Sygn. akt I C 2350/22 UZASADNIENIE wyroku z dnia 4 kwietnia 2023 roku Pozwem z dnia 5 września 2022 roku (data nadania) (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. wniósł o zasądzenie od (...) Bank Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 65.659,54 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu powód wskazał, że dochodzona pozwem kwota stanowi wierzytelność nabytą od kredytobiorcy w drodze cesji i dotyczy zwrotu nienależnie pobranych kwot wobec zastosowania tzw. sankcji kredytu darmowego, uregulowanej w art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim ( pozew, k. 1-7v). Nakazem zapłaty wydanym 27 września 2022 roku w sprawie o sygnaturze I Nc 3404/22 uwzględniono powództwo w całości ( nakaz zapłaty, k. 31). W sprzeciwie od nakazu zapłaty (...) Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda kosztów procesu według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu pozwany w pierwszej kolejności podniósł zarzut braku legitymacji czynnej powoda. Pozwany zarzucił także naruszenie prawa podmiotowego oraz odniósł się szczegółowo do każdego z uchybień w umowie kredytu konsumenckiego, wskazywanych przez powoda ( sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 36-40v). Pismem z 3 stycznia 2023 roku powódka cofnęła powództwo wraz z zrzeczeniem się roszczenia w części, tj. co do kwoty 6.999,77 zł związku z czym wniósł o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kwoty w wysokości 58.656,77 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty. Zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów postępowania, w tym, kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictw w wysokości 17 zł (pismo k.110-118v). S ąd ustalił następujący stan faktyczny: 12 lutego 2019 roku R. P. jako kredytobiorca zawarł z (...) Bank Spółką Akcyjną z siedzibą w W. umowę o kredyt konsolidacyjny nr (...). Na podstawie przedmiotowej umowy bank udzielił kredytu w wysokości 199.726,15 zł. Wskazana kwota przeznaczona została na potrzeby konsumpcyjne w wysokości 62.000 zł, spłatę zobowiązań finansowych kredytobiorcy w wysokości 115.956,00 zł, zapłatę kosztów kredytu w wysokości 21.770,15 zł z tytułu prowizji od udzielonego kredytu ( okoliczność bezsporna, dowód: umowa o kredyt konsolidacyjny, k. 11-14v). Strony umowy uzgodniły, że kwotę udzielonego kredytu kredytobiorca zobowiąże się spłacić wraz z należnymi odsetkami umownymi w 144 równych ratach kapitałowo-odsetkowych, płatnych nie później niż do 7 dnia każdego miesiąca (§1 ust 4). Oprocentowanie udostępnionego kapitału kredytu ustalono według zmiennej stopy procentowej wyrażonej w stosunku rocznym, która w dniu podpisania umowy wynosiła 9.99%. Zgodnie z umową oprocentowanie w całym okresie kredytowania stanowiło sumę stawki referencyjnej WIBOR 3M i marży w wysokości 8.27 pkt. procentowego, stałej w trakcie trwania umowy (§2 ust. 1-3). W § 5 ust. 5 umowy wskazano, że kredytobiorca mógł dokonać przedterminowej spłaty części lub całości kredytu zgodnie z określonymi w umowie zasadami. W przypadku spłaty całości lub części kredytu przed terminem określonym w umowie, całkowity koszt kredytu ulega obniżeniu o te koszty, które dotyczą okresu o który skrócono czas obowiązywania umowy, chociażby kredytobiorca poniósł je przed tą spłatą, z wyłączeniem kosztów ochrony ubezpieczeniowej, jeżeli kredytobiorca zdecydował się kontynuować tę ochronę. Zgodnie z § 4 ust. 1 umowy, całkowita kwota kredytu wynosiła 177.956,00 zł. Kwota ta nie obejmowała kredytowanych przez bank kosztów kredytu wskazanych w § 1 ust. 1 pkt 3 Umowy. Natomiast całkowita kwota do zapłaty przez kredytobiorcę na dzień zawarcia umowy wynosiła 342.995,40 zł. Na tę kwotę złożyła się całkowita kwota kredytu określona w ust. 1 oraz całkowity koszt kredytu, który na dzień zawarcia umowy, naliczony