4W Y R O K 4.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 września 2024 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny – Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia Hanna Bartkowiak 5Sędziowie: Leszek

§ 1i 2 kks i art.

20 § 2 kks w zw. z art. 69 § 1 i 2 kk wykonanie orzeczonej powyżej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 5 (pięciu) lat tytułem próby oddając w tym czasie oskarżonego pod dozór kuratora,

1. c)uniewinnia oskarżonego J. L. od popełnienia przypisanego mu w punkcie VI przestępstwa z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk,
2. d)uchyla orzeczenie o karze łącznej grzywny stanowiące punkt VII wyroku. 3. w części dotyczącej oskarżonego P. S. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
3. a)w opisie czynu przypisanego mu w punkcie VIII przyjmuje, że sprzedawał wyroby akcyzowe ustalonym i nieustalonym dotąd osobom, a w kwalifikacji prawnej czynu w miejsce art. 65 § 1 kks przyjmuje art. 65 § 3 kks w zw. z art. 65 § 1 kks i za to na podstawie art. 65 § 3 kks w zw. z art. 7 § 2 kks w zw. z art. 38 § 1 pkt 2 kks wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) zł,
4. b)w punkcie IX, na podstawie art.

§ 1i 2 kks i art.

20 § 2 kks w zw. z art. 69 § 1 i 2 kk wykonanie orzeczonej powyżej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 4 (czterech) lat tytułem próby oddając w tym czasie oskarżonego pod dozór kuratora; 4. w części dotyczącej oskarżonego P. P. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1. a)w opisie czynu przypisanego mu w punkcie XIII przyjmuje, że sprzedawał wyroby akcyzowe ustalonym i nieustalonym dotąd osobom, a w kwalifikacji prawnej czynu w miejsce art. 65 § 1 kks przyjmuje art. 65 § 3 kks w zw. z art. 65 § 1 kks i za to na podstawie art. 65 § 3 kks w zw. z art. 7 § 2 kks w zw. z art. 38 § 1 pkt 2 kks wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 130 (stu trzydziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) zł,
2. b)w punkcie XIV, na podstawie art.

§ 1i 2 kks i art.

20 § 2 kks w zw. z art. 69 § 1 i 2 kk wykonanie orzeczonej powyżej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 5 (pięciu) lat tytułem próby oddając w tym czasie oskarżonego pod dozór kuratora; 5. w części dotyczącej oskarżonego H. Z. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1. a)w opisie czynu przypisanego mu w punkcie XVI przyjmuje, że sprzedawał wyroby akcyzowe ustalonym i nieustalonym dotąd osobom oraz wskazując, że podstawę wymiaru kary stanowi art. 65 § 1 kks w zw. z art. 7 § 2 kks w zw. z art. 38 § 1 pkt 3 kks, obniża orzeczoną oskarżonemu za to przestępstwo karę pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy,
2. b)w punkcie XVIII, w miejsce orzeczonej kary łącznej, na podstawie art. 39 § 1 i 2 kks łączy kary pozbawienia wolności za przestępstwa przypisane w punktach XVI oraz XVII i wymierza oskarżonemu karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności. 6. W pozostałym zakresie wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy. 7. Zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych: M. K., P. S., P. P. i H. Z. koszty sądowe za postępowanie odwoławcze po 1/5 części, a od oskarżonego J. L. w 1/10 części oraz wymierza im opłaty za obie instancje: - oskarżonemu M. K. w kwocie 3.120 zł - oskarżonemu J. L. w kwocie 6.180 zł - oskarżonemu P. S. w kwocie 3.120 zł - oskarżonemu P. P. w kwocie 4.020 zł - oskarżonemu H. Z. w kwocie 15.300 zł, w pozostałym zakresie, tj. w części uniewinniającej kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. 11Aleksander Brzozowski Hanna Bartkowiak Leszek Matuszewski UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 502/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 9 października 2023 r., sygn. akt VI K 1365/21 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. H. Z. Oskarżony od 1 sierpnia 2022 r. jest zatrudniony w firmie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P. na stanowisku (...) i jest pozytywnie oceniany przez pracodawcę jako pracownik tej firmy. Oświadczenie prezesa zarządu (...) Sp. z o.o. z dnia 27.10.2023 r. k. 4287 2. H. Z. Matka oskarżonego – E. Z. choruje na depresję i w okresie od 18 listopada 2023 r. do 23 stycznia 2024 r. przebywała w szpitalu. H. Z. sprawuje opiekę nad matką. Karta informacyjna leczenia szpitalnego w (...) w P. Oddział Chorób Psychotycznych k. 4288-4289v 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1. Oświadczenie prezesa zarządu (...) Sp. z o.o. z dnia 27.10.2023 r. Dokumenty zostały sporządzone w odpowiedniej formie przez osoby upoważnione do ich wydania. Nie było wobec tego żadnych podstaw do podważania wynikających z nich okoliczności. Sąd Okręgowy nie widział również powodów by podważać deklaracje oskarżonego zawarte w apelacji jego obrońcy o sprawowaniu opieki nad matką E. Z.. Warto dodać w tym miejscu, że dowody te oraz wynikające z nich okoliczności nie miały decydującego znaczenia dla niniejszej sprawy albowiem już Sąd Rejonowy ustalił, że H. Z. po popełnieniu przestępstw stanowiących przedmiot niniejszego postępowania zmienił swoje postępowanie i obecnie prowadzi ustabilizowany tryb życia. Zmianie uległo jedynie miejsce zatrudnienia oskarżonego, co uwzględniono w postępowaniu odwoławczym. 