IV U 611/19

(1)do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego od 20.01.2016r. do 20.08.2016r., od 09.11.2017r. do 04.04.2017r. i od 20.06.2018r. do 19.01.2019r., zasiłku opiekuńczego od 11.09.2017r. do 08.11.2017r., od 09.05.2018r. do 22.05.2018r. i zasiłku macierzyńskiego za okres od 21.08.2016r. do 19.08.2017r. z funduszu chorobowego w kwocie 217.311,14 zł wraz z odsetkami od dnia doręczenia tej decyzji do dnia zwrotu kwoty nienależnie pobranego świadczenia. W uzasadnieniu powyższej decyzji Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. przytoczył treść przywołanych w tej decyzji przepisów i wskazał, iż z posiadanej dokumentacji wynika, że wypłacił A. S.

(1)zasiłek chorobowy za okres od 30.12.2015r. do 20.08.2016r., od 09.11.2017r. do 04.04.2018r. i od 20.06.2018r. do 19.01.2019r., zasiłek opiekuńczy za okres od 03.11.2015r. do 29.12.2015r., od 11.09.2017r. do 08.11.2017r., od 09.05.2018r. do 22.05.2018r. oraz zasiłek macierzyński za okres od 21.08.2016r. do 19.08.2017r. z tytułu dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego od 01.10.2015r., przyjmując do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przychód za październik 2015r. (kwotę zadeklarowaną), natomiast decyzją z 16.05.2019r. (znak: (...) - (...)25/19) Zakład stwierdził, że jej podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne za miesiąc październik 2015 jako osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą nie mającej ustalonego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, stanowi zadeklarowana kwota nie niższa niż 30 % kwoty minimalnego wynagrodzenia, tj. 525,00 zł. W związku z tym organ rentowy wywodził, że zmianie uległa podstawa wymiaru świadczeń chorobowych i powstała nadpłata w wysokości wypłaconych świadczeń chorobowych za okres od 03.11.2015r. do 19.01.2016r. w kwocie 16.235,31 zł nie podlega dochodzeniu z powodu przedawnienia w myśl art.84 ust. Ustawy systemowej. A. S.

(1)nie zgadzając się z tą decyzją złożyła od niej odwołanie w dniu 12.07.2019r. (data prezentaty ZUS), kwestionując prawidłowość tej decyzji i wnosząc o zmianę tej decyzji poprzez ustalenie, że pobrane świadczenia w postaci zasiłku chorobowego, zasiłku opiekuńczego i zasiłku macierzyńskiego nie stanowiły kwot nienależnie pobranych świadczeń. Wnosiła także o zasądzenie od organu rentowego na jej rzecz kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu tego odwołania A. S.

(1)generalnie wywodziła, że rzeczywiście i prawidłowo zadeklarowana przez nią podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne (emerytalne i rentowe oraz wypadkowe) za miesiąc październik 2015r. opiewała na kwotę 9.000 zł, a Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest uprawniony do kwestionowania tej zadeklarowanej przez nią kwoty jako podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne (k.6 - 14). W odpowiedzi na to odwołanie z dnia 18.07.2019r., złożonej w dniu 19.07.2019r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. wniósł o jego oddalenie, gdyż nie jest zasadne i podtrzymał generalnie swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 3 - 4). Postanowieniem z dnia 17.08.2019r. postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie V U 2010/19 Sądu Okręgowego w Kielcach V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (art. 177 § 1 k.p.c.) (k. 17 - 18). Sąd Okręgowy w Kielcach V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 17.12.2019r. w sprawie V U 2010/19 oddalił odwołanie A. S.

(1)jako bezzasadne i zasądził od A. S.

(1)na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. A. S.

(1)w dniu 24.01.2020r. złożyła apelację od powyższego wyroku do Sądu Apelacyjnego w Krakowie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie III AUa 521/20. Ta apelacja pomimo upływu prawie 4 lat od jej złożenia nie została dotychczas jeszcze rozpoznana. W związku z tym zawieszone postępowanie w niniejszej sprawie zostało podjęte postanowieniem z dnia 21.11.2023r. na podstawie art. 180 § 1 pkt 4 k.p.c. (k.46). W dalszym toku postępowania odwołująca się A. S.