szacunkowo wynosił 165.039,40 zł (§4 ust. 2). Na całkowity koszt kredytu złożyły się z kolei należne odsetki umowne w wysokości 143.269,25 zł oraz prowizja od udzielonego kredytu w wysokości 21.770,15 zł (§4 ust. 3). W § 4 ust. 4 umowy wskazano, że rzeczywista roczna stopa oprocentowania ( (...)), która na dzień zawarcia umowy wynosiła 13.19%, została wyliczona uwzględniając wartości określone w § 4 ust. 1-3, przy przyjęciu założeń wymienionych w punktach 1-6. W § 3 umowy przewidziano uprawnienie banku do pobierania opłat i prowizji zgodnie z zapisami umowy oraz tabelą opłat i prowizji za czynności związane z obsługą kredytu oraz zmianą postanowień umowy (zdanie 1). W trakcie trwania umowy opłaty i prowizje mogły ulec zmianie (zdanie 2). W paragrafie tym w zdaniu trzecim wskazano, że zmiany opłat i prowizji mogą nastąpić w przypadku wystąpienia przynajmniej jednego ze wskazanych warunków, do których m.in. zaliczały się: zmiana wysokości płacy minimalnej oraz poziomu wskaźników publikowanych przez GUS: inflacji, przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw; zmiana cen energii, połączeń telekomunikacyjnych, usług pocztowych oraz rozliczeń międzybankowych oraz stóp procentowych ustalanych przez NBP; zmiana cen usług, z których Bank korzysta przy wykonywaniu poszczególnych czynności bankowych i niebankowych; zmiana, zakresu i/lub formy świadczonych usług, w zakresie w jakim ta zmiana wpływa na koszty ponoszone przez Bank w związku z wykonywaniem umowy; zmiany przepisów prawa regulujących produkty lub usługi oferowane przez Bank lub mających wpływ na wykonywanie Umowy, w zakresie, w jakim te zmiany mają wpływ na koszty ponoszone przez bank w związku wykonywaniem umowy; zmiany przepisów podatkowych i/lub zasad rachunkowości stosowanych przez Bank, w zakresie, w jakim te zmiany mają wpływ na koszty ponoszone przez bank w związku wykonywaniem umowy; zmiana lub wydanie nowych orzeczeń sądowych, orzeczeń organów administracji, zaleceń lub rekomendacji uprawnionych organów, w tym (...), w zakresie, w jakim te zmiany mają wpływ na koszty ponoszone przez bank w związku wykonywaniem umowy. Ustalono, że zmiany stawek opłat i prowizji będą podawane do wiadomości kredytobiorcy za pośrednictwem poczty lub poprzez stronę internetową ( dowód: umowa o kredyt konsolidacyjny, k. 10-14v). Pismem datowanym na 2 sierpnia 2022 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W., powołując się na pełnomocnictwo udzielone przez R. P., złożył w jego imieniu, a także działając w imieniu własnym oświadczenie w trybie art. 45 w zw. z art. 30 ustawy o kredycie konsumenckim ( dowód: oświadczenie k. 17-22) Do oświadczenia skierowanego do (...) Bank S.A. załączono także zawiadomienie o przelewie wierzytelności oraz oświadczenie o zwolnieniu z tajemnicy bankowej. Wszystkie te dokumenty zostały opatrzone nadrukowanym imieniem i nazwiskiem R. P. z informacją, że „dokument został podpisany elektronicznie za pomocą platformy autenti.com” ( dowód: zawiadomienie o przelewie wierzytelności, k. 24, oświadczenie o zwolnieniu z tajemnicy bankowej, k. 23) (...) sp. z o.o. przedstawił dokument pełnomocnictwa o treści ja niżej podpisany R. P. niniejszym udzielam pełnomocnictwa (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W., adres do korespondencji: ul. (...), (...)