (...) w K., w tym Restauracji (...) i jeszcze dwóch punktów gastronomicznych. W tej spółce zatrudnionych jest 5 osób. Oprócz tego Z. D. prowadzi od 1991r. Firmę Handlową (...) & (...)” Z. D. w K. przy ulicy (...) i w K.. W dniu 09.11.2015r. A. D.

(1)została zatrudniona w Firmie Handlowej (...) & (...)” Z. D. na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy, za wynagrodzeniem 7.000 zł brutto miesięcznie, na stanowisku menagera. Ta umowa została rozwiązana w dniu 10.12.2015r. za porozumieniem stron, a następnie w dniu 11.12.2015r. A. D.

(1)została zatrudniona u płatnika składek w spółce cywilnej (...) A & Z D. Z., D. A. na stanowisku menagera, kierownika sali, kelnerki z wynagrodzeniem 7.000 zł brutto miesięcznie. Do obowiązków ubezpieczonej (A. D.

(1)) należało pozyskiwanie klientów, wysyłanie ofert, przyjmowanie zleceń od kontrahentów, organizowanie imprez integracyjnych, wystawianie faktur finansowych. (...) imprez polegała na przyjęciu zamówienia, zamówieniu towaru, nadzorze nad przygotowaniem posiłków, nadzorze nad przebiegiem imprezy. Ubezpieczona nie miała ustalonych stałych godzin pracy. Jako kierownik S. zajmowała się pilnowaniem porządku na S.. Od dnia 01.03.2016r. ubezpieczona nie świadczyła pracy z powodu niezdolności do pracy, przypadającej w okresie ciąży. Ta niezdolność do pracy trwała od 01.03.2016r. 14.06.2016r., a następnie od 15.06.2016r. przebywała na zasiłku macierzyńskim. W czasie nieobecności ubezpieczonej płatnik składek nie zatrudnił żadnego pracownika na zastępstwo. Obowiązki, które dotychczas wykonywała A. D.

(1)przejęła w tym czasie A. D.

(2)– wspólnik spółki cywilnej. Następnie od 15.06.2017r. ubezpieczona powróciła do pracy na stanowisku menagera. Do jej obowiązków należy rozliczanie pracowników, zamawianie towaru, organizowanie i rozliczanie imprez, przyjmowanie grup, zamawianie posiłków. Wcześniej, tj. od 01.01.2003r. do 31.08.2008r. A. D.

(1)była zatrudniona w firmie (...) w pełnym wymiarze czasu pracy, zaś od 01.09.2008r. do 31.01.2013r. na ½ etatu za wynagrodzeniem minimalnym. S. D. jest od 2012r. mężem A. D.

(1). W okresie od 01.09.2008r. do 31.01.2013r. i potem od 01.02.2013r. do 31.10,2013r. A. D.

(1)była także zatrudniona u płatnika A. D.

(2), a później Z. D. na stanowiskach: kelnerki, kierownika S. restauracji, menagera za wynagrodzeniem minimalnym. Suma świadczeń z ubezpieczenia chorobowego jakie A. D.

(1)otrzymywałyby przy ustalonej podstawie wymiaru składek w kwocie 7.000 zł wyniosłaby 73.528,64 zł, a kwota uiszczonych składek za okres od 11.12.2015r. do 01.03.2016r., kiedy to ubezpieczona stała się niezdolna do pracy wyniosła 449,17 zł. W okresie zatrudnienia u płatnika składek A. D.

(1)przebywała na zwolnieniach lekarskich z powodu niezdolności do pracy w okresie ciąży od 01.03.2016r. do 14.06.2016r., przy czym za okres od 03.04.2016r. do 14.06.2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. wypłacił A. D.

(1)zasiłek chorobowy z funduszu chorobowego w łącznej kwocie 14.899,16 zł. Następnie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. decyzją z dnia 07.02.2017r. nr (...) - (...)6/17 stwierdził, że podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia A. D.

(1)podlegającej ubezpieczeniom jako pracownik u płatnika składek S. C. (...) A (...) wynosi na ubezpieczenie chorobowe za grudzień 2015r. – 1.113,64 zł, a za styczeń i luty 2016r. – po 1.850 zł. Od powyższej decyzji zarówno ubezpieczona A. D.

(1), jak i płatnik składek złożyli odwołania do Sądu Okręgowego w Kielcach V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie V U 740/17. Następnie w dniu 21.03.2017r. organ rentowy wydał kolejną decyzję, zaskarżoną w niniejszej sprawie, zobowiązującą A. D.