2.1.1.2. Karta informacyjna leczenia szpitalnego 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego M. K. – adw. K. T.: Obraza przepisów postępowania, tj. art. 413 § 2 pkt 1 kpk poprzez przyjęcie (za aktem oskarżenia) popełnienia przestępstwa polegającego m.in. na podjęciu „czynności bezpośrednio związanych z obrotem tymi wyrobami akcyzowymi poprzez sprzedaż nieustalonym dotąd osobom”, w sytuacji gdy z uzasadnienia wyroku wynika, iż oskarżony „dokonał sprzedaży następującym osobom…”, a co powoduje wewnętrzną sprzeczność pomiędzy opisem czynu, a ustaleniami faktycznymi poczynionymi w niniejszej sprawie. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Należało zgodzić się z obroną, że w przedmiotowej sprawie doszło do obrazy przepisu art. 413 § 2 pkt 1 kpk, który stanowi że wyrok skazujący powinien ponadto (poza elementami wymienionymi enumeratywnie w art. 413 § 1 kpk zawierać także dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikację prawną. Wymogiem wynikającym z przytoczonego przepisu jest więc to aby określenie przypisanego sprawcy czynu było dokładne, a kwalifikacja prawna była efektem subsumcji ustalonych faktów pod właściwy przepis prawa materialnego ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2022 r., sygn. akt II KK 166/22, Lex nr 3513070). Prawdą jest, że Sąd Rejonowy w opisie czynu przypisanego M. K. w wyroku przyjął, że podejmował czynności bezpośrednio związane z obrotem wyrobami akcyzowymi, dokonując ich sprzedaży „nieustalonym dotąd osobom”. Tymczasem analiza treści uzasadnienia wyroku prowadzi do wniosku, że część tych nabywców została ustalona w tym postępowaniu, co jednak nie znalazło należytego odzwierciedlenia w opisie czynu przypisanego oskarżonemu M. K.. Wobec wymogu procesowego z art. 413 § 2 pkt 1 kpk aby opis czynu był możliwie jak najbardziej dokładny i odzwierciedlał istotne okoliczności danej sprawy, niespójność jakiej dopuścił się organ I instancji pomiędzy opisem czynu przypisanego oskarżonemu M. K. a przyjętymi w uzasadnieniu wyroku ustaleniami faktycznymi wymagała ingerencji organu odwoławczego w treść zaskarżonego orzeczenia. Podkreślenia przy tym wymaga, że stwierdzone wyżej uchybienie nie świadczy o tym, że doszło do sytuacji, w której Sąd Rejonowy nie potrafił zdecydować jaki materiał dowodowy może w rzeczywistości stanowić podstawę wyroku. Tego rodzaju sugestie w apelacji obrońcy M. K. są zupełnie chybione i sprzeczne z wnioskami do jakich Sąd odwoławczy doszedł po dokładnej analizie całego materiału dowodowego sprawy, konfrontując go z treścią wyroku i uzasadnieniem tego orzeczenia. Stwierdzić trzeba było, że organ meriti rzeczywiście dopuścił się pewnych uchybień przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy, jednakże generalnie procedował w sposób rzetelny, bezstronny i dociekliwy, dążąc do poczynienia prawdziwych ustaleń faktycznych. Proces w I instancji niewątpliwie słusznie zakończyło wydanie wyroku skazującego, który wymagał pewnych modyfikacji celem wyeliminowania określonych uchybień, stwierdzonych na etapie postępowania odwoławczego Warto nadmienić, że omawiany tu zarzut, pomimo że został wskazany tylko w apelacji obrońcy M. K., odnosił się właściwie do wszystkich oskarżonych, których objęło postępowanie apelacyjne. Dlatego też, Sąd Okręgowy z urzędu dokonał analogicznych zmian opisu czynów przypisanych również pozostałym oskarżonym, tj. P. P., J. L., P. S. i H. Z.. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, że uznaje się oskarżonego M. K. winnym tego, że w dniu 12 stycznia 2021 roku w K. posiadał wyroby akcyzowe nieoznaczone polskimi znakami akcyzy skarbowej w postaci 5.457 sztuk papierosów oraz 8,21 kg tytoniu krojonego do palenia, uchylając się jednocześnie od opodatkowania, poprzez nieujawnienie właściwemu organowi przedmiotu opodatkowania w postaci 5.457 sztuk papierosów oraz 8,21 kg tytoniu krojonego do palenia i niezłożenie właściwej deklaracji na podatek akcyzowy, czym naraził i uszczuplił podatek akcyzowy w łącznej kwocie 11.813 PLN oraz podatek VAT w łącznej kwocie 3.067 PLN, co stanowi wykroczenie w rozumieniu art. 65 § 4 kks i za to na podstawie art. 51 § 1 i 2 kks w zw. z art. 53 § 3 kks i art. 113 § 1 kks w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 kpk, umorzenie postępowania karnego wobec przedawnienie karalności niniejszego wykroczenie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zgłoszony w apelacji wniosek końcowy nie korelował z treścią omówionego w tym miejscu zarzutu. Dopuszczenie się przez Sąd Rejonowy obrazy przepisu art. 413 § 2 pkt 1 kpk polegającej na niewskazaniu w opisie czynu przypisanego M. K., że sprzedawał on wyroby akcyzowe nie tylko nieustalonym ale także ustalonym osobom, nie wymuszało drastycznej zmiany opisu czynu przypisanego podsądnemu, a tym bardziej zmiany kwalifikacji prawnej z przestępstwa na wykroczenie z art. 65 § 4 kks. Uchybienie organu meriti skutkowało jedynie modyfikacją opisu czynu poprzez dodanie, że sprzedaż wyrobów akcyzowych odbywała się także na rzecz ustalonych osób. Wobec powyższego należało uznać, że wniosek o zmianę wyroku był zasadny. Jednak sposób w jaki miałoby to nastąpić, nie zasługiwał już na uwzględnienie. Zmiany zaskarżonego wyroku, jakie zostały dokonane przez Sąd Okręgowy, m.in. na skutek opisanego wyżej uchybienia, zostaną dokładnie opisane w tabeli 5.2. niniejszego uzasadnienia. Lp. Zarzut 3.2. Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego M. K. – adw. K. T.: Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 424 kpk poprzez jednostronną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego istotnej jego części, czego dowodem jest treść uzasadnienia wyroku, a mianowicie uznanie za niewiarygodny materiał dowodowy w postaci zeznań świadków, którzy zaprzeczyli aby nabywali tytoń od M. K. jednocześnie nie przesłuchując tych osób na rozprawie w ramach zasady bezpośredniości i nie wyjaśniając w ten sposób chociażby kwestii treści rozmów, jakie Sąd przyjął, iż mają świadczyć o transakcjach związanych z tytoniem bez znaków akcyzy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Omawianie powyższego zarzutu należy rozpocząć od kilku uwag natury ogólnej, które będą dotyczyć oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w tej sprawie, a nie jedynie tych stanowiących podstawę wyroku skazującego wobec M. K.. Przedmiotem poddanego kontroli instancyjnej postępowania karnoskarbowego były czyny polegające na nielegalnym nabywaniu przez oskarżonych wyrobów akcyzowych nieoznaczonych polskimi znakami akcyzy (wbrew obowiązkom wynikającym z ustawy o podatku akcyzowym) oraz dalszej ich sprzedaży ustalonym oraz nieustalonym dotychczas odbiorcom. Podsądni by ukryć swój przestępczy proceder używali numerów zarejestrowanych na inne osoby, zmieniali te numery kiedy podejrzewali, że mogą być podsłuchiwani przez organy ścigania, a dodatkowo w trakcie rozmów ze swoimi klientami używali ustalonych zwrotów mających na celu ukrycie faktycznego przedmiotu transakcji sprzedaży. Wszystkie te zabiegi utrudniały organom ścigania ujawnienie i odtworzenie stanu faktycznego kontrolowanej sprawy. Pomimo tych wskazanych wyżej trudności organom ścigania udało się zebrać wystarczający materiał dowodowy, który po prawidłowej ocenie, z uwzględnieniem dyrektyw z art. 7 kpk i kompleksowej jego analizie przez organ sądowy, pozwolił na niebudzące wątpliwości ustalenie stanu faktycznego sprawy w zakresie transakcji wyrobami akcyzowymi. Obrońcy oskarżonych z kolei, te specyficzne okoliczności uczynili podstawą zarzutów apelacyjnych o brakach w postępowaniu dowodowym i dokonaniu niepoprawnej oceny dowodów, próbując podważyć wyniki działań śledczych oraz ustalenia organu meriti. Zadaniem Sądu II instancji była kontrola zaskarżonego wyroku, z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności, dotyczących poszczególnych oskarżonych. Odnosząc się zatem już stricte do zarzutu błędnej oceny dowodów podniesionego w apelacji obrońcy M. K., to kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia zasadniczo, poza oceną nagrań rozmów prowadzonych przez oskarżonego z użytkownikiem numeru 508-627-683 w zakresie zamówienia towaru nazywanego „treningiem” lub „treningami”, nie potwierdziła nieprawidłowości w przeprowadzonej przez Sąd I instancji ocenie wiarygodności materiału dowodowego, będącego podstawą wyroku skazującego. Zdaniem Sądu Okręgowego ocena ta mieściła się ona w granicach sędziowskiej swobody i została dokonana z poszanowaniem wszystkich dyrektyw wartościowania dowodów ustanowionych w art. 7 kpk, a więc zasad wiedzy, doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania. Sąd I instancji należycie ocenił znaczną część zgromadzonych dowodów, zestawił ze sobą ich treść i przypisał przymiot wiarygodności jedynie tym z nich bądź ich fragmentom, które zasługiwały na przypisanie takiej cechy w świetle art. 7 kpk. W konsekwencji czego Sąd odwoławczy w znaczącej części zaaprobował taka ocenę dowodów Sądu Rejonowego. Warto z tego miejsca podkreślić, że odmówienie wiary niektórym zeznaniom lub wyjaśnieniom złożonym przez świadków lub oskarżonych, a w rezultacie ich pominięcie, jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II AKa 46/24, Lex nr 3716556). Jednocześnie pamiętać trzeba, że ustanowiony w art. 7 kpk obowiązek dokonywania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną analizę, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, dotyczy nie tylko sądu orzekającego. Także skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę, nie może ograniczyć się do prostego zanegowania jej i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone wyłącznie dowody korzystne dla oskarżonego. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd I instancji w kontekście zasad wiedzy – w szczególności logicznego rozumowania – oraz doświadczenia życiowego, oceniając zebrany materiał dowodowy. Za oczywiście niewystarczające należy tu uznać samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł się sąd orzekający, występujących w sprawie dowodów przeciwnych, jeśli przy tym nie zostanie wykazane, że to właśnie owe dowody przeciwne, ocenione w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, winny uzyskać walor wiarygodności, zaś dowody stanowiące podstawę ustaleń sądu, w świetle tych samych zasad, są tego waloru pozbawione ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt VIII AKa 237/23, Lex nr 3693629). Przypomnienie powyższych kwestii było potrzebne, gdyż zarzut błędnej oceny dowodów podniesiony przez obrońcę M. K. opierał się na apriorycznym założeniu o wiarygodności jedynie dowodów korzystnych dla tego podsądnego i całkowitej niewiarygodności wszystkich dowodów świadczących na jego niekorzyść. Zabrakło przy tym w złożonym środku odwoławczym odpowiedniego uzasadnienia stanowiska obrony przedstawionego w omawianej kwestii, zgodnego z dyrektywami ustanowionymi w art. 7 kpk. Taki sposób podważania dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów nie był