-(...) L., wpisanej do rejestru przedsiębiorców KRS (...) do złożenia oświadczenia wynikającego z art. 45 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, przewidującego sankcję tzw. kredytu darmowego oraz do jego dalszego wykorzystania w kontaktach z właściwymi podmiotami zarówno w postępowaniu przedsądowym, jak i w postępowaniu sądowym, w szczególności poprzez przeslanie złożonego oświadczenie do kredytodawcy. Dokument został datowany na 25 lipca 2022 roku i w miejscu na podpis znajduje się wydrukowane imię i nazwisko R. P. ( dowód: pełnomocnictwo, k. 23) W przedstawionej umowie cesji wskazano, że R. P. przelewa na (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. wszelkie wierzytelności zarówno obecne jak i przyszłe wynikające z umowy o kredyt konsumencki z 12 lutego 2019 roku, zawartego z (...) Bank spółką akcyjną z siedzibą w W.. Pod umową znalazło się zastrzeżenie, że została ona podpisana za pomocą platformy A..com ( dowód: umowa cesji, k. 16-16v) R. P. nie zawierał nigdy umowy z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. przy użyciu platformy A.. R. P. udzielił upoważnienia – pełnomocnictwa do prowadzenia sprawy spółce (...) sp. z o.o. w ten sposób, że otrzymał pocztą dokumenty do podpisu. Następnie dokumenty te własnoręcznie podpisał, a następnie przesłał dokumenty z powrotem do kancelarii (...) w L.. Jednym z podpisanych przez niego dokumentów było pełnomocnictwo upoważniające spółkę (...) sp. z o.o. do prowadzenia sprawy. R. P. nie wie, co to jest platforma A. (dowód: zeznania świadka R. P., k. 135-136). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wskazanych dokumentów oraz ich kserokopii złożonych do akt sprawy. Okoliczności stanu faktycznego jako przyznane przez stronę przeciwną, Sąd na podstawie art. 229 k.p.c. i 230 k.p.c. uznał za udowodnione. Sąd w oparciu o dokument zatytułowany: „Umowa cesji” ( k. 16-16v), (...) ( k. 23), „Zawiadomienie o przelewie wierzytelności” ( k. 24) oraz „Oświadczenie o zwolnieniu z tajemnicy bankowej” w formie (...) ustalił jedynie fakt, że takiej treści dokumenty zostały przez kogoś sporządzone. Szersze rozważania o mocy dowodowej tychże dokumentów zostaną przedstawione w dalszej części uzasadnienia. Nadto, Sąd nie posłużył się wydrukami wyroków wraz z uzasadnieniami dołączonymi do pozwu przez pełnomocnika powoda ( k. 39-51). Przedmiotowe dokumenty nie mogły stanowić podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, skoro nie wynikają z nich żadne istotne fakty związane z okolicznościami niniejszej sprawy. Dlatego Sąd na rozprawie 22 marca 2023 roku postanowił na podstawie art. 2352 § 1 pkt 2 k.p.c. pominąć powyższe dowody jako nieistotne dla rozstrzygnięcia. Zeznania świadka R. P. Sąd uznał za wiarygodne. Świadek zeznawał w sposób stanowczy, szczerze. Świadek w szczegółowy sposób opisał, a następnie powtórzył że dokumenty od spółki (...) otrzymał na pocztę, podpisał je i odesłał spółce na adres kancelarii w L., złożone one były spontanicznie. S ąd zważył, co następuje: Powództwo w części, w jakiej postępowanie nie zostało umorzone, podlegało oddaleniu. Zgodnie z art. 355 § 1 k.p.c. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 203 § 1 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia – aż do wydania wyroku, zaś zgodnie z § 4 przywołanego przepisu Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa. W niniejszej sprawie Sąd oceniając częściowe cofnięcie pozwu przez powoda z punktu widzenia przesłanek zawartych w art. 203 § 1 - 4 k.p.c. nie dopatrzył się, aby czynność ta była sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego lub by zmierzała do obejścia prawa. Wobec powyższego postępowanie podlegało umorzeniu w zakresie kwoty 6.999,77zł tj. w zakresie, w jakim powód cofnął pozew i zrzekł się roszczenia wobec pozwanego – o czym orzeczono w pkt. 1 wyroku. Wskutek częściowego cofnięcia powództwa powód ostatecznie domagał się zasądzenia od pozwanego kwoty 58.659,77 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16 sierpnia 2022 roku. do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu. Nie budzi wątpliwości, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o kredycie konsumenckim. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (dalej też jako „ustawa” albo „u.k.k.”) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Umowa z dnia 12 lutego 2019 roku opiewała na kwotę 199.726,15 zł (§ 1 ust 1 umowy). Ponadto, zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 2 u.k.k. przedmiotowy stosunek prawny miał cechy kredytu w rozumieniu przepisów prawa bankowego. Strony nie kwestionowały samego faktu zawarcia umowy o kredyt konsolidacyjny. Spór dotyczył tego, czy powód był umocowany do złożenia w imieniu kredytobiorcy oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego oraz, czy doszło do zawarcia ważnej umowy cesji pomiędzy powodem, a kredytobiorcą. Legitymacja procesowa to uprawnienie do poszukiwania ochrony prawnej w konkretnej sprawie. Legitymacja czynna ze swojej istoty jest związana ze stroną powodową i oznacza jej uprawnienie do wszczęcia i prowadzenia procesu. Legitymację bierną należy wiązać z osobą pozwanego w procesie, gdyż uzasadnia występowanie w procesie w charakterze pozwanego. Legitymacja procesowa to zatem uprawnienie konkretnego podmiotu (legitymacja czynna) do występowania z konkretnym roszczeniem przeciwko innemu oznaczonemu podmiotowi (legitymacja bierna), wypływająca z prawa materialnego. Podkreślić wypada, że badanie legitymacji procesowej stron procesu, która stanowi przesłankę materialnoprawną jest obowiązkiem Sądu, który do kwestii tej odnosi się przed merytoryczną oceną sprawy. Istnienie legitymacji procesowej bada zatem Sąd z urzędu. W niniejszej sprawie powód, który nie był kredytobiorcą, swoją legitymację wywodził z przedstawionej do akt umowy cesji. Zgodnie z art. 509 § 1 i 2 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Na wstępie wypada wskazać, odnosząc się do zarzutu postawionego przez stronę pozwaną, że uprawnienie do złożenia oświadczenia o spłacie pożyczki bez kosztów i odsetek (tzw. sankcja kredytu darmowego) z pewnością nie ma charakteru osobistego i jako uprawnienie prawokształtujące może zostać wykonane przez należycie umocowanego pełnomocnika. Dalej, roszczenie o zapłatę kwoty pobranej pomimo wadliwości umowy kredytu może – jak każda inna wierzytelność pieniężna – stać się przedmiotem cesji. Brak bowiem podstaw prawnych do twierdzenia, że konsument nie jest uprawniony do przelania swojej wierzytelności na podmiot profesjonalnie trudniący się dochodzeniem wierzytelności. Co do zasady zatem, zdaniem Sądu, możliwe było przelanie na powoda spornej wierzytelności. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika jednak, że w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że umowa, na którą powoływał się powód, została w ogóle zawarta. Nie może budzić wątpliwości, że do zawarcia umowy cesji ustawodawca nie przewidział szczególnej formy. Przedstawiona przez powoda umowa zawiera informację o podpisaniu jej za pomocą platformy A..com. Platforma ta uniemożliwia jednak zweryfikowanie tożsamości osoby, która miałaby za jej pomocą podpisać dokument. Jedynym elementem weryfikującym jest adres poczty elektronicznej. Umowa nie została zatem podpisana przez strony ani własnoręcznie, ani kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Przesłuchany w charakterze świadka R. P. nie potwierdził zawarcia przedstawionej przez powoda umowy przy użyciu platformy A., wprost wskazując, że otrzymał dokumenty pocztą tradycyjną, podpisał umowę własnoręcznie i odesłał ją drogą pocztową. Świadek wskazał, że nie wie co to jest A., pamięta jedynie podpisywanie dokumentów w wersji papierowej wśród których znajdowało pełnomocnictwo upoważniające (...) sp. z o.o. do prowadzenia sprawy. Nie potwierdził on tym samym zawarcia ze stroną powodową umowy przelewu wierzytelności. Strona powodowa dołączyła do akt sprawy dokument zatytułowany umowa cesji (k. 16-16v). W treści dokumentu wskazano, że umowa miała obejmować przelew na rzecz powoda wszelkich wierzytelności pieniężnych, zarówno obecnych jak i przyszłych przysługujących cedentowi wobec (...) Bank Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. z tytułu umowy kredytu konsumenckiego z dnia 12 lutego 2019 roku. W końcowej części tekstu zawarto tabelę z danymi cedenta oraz pełnomocnika cesjonariusza oraz napis „Data ( (...))”