(1)do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego w łącznej kwocie 10.961,62 zł wraz z odsetkami w kwocie 577,06 zł. Potem kolejną decyzją z dnia 12.07.2019r., znak: 150000/604/D/2/2017/ZAS, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K., zmienił tą wcześniejszą decyzję z 21.03.2017r. w części dotyczącej odsetek w ten sposób, że zobowiązał A. D.

(1)do zwrotu odsetek od nienależnie pobranego zasiłku chorobowego dopiero od dnia doręczenia A. D.

(1)decyzji zmienianej, czyli tej z 21.03.2017r., do dnia zwrotu kwoty nienależnie pobranego świadczenia. Ubezpieczona A. D.

(1)także od tej decyzji złożyła odwołanie do Sądu Rejonowego w Kielcach IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie IV U 714/19. W międzyczasie Sąd Okręgowy w Kielcach V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 20.06.2018 r. w sprawie V U 740/17 oddalił odwołania A. D.

(1)i płatnika składek od decyzji organu rentowego z dnia 07.02.2017r. dotyczącej zweryfikowania (zmniejszenia) podstawy wymiaru składek na jej ubezpieczenia społeczne, uznając te odwołania za niezasadne. Sąd Okręgowy w Kielcach w uzasadnieniu tego wyroku stwierdził, że okoliczności sprawy dają podstawę do ingerencji organu rentowego w uzgodnienia poczynione przez A. D.

(1)z płatnikiem składek w przedmiocie wysokości jej wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i na ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Pracy. Stwierdził także, iż w stanie faktycznym tej sprawy nie ulega wątpliwości, że ustalenie dla A. D.

(1)wynagrodzenia za pracę w kwocie 7.000 zł miesięcznie i zgłoszenie jej do ubezpieczenia społecznego z tego tytułu dotyczyło zamierzonego krótkotrwałego wykonywania umowy o pracę za nowo ustalonym wynagrodzeniem, bowiem w chwili zawarcia umowy o pracę na nowych warunkach w dniu 11.12.2015r. była ona w 3 miesiącu ciąży. Należało więc liczyć się z tym, że w każdej chwili może ona zaprzestać świadczyć pracę za wysokim wynagrodzeniem, co też nastąpiło od 01.03.2016r. Wskazał także na wcześniejsze wykonywanie pracy tej samej lub podobnej pracy przez A. D.

(1)w firmach (...) za wynagrodzeniem minimalnym. Zwrócił też uwagę, że żaden z zatrudnianych przez płatnika składek pracowników nie otrzymywał wynagrodzenia wyższego niż minimalne i że w okresie choroby i urlopu macierzyńskiego A. D.

(1)płatnik składek nie zatrudnił nowego pracownika na jej miejsce, a jej obowiązki przejęła A. D.

(2). Wskazał także, że ustalenie świadczeń dla A. D.

(1)od tak podwyższonej podstawy wymiaru składek narusza zasady współżycia społecznego, gdyż przeciętny stosunek wysokości świadczenia do wniesionej składki pozostał w oderwaniu do ustawowych regulatorów sprawiedliwego rozłożenia kosztów świadczeń przez odniesienie do okresu opłacania składek. Dlatego też Sąd Okręgowy w Kielcach uznał, że decyzja organu rentowego z 07.02.2017r. ustalająca podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne A. D.

(1)jest prawidłowa. A. D.

(1)złożyła apelację od powyższego wyroku do Sądu Apelacyjnego w Krakowie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, a ten Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 22.11.2022 r. w sprawie III AUa 1241/18 oddalił tą apelację jako bezzasadną, podkreślając, że w okolicznościach ustalonych przez Sąd Okręgowy doszło do wyraźnego naruszenia zasad równowagi pomiędzy udziałem w tworzeniu funduszu ubezpieczeniowego a wysokością świadczeń wypłacanych z tego funduszu i że Sąd Okręgowy prawidłowym orzeczeniem potwierdził słuszność decyzji organu rentowego. Z kolei Sąd Rejonowy w Kielcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 28.03.2023r. w sprawie IV U 714/19 oddalił odwołanie A. D.

(1)od decyzji organu rentowego z dnia 12.07.2019r. dotyczącej naliczania odsetek od nienależnie pobranego zasiłku chorobowego. Ten wyrok jest również prawomocny, gdyż żadna ze stron, a w szczególności A. D.