(1)generalnie podtrzymała swoje stanowisko procesowe i wywodziła jak dotychczas, przy czym kwestionowała także podjęcie zawieszonego postępowania pomimo toczącego się jeszcze postępowania przed Sądem Apelacyjnym w Krakowie (k.57). Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: A. S.

(1), ur. (...), ma obecnie 37 lat. Posiada wykształcenie zawodowe i jest fryzjerką. A. S.

(1)od dnia 05.09.2014r. rozpoczęła prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej pod nazwą Mobilne Usługi (...) z siedzibą w miejscu zamieszkania, czyli w (...). W związku z tym od 05.09.2014r. dokonała zgłoszenia jako płatnika składek i od 05.09.2014r. do 31.07.2015r., a następnie od 01.10.2015r. do 20.08.2015r. jako osoby ubezpieczonej z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych, dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego i obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego z kodem tytułu do ubezpieczeń 0570 oraz wyłącznie do ubezpieczenia zdrowotnego od 21.08.2016r. do 19.08.2017r. i od 07.01.2019r. Następnie A. S.

(1)złożyła miesięczne deklaracje rozliczeniowe ZUS za wrzesień 2014r. z podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w kwocie 436,80 zł, od października 2014r. do grudnia 2014r. z podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w kwocie 500 zł, od stycznia 2015r. do września 2015r. z podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w kwocie 525 zł, natomiast za miesiąc październik 2015r. z podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w kwocie 9.000 zł, za miesiąc listopad 2015r. w kwocie 35 zł, od grudnia 2015r. do lipca 2017r. w kwocie 0 zł, za miesiąc sierpień 2017r. w kwocie 990,12 zł, za wrzesień 2017r. w kwocie 852,60 zł, od października 2017r. do marca 2018r. w kwocie 0 zł, za kwiecień 2018r. w kwocie 2310,36 zł, za maj 2018r. w kwocie 1461,89 zł, za czerwiec 2018r. w kwocie 1688,34 zł, zaś od lipca 2018r. do kwietnia 2019r. w kwocie 0 zł. W tym czasie A. S.

(1)przebywała w okresie od 03.11.2015r. do 29.12.2015r. na zasiłku opiekuńczym, potem od 30.12.2015r. do 20.08.2016r. na zasiłku chorobowym, a następnie w związku z urodzeniem dziecka od 21.08.2016r. do 19.08.2017r. przebywała na zasiłku macierzyńskim. Po wykorzystaniu tych świadczeń A. S.

(1)od 11.09.2017r. do 08.2017r. ponownie przebywała na zasiłku opiekuńczym, a następnie od 09.11.2017r. do 04.04.2018r. ponownie na zasiłku chorobowym. Potem od 09.05.2018r. do 22.05.2018r. znów przebywała na zasiłku opiekuńczym, natomiast od 22.06.2018r. do 19.01.2019r. po raz kolejny na zasiłku chorobowym. Następnie zaś wystąpiła z wnioskiem o zasiłek macierzyński za okres od 07.01.2019r. do dnia 05.01.2020r. Inspektor kontroli ZUS przeprowadził w dniach: 3 i 5.04.2019r. kontrolę dotyczącą prowadzenia przez A. S.

(1)tej działalności i na podstawie ustaleń poczynionych podczas tej kontroli Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. decyzją z dnia 16.05.2019r. nr (...) - (...) 25/19 stwierdził, że podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia A. S.

(1)podlegającej ubezpieczeniom jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą nie mająca ustalonego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, dla której podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi zadeklarowana kwota nie niższa 30 % kwoty minimalnego wynagrodzenia wynosi za październik 2015r. 525 zł na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, 524 zł na ubezpieczenie wypadkowe i 3.104,57 na ubezpieczenie zdrowotne. W tejże decyzji wskazano, że zawyżona podstaw podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej wykazana przez A. S.

(1)za październik 2015r. miała umożliwić pobieranie adekwatnie wysokich świadczeń z ubezpieczenia chorobowego. Od powyższej decyzji A. S.

(1)odwołała się do Sądu Okręgowego w Kielcach V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie V U 2010/19. Następnie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. kolejną decyzją z dnia 11.06.2019r., znak: 150000/604/S/25/2019/ZAS, zobowiązał A. S.