. Dokument nie został opatrzony datą. Z kolei na dokumencie zatytułowanym (...) widnieje data 25 lipiec 2022 roku. Na dokumencie tym nie ma własnoręcznego podpisu R. P.. W miejscu przeznaczonym na „czytelny podpis cedenta” widnieje jedynie komputerowy napis z danymi (...). I tak w ocenie Sądu strona powodowa nie wykazała, że R. P., rzeczywiście złożył oświadczenie woli i przelał na rzecz powoda przysługującą mu wierzytelność wynikającą z umowy kredytu konsumenckiego nr (...) z 12 lutego 2019 roku udzielonego przez (...) Bank spółka akcyjna, czy pełnomocnictwa do złożenia oświadczenia na podstawie art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim. Przedstawiony przez powoda tekst umowy cesji zawiera informację o podpisaniu jej za pomocą platformy A..com. Platforma ta uniemożliwia jednak zweryfikowanie tożsamości osoby, która miałaby za jej pomocą podpisać dokument. Jedynym elementem weryfikującym jest adres poczty elektronicznej. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę zarzuty formułowane przez stronę pozwaną oraz brak daty w tekście umowy, zdaniem Sądu strona powodowa winna wykazać się inicjatywą dowodową, aby udowodnić, że w istocie do zawarcia tej umowy doszło. Co więcej, jak zostało wskazane powyżej, z zeznań samego R. P. wynikało, że nie podpisywał on umowy przy użyciu platformy A.. Wskazywał zaś w sposób stanowczy, że wszelkie pisma otrzymywane za pośrednictwem poczty tradycyjnej, podpisywał, a następnie odsyłał je pośrednictwem poczty tradycyjnej, a wśród których to dokumentów było pełnomocnictwo, a nie umowa. Przepis art. 772 k.c. stanowi, że do zachowania dokumentowej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci dokumentu, w sposób umożliwiający ustalenie osoby składającej oświadczenie. Forma dokumentowa nie obejmuje wymagania własnoręcznego podpisu, który zarazem zapewniał identyfikację autora oświadczenia i uzasadniał przypisanie oświadczenia tej osobie. Dopełnienie wymagania możliwości ustalenia osoby składającej oświadczenie konstytuującego formę dokumentową nie oznacza pewności przypisania oświadczenia woli danej osobie. Przykładowo umieszczenie pod tekstem tzw. podpisu klawiaturowego (ciągu znaków zawierającego co najmniej nazwisko) jest wystarczające do zachowania formy dokumentowej, nie przesądza jednak o tym, czy osoba, której nazwisko widnieje w tym podpisie, rzeczywiście złożyła oświadczenie woli (por. B. Swaczyna [w:] Zobowiązania. Przepisy ogólne i powiązane przepisy Księgi I KC. Tom I. Komentarz (red.) prof. dr hab. Piotr Machnikowski). Tym samym nawet gdyby uznać dokumenty wytworzone przy użyciu platformy A. za dokumenty spełniające wymogi formy dokumentowej w rozumieniu k.p.c., to nie przesądza to jednak o tym, czy osoba, której nazwisko widnieje w tym podpisie, rzeczywiście złożyła oświadczenie woli. W tym miejscu przywołać należy przepis art. 245 k.p.c., który stanowi, że dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Przepis art. 245 k.p.c. domniemania, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie nie rozciąga bowiem na formę dokumentową. W tej sytuacji, w niniejszej sprawie uznać należy, że powód nie udowodnił, że doszło do zawarcia umowy cesji wierzytelności pomiędzy powodem a kredytobiorcą. Okoliczność ta nie może być wywiedziona z przedstawionej przez powoda umowy zawartej przy użyciu platformy A., a tym bardziej nie wynika z zeznań świadka. Skoro zaś powód nie nabył wierzytelności, której dochodzi w sprawie niniejszej, jego powództwo podlegało oddaleniu z uwagi na brak po jego stronie legitymacji