(1), nie kwestionowała jego prawidłowości i nie zaskarżyła go. Dowody: akta administracyjne organu rentowego, akta sprawy V U 740/17 Sądu Okręgowego w Kielcach ( III AUa 1241/18 Sądu Apelacyjnego w Krakowie) i akta sprawy IV U 714/19 tut. Sądu, a także akta sprawy V U 442/19 Sądu Okręgowego w Kielcach ( III AUa 1269/23 Sądu Apelacyjnego w Krakowie).. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie okoliczności bezspornych oraz dowodów zgromadzonych w powyższych aktach spraw, a w szczególności dokumentów, których prawdziwości żadna ze stron nie kwestionowała i które również w Sądzie nie wzbudziły żadnej wątpliwości odnośnie ich autentyczności. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Odwołanie A. D.

(1)jest niezasadne i podlegało oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25.06.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zwanej „ustawą zasiłkową”, świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, czyli „ustawie systemowej”, zwanym dalej „ubezpieczonymi". Spór między stronami w niniejszej sprawie dotyczył podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, w tym ubezpieczenie chorobowe, dla A. D.

(1)jako pracownika u płatnika składek S. C. (...) A (...) Z. D., A. D.

(2)od grudnia 2015r., a mianowicie, czy zmniejszenie tej podstawy przez organ rentowy decyzją z dnia 07.02.2017r. było prawidłowe, a jeśli tak, to czy w związku z tym doszło do nadpłaty zasiłku chorobowego na rzecz A. D.

(1)i czy A. D.

(1)jest zobowiązana do zwrotu organowi rentowemu tej nadpłaty jako świadczenia nienależnie pobranego za okres od 03.04.2016r. do 14.06.2016r. w łącznej kwocie 10.961,62 zł wraz z odsetkami. Należy w tym miejscu podkreślić, iż rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie było zależne od oceny prawidłowości i zasadności decyzji organu rentowego z dnia 07.02.2017r. nr (...) – (...) 6/17, dotyczącej tejże podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne dla A. D.

(1)i dlatego też postępowanie w tej sprawie było zawieszone do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia co do tej decyzji, od której A. D.

(1)(wraz z płatnikiem składek) odwołała się do Sądu Okręgowego w Kielcach w sprawie V U 740/17, a następnie od wyroku tegoż Sądu z dnia 20.06.2018r. oddalającego te odwołania, złożyła apelację do Sądu Apelacyjnego w Krakowie w sprawie III AUa 1241/18. W tym miejscu godzi się podkreślić, iż to postępowanie zainicjowane odwołaniami wniesionymi przez A. D.

(1)i płatnika składek zakończyło się prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 22.11.2022 r. w sprawie III AUa 1241/18, oddalającym apelację A. D.

(1)od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 20.06.2018r. jak niezasadną. W tej sytuacji zaskarżona w tamtej sprawie decyzja organu rentowego z 07.02.2017r. uprawomocniła się. Zgodnie zaś z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wskazać zatem należy, iż Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest związany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach w sprawie V U 740/17, który ma zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Godzi się także zauważyć, iż prawomocny i wiążący dla Sądu orzekającego w niniejszej sprawie jest także wyrok tut. Sądu z dnia 28.03.2023r. w sprawie IV U 714/19, oddalający odwołanie A. D.

(1)od decyzji organu rentowego z dnia 12.07.2019r., zmieniającej decyzję z dnia 21.03.2017r., zaskarżoną w niniejszej sprawie, w części dotyczącej odsetek od należności głównej. Oddalenie tego odwołania było niewątpliwie następstwem stwierdzenia prawidłowości decyzji organu rentowego zaskarżonej w niniejszej sprawie bo przecież dotyczyło odsetek od należności głównej wskazanej w tej decyzji. Powyższe rozważania i ustalenia pozwalają zatem na konkluzję, iż skoro organ rentowy decyzją z dnia 07.02.2017r. prawidłowo ustalił podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne A. D.

(1)jako pracownika u płatnika składek S. C. (...) A (...) Z. D., A. D.

(2)poprzez zmniejszenie tej podstawy do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2015r. ( co do miesiąca grudnia) i w 2016r. ( co do miesięcy: styczeń i luty) to skutkowało to zasadnym stwierdzeniem przez organ rentowy, że doszło do wypłacenia A. D.