(1)do zwrotu nadpłaconych świadczeń w postaci zasiłku chorobowego, zasiłku opiekuńczego i zasiłku macierzyńskiego za wskazane w tej decyzji okresy czasu jako nienależnie pobranych wraz z odsetkami. Od powyższej decyzji A. S.

(1)odwołała się w niniejszej sprawie. Sąd Okręgowy w Kielcach V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 17.12.2019 r. w sprawie V U 2010/19 oddalił odwołanie A. S.

(1)jako niezasadne i zasądził od A. S.

(1)na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sąd Okręgowy w Kielcach w uzasadnieniu tego wyroku stwierdził, że działalność gospodarcza powinna mieć charakter zarobkowy, a wykonywanie działalności z reguły polega na powtarzalności podjętych działań, które podporządkowane są regułom zysku i opłacalności. Wskazał też, że ubezpieczenia społeczne są wówczas jedynie pochodną takiej działalności gospodarczej, dlatego założeniem wyjściowym rejestrowanej działalności gospodarczej nie powinno być tylko uzyskanie wysokich zasiłków z ubezpieczenia chorobowego, a taka sytuacja miała miejsce w przypadku A. S.

(1). Sąd Okręgowy podkreślił, że zaczęła ona korzystać z poszczególnych zasiłków już w następnym miesiącu kiedy zadeklarowała maksymalną możliwą składkę i że sama ubezpieczona stwierdziła, że opłacenie jednorazowe wysokiej składki było podyktowane chęcią zapewnienia odpowiedniego utrzymania siebie i swojej rodziny. A. S.

(1)złożyła apelację od powyższego wyroku do Sądu Apelacyjnego w Krakowie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie III AUa 521/20, jednakże pomimo upływu prawie 4 lat od jej złożenia nie została ona jeszcze rozpoznana. Dowody: akta administracyjne organu rentowego, akta sprawy V U 2010/19 Sądu Okręgowego w Kielcach ( III AUa 521/20 Sądu Apelacyjnego w Krakowie), a w szczególności zeznania świadka A. S.

(2)(k.38 – 38v) oraz zeznania ubezpieczonej A. S.

(1)(k.37 – 38, k.38v), a także wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach i jego pisemne uzasadnienie (k.40 i k.42 – 44), jak również zeznania odwołującej się A. S.

(1)(k.57v – 58).. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie okoliczności bezspornych oraz dowodów ze wskazanych wyżej dokumentów, których prawdziwości żadna ze stron nie kwestionowała i które również w Sądzie nie wzbudziły żadnej wątpliwości odnośnie ich autentyczności. Podstawę ustaleń Sądu stanowiły także częściowo zeznania odwołującej się A. S.

(1), którym co do samych zaistniałych faktów Sąd dał wiarę, natomiast nie dał wiary jej twierdzeniom w zakresie oceny charakteru pobranych świadczeń, uznając je za niewiarygodne i chybione. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Odwołanie A. S.

(1)jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25.06.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, czyli ustawy zasiłkowej, świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, czyli ustawie systemowej, zwanym dalej „ubezpieczonymi". W niniejszej sprawie niespornym było to, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją odwołująca się A. S.

(1)podlegała ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, w tym dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu. Bezspornym było także to, że w tym czasie pobierała ona świadczenia z tego ubezpieczenia w postaci zasiłku chorobowego, zasiłku opiekuńczego i zasiłku macierzyńskiego, a które zostały wypłacone jej w wysokości ustalonej od zadeklarowanej przez A. S.

(1)podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne za miesiąc październik 2015r. w kwocie 9.000 zł. Spór między stronami w niniejszej sprawie dotyczył tego, czy taka podstawa była prawidłową podstawą naliczenia ubezpieczonej tych świadczeń i czy rzeczywiście przysługiwało jej prawo do zasiłku chorobowego, zasiłku opiekuńczego i zasiłku macierzyńskiego za poszczególne okresy czasu w tym przedziale czasowym w takiej wysokości w jakiej zostały one wypłacone, czy też doszło do ich wypłaty w zawyżonej wysokości i w efekcie do powstania ich nadpłaty, a jeśli tak, to czy te nadpłacone, czyli nienależnie wypłacone ubezpieczonej świadczenia podlegają zwrotowi. Należy w tym miejscu podkreślić, iż rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie było uzależnione od oceny prawidłowości i zasadności decyzji organu rentowego z dnia 16.05.2019r. nr (...) - (...) 25/19, dotyczącej ustalenia wysokości podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia A. S.