czynnej. Niezależnie od powyższego, odnosząc się po krótce do pozostałych zarzutów podnoszonych w niniejszej sprawie to wskazać należy, że: Co do zarzutu wadliwej formy oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego z uwagi na to, ze pod dołączonym do akt sprawy dokumentem zatytułowanym „pełnomocnictwo”, w rubryce opisanej „R. P. czytelny podpis cedenta” brak było własnoręcznego podpisu kredytobiorcy ( k. 23), to wskazać trzeba, że zgodnie z art. 99 § 1 k.c. pełnomocnictwo do dokonania określonej czynności prawnej musi być sporządzone w tej samej formie, jakiej prawo wymaga dla czynności, do jakiej ma być wykorzystane. Oświadczenie konsumenta powinno być złożone w formie pisemnej ad probationem na podstawie art. 45 ust. 1 u.k.k. w zw. z art. 73 § 1 k.c. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2019 r. V ACa 118/18). W ocenie Sądu, z uwagi na brak rygoru nieważności zastrzeżonego w treści ustawy o kredycie konsumenckim, udzielenie pełnomocnictwa w formie dokumentowej jest prawidłowe i skuteczne. Czym innym jest jednak wykazanie przez podmiot wywodzący z tego faktu skutki prawne (art. 6 k.c.), o czym już była mowa, że taką właśnie formą posłużyła się osoba, której dane widnieją w dokumencie. Z przedstawionych wydruków elektronicznych z portalu A., nie wynika w istocie, czy oświadczenie woli zostało złożone przez uprawnioną osobę. Skoro zaś strona pozwana zgłaszała zarzuty w powyższym zakresie, to na stronie powodowej spoczywał ciężar wykazania swoich racji. W ocenie Sądu zaś, mając na uwadze całokształt materiału dowodowego, w tym zeznania świadka, z których wynika, że R. P. nie dokonywał podpisów w formie elektronicznej oraz, że udzielił pełnomocnictwa jedynie do dochodzenia zwrotu prowizji, to należało stwierdzić, że powód nie sprostał ciężarowi dowodu, że R. P. udzielił pełnomocnictwa do złożenia oświadczenia na podstawie art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim. Z tych powodów Sąd doszedł do przekonania, że powód nie wykazał, że w jego majątku znalazła się wierzytelność objęta pozwem oraz, że był uprawniony do złożenia w imieniu konsumenta oświadczenia o zastosowaniu sankcji kredytu darowego. Powód złożył zatem pozwanemu oświadczenie, o którym mowa w art. 45 ust. 1 u.k.k., zawarte w piśmie z 2 sierpnia 2022 roku bez jakiegokolwiek umocowania. Przedmiotowe oświadczenie jako bezwzględnie nieważne (art. 104 zd. 1 k.c.) nie wywołało skutku w postaci powstania wierzytelności wynikającej z tak zwanej sankcji kredytu darmowego. Wbrew twierdzeniom pozwanej uprawnienie do złożenia oświadczenia o spłacie pożyczki bez kosztów i odsetek (tzw. sankcja kredytu darmowego) z pewnością nie ma charakteru osobistego i jako uprawnienie prawokształtujące może zostać wykonane przez należycie umocowanego pełnomocnika. Dalej, roszczenie o zapłatę kwoty pobranej pomimo wadliwości umowy kredytu może – jak każda inna wierzytelność pieniężna – stać się przedmiotem cesji. Brak bowiem podstaw prawnych do twierdzenia, że konsument nie jest uprawniony do przelania swojej wierzytelności na podmiot profesjonalnie trudniący się dochodzeniem wierzytelności. Przeciwnie, konsument, jako z reguły słabszy podmiot na rynku, niedysponujący na ogół wiedzą i zasobami do samodzielnego dochodzenia roszczeń, nie jest skłonny samodzielnie pozywać przedsiębiorców. Dlatego też rozwiązaniem dla nich co do zasady korzystnym jest skorzystanie z usług profesjonalistów (przedsiębiorców), którzy specjalizują się w dochodzeniu konkretnych rodzajów wierzytelności konsumenckich od przedsiębiorców. W konsekwencji podzielić należy zapatrywanie, że roszczenia przysługujące konsumentom, a wynikające z przepisów kształtujących szeroko rozumianą ochronę konsumentów, podlegają przeniesieniu na przedsiębiorców i mogą być przez nich dochodzone ( zob. np. uchwała SN