właściwy i przez to nie mógł uzyskać aprobaty organu odwoławczego. Sąd Okręgowy potwierdził prawidłowość stanowiska organu meriti, który uznał za niewiarygodne zeznania przesłuchanych w charakterze świadków osób - odbiorów wyrobów akcyzowych bez polskich znaków akcyzy od M. K., negujących nabywanie od niego tego rodzaju towarów. Każdorazowo zeznania tych świadków były konfrontowane z treścią kontaktów telefonicznych z oskarżonym M. K., zarejestrowanych w ramach kontroli operacyjnej (...). Należało przy tym uwzględnić, że znaczna część odbiorców M. K. byli to członkowie jego rodziny, znajomi, osoby z sąsiedztwa. W związku z tym jako świadkowie nie chcieli zaszkodzić M. K., starali się ukryć transakcje wyrobami akcyzowymi bez polskich znaków akcyzy. Ponadto osoby te mogły same obawiać się poniesienia odpowiedzialności karnej za udział w nielegalnym obrocie wyrobami akcyzowymi prowadzonym wbrew regulacjom i wymogom ustawy o podatku akcyzowym. Naturalne w takiej sytuacji było zaprzeczanie uczestniczeniu w transakcjach zakupu takich produktów. Nie oznacza to jednak, że do takich transakcji w rzeczywistości nie dochodziło, co sugerował w apelacji obrońca M. K.. Takie wnioskowanie stoi bowiem w oczywistej sprzeczności z treścią rozmów oskarżonego z tymi osobami, zarejestrowanych w ramach kontroli operacyjnej (...). Z wiadomych przyczyn obrońca oskarżonego ignoruje przebieg tych kontaktów, budując tezy sprowadzające się do tego, że skoro świadkowie przesłuchani w tym postępowaniu mający nabywać od M. K. wyroby akcyzowe bez polskich znaków akcyzy zaprzeczyli by do takich transakcji dochodziło to należało oskarżonego uznać za winnego wyłącznie posiadania wyrobów akcyzowych w ilości, w jakiej zostały u niego znalezione w trakcie przeszukania jego mieszkania. Tak uproszczona ocena dowodów i ustalania stanu faktycznego byłyby sprzeczne z podstawowymi zasadami ustanowionymi w kodeksie postępowania karnego. Nie ma bowiem żadnych podstaw by podważać prawdziwość rozmów zarejestrowanych w ramach kontroli operacyjnej (...), która co warte podkreślenia, została przeprowadzona w sposób zgodny z wymogami proceduralnymi. W trakcie przeszukania mieszkania M. K. znaleziono wyroby akcyzowe: 5.497 sztuk papierosów bez polskich znaków akcyzy oraz 8,21 kg tytoniu pakowany w woreczki strunowe o wadze około 0,5 kg, tj. w ilościach handlowych, znacznie przekraczających potrzeby przeciętnego palacza. Ponadto, u oskarżonego zabezpieczono gotówkę, którą trudno byłoby mu odłożyć gdyby rzeczywiście uzyskiwał dochód wyłącznie z deklarowanego źródła zarobkowania, czyli z prac dorywczych w komisie samochodowym, gdzie miałby osiągać dochód w wysokości ok. 1.500 zł miesięcznie. Okoliczności te dodatkowo potwierdzają trafność oceny wartości dowodowej rozmów zabezpieczonych w ramach kontroli operacyjnej, które stanowiły podstawę ustalenia stanu faktycznego w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu M. K.. Obrońca tego oskarżonego wytykał w apelacji, że świadkowie będący odbiorcami oskarżonego nie zostali przesłuchani bezpośrednio na rozprawie. Tymczasem zgodnie z art. 350a kpk przewodniczący składu orzekającego może zaniechać wezwania na rozprawę świadków, którzy zostali przesłuchani, przebywających za granicą lub mających stwierdzić okoliczności, które nie są tak doniosłe, aby konieczne było bezpośrednie przesłuchanie świadków na rozprawie, w szczególności takie, którym oskarżony w wyjaśnieniach swych nie zaprzeczył. Nie dotyczy to osób wymienionych w art. 182. W przypadku przewidzianym powyżej art. 391 § 1 kpk umożliwia sądowi rozpoznającemu sprawę odczytanie w odpowiednim zakresie protokoły złożonych przez świadka zeznań w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem w tej lub innej sprawie albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę. Prawdą jest, że przytoczone wyżej przepisy jako jeden z głównych powodów odstąpienia od bezpośredniego przesłuchania świadków na rozprawie wymieniają brak doniosłości zeznań świadka wynikającą z tego, że oskarżony w swoich wyjaśnieniach nie zaprzeczył okolicznościom, o których zeznawał świadek w postępowaniu przygotowawczym, jednakże nie jest to jedyna możliwa sytuacja zastosowania art. 350a kpk w zw. z art. 391 § 1 kpk. Znamiennym jest, że w przytoczonym przepisie znajduje się sformułowanie „w szczególności”, a więc organ meriti może również z innych powodów uznać, że zeznania danego świadka lub grupy świadków nie będą tak doniosłe by konieczne było bezpośrednie ich przesłuchanie na rozprawie. Zdaniem organu odwoławczego z jednym z takich przypadków mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Świadkowie, o których mowa w omawianym zarzucie, już w trakcie przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym zaprzeczyli by kupowali od M. K. wyroby tytoniowe bez polskich znaków akcyzy, a więc złożyli depozycje zgodne z wyjaśnieniami oskarżonego, a jednocześnie sprzeczne z realną treścią nagrań rozmów zarejestrowanych w ramach kontroli operacyjnej (...). Stwierdzenie, które z tych dowodów (zeznania świadków oraz wyjaśnienia oskarżonego, czy też nagrania rozmów z kontroli operacyjnej) będą stanowiły podstawę dla ustalania stanu faktycznego nie wymagały prowadzenia postępowania dowodowego w postaci bezpośredniego przesłuchiwania świadków na rozprawie. Ponadto należało mieć na względzie, że od czasu interesujących Sąd kontaktów tych świadków z