(1)za miesiąc październik 2015r. i dlatego też postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia co do tej decyzji, od której A. S.

(1)odwołała się do Sądu Okręgowego w Kielcach w sprawie V U 2010/19. W tym miejscu godzi się podkreślić, iż Sąd Okręgowy w Kielcach wyrokiem z dnia 17.12.2019r. w sprawie V U 2010/19 oddalił to odwołanie A. S.

(1)jako niezasadne. Zauważyć należy, że w swoich rozważania w pisemnym uzasadnieniu wyroku z dnia 17.12.2019r. Sąd Okręgowy w Kielcach w sprawie V U 2010/19 jednoznacznie wskazał, że w ocenie tego Sądu, nie ma podstaw do kwestionowania prawidłowości decyzji organu rentowego zaskarżonej przez ubezpieczoną, a trafność ustalenia przez organ rentowy wysokości podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne za miesiąc październik 2015r. potwierdzają przede wszystkim przychody osiągane przez A. S.

(1)w poszczególnych latach od 2014r. do 2018r., fakt rozpoczęcia korzystania przez A. S.

(1)z poszczególnych zasiłków już w następnym miesiącu, tj. w listopadzie 2015r., po zadeklarowaniu stawki w kwocie 9.000 zł, a więc w maksymalnie możliwej wysokości i stwierdzenie samej ubezpieczonej, że opłacenie jednorazowe wysokiej składki było podyktowane chęcią zapewnienia odpowiedniego utrzymania siebie i swojej rodziny. Jednocześnie Sąd Okręgowy w Kielcach podkreślił, powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 05.09.2018r. w sprawie I UK 208/17, że manipulacyjne deklaracje i krótkookresowe opłacanie składek w maksymalnej wysokości przed okresami zamierzonego czy pewnego zamiaru skorzystania ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego są działaniami pozostającymi w widocznej „gołym okiem” ewidentnej sprzeczności z zasadami równego traktowania wszystkich ubezpieczonych, w tym z zasadą solidaryzmu ubezpieczeń społecznych i przysługiwania proporcjonalnych świadczeń w zależności od wymaganego okresu oraz wysokości opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne. Dlatego stosownie do zasady równego traktowania ubezpieczonych i bez względu na tytuł ubezpieczenia Zakład Ubezpieczeń Społecznych może korygować deklaracje zawyżonej podstawy wymiaru i składek opłacanych od nierzetelnie wysokiej podstawy wymiaru składek przez ubezpieczonych, którzy zmierzają do uzyskania nienależnie zawyżonych świadczeń z tego ubezpieczenia. W powołanym wyroku Sąd Najwyższy wskazał, że w szczególności prowadzenie działalności gospodarczej nie powinno polegać na jej zarejestrowaniu oraz deklaracji wysokich składek na ubezpieczenia społeczne oraz na pobieraniu świadczeń z tego spornego tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym. A. S.

