III U 457/24

Sygn. akt III U 457/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2024r. Sąd Okręgowy w Suwałkach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Danuta Poniatowska Protokolant: Marta Majewska-Wronowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2024r. w S. sprawy A. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o wysokość świadczenia w związku z odwołaniem A. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 9 sierpnia 2024 r. znak (...)

1. oddala odwołanie;
2. zasądza od A. S. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE Decyzją z 9.08.202424 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B., odmówił A. S. prawa do ponownego ustalenia wysokości emerytury. Jako podstawę prawną decyzji wskazał: Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej, ustawę z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 497 ze zm.) i ustawę z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1251 ze zm.), W odwołaniu od powyższej decyzji A. S. wniosła o jej zmianę i przeliczenie wysokości emerytury od jej przyznania bez pomniejszania jej o sumę kwot pobranej emerytury wcześniejszej. Powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4.06.2024 r. SK 140/
3. W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że powołany wyrok TK nie dotyczy sytuacji wnioskodawczyni, a w związku z tym emerytura została wyliczona prawidłowo. Sąd ustalił, co następuje: Decyzją z 16.09.2004 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. przyznał A. S., urodzonej (...) emeryturę poczynając od 1.09.2004 r. tj. od ustania zatrudnienia (znak: (...)). Do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjęto wynagrodzenie - dochód - przychód, które stanowiły podstawę wymiaru składek z 10 lat kalendarzowych, tj. od 1.01.1994 r. do 31.12.2003 r. ze wskaźnikiem podstawy wymiaru 100,21 % i kwotą bazową (...) złotych. Do ustalenia wysokości emerytury uwzględniono 28 lat i 10 miesięcy okresów składkowych oraz 3 lata i 11 miesięcy okresów nieskładkowych. Kolejnymi decyzjami emeryturę tę waloryzowano. Na wniosek A. S. z 17.02.2011 r., decyzją z 24.03.2011 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. przyznał A. S., urodzonej (...) emeryturę poczynając od 1.02.2011 r. tj. od miesiąca, w którym wpłynął wniosek (znak: (...)). Wysokość emerytury została obliczona zgodnie z zasadami określonymi w art. 26 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji (t.jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz.1227 ze zm.). Kwota składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji została zsumowana z kwotą zwaloryzowanego kapitału początkowego, a otrzymaną kwotę podzielono przez średnie dalsze trwanie życia. Kolejnymi decyzjami emeryturę tę waloryzowano i przeliczano. Od sumy składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji i zwaloryzowanego kapitału początkowego w żadnej z decyzji nie odjęto kwot pobranych emerytur. Sąd zważył, co następuje: Odwołanie wnioskodawczyni nie jest zasadne. A. S. powołuje się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z 4.06.2024 r. sygn. SK 140/20 orzekł, że art. 25 ust. 1b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1251) w zakresie, w jakim dotyczy osób, które złożyły wniosek o przyznanie świadczeń, o których mowa w tym przepisie, przed 6 czerwca 2012 r., jest niezgodny z art. 67 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Należy zauważyć, że wyrok TK, na który powołuje się A. S., nie został ogłoszony w Dzienniku Ustaw. Przede wszystkim jednak, zakwestionowany przez Trybunał przepis ustawy o emeryturach i rentach z FUS nie miał zastosowania do skarżącej. Wnioskodawczyni nabyła prawo do emerytury po ukończeniu powszechnego wieku emerytalnego na podstawie art. 24 wskazanej na wstępie ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W myśl art. 25 tej ustawy podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art. 24, stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury oraz zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art. 173-175, z zastrzeżeniem art.
4. Zgodnie z treścią art. 26 powołanej wyżej ustawy, emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art. 25 przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust. 5 i art.
5. Wbrew twierdzeniom odwołującej się, do obliczenia wysokości świadczenia nie był zastosowany przepis art. 25 ust.1b ustawy o emeryturach i rentach z FUS, ponieważ wszedł on w życie 1.01.2013 r. A. S. wniosek o przyznanie emerytury po osiągnięciu wieku powszechnego złożyła w lutym 2011 r. i od tego miesiąca przyznano jej emeryturę, stąd wskazany przepis nie mógł być do niej zastosowany. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o przepis art. 477 14 § 1 k.p.c. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach procesu (pkt 2.) Sąd orzekł na mocy art. 98 § 1 k.p.c. oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). sędzia Danuta Poniatowska