(1)zasiłku chorobowego za okres od 03.04.2016r. do 14.06.2016r. w zawyżonej wysokości, czyli nadpłaty tegoż zasiłku chorobowego, a ta nadpłata stała się świadczeniem nienależnie pobranym i dotyczy to łącznie kwoty 10.961,62 zł. Analizując natomiast zasadność żądania zwrotu tego nienależnego świadczenia za powyższy okres niezdolności do pracy należy w pierwszej kolejności przytoczyć art. 84 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, czyli „ustawy systemowej”, z którego wynika, że osoba, która pobrała nienależne świadczenie z ubezpieczeń społecznych, jest obowiązana do jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego. Za kwoty nienależnie pobranych świadczeń uważa się świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń albo wstrzymanie ich wypłaty w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenie była pouczona o braku prawa do ich pobierania (ust. 2 pkt 1) świadczenia przyznane lub wypłacone na podstawie nieprawdziwych zeznań lub fałszywych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzania w błąd organu wypłacającego świadczenia przez osobę pobierającą świadczenia (ust. 2 pkt 2). W tym miejscu należy wskazać także na orzecznictwo Sądu Najwyższego, z którego wynika, że obowiązek zwrotu świadczenia obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, mając świadomość jego nienależności. Dotyczy to zarówno osoby, która została pouczona o okolicznościach dotyczących braku prawa do pobierania świadczenia (art. 84 ust. 2 pkt 1 ustawy systemowej), jak i osoby, która uzyskała świadczenie na podstawie nieprawdziwych zeznań lub fałszywych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd organu wypłacającego świadczenie (art. 84 ust. 2 pkt 2 ustawy systemowej). Nie jest przy tym wymagane uprzednie pouczenie o możliwości utraty pobranych zasiłków z przyczyn ustawowo określonych, między innymi, w art. 17 ustawy zasiłkowej, których wystąpienia nie można z góry zakładać ani przewidzieć. Istotną cechą nienależnie pobranego świadczenia z ubezpieczeń społecznych jest świadomość osoby pobierającej świadczenie, co do nieprzysługiwania jej prawa do tego świadczenia w całości lub w części od początku albo w następstwie mających miejsce później zdarzeń. Organ rentowy może domagać się zwrotu nienależnie pobranego świadczenia tylko wówczas, gdy ubezpieczonemu można przypisać złą wolę. Obowiązek zwrotu obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze wiedząc, że mu się nie należy, co dotyczy zarówno osoby, która została pouczona o okolicznościach, w jakich nie powinna pobierać świadczeń (art. 84 ust. 2 pkt 1 tej ustawy), jak też tej osoby, która uzyskała świadczenia na podstawie nieprawdziwych zeznań lub dokumentów, albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd instytucji ubezpieczeniowej (art. 84 ust. 2 pkt 2 tej ustawy). W prawie ubezpieczeń społecznych „świadczenie nienależnie pobrane", to nie tylko „świadczenie nienależne" (obiektywnie, np. wypłacane bez podstawy prawnej), ale także „nienależnie pobrane", a więc pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zaniechania). Świadomość nienależności świadczenia może mieć źródło w pouczeniu udzielonym przez organ rentowy co do okoliczności powodujących konieczność zwrotu świadczenia bądź też może wynikać z zawinionego działania osoby, która spowodowała wypłatę świadczeń (zob. postanowienie SN z 15.04.2021 r., (...) 94/21, LEX nr 3182014; wyrok SN z 17.03.2021 r., II USKP 30/21, OSNP 2022, nr 1, poz. 9). Mając na uwadze powyższe rozważania, zdaniem Sądu, należało uznać, iż faktycznie doszło do wypłacenia A. D.

(1)zasiłku chorobowego za okres od 03.04.2016r. do 14.06.2016r. w zawyżonej wysokości i że A. D.

(1)jest zobowiązana do zwrotu tego nienależnie pobranego zasiłku chorobowego, albowiem zachodzą wobec niej przesłanki wynikające z art. 84 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy system ubezpieczeń społecznych. Bez znaczenia przy tym pozostaje także okoliczność, czy ubezpieczona była pouczona o braku prawa do pobierania zasiłku chorobowego, mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie praw do świadczeń albo wstrzymanie ich wypłaty w całości i części. Nieistotnym jest również okoliczność, iż ubezpieczony chcąc uzyskać prawo do zasiłku chorobowego nie posiłkowała się nieprawdziwymi zeznaniami albo fałszywymi dokumentami. W ocenie Sądu, A. D.

(1)świadomie wprowadziła w błąd organ rentowy w celu uzyskania zawyżonego zasiłku chorobowego. Należy bowiem wskazać, iż jak wynika z przytoczonego wyżej orzecznictwa, do uznania świadomego wprowadzenia w błąd organu rentowego wymagana jest zła wiara, świadomość nienależności świadczenia i przyjęcie świadczenia wiedząc, że wnioskodawcy się to nie należy, przy czym wnioskodawca może również działać z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym. Zdaniem Sądu, bez wątpienia w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności, które uzasadniają przyjęcie złej wiary i świadomości po stronie A. D.

(1)nienależności świadczenia. Na etapie postępowania w przedmiocie ustalania prawidłowej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne A. D.