M. K., do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej minęło kilka lat. Trudno byłoby oczekiwać po takim czasie aby świadkowie, jeśli nawet zdecydowaliby się zmienić zeznania, pamiętali dokładnie okoliczności transakcji zakupu od M. K. wyrobów tytoniowych bez polskich znaków akcyzy, do których najpewniej nie przywiązywali oni zbyt dużej uwagi traktując je jako nadarzającą się okazję zakupienia papierosów, czy tytoniu w korzystnych cenach. Okoliczność ta dodatkowo potwierdza słuszność stanowiska Sądu Rejonowego, który trafnie nie widział potrzeby wzywania wszystkich tych osób na rozprawę i ich bezpośredniego przesłuchiwania. Zasada bezpośredniości obowiązująca w postępowaniu karnym, do której wielokrotnie w apelacji odnosił się apelujący, doznaje pewnych wyjątków i akurat w niniejszej sprawie zastosowanie jednego z tych wyjątków było w pełni uzasadnione. Bowiem wzywanie wszystkich osób, które nabywały od M. K. wyroby akcyzowe bez polskich znaków akcyzy niezasadnie przedłużyłoby proces karny (a pamiętać także trzeba o zasadzie sprawności i szybkości rozpoznania sprawy w postępowaniu karnym) i z całą odpowiedzialnością można stwierdzić, że czynności te nie wniosłyby niczego nowego do tej sprawy. Podsumowując, apelujący nie wykazał aby bezpośredni kontakt Sądu z tymi świadkami mógł mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Oprócz tego, co istotne, Sąd Rejonowy nie poczynił ustaleń faktycznych na tych dowodach osobowych, poza niekwestionowanymi okolicznościami, że oskarżony z tymi świadkami się kontaktował. Wreszcie na koniec warto dostrzec, że w toku postępowania dowodowego w I instancji obrona nie przejawiała żadnej inicjatywy w zakresie kwestionowanym na etapie apelacyjnym, nie zgłaszano wniosków o przesłuchanie na rozprawie osób z listy świadków w akcie oskarżenia, których zeznania oskarżyciel publiczny na podstawie art. 394 § 2 kpk w zw. z art. 393 § 1 kpk zawnioskował aby uznać za ujawnione bez odczytywania (k. 3598v-3600). Mając na względzie powyższe, Sąd odwoławczy uznał, że kwestionowanie przez obrońcę poprawności oceny dowodów dokonanej przez Sąd Rejonowy zasadniczo nie było skuteczne. Wyjątkiem były zastrzeżenia odnośnie sprzedaży przez oskarżonego M. K. „zakazanych wyrobów tytoniowych” J. N., a nazywanych między nimi „treningami”. To jednak zostanie omówione poniżej, w pkt 3.5. uzasadnienia. Poza tym przypadkiem, skarżący konstruując zarzut błędnej oceny dowodów zredagował go w sposób stronniczy i nieuwzględniający dyrektyw z art. 7 kpk, które muszą być bezwzględnie przestrzegane przez organ sądowy przy ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu karnym. Jak już bowiem wyżej wspomniano, obrońca zupełnie ignorował treść rozmów zarejestrowanych w trakcie kontroli operacyjnej (...) oraz ich tło sytuacyjne, dążąc do ograniczenia odpowiedzialności oskarżonego jedynie za wykroczenie karnoskarbowe - posiadanie wyrobów akcyzowych nieoznaczonych polskimi znakami akcyzy w ilości zabezpieczonej w trakcie przeszukania jego mieszkania. Jednak obrońca skutecznie nie podważył ustaleń Sądu Rejonowego co do rzeczywistej treści i przedmiotu tych rozmów, zarejestrowanych w toku kontroli operacyjnej. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez „uznanie oskarżonego M. K. winnym tego, że w dniu 12 stycznia 2021 roku w K. posiadał wyroby akcyzowe nieoznaczone polskimi znakami akcyzy skarbowej w postaci 5.457 sztuk papierosów oraz 8,21 kg tytoniu krojonego do palenia, uchylając się jednocześnie od opodatkowania, poprzez nieujawnienie właściwemu organowi przedmiotu opodatkowania w postaci 5.457 sztuk papierosów oraz 8,21 kg tytoniu krojonego do palenia i niezłożenie właściwej deklaracji na podatek akcyzowy, czym naraził i uszczuplił podatek akcyzowy w łącznej kwocie 11.813 PLN oraz podatek VAT w łącznej kwocie 3.067 PLN, co stanowi wykroczenie w rozumieniu art. 65 § 4 kks i za to na podstawie art. 51 § 1 i 2 kks w zw. z art. 53 § 3 kks i art. 113 § 1 kks w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 kpk, umorzenie postępowania karnego wobec przedawnienia karalności niniejszego wykroczenia, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Przeprowadzone postępowanie odwoławcze zasadniczo nie potwierdziło nieprawidłowości w ocenie dowodów dokonanej przez Sąd Rejonowy (wyjątek stanowi ocena rozmów oskarżonego z J. N., o czym będzie mowa w pkt 3.5. niniejszego uzasadnienia). Ocena ta była prawidłowa, zgodna z dyrektywami z art. 7 kpk, tj. zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Wobec tego nie było podstaw do wydania w instancji odwoławczej wyroku jakiego oczekiwałby obrońca, tj. wyroku reformatoryjnego uznającego oskarżonego za winnego jedynie wykroczenia karnoskarbowego polegającego na posiadaniu wyrobów akcyzowych nieoznaczonych polskimi znakami akcyzy, w ilości jaka została zatrzymana w trakcie przeszukania jego mieszkania. Sąd Okręgowy zmodyfikował opis i kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemu, co zostanie dokładnie opisane w pkt 5.2. niniejszego uzasadnienia, jednak powodem tych zmian były nie dające się usunąć wątpliwości co do rodzaju sprzedawanych wyrobów akcyzowych, nazywanych w trakcie rozmów „treningami”, a także inne uchybienia Sądu I instancji (procesowe – opis czynu przypisanego, dodatkowe określenie o udzielaniu wyrobów tytoniowych na rzecz ustalonych osób) oraz materialne – błędy w kwalifikacji prawnej czynu M. K.. Lp. Zarzut 3.3. Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego M. K. – adw. K. T.: Obraza przepisów postępowania, tj. art. 410 kpk w zw. z art. 424 kpk poprzez pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego, iż część rzekomego materiału dowodowego (zeznania M. S., W. Z., J. N.) w ogóle nie została przeprowadzona, co wydawałoby się obowiązkiem Sądu dokonującego ustaleń, że osoby te miały nabywać od M. K. nielegalny tytoń. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Po analizie akt sprawy Sąd II instancji stwierdził, że rzeczywiście takie osoby jak M. S., W. Z. oraz J. N. nie zostały przesłuchane w charakterze świadków na żadnym z etapów tego postępowania karnego. Nie jest to jednak uchybienie procesowe deklasujące wartość zapadłego wyroku, choć wg ustaleń Sądu I instancji, mieli to być jedni z kupujących nielegalne wyroby akcyzowe od M. K.. Sąd odwoławczy doszedł do takich wniosków ustaliwszy na podstawie zeznań żony M. S. –I. S. oraz zeznań żony J. N. – D. N. że M. S.oraz J. N. nie żyją. Oczywistym więc jest, że ich przesłuchanie na rozprawie nie było możliwe, a podnoszenie tego typu zarzutu świadczy jedynie o nie dość dobrej znajomości akt przez apelującego. W tej sytuacji, do ustaleń faktycznych na temat nabywania wyrobów akcyzowych przez w/w mężczyzn od M. K. mogły posłużyć same rozmowy zarejestrowane w ramach kontroli operacyjnej (...), a także zeznania I. S. i D. N., wskazujące swoich mężów jako użytkowników sieci telekomunikacyjnej, których rozmowy zostały zarejestrowane w ramach kontroli operacyjnej (...)). Było to działanie poprawne procesowo i w pełni uzasadnione. Pamiętać bowiem należy, że w postępowaniu karnym dowód z zeznań świadków jest jednym z wielu źródeł dowodowych i nie zawsze ustalenia faktyczne opierane są właśnie na tego rodzaju dowodach. Odnośnie zaniechania przesłuchania w charakterze świadka W. Z., Sąd Okręgowy także nie podzielił stanowiska apelującego obrońcy, choć w tym wypadku, w przeciwieństwie do dwóch wyżej wymienionych potencjalnych świadków, ten żyje i teoretycznie mógłby zostać przesłuchany. Jak ustalono w oparciu o zeznania M. Z. - telefon użytkowany przez W. Z. miał rejestrację na jego żonę – M. Z.. Znamiennym jest, że wezwania tej osoby jako świadka nie domagał się ani prokurator w akcie oskarżenia ani też oskarżony i jego obrońca. Sąd miał więc prawo z urzędu ocenić czy przesłuchanie W. Z. w charakterze świadka jest niezbędne i celowe dla poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych odnośnie przebiegu transakcji sprzedaży wyrobów tytoniowych w postaci 30 paczek papierosów, kryjących się pod określeniem „3 sztang”. Organ orzekający dysponował nagraniem rozmowy z dnia 13 listopada 2019 r. przeprowadzonej w czasie od godz. 18:32:40 do godz. 18:33:07 pomiędzy użytkownikiem numeru (...) (W. Z.) a M. K., którą uznał za dowód zawoalowanej transakcji sprzedaży wyrobów tytoniowych przez oskarżonego na rzecz W. Z.. Sąd Okręgowy zauważa, że nazewnictwo użyte w tej rozmowie było typowe dla analogicznych transakcji z innymi osobami (np. M. S. czy E. B.), zaś oskarżony nie składał żadnych wyjaśnień do tej konkretnej rozmowy. Poza tym nie bez znaczenia jest, że M. K. to chrześniak ojca W. Z., zatem oskarżonemu musiała być znana osoba W. Z.. Obrona dysponowała zatem niezbędnymi danymi do złożenia ewentualnego wniosku o przesłuchanie W. Z. w charakterze świadka, a mimo to wniosek taki w toku całego procesu nie został zgłoszony. Jeżeli obrońca oskarżonego dostrzegał rzeczywistą potrzebę bezpośredniego przesłuchania W. Z. w charakterze świadka na rozprawie to nic nie stało na przeszkodzie aby zgłosił taki wniosek dowodowy w toku prowadzonego postępowania rozpoznawczego. Skoro obrona zaniechała inicjatywy dowodowej w tym zakresie, mogłaby skutecznie wytykać Sądowi Rejonowemu rzekome braki dowodowe gdyby uprawdopodobniła, że przeprowadzenie takiego dowodu osobowego mogłoby być pomocne dla poczynienia trafnych ustaleń faktycznych. Tymczasem, w wypadku tej transakcji - sprzedaży 3 sztang papierosów, Sąd Rejonowy nie dał wiary oskarżonemu, kwestionującemu swoje sprawstwo i można zasadnie założyć, że z przesłuchania W. Z. nic sprzecznego do tych wyjaśnień by nie wyniknęło. Potencjalne zeznania świadka W. Z. nie wniosłyby więc niczego takiego do materiału dowodowego, co mogłoby korzystnie wpłynąć na treść ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez „uznanie oskarżonego M. K. winnym tego, że w dniu 12 stycznia 2021 roku w K. posiadał wyroby akcyzowe nieoznaczone polskimi znakami akcyzy skarbowej w postaci 5.457 sztuk papierosów oraz 8,21 kg tytoniu krojonego do palenia, uchylając się jednocześnie od opodatkowania, poprzez nieujawnienie właściwemu organowi przedmiotu opodatkowania w postaci 5.457 sztuk papierosów oraz 8,21 kg tytoniu krojonego do palenia i niezłożenie właściwej deklaracji na podatek akcyzowy, czym naraził i uszczuplił podatek akcyzowy w łącznej kwocie 11.813 PLN oraz podatek VAT w łącznej kwocie 3.067 PLN, co stanowi wykroczenie w rozumieniu art. 65 § 4 kks i za to na podstawie art. 51 § 1 i 2 kks w zw. z art. 53 § 3 kks i art. 113 § 1 kks w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 kpk, umorzenie postępowania karnego wobec przedawnienia karalności niniejszego wykroczenia, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła żadnych nieprawidłowości w zaniechaniu przesłuchania na rozprawie świadków M. S., W. Z. oraz