z dnia 6 kwietnia 2018 r. o sygn. akt III CZP 114/17). W umowie kredytu nie przewidziano również postanowień uniemożliwiających przelew wierzytelności. Jednocześnie blokowanie konsumentowi uprawnienia do cesji roszczeń względem kredytodawcy stanowiłoby nieuprawnione pozbawienie go praw wynikających z przepisów Kodeksu cywilnego. Co więcej również przepisy ustawy o kredycie konsumenckim nie przewidują ograniczeń w tym zakresie. Dalej pozwany podnosił argumenty w zakresie terminowości złożenia przez powoda oświadczenia o sankcji kredytu darmowego. W myśl art. 45. ust. 5 u.k.k. uprawnienie to wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy. Wykonanie umowy należy rozumieć jako wywiązanie się przez strony stosunku obligacyjnego ze wszystkich obowiązków związanych z zobowiązaniem - głównych oraz ubocznych. Chodzi o sytuację, w której należycie wypełniono wszystkie obowiązki w ramach stosunku kredytu konsumenckiego, w tym obowiązki powstające z mocy ustawy (np. odnośnie do zapłaty odsetek za opóźnienie na podstawie art. 481 § 1 k.c., czy też rozliczenie kredytu w związku z jego wcześniejszą spłatą na podstawie art. 49 u.k.k.). Chodzi o obowiązki po stronie konsumenta oraz kredytodawcy, wykonane dobrowolnie lub przymusowo. W typowych przypadkach umowę o kredyt konsumencki uznaje się za wykonaną w dniu, w którym konsument spłacił ostatnią należność z tytułu tej umowy na rzecz kredytodawcy. Możliwe są jednak sytuacje, w których ostatnia czynność w ramach stosunku kredytu konsumenckiego należy do kredytodawcy. W takim wypadku roczny termin określony w art. 45 ust. 5 u.k.k. biegnie od daty wykonania tej czynności przez kredytodawcę. Tymczasem z ustalonego stanu faktycznego wynika, że pomimo że konsument dokonał przedterminowej spłaty całości kredytu w dniu 14 maja 2022 roku, na podstawie art. 52 u.k.k., nie można zatem uznać, że na dzień wniesienia pozwu roczny termin określony w ar t. 45 ust. 5 u.k.k. upłynął. Jedynie wzmiankowo należy wskazać, że umowa pożyczki zawierała uchybienia, które przy prawidłowej cesji oraz skutecznym złożeniu oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego mogłyby doprowadzić do uwzględnienia powództwa. Sankcja kredytu darmowego polega zatem na uprawnieniu konsumenta do spłaty kredytu bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy. Koszty należne kredytodawcy obejmują wszelkie koszty, które wchodzą w skład całkowitego kosztu kredytu bez względu na to, czy są pobierane wyłącznie na rzecz kredytodawcy, czy też kredytodawca jest zobowiązany koszty te po ich otrzymaniu lub ich ekwiwalent rozliczyć z osobami trzecimi. Zgodnie z uzasadnieniem do ustawy o kredycie konsumenckim, celem sankcji kredytu darmowego jest pozbawienie kredytodawcy prawa do pobierania odsetek i innych opłat określonych w umowie z tytułu udzielonego kredytu za naruszenie obowiązków informacyjnych. Wskazuje się nadto, że nawet pojedyncze uchybienie obowiązkom informacyjnym, które ustawodawca nakłada na kredytodawcę (w zakresie wskazanym w art. 45 u.k.k.) może uzasadniać zastosowanie sankcji kredytu darmowego. Należy pamiętać, że obowiązek informacyjny sankcjonowany przez art. 45 u.k.k. odnosi się do podstawowych – z punktu widzenia konsumenta – elementów dotyczących umowy kredytu. Przecież ujęte we wskazanym wyżej przepisie artykuły ustawy o kredycie konsumenckim (tj. art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c) określają przede wszystkim zakres zobowiązania konsumenta wobec przedsiębiorcy. Rzetelnie skonstruowana umowa, przy zachowaniu opisanych rygorów, daje konsumentowi możliwość dokonania oceny czy i z jakim podmiotem chce związać się zobowiązaniem kredytowym. Jeżeli więc kredytodawca pomija te informacje, wówczas konsument, który nie musi mieć (i często nie
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.