(1), Sąd Okręgowy w Kielcach w sprawie V U 740/17 wskazał jednoznacznie, że ustalenie w umowie o pracę zawartej między płatnikiem składek i ubezpieczoną w dniu 11.12.2015r. wynagrodzenia A. D.

(1)w wysokości 7.000 zł, przy pobieranym przez nią wcześniej wynagrodzeniu minimalnym, stanowiło jedynie podstawę do automatycznego uzyskania przez nią wyższych świadczeń z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, a autonomia stron umowy w kształtowaniu jej postanowień podlega ochronie w ramach wartości uznawanych i realizowanych przez system prawa, a strony obowiązuje nie tylko respektowanie własnego interesu jednostkowego, lecz także wzgląd na interes publiczny. Podkreślił także, iż ustalenie świadczeń dla ubezpieczonej od tak podwyższonej podstawy wymiaru składek, narusza zasady współżycia społecznego, albowiem w efekcie tego przeciętny stosunek wysokości świadczenia do wniesionej składki pozostał w oderwaniu do ustawowych regulatorów sprawiedliwego rozłożenia kosztów świadczeń przez odniesienie do okresu opłacania składek. Stwierdził również, że każde postanowienie umowy o pracę, zmierzające do uzyskania świadczeń z ubezpieczenia społecznego, należy ocenić jako nieważne przez istnienie zamiaru obejścia prawa albo przez swą sprzeczność z zasadami współżycia społecznego, wyrażającą się np. niegodziwością celu albo zderzeniem się z prawem innych ubezpieczonych. W tym miejscu podkreślić należy, iż Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje jako własne rozważania Sądu Okręgowego w Kielcach, którymi jest także związany na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. Biorąc pod rozwagę powyższe, w ocenie Sądu, w pełni uzasadniona jest jednoznaczna konkluzja, iż niewątpliwym jest zaistnienie złej woli i świadomości we wprowadzeniu w błąd organu rentowego przez odwołującego się poprzez zawarcie takiej umowy o pracę, której postanowienia są sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, w szczególności z uwagi na fakt, że zebrany materiał dowodowy nie zawiera żadnych takich argumentów, które świadczyłyby o tym, że A. D.

(1)dokonała przedmiotowej czynności w celu uzyskania tak radykalnie podwyższonych świadczeń nieświadomie, czy też niecelowo. Zatem, zdaniem Sądu, w pełni zasadne jest przyjęcie, iż A. D.

(1)świadomie wprowadziła w błąd organ rentowy i wykazywała się złą wolą. Jedynie marginalnie nadmienić należy, iż po podjęciu zawieszonego postępowania w tej sprawie A. D.

(1)popierając swoje odwołanie powoływała się na nieprawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12.07.2023r. w sprawie V U 442/19, jako mający potwierdzać zasadność jej odwołania w tej sprawie. Jednakże w ocenie Sądu, zarówno samo postępowanie, jak i wyrok w tejże powoływanej przez A. D.

(1)sprawie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy innego, późniejszego okresu podlegania przez nią ubezpieczeniom społecznym, a mianowicie od czerwca 2017r. i Sąd Okręgowy w Kielcach w uzasadnieniu tegoż wyroku z dnia 12.07.2023r. w sprawie V U 442/19 wskazał, że obniżenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne dla A. D.

(1)z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę u płatnika składek S. C. (...) A (...) A. D.

(2), Z. D. od 11.12.2015r. do 29.02.2016r. dokonane zostało decyzją organu rentowego z dnia 07.02.2017r., co do której postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem A. D.

(1)od tej decyzji zostało już prawomocnie zakończone wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 22.11.2022r. w sprawie III AUa1241/18, oddalającym apelację A. D.

(1)od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 20.06.2018r. w sprawie V U 740/17 oddalającego to jej odwołanie jako bezzasadne. Dlatego też reasumując powyższe wskazania i ustalenia, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja organu rentowego jest prawidłowa, natomiast odwołanie A. D.

(1)nie ma uzasadnionych podstaw faktycznych, ani prawnych, czyli jest bezzasadne. W ocenie Sądu, A. D.

(1)została zasadnie zobowiązana przez organ rentowy do zwrotu nadpłaconego zasiłku chorobowego za okres od 03.04.2016r. do 14.06.2016r., albowiem niewątpliwie to świadczenie w tej zawyżonej części było nienależnie pobrane, a ten obowiązek dotyczy także odsetek od tego nienależnie pobranego świadczenia. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił odwołanie A. D.

(1)jako bezzasadne, orzekając jak w sentencji wyroku na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. Sędzia SR Ryszard Karczewski