J. N.. Wobec tego, nie było podstaw do wydania w instancji odwoławczej wyroku jakiego oczekiwałby obrońca, tj. wyroku reformatoryjnego uznającego winę i sprawstwo oskarżonego jedynie za wykroczenie karnoskarbowe posiadania wyrobów akcyzowych nieoznaczonych polskimi znakami akcyzy w ilości, jaką zatrzymano w trakcie przeszukania jego mieszkania. Sąd Okręgowy zmodyfikował opis i kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemu, co zostanie opisane w pkt 5.2. niniejszego uzasadnienia, jednakże powodem tych zmian były nie dające się usunąć wątpliwości co do rodzaju sprzedawanych wyrobów akcyzowych, nazywanych w trakcie rozmów „treningami”, a także inne uchybienia Sądu I instancji (procesowe – opis czynu przypisanego, dodatkowe określenie o udzielaniu wyrobów tytoniowych na rzecz ustalonych osób) oraz materialne – błędy w kwalifikacji prawnej czynu M. K.. Lp. Zarzut 3.4. Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego M. K. – adw. K. T.: Obraza przepisów postępowania, tj. art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 2 § 2 kpk poprzez niewyjaśnienie na jakiej podstawie dowodowej Sąd przyjął, iż papierosy i tytoń mające być przedmiotem czynu zabronionego M. K., zostały sprowadzone na terytorium kraju wbrew przepisom art. 117 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy, skoro żaden dowód, w tym opisywana kontrola operacyjna, na to nie wskazuje. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wbrew stanowisku obrońcy oskarżonego Sąd Rejonowy wyjaśnił powody przyjęcia, że papierosy i tytoń będące przedmiotem sprzedaży przez M. K. ustalonym oraz nieustalonym dotychczas osobom, zostały sprowadzone na terytorium kraju wbrew przepisom art. 117 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. Sąd I instancji trafnie zwrócił uwagę na fakt, że w trakcie przeszukania mieszkania tego oskarżonego znaleziono 8,21 kg tytoniu do palenia (zapakowanego w woreczki strunowe o wadze około 0,5
3. kg)oraz 5.497 sztuk papierosów, przy czym żaden z tych wyrobów akcyzowych nie był oznaczony polskimi znakami akcyzy. Ponadto warto podkreślić, że M. K. nie miał zarejestrowanej działalności gospodarczej uprawniającej go do obrotu wyrobami tytoniowymi, ani też odpowiedniej koncesji na tego typu działalność handlową. Okoliczności te w połączeniu z wynikami przeszukania mieszkania oskarżonego potwierdzają, że wyroby akcyzowe, w które M. K. się zaopatrywał z nieustalonego źródła, a następnie sprzedawał ustalonym oraz nieustalonym osobom, zostały sprowadzone do Polski wbrew przepisowi art. 117 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym i nie były one oznaczone polskimi znakami akcyzy. Istotne jest także, że ceny w jakich M. K. oferował swoim odbiorcom wyroby akcyzowe w postaci tytoniu oraz papierosów były znacznie niższe aniżeli zbliżonych przedmiotowo towarów oferowanych legalnie w sklepach. W przypadku gdyby wyroby akcyzowe jakimi dysponował M. K. były oznaczone polskimi znakami akcyzy, nie oferowałby on ich innym osobom w tak niskich cenach, gdyż po prostu nie byłoby to dla niego opłacalne. Wyroby tytoniowe sprowadzone do Polski legalnie, zgodnie z wymogami ustawy o podatku akcyzowym mają bowiem wyższą cenę niż tożsame przedmiotowo towary sprowadzone w sposób sprzeczny z wymogami tej ustawy, ponieważ uzyskanie znaków akcyzy wiąże się z dodatkowymi kosztami dla podmiotów trudniących się handlem wyrobami akcyzowymi. Poza tym, jest oczywistym, że transakcje tytoniowe zgodne z prawem polskim nie wymagałyby takich zabiegów kamuflujących jakie czynił oskarżony w kontaktach z kupującymi. Poza tym, znamienna jest postawa procesowa dużej części osób nabywających, tych ustalonych przez organy ścigania, nieskorych do ujawniania w jakim procederze uczestniczyli. Gdyby kupowali towary legalne, nie mieliby powodów aby unikać odpowiedzi na pytania, podawać niewiarygodne okoliczności. Wszystko to analizowane łącznie daje jasny wniosek, że papierosy i tytoń będące przedmiotem czynu zabronionego M. K., zostały sprowadzone na terytorium kraju wbrew regulacjom ustawy o podatku akcyzowym. Stanowisko organu I instancji w tej kwestii było więc trafne i zawierało wystarczające uzasadnienie. Przeciwne, jednostronne twierdzenia z apelacji obrońcy M. K. miały charakter polemiczny i nie spotkały się z aprobatą organu odwoławczego. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez „uznanie oskarżonego M. K. winnym tego, że w dniu 12 stycznia 2021 roku w K. posiadał wyroby akcyzowe nieoznaczone polskimi znakami akcyzy skarbowej w postaci 5.457 sztuk papierosów oraz 8,21 kg tytoniu krojonego do palenia, uchylając się jednocześnie od opodatkowania, poprzez nieujawnienie właściwemu organowi przedmiotu opodatkowania w postaci 5.457 sztuk papierosów oraz 8,21 kg tytoniu krojonego do palenia i niezłożenie właściwej deklaracji na podatek akcyzowy, czym naraził i uszczuplił podatek akcyzowy w łącznej kwocie 11.813 PLN oraz podatek VAT w łącznej kwocie 3.067 PLN, co stanowi wykroczenie w rozumieniu art. 65 § 4 kks i za to na podstawie art. 51 § 1 i 2 kks w zw. z art. 53 § 3 kks i art. 113 § 1 kks w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 kpk, umorzenie postępowania karnego wobec przedawnienia karalności niniejszego wykroczenia, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Przedmiotowy wniosek o wydanie wyroku reformatoryjnego i uznaniu czynu M. K. wyłącznie za wykroczenie karnoskarbowe nie zasługiwał na uwzględnienie z uwagi na bezzasadność podniesionego powyżej zarzutu. Nie miał bowiem racji obrońca, że Sąd Rejonowy nie wyjaśnił podstawy przyjęcia, że wyroby akcyzowe, którymi handlował oskarżony zostały sprowadzone na terytorium kraju wbrew regulacjom ustawy o podatku akcyzowym. Organ meriti w sposób wystarczający wyjaśnił tę okoliczność i ustalił ją w sposób prawidłowy. Nie było więc z tego tytułu powodów do dokonania oczekiwanych przez obrońcę zmian zaskarżonego wyroku w części dotyczącej M. K.. Organ odwoławczy dokonał co prawda pewnych modyfikacji w treści tego orzeczenia, jednakże były one następstwem innych uchybień Sądu I instancji, niż te, których występowanie obrońca zgłosił w powyższym zarzucie. Lp. Zarzut 3.5. Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego M. K. – adw. K. T.: Obraza przepisów postępowania, tj. art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 2 § 2 kpk poprzez niewyjaśnienie w ramach dążenia do wykrycia prawdy materialnej, na jakiej podstawie dowodowej Sąd dokonał odkodowania zakamuflowanego zdaniem Sądu języka, jakim miał posługiwał się M. K. w przytaczanych rozmowach, zwłaszcza że: - żaden z oskarżonych ani świadków nie złożył depozycji rozszyfrowujących słowa używane podczas tychże rozmów; - notatka z analizy rozmów wykonana przez funkcjonariuszy Policji nie może stanowić dowodu w sprawie w rozumieniu art. 174 kpk; - Sąd Rejonowy w ocenie rozmów podaje odmienną, sprzeczną z sobą interpretację znaczeń słów w nich użytych, gdzie te same sformułowania wypowiedziane przez te same osoby ocenia zupełnie inaczej i nie wskazuje dlaczego. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd odwoławczy nie potwierdził aby doszło do obrazy przepisu art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 2 § 2 kpk. Sąd Rejonowy rozpoznający kontrolowaną sprawę, kierował rozprawą i czuwał nad jej prawidłowym przebiegiem, bacząc, aby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy. Ponadto, podstawę rozstrzygnięć w sprawie stanowiły prawdziwe ustalenia faktyczne (w zakresie w jakim wyrok Sądu I instancji został utrzymany w mocy). To natomiast, że wynik przeprowadzonego postępowania nie satysfakcjonował oskarżonego M. K. i jego obrońcy nie oznacza, że doszło do naruszenia reguł proceduralnych obowiązujących w postępowaniu karnym. Za bezpodstawne uznać należało twierdzenia apelującego, iż organ sądowy, który wydał zaskarżony wyrok nie wyjaśnił na jakiej podstawie dowodowej dokonał odkodowania słownictwa jakim M. K. i jego odbiorcy mieli się posługiwać w trakcie rozmów zarejestrowanych w ramach kontroli operacyjnej (...). Bowiem dokładna i pełna analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a nie jedynie odpowiednio dobranych elementów przytoczonych w apelacji, prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji bezbłędnie odkodował ten zakamuflowany język, funkcjonujący między uczestnikami transakcji wyrobami akcyzowymi bez polskich znaków akcyzy, co uczynił w oparciu o całość materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie. Na podkreślenie zasługuje to, że organ meriti bardzo rzetelnie przeanalizował wszystkie rozmowy zarejestrowane w ramach kontroli operacyjnej (...), pod względem formalnym i merytorycznym. Świadczy o tym chociażby wykluczenie części z nich wobec stwierdzenia, że kontrolę operacyjną zarządzono sprzecznie z przepisami (nie odnosiło się to akurat do oskarżonego M. K.), a także umniejszenia przez Sąd ilości wyrobów akcyzowych stanowiących przedmiot czynów innych oskarżonych. Aby dokonać właściwego odkodowania tego zakamuflowanego języka jakim posługiwano się w kontaktach telefonicznych należało przeanalizować wszystkie stanowiące materiał dowodowy rozmowy zarejestrowane w ramach prawidłowo zarządzonych kontroli operacyjnych, a nie jedynie część z nich, którą wyeksponowano w apelacji. Ponadto trzeba było uwzględnić pozostałe okoliczności, powiązane przedmiotowo, w tym zwłaszcza wyniki przeszukań przeprowadzonych u poszczególnych oskarżonych. Te pozwoliły na ustalenia w jakich wagowo paczkach był sprzedawany tytoń do palenia (pakowany w około 0,5 kg woreczkach) oraz jak odbywała się sprzedaż papierosów (jednostką zamówieniową była „sztanga”, czyli 10 paczek papierosów, „rakieta”- inaczej 10 paczek papierosów). Poza tym, nie można zapominać o zeznaniach tych ze świadków, którzy potwierdzali zakup nielegalnych wyrobów tytoniowych, podając w jakiej gramaturze w paczkach sprzedawany był tytoń, a w jakich jednostkach odbywał się handel papierosami. Co prawda były to osoby nie zeznające na temat transakcji z oskarżonym M. K., tylko z innymi oskarżonymi, jednak pomocne i w jego sprawie, gdyż słownictwo używane przez nich wszystkich było praktycznie takie samo. Wszystko to analizowane łącznie dawało wystarczające podstawy aby rozszyfrować zakamuflowany język, którym posługiwał się również M. K. i jego klienci w celu bezpiecznego prowadzenia zakazanych transakcji tytoniowo-papierosowych. Prawdą jest, że większość świadków nie złożyła wprost depozycji rozszyfrowujących konkretne słowa używane podczas rozmów, nie uczynił też tego żaden z oskarżonych, jednak ostatecznie nie było to przeszkodą dla organu orzekającego, choć oczywiście utrudniało to zadanie. Wspomnieć jednak warto o zeznaniach kilku świadków, pomocnych w tym zakresie: T. B. (k. 1358), E. G. (k. 1365) kupowali od P. S. tytoń pakowany po 0,5 kg, M.