(1)złożyła apelację od tego wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach do Sądu Apelacyjnego w Krakowie III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie III AUa 521/20, zaskarżając go w całości. Przedmiotowa apelacja, złożona przez ubezpieczoną w dniu 24.01.2020r., a więc już prawie 4 lata temu, dotychczas nie została rozpoznana. W tym miejscu godzi się zauważyć, że art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, który gwarantuje prawo do rzetelnego procesu sądowego w ust.1 wskazuje, że każdy ma prawo do rozpoznania swojej sprawy (cywilnej lub karnej) w rozsądnym terminie, nie definiując jednak tego pojęcia. Wytyczne co do tego, jak należy rozumieć to pojęcie daje bogate orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w S., dotyczące skarg powołujących się na naruszenie wskazanego wyżej przepisu. Pierwszym wyjściowym kryterium badania przez ten Trybunał, czy w konkretnym postępowaniu doszło do przekroczenia „rozsądnego” terminu jest ustalenie czasu rozpoznania sprawy oraz ilości instancji, które były zaangażowane w rozstrzygnięcie sprawy, natomiast ocena końcowa następuje przy uwzględnieniu także innych aspektów prowadzenia sprawy sądowej i przy uwzględnieniu specyficznych okoliczności odnoszących się do każdego konkretnego przypadku. Przypomnieć też wypada, że odpowiednikiem tego przepisu Konwencji gwarantującego prawo do sprawnego rozpoznania sprawy jest art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. W ocenie Sądu, przepis ten statuuje także zasadę, iż sprawa powinna być rozpoznana w rozsądnym terminie, czyli usprawiedliwionym prawidłowym procedowaniem w sprawie, a jednocześnie zrozumiałym i akceptowalnym przez strony. W doktrynie prawa wskazuje się, że sformułowanie „bez nieuzasadnionej zwłoki” należy rozumieć w ten sposób, że postępowanie powinno być prowadzone racjonalnie w tym sensie, by zmierzało najkrótszą możliwą drogą do celu. Dlatego też, mając na uwadze tą zasadę, a także fakt, iż zawieszenie postępowania na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. jest fakultatywne, a nie obligatoryjne, natomiast za nieakceptowalne należy uznać dalsze pozostawanie w zawieszeniu postępowania w sytuacji, gdy narusza ono prawo ubezpieczonego do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, Sąd orzekający uznał za stosowne podjąć zawieszone postępowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 180 § 1 pkt 4 in fine k.p.c. W tym miejscu podkreślić należy, iż Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu Okręgowego w Kielcach w powołanej wyżej sprawie V U 2010/19 i przyjmuje jako własne rozważania Sądu Okręgowego w Kielcach. Zdaniem Sądu, analiza całokształtu zebranego materiału dowodowego, w tym w szczególności dowodów zgromadzonych w sprawie V U 2010/19 Sądu Okręgowego w Kielcach, a zwłaszcza zeznań przesłuchanego świadka A. S.

(2)i zeznań samej ubezpieczonej, jak też zeznań A. S.

(1)w niniejszej sprawie prowadzi do konkluzji, iż zadeklarowanie przez A. S.

(1)za miesiąc październik 2015r. maksymalnie możliwej podstawy wymiaru składek w kwocie 9.000 zł miało na celu jedynie uzyskanie wysokich świadczeń od organu rentowego. Godzi się przy tym zauważyć, że odwołująca się zaczęła korzystać z tych świadczeń już od 03.11.2015r., a więc już od następnego miesiąca po zadeklarowaniu tak wysokiej (nowej) podstawy wymiaru składek i jednorazowym opłaceniu składki przy takiej podstawie jej wymiaru, a korzystała ze świadczeń wypłacanych przy uwzględnieniu takiej podstawy wymiaru aż do 19.01.2019r., czyli przez ponad 3 lata, pobierając zawyżone świadczenia w postaci zasiłku chorobowego, zasiłku opiekuńczego i zasiłku macierzyńskiego w łącznej kwocie ponad 200.000 zł. W tej sytuacji decyzja organu rentowego nr (...) - (...)25/19 z 16.05.2019r. jawi się jako oczywiście uzasadniona i prawidłowa. To zaś powoduje, że nie ma też podstaw do kwestionowania prawidłowości decyzji organu rentowego zaskarżonej przez A. S.

(1)w niniejszej sprawie. W tym miejscu podkreślić należy, że w ocenie Sądu A. S.

(1)w toku postępowania w tej sprawie w żaden sposób nie podważyła prawidłowości żadnej z tych decyzji organu rentowego. Wprost przeciwnie treść jej zeznań złożonych na rozprawie w dniu 21.12.2023r., a w szczególności jej stwierdzenie o podwyższeniu wysokości składek w celu zabezpieczenia się na przyszłość, potwierdza zasadność decyzji organu rentowego co do konieczności skorygowania podstawy wymiaru przedmiotowych składek na ubezpieczenia społeczne A. S.

(1). Dlatego też, reasumując powyższe wskazania i ustalenia, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja organu rentowego jawi się jako prawidłowa (niewadliwa), natomiast odwołanie A. S.

(1)nie ma uzasadnionych podstaw faktycznych, ani prawnych, czyli jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił to odwołanie, orzekając jak w sentencji wyroku na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. Sędzia SR